Gra zaczyna się, Eleno
W chwili, gdy Elena zobaczyła wiadomość na ekranie, serce jej zamarło. Wpatrywała się w telewizor, jej twarz pobladła, gdy na ekranie pojawił się zadowolony uśmiech Ashley.
Nagranie zdrady Demitri i jej przyznanie się do manipulacji procesem zapłodnienia jajeczek było teraz wiedzą publiczną. Cały świat dowie się, co zrobili.
"Ta suka!" syknęła Elena, uderzając pilotem o stolik kawowy. Wyciągnęła telefon, jej palce drżały, gdy wybierała numer Ashley.
Sygnał.
Sygnał.
Brak odpowiedzi.
"Oczywiście, że nie odbiera," mruknęła Elena, jej głos był pełen furii. Rzuciła się na kanapę i napisała zjadliwą wiadomość.
"Myślisz, że to koniec? Pomyśl jeszcze raz, Ashley. Pożałujesz, że mnie przekroczyłaś. Jeszcze nie widziałaś najgorszego we mnie."
Wysłała wiadomość z zadowolonym uśmiechem, pewna, że groźba sprawi, że Ashley zadrży w butach. Ale właśnie wtedy, gdy opierała się z powrotem, rozkoszując się własną arogancją, drzwi do pokoju otworzyły się z siłą, która zatrzęsła ścianami.
Demitri wpadł do pokoju, jego twarz wykrzywiona z wściekłości.
Elena zamarła. Spodziewała się, że będzie zły, ale to? To było coś innego.
"Demitri!" wykrztusiła, szybko wstając, próbując się opanować. "Co się dzieje? Dlaczego ty—"
Zanim zdążyła dokończyć, Demitri był już przy niej. Nie zastanawiał się ani chwili. Jego ręka wystrzeliła, a jednym szybkim ruchem uderzył ją w twarz.
"Jak śmiesz!" krzyknęła Elena, jej oczy szeroko otwarte ze zdumienia. Zachwiała się, trzymając się za policzek.
Demitri trząsł się z gniewu. "Jak śmiem?!" odpowiedział, jego głos był niskim warkotem. "Jak śmiesz niszczyć wszystko, na co pracowaliśmy? Osiem dobrych szans, Eleno! Osiem! Upewniłaś się, że straciliśmy każdą z nich!"
Elena mrugnęła, jej policzek wciąż piekący. "Myślisz, że pozwolę, aby jajeczko tej kobiety stało się naszym dzieckiem? Oczywiście, że nie!" warknęła, jej głos podnosząc się z gorąca kłótni.
Demitri zacisnął pięści. "Celowo upewniłaś się, że z tych jajeczek nie będzie żadnego dziecka! To ty sabotowałaś wszystko! Nie obchodziło cię nas, nasza przyszłość!"
"Nie waż się obwiniać mnie!" krzyknęła Elena, robiąc krok w jego stronę.
Demitri cofnął się o krok, jego oczy zimne i niewzruszone, patrząc na nią z rozczarowaniem. "Skończyłem, Eleno. Skończyłem z tym wszystkim."
Elena zamarła, jej serce zamarło na chwilę. "Co masz na myśli, mówiąc 'skończone'?"
Nie odpowiedział od razu. Zamiast tego odwrócił się w stronę drzwi, z zaciśniętą szczęką, plecami do niej.
Elena ruszyła w jego stronę, desperacja wkradła się do jej głosu. "Demitri, poczekaj!"
Sięgnęła po niego, jej dłoń musnęła jego klatkę piersiową, palce błagały, by został. Ale Demitri wzdrygnął się i szybkim ruchem odepchnął ją.
"Powiedziałem, że skończyłem," powtórzył, jego ton był ostateczny. "To koniec."
"Cóż, ja dopiero zaczynam," odparła Elena, jej głos pełen jadu, gdy patrzyła, jak odchodzi.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dziedziczka za Maską
„Co masz na myśli, mówiąc, że to niemożliwe?” – warknął Demitri, tracąc cierpliwość.
Głos po drugiej stronie linii był spokojny, niemal zbyt spokojny jak na gust Demitri’ego. „To poza naszym zasięgiem, proszę pana. Film jest wszędzie. Wyszliśmy źródło... i to bogata dziedziczka.”
Demitri zamarł. „Kto?”
„Dziedziczka. Wygląda na to, że ma duże wpływy. To ona opublikowała film, a my nie możemy go usunąć.”
Umysł Demitri’ego pędził. Bogata dziedziczka? Kim, do diabła, mogłaby być?
Odłożył telefon, pocierając skronie.
Nagle jego myśli wróciły do Ashley. Przypomniał sobie wszystko — kłamstwa, manipulacje, sposób, w jaki ją wykorzystał.
Teraz czuł tylko litość dla Ashley.
„Cholera,” mruknął, przeczesując dłonią włosy. „Muszę to naprawić.”
Szybko chwycił telefon ponownie, wybierając numer Ashley.
Dzwonek. Dzwonek.
Nic.
„Odbierz, Ashley,” mruknął pod nosem.
Włączyła się poczta głosowa.
„Ashley, proszę. Po prostu odbierz,” błagał. Próbował ponownie. I znowu. Nadal nic.
Z hukiem odłożył telefon z frustracją. Gdzie do diabła ona jest?
Jego myśli przerwał telefon od człowieka, którego wysłał, aby posprzątał bałagan.
„Mam informacje, Demitri,” powiedział mężczyzna, jego głos był niski. „Ale mamy problem. Ona jest dziedziczką Donaldsonów. Nie będzie mówić, chyba że sprawisz, że będzie to dla niej opłacalne. Mam jej numer.”
„Tajemnicza dziedziczka Donaldsonów?” powtórzył Demitri, nadal przetwarzając to, co się dzieje. „Skąd wiedziała o mnie lub Elenie?”
Mężczyzna się zawahał. „Nie wiem dokładnie. Ale jeśli chcesz, żeby usunęła ten film, musisz do niej zadzwonić. Ona ma władzę, Demitri. Nie chcesz z nią zadzierać.”
Demitri zaklął pod nosem. Więc teraz muszę błagać nieznajomą o litość? To wszystko wymykało się spod kontroli. Ale nie mógł pozwolić, by film zniszczył wszystko.
„Dobrze. Daj mi numer,” powiedział, już pogodzony z tym, że zrobi wszystko, co trzeba.
Telefon się rozłączył, a niemal natychmiast przyszła wiadomość. Numer telefonu.
Demitri wpatrywał się w niego przez chwilę, zanim go wybrał.
Proszę, tylko odbierz.
Telefon zadzwonił trzy razy, zanim połączenie zostało nawiązane.
„Halo?” odpowiedział chłodny, znajomy głos.
Jego serce zamarło. Słyszał ten głos wcześniej.
„Ashley?” zapytał, jego głos załamał się z niedowierzania.
Nastąpiła krótka przerwa, zanim linia została przerwana.
Wtedy do niego dotarło.
Emerald to była Ashley. Ashley to była Emerald.
Przesuń w górę, aby kontynuować
