passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Hidden She-Wolf autor A.K.Knight

The Hidden She-Wolf

/

Rozdział 1

Prolog

"Od kogo uciekasz?" zapytała.

"Od nikogo," odparłam.

Nie uciekałam od nikogo, bo nikogo nie miałam.

"Więc dlaczego próbowałaś się powiesić?" znowu zapytała.

Odwróciłam się, by na nią spojrzeć, a straszna myśl o tym, że prawie umarłam, przeraziła mnie.

"Muszę iść," powiedziałam, znów próbując odejść.

"Jeśli próbujesz uciec przed ojcem szczeniaka, możesz zostać tutaj z nami, będziesz tu bezpieczna," zatrzymała mnie.

Byłam oszołomiona tym, co powiedziała i odwróciłam się, patrząc na nią z szokiem.

"Czekaj, nie wiesz, że jesteś w ciąży?" zapytała, czytając skrajne emocje z mojej twarzy.

"Co!" zapytałam przerażona.

"Patrząc na twój brzuch, widzę, że jesteś w trzecim miesiącu ciąży."

Kolana ugięły się pode mną na tę wiadomość i nie mogłam ustać.

Jane podbiegła do mnie i pomogła mi wrócić do łóżka.

Mój umysł nie mógł przetworzyć tego, co powiedziała. Byłam zbyt zszokowana.

"Połóż się," powiedziała.

Moje oczy nie opuszczały jej, gdy to robiłam, podczas gdy ona stała nade mną.

"Jak mogłaś nie wiedzieć, że jesteś w ciąży?" zapytała zdezorientowana. "Musiałaś mieć jakieś objawy, które by ci to uświadomiły."

Skąd miałam wiedzieć, mieszkałam w lesie przez lata z babcią, a ona prawie niczego mnie nie nauczyła poza polowaniem.

"Zostałam zgwałcona," powiedziałam przez łzy.

Popatrzyła na mnie ze smutkiem. Odwróciłam głowę, płacząc.

Nie chciałam być w ciąży. Nie byłam gotowa być matką, kiedy ledwo mogłam zadbać o siebie.

Na zewnątrz padał deszcz i usłyszałam wilka wbiegającego do małego budynku.

"Wreszcie się obudziła," usłyszałam, jak mówi wilk.

Moje zapłakane oczy zwróciły się ku niemu, rozpoznając jego głos. To on mnie uratował.

"Co się stało?" jego ciemne oczy, tak ciemne jak noc, zwróciły się z troską ku Jane.

"Została zgwałcona i nie wiedziała, że jest w ciąży," Jane powiedziała mu wszystko.

Jego oczy powoli zwróciły się ku moim i zatrzymały się, podczas gdy jego włosy, w tym samym kolorze co oczy, kapały wodą, przemoczone deszczem.

Płakałam mocno, żałując, że jestem w ciąży.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 1

Pragnę zobaczyć świat zewnętrzny i przebywać z wilkami w moim wieku. Osiemnaście lat. Czasami męczące bywa życie w ukryciu i rozmowy z jedynym wilkiem, jakiego znałam - moją babcią. Tęsknię za tym, by w moim życiu wydarzyło się coś nowego.

Urodziłam się w watasze zwanej Rzeczną Watahą. Wszyscy członkowie mieli nadprzyrodzone zdolności zapobiegania umieraniu zbiorników wodnych. Potrafili zlokalizować każde źródło wody poprzez duchowe przeczucie, które ich prowadziło. Moja matka, Luna, miała znacznie więcej mocy. Potrafiła leczyć chorych lub umierających jedną kroplą wody. Wiedziała, kiedy będzie padać, a gdy płakała, niebo płakało razem z nią.

Rzeczna Wataha była kochana ze względu na swoje potężne zdolności, które wydawały się boskie. Wszystkie watahy określały ich jako potomków bogini księżyca. Ale jedna wataha tego nie robiła: Szara Wataha. Postrzegali nas jako zagrożenie i wierzyli, że manipulujemy innymi, by zostać władcami wszystkich watah. Zaatakowali Rzeczną Watahę w dniu moich narodzin, zabijając wszystkich. Moja babcia miała szczęście uciec ze mną w głąb lasu i od tego dnia nigdy stamtąd nie wyszłyśmy.

Rzeczna Wataha ma boskie zdolności. Urodziliśmy się z cechami fizycznymi, które wyróżniały nas spośród innych wilków. Mieliśmy futro białe jak śnieg, które zdawało się świecić, oraz piękne niebieskie znamię na prawym boku. Babcia powiedziała mi, że moja mama miała większe i bardziej widoczne znamię niż inni członkowie jej watahy. Ja mam jej znamiona. Długi pas od środka czoła aż do dwóch przednich łap.

Musiałam pokrywać swoje futro błotem, by ukryć znamiona. Zabroniono mi też przemieniać się w ludzką postać, bo była zbyt piękna, by nie zostać rozpoznaną jako członek Rzecznej Watahy. Miałam długie, jedwabiste blond włosy sięgające do pasa, niebieskie oczy i oliwkową cerę.

Po raz pierwszy przemieniłam się w wilka, gdy miałam tylko 6 lat. Babcia kazała mi przysiąc, że nigdy więcej nie przemienię się w ludzką postać i nigdy nie opuszczę lasu dla własnego bezpieczeństwa. Obiecałam jej to.

Żyjąc z babcią, nigdy nie widziałam jej ludzkiej postaci, tylko białą wilczą formę. W porównaniu do jej 4-stopowej wilczej postaci, byłam znacznie mniejsza, ale szybsza podczas polowania. Przypuszczam, że moją szybkość zawdzięczam małemu rozmiarowi. Poinformowała mnie, że moja matka była znacznie większa od niej. Nie miałam szczęścia odziedziczyć jej rozmiaru. Ale dowiedziałam się, że bardzo ją przypominam. Ja również miałam wszystkie jej specjalne zdolności.

Babcia zawsze mówiła o mojej matce, ale nigdy o ojcu. Próbowałam raz zapytać o niego, a ona warknęła na mnie, prawie mnie gryząc. Nigdy więcej nie pytałam, choć byłam bardzo ciekawa, kim był.

Skończyłam tarzać się w błocie. Moje śnieżnobiałe futro było teraz ciemnobrązowe. Babcia też zwykła się tarzać w błocie, ale teraz nie jest w stanie. Jest zbyt stara i słaba.

Podeszłam do gigantycznego drzewa, gdzie mieszkałyśmy z babcią. Z tyłu drzewa była duża dziupla, w której obie spałyśmy. Drzwi stanowił duży krzak, który ukrywał nasz dom. Przecisnęłam się między nimi, robiąc wejście.

Moje serce zaciężyło na widok śpiącej babci. Świszczało jej w piersi. Ostatnio miała problemy z oddychaniem. Otworzyła oczy, gdy mnie wyczuła.

Usiadłam przed nią.

"Nie martw się o mnie, dziecko. Jestem błogosławiona, że żyłam tak długo, a mój czas na tej ziemi dobiega końca." Jej głos drżał, słaby.

"Nie, babciu, proszę nie mów tak negatywnie," skomlałam.

"Salem, wszyscy musimy kiedyś odejść. Z wody powstaliśmy i do wody nasza wataha powróci. Proszę, nie płacz po mnie."

Babcia powiedziała mi, że gdy członek Rzecznej Watahy umierał, byliśmy tak wyjątkowi, że nasze ciała zamieniały się w wodę i parowały.

"Wiem, że martwisz się, że będziesz sama po moim odejściu, ale nie bój się. Jesteś silnym wilkiem, jak twoja mama. Dasz sobie radę."

Płakałam.

Deszcz lunął wraz z moimi łzami.

"Salem!" Babcia próbowała krzyknąć, ale była zbyt słaba.

Zamknęłam oczy, powstrzymując łzy. Deszcz również ustał.

"Musisz uważać na moce, które posiadasz," ostrzegła.

Kiwnęłam głową.

"Nasza wataha nie miała szczęścia żyć tak długo jak ja. Zginęli przed czasem. Salem, to zaszczyt umrzeć ze starości. Jestem wdzięczna," powiedziała.

Moja futrzasta głowa spoczęła na jej przednich łapach.

"Modlę się, żebyś żyła tak długo jak ja po moim odejściu, Salem, i żebyś nigdy nie była smutna ani samotna."

Zaskomlałam.

"Obiecaj mi jeszcze raz, Salem, że nigdy nie opuścisz tego miejsca i pozostaniesz w ukryciu aż do śmierci."

"Obiecuję, babciu."

"Dobrze, moja piękna wilczyco. Nie chcę, żebyś zginęła jak nasi poprzedni członkowie, jeśli kiedykolwiek zostaniesz złapana. Chcę, żebyś zestarzała się jak ja."

"Tak, babciu."

Tej nocy babcia zmarła we śnie, gdy leżałam obok niej. Łzy płynęły z moich oczu, gdy zobaczyłam jej ciało. Ciało, które już nigdy nie będzie ciepłe, przy którym nie będę mogła się przytulić, zamieniło się w kałużę wody. Następnie powoli wyparowało.

Tej nocy deszcz padał mocno, bo straciłam jedynego wilka, jakiego znałam. Byłam teraz sama. Płakałam przez tydzień, odmawiając jedzenia i opuszczania drzewa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Hidden She-Wolf

The Hidden She-Wolf

63 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

63

Treść

Aa