MUSZĘ WYJŚĆ!
JASAMINA.
Leżałam tam na zimnej, twardej podłodze, wpatrując się w sufit, podczas gdy łzy spływały mi po twarzy. Moje ciało czuło się, jakby się wyłączało, jakby każdy jego cal został pobity i posiniaczony. Ciosy Ludale'a były nieustępliwe, każdy kolejny bardziej brutalny od poprzedniego. Ból był potworny i nie mogłam powstrzymać bolesnych jęków, gdy walczyłam o oddech. Ciężar jego przemocy mnie miażdżył, czułam się, jakbym się dusiła.
W
W środku mojego cierpienia wiedziałam, że nie mogę tam dłużej pozostać. Musiałam uciec. Znowu.
Porzuciłam ucieczki miesiące temu, kiedy Dale kazał Rayowi - swojemu zdeprawowanemu ochroniarzowi, zgwałcić mnie, podczas gdy bił mnie paskiem przez wiele godzin. Przeszłam przez wiele z rąk Dale'a, ale to mnie złamało, ponieważ dwóch jego przyjaciół oglądało moje upokorzenie, śmiejąc się i pijąc przy tym. A ja byłam w szóstym miesiącu ciąży. Uciekałam niezliczoną ilość razy, ale Dale jest bardzo wpływowym człowiekiem, z każdym połączeniem.
osoba mogła mieć. Zawsze mnie znajdował, zawsze.
Więc się poddałam.
Ale dzisiaj, po raz pierwszy od miesięcy, znów pojawiły się te myśli, z powodu płaczu małego głosu, który usłyszałam dobiegającego z salonu. Muszę chronić mojego syna przed tym życiem, przed tym potworem.
Usłyszałam dźwięk otwierających się i zamykających drzwi, sygnalizujący, że Ludale opuścił rezydencję. To była moja szansa. Zmusiłam się do ruchu, każdy ruch przesyłał ostre bóle przez moje ciało.
Musiałam dotrzeć do Jaimiego, który płakał w salonie. Czołgałam się po podłodze, moje kończyny były ciężkie i niesprawne. Czułam się, jakbym pełzła przez ruchome piaski, każdy cal postępu był monumentalnym wysiłkiem.
Kiedy w końcu dotarłam do Jaimiego, wzięłam go w ramiona, trzymając go blisko, gdy płakał przy mojej piersi. Rzeczywistość mojej sytuacji uderzyła mnie jak tona cegieł. Byłam matką i musiałam chronić moje dziecko przed potworem, którego poślubiłam.
Z Jaimiem na jednym ramieniu,
Kuśtykałam w stronę sypialni, łzy spływały mi po twarzy, a szlochy dławiły mi gardło. Wiedziałam, że muszę działać szybko, i szybko zaczęłam pakować torbę z niezbędnymi rzeczami. Pieluchy, butelki, mleko, kocyk Jaimiego, kilka ubrań i cała gotówka, którą miałam pod ręką. Serce waliło mi jak młotem, gdy zarzuciłam torbę na ramię i wyszłam z domu, niosąc Jaimiego i torbę. Musiałam ominąć jego ochroniarzy, a ci przy bramie w ogóle nie zwracali na mnie uwagi, ponieważ karty
grali, były po prostu ważniejsze niż jakiekolwiek kłopoty, które znowu miałem stworzyć. Wiedzieli, że to tylko kwestia czasu, zanim znowu zostanę przywrócony, i będą mogli cieszyć się rozrywką jak zawsze.
Jednakże, w przeciwieństwie do tamtych innych razy, teraz mam siłę napędową. To nie było już tylko o mnie, ale także o małym zawiniątku w moich ramionach. Tym razem nie dam się złapać, przysiągłem.
Świat zewnętrzny był zamazany, gdy potykałem się po ulicy, mój wzrok clo
zatopiony w łzach i bólu. Nie wiedziałem, dokąd zmierzamy. Nie miałem celu ani planu, ale najważniejsze było to, że byliśmy z dala od Ludale. Wypełniało mnie poczucie desperacji i strachu.
Leżałem tam na podłodze, czując, jak moje ciało powoli się wyłącza. Każdy centymetr mnie bolał, a ja nie mogłem powstrzymać bolesnych jęków, gdy walczyłem o oddech.
Dwa dni później siedziałem w opuszczonym namiocie, który stał się naszym tymczasowym domem, te
łzy spływały po mojej twarzy, gdy krzyki Jaimie'ego wypełniały powietrze. Byłam wyczerpana, zarówno fizycznie, jak i emocjonalnie, i nie wiedziałam, jak długo jeszcze dam radę. Byliśmy w dzielnicy Crown Heights, miejscu, o którym nigdy wcześniej nie słyszałam, ale to nie miało znaczenia, dopóki byliśmy daleko od Ludale.
Jak zwykle, wieści o naszej ucieczce rozeszły się, a wszyscy nas szukali. Podniosłam artykuł, który brzmiał; Żona COO PetroLion Inc., Jasamina McCully,
zaginęła wraz ze swoim małym synem, Jaimie. Para mieszkała w rezydencji w mieście, ale podobno Jasmina ponownie opuściła dom, tym razem zabierając ze sobą syna.
Zgodnie z informacjami od osób bliskich rodzinie, Jasmina zmagała się z problemami zdrowia psychicznego i nie była w stanie właściwie opiekować się swoim dzieckiem. Dyrektor operacyjny jednej z największych firm naftowych w Stanach Zjednoczonych, znany jako Miliarder Baron, jest zdruzgotany zniknięciem swojej żony.
wyjazdu i wyraził swoje zaniepokojenie o bezpieczeństwo swojego syna oraz zaoferował nagrodę w wysokości 3 milionów dolarów za wszelkie informacje prowadzące do ich miejsca pobytu oraz 4 miliony dolarów dla każdego, kto może bezpiecznie ich sprowadzić.
Policja obecnie prowadzi śledztwo w tej sprawie i wzywa każdego, kto ma informacje, do zgłoszenia się. Przypominają również społeczeństwu, że Jasamina może znajdować się w stanie podatnym na zagrożenia i może wymagać pomocy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Trzymałam płaczące dziecko, czując się przytłoczona. Musiałam je nakarmić, ale sama myśl o tym była nie do zniesienia. Moje ciało bolało, a pierś ledwo produkowała mleko. Wiedziałam, że jeśli szybko nie znajdę sposobu, aby go nakarmić, będzie głodował.
Ze łzami w oczach obnażyłam pierś i spróbowałam nakarmić go ponownie. Moje dziecko chętnie otworzyło usta i zaczęło ssać, ból był dla mnie ogromny, ale zacisnęłam usta i wytrzymałam. Jednak po kilku sekundach puścił i zaczął płakać głośniej. Rozpaczliwa próba...
szloch opuścił moje usta. Owinąłem go i opuściłem namiot, czując zawroty głowy i osłabienie. Musiałem znaleźć jedzenie dla niego i dla siebie.
"Proszę... daj mi trochę... pieniędzy..." błagałem następną kobietę, która przechodziła przez ulicę, mój głos załamywał się z desperacji. Żebrałem już ponad godzinę, ale bezskutecznie. Wszyscy mnie ignorowali, jak ci przed nimi. Nikt nie chciał mi pomóc, a wielu z nich mnie przeklinało. Jedyną opcją, jaka mi pozostała, byli ci mężczyźni pijący po drugiej stronie ulicy.
et.
Wiedziałam, że muszę zdobyć pieniądze, ale myśl o pójściu tam, gdzie mężczyźni pili, sprawiała, że czułam się nieswojo. Wiedziałam, co to mogło oznaczać. Ale zaczynałam się desperować i nie miałam wyboru.
Właśnie gdy miałam ruszyć do przodu, silne ramię złapało mnie za płaszcz. Przestraszona, spojrzałam w górę, by zobaczyć mężczyznę, który mnie chwycił.
Był duży, pochylony na jedną stronę, z brudnymi włosami i ubraniem. Wąsy zakrywały połowę jego twarzy, a on sam również miał na sobie płaszcz, co utrudniało zobaczenie h
jego rysy wyraźnie. Ale jedno było pewne, był pijakiem.
"Weź to..." powiedział pijak ochrypłym, chrapliwym głosem, jakby minęło dużo czasu, odkąd ostatnio rozmawiał. Wyciągnął do mnie garść banknotów.
Nie zastanawiałem się, dlaczego ten brudny, pijany nieznajomy chciałby mi pomóc. Wyrwałem mu pieniądze z ręki, łzy wdzięczności napływały mi do oczu. "Dziękuję. Bardzo ci dziękuję!"
Nie odpowiedział nic na to, zamiast tego przesunął się obok
ja jego chwiejne kroki głośne na chodniku. Odchylił głowę do tyłu i wziął łyk z butelki alkoholu, zanim kontynuował swoją drogę.
Jaimie wiercił się pod moimi ubraniami, odciągając moją uwagę od życzliwego pijaka. Zacieśniłam ramię wokół mojego dziecka, potrząsając głową, aby pozbyć się zawrotów, które czułam. Odwróciłam się i odeszłam, przyciągając płaszcz bliżej twarzy, aby zakryć jej połowę i ukryć swoją tożsamość.
Kupiłam mleko dla niemowląt i butelkę w najbliższym sklepie, ignorując
ng ciekawskie spojrzenia urzędników i wyszedłem.
Godziny później nakarmiłem Jaimie i siebie. Nie mogłem sobie pozwolić na pozostanie w jednym miejscu zbyt długo, więc kontynuowałem swoją podróż.
Trzy dni później przyznałem przed sobą, że nie miałem pojęcia, gdzie jestem. Zostało mi tylko kilka dolarów z pieniędzy, które starsza kobieta dała mi poprzedniego wieczoru. Straciłem rachubę, ile autobusów i pociągów wziąłem oraz ile razy jechałem autostopem.
Tęskniłem za porządną kąpielą i za tym, by być
mogłem oddychać bez bólu. Całe moje ciało czuło się jak jeden wielki siniak. Jaimie spała w moich ramionach, gdy szedłem bez celu. Spałem tylko tam, gdzie się znalazłem.
Moje nogi teraz bardzo bolały i drżałem tak bardzo, że bałem się, że nogi się pode mną ugną. Byłem na drodze i nie mogłem sobie pozwolić na omdlenie tutaj, bo ktoś mógłby zabrać moje dziecko.
Musiałem iść dalej. Musiałem.
TANNER
Potykałem się po słabo oświetlonej ulicy, ciężar butelki whisky
tle w mojej ręce zapewniając poczucie komfortu. Mój umysł był zamglony, a alkohol wpływał na moje osądy. Ostatnią rzeczą, której potrzebowałem, było rozpoczęcie myślenia. Dlatego potrzebowałem kolejnego piwa.
Kiedy podniosłem butelkę do ust, mój wzrok przyciągnęła postać po drugiej stronie drogi. Znajomy płaszcz przykuł moją uwagę, a gdy moje oczy przyzwyczaiły się do słabego oświetlenia, rozpoznałem dziewczynę z dzieckiem. Tę samą dziewczynę, którą widziałem w... nie mam pojęcia gdzie. Tracę poczucie czasu a
nd moje otoczenie, i po prostu mnie to nie obchodzi.
Wyróżniała się jak bolący palec, jej biała twarz wyryta strachem, a ręce mocno ściskały zwitek płaszcza. Inni mogli tego nie zauważyć, ale ja tak, i wiedziałem, że to było dziecko. Moje myśli galopowały z pytaniami. Czy była bezdomna? Czy była w ucieczce? Dlaczego ktoś tak młody i z tak małym dzieckiem żebrał na ulicy?
Ale ona nie była moim problemem. Moje priorytety były jasne. Pić więcej piwa i się upić. Pozostać przy zdrowych zmysłach wystarczająco długo
kupić nową butelkę, aby zastąpić pustą, którą trzymam w ręce.
Zrobiłem krok do przodu, zamierzając przejść obok niej, ale gdy wziąłem łyk swojej whisky, usłyszałem głośny huk na ziemi. Odwróciłem się, by zobaczyć, że dziewczyna upadła, a jej ciało teraz leżało na chodniku. Nawet podczas upadku wciąż chroniła swoje dziecko, przyciskając je do brzucha. Zemdlała.
Przesuń w górę, aby kontynuować