passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Homeless Billionaire - Rozdział #6 - autor kiss.leilani

The Homeless Billionaire

/

Rozdział 6

Rozdział 5

"Broń Boże, moja córka nigdy by cię nie zdradziła. Moja córka tak bardzo cię kocha, sama mi to powiedziała. Może ostatnio byłeś tak zajęty pracą, że nie poświęcasz jej już uwagi. Może to kaprys, który rzuca, aby zwrócić na siebie więcej uwagi. Przepraszam za stres, który moja córka ci przysparza. W jej imieniu, bardzo mi przykro," błagała jej mama.

Ludale prawie się roześmiał na to jawne kłamstwo. Może i jest bardzo zajęty pracą, ale zawsze...

miał czas bawić się swoją zabawką, ale jej głupi rodzice nie musieli o tym wiedzieć. "Będę teraz dalej jej szukał. Mam tylko nadzieję, że ją znajdę," powiedział Ludale, zanim się rozłączył.

"Głupcy," przeklął, gdy tylko połączenie zostało przerwane.

"Nie mają pojęcia, przez co przechodziła ich córka. Interesują ich tylko pieniądze. Za każdym razem, gdy dzwonią, chodzi tylko o pieniądze. Pieniądze, pieniądze i jeszcze więcej pieniędzy," parsknął, "Dlatego Jasamina będzie

nigdy nie zdoła uciec z mojego uścisku. Jest moja, czy jej się to podoba, czy nie," dodał, wyciągając papierosa i zapalając go z jękiem.

Z drugiej strony, Matthew Rutherford siedział w salonie ze swoją żoną, Doreen, omawiając ostatnie wydarzenia dotyczące ich córki, Jasminy. Doreen stała z założonymi rękami, a jej twarz wykrzywiała się z gniewu i frustracji, lamentując, "Co, na miłość boską, jest nie tak z Jasminą?"

Matthew był konk

martwił się o bezpieczeństwo ich córki, ale nie próbował tego powiedzieć na głos. Odpowiedział: „Nie wiem, moja miłości. Zawsze ucieka? Ostatnio zachowuje się dziwnie.”

Doreen syknęła ze złością: „Dziwnie? Jest wręcz niewdzięczna! Czy ona w ogóle zdaje sobie sprawę, ile kobiet zabiłoby, żeby być na jej miejscu? Jest żoną bogatego, miłego, troskliwego, kochającego mężczyzny, a mimo to jest nadal nieszczęśliwa.” Jej zwężone oczy ujawniały wściekłość, gdy kontynuoowała swoją wypowiedź.

oke.

Matthew przytaknął z uznaniem, „Masz rację, moja droga. Mam tylko nadzieję, że po tym wszystkim Ludale nie wścieknie się na nas i nie pozbawi nas zasiłków ani nie zabierze naszego domu.”

Twarz Doreen wykrzywiła się z gniewu, gdy odparła, „Jeśli to zrobi, Jasamina będzie go błagać. Nie obchodzi mnie, czy uklęknie, jeśli musi być jego niewolnicą, nie obchodzi mnie, co zrobi, ale bez względu na wszystko, musi do niego wrócić!” Jej głos był podniesiony, a jej wo

rds zdawały się odbijać echem w pokoju.

Matthew postanowił interweniować, zanim sytuacja eskaluje jeszcze bardziej. Spokojnie dotknął jej ramienia i zapewnił ją: "Nie traćmy zimnej krwi. Zadzwonię teraz do mojego prywatnego detektywa. Jest najlepszy, a przed końcem tygodnia Jasamina zostanie odnaleziona, i obiecuję ci, kochana, wróci do domu swojego męża. Albo z własnej woli, albo siłą."

Doreen odetchnęła z ulgą i podziękowała mu, "

;Dziękuję ci bardzo, kochanie. Ta dziecinna dziewczyna nie wie, że małżeństwo jest na dobre i na złe." Westchnęła, wyglądając nieco spokojniej.

Kiedy Matthew wybierał numer prywatnego detektywa, nie mógł przestać się zastanawiać, co do diabła było nie tak z ich córką. Martwił się, jak sobie tam radzi, ale jednocześnie był na nią zły.

Myśli Matthew zostały przerwane przez dźwięk deszczu uderzającego o szybę. The

pogoda na zewnątrz wydawała się odzwierciedlać zamęt w ich rodzinie. Pokój był słabo oświetlony, a migotanie ognia rzucało cienie na ściany.

Doreen krążyła po pokoju, jej umysł pełen był wszelkich możliwych scenariuszy ich obecnej sytuacji. Nagle się zatrzymała, jej oczy błyszczały złością, "Jeśli to się rozniesie, co powiedzą nasi przyjaciele? Że nie potrafiliśmy odpowiednio wychować naszej córki? Co jest nie tak z tą dziewczyną, po tym wszystkim, co dla niej zrobiłam, ona re

płaci mi tym. Przysięgam na Boga, kiedy znajdziemy Jasaminę...." Przerwała, jej głos dławił się emocjami.

Matthew objął ją ramieniem, "Znajdziemy ją, moja miłości. Wszystko będzie dobrze."

Prywatny detektyw odebrał po drugim dzwonku. "Mam dla ciebie zlecenie," oznajmił Matthew bez wstępu.

.

TANNER

Kiedy uratowałem ją przed tamtymi mężczyznami, powinienem się spodziewać, że zada osobiste pytania, które dotykają tematów poza granicami terenu.

historia. Dlatego zawsze bezpieczniej było trzymać się na uboczu i nie wtrącać się. Myśl o trzeźwości sprawiała, że skręcało mnie w żołądku.

Spojrzałem na swoje ubrania i zdałem sobie sprawę, że moja biała koszula stała się szara. Kiedy ostatnio w ogóle zmieniałem ubrania?

To nie miało znaczenia, pomyślałem. Zdobędę dla niej jedzenie, doradzę, gdzie znaleźć pracę, a potem odejdę jak najszybciej. Musiałem być pijany, aby uniknąć myślenia, bo myślenie oznaczało przypominanie sobie, a to było nie do zniesienia.

d pamiętanie oznaczało kłopoty.

Dwadzieścia minut później wróciłem z jedzeniem i otworzyłem drzwi do jej mieszkania. Dziecko spało po jednej stronie łóżka, ale oczy dziewczyny były zamknięte, oddychała ciężko i obficie się pociła. Było jasne, że jest chora i na tyle chora, by mnie zaniepokoić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Gdy wszedłem do pokoju, nie mogłem się powstrzymać od zamarcia na widok jej. Wyglądała okropnie, miała wysoką gorączkę. Podeszłam bliżej i położyłam wierzch dłoni na jej czole. "Cholera," wymamrotałem pod nosem. Paliła się.

Nie wiedziałem, co robić. Musiałem jak najszybciej ruszyć w drogę. Nie mogłem po prostu tam zostać, jeśli bym to zrobił, zacząłbym myśleć o przeszłości, a jeśli pomyślałbym o przeszłości, straciłbym zmysły. Musiałem się napić, potrzebowałem

upić się. Osiem butelek to za mało, potrzebowałbym co najmniej pięćdziesięciu. Nie chciałem nic pamiętać, nie chciałem w ogóle myśleć. Opiekowanie się nią oznaczało bycie trzeźwym, a bycie trzeźwym było koszmarem.

Ona nie jest moim problemem, powtarzałem sobie, gdy upuściłem rzeczy, które kupiłem, i stanąłem przed drzwiami. Ale moje nogi nie chciały się ruszyć. Musiałem wyjść, ale jej choroba sprawiała, że się wahałem. Stałem tam, wpatrując się w małą śpiącą obok kruchej dziewczyny.

a moje nogi w ogóle się nie ruszały.

"Tylko jedna noc," w końcu warknąłem do siebie. "Jedna noc i stąd wyjdę. Na razie muszę się nią zająć," powiedziałem niechętnie.

Patrząc na nią, nie mogłem się powstrzymać od złości. Pamiętam, że kiedy była przytomna, w jej oczach widziałem tylko ból. Ktoś ją dotkliwie pobił. Nie mogłem nie zauważyć świeżego siniaka spowodowanego przez pierścionek na jej skórze i moje oczy pociemniały. Kto by pobił młodą dziewczynę?

młoda dziewczyna, która właśnie urodziła?

To nie mój problem, przypomniałem sobie. Musiałem znów zanurzyć się w butelce. Nie mogłem sobie pozwolić na ponowne myślenie.

Szybko starłem pot z jej ciała i zrobiłem ruch, żeby wstać, ale nagle krzyknęła. "Nie! Proszę!"

Odwróciłem się i spojrzałem na nią, ale jej oczy były mocno zamknięte. Miała koszmar. "Dale...! Dale...proszę...!" Krzyknęła ponownie.

Nie mogłem się powstrzymać, musiałem ją obserwować, niezdolny do

zrobić cokolwiek, aby złagodzić jej ból. Przypomniała mi o czymś, czego nigdy nie chciałem sobie przypominać. Zacisnąłem pięści i obserwowałem, jak walczy ze swoimi demonami, płacząc i krzycząc.

Minuty później w końcu znowu zasnęła. Wypuściłem oddech, którego nawet nie wiedziałem, że wstrzymywałem. "Tylko tej nocy. Potem odchodzę," powiedziałem do siebie, odwracając się i kierując do następnego pokoju.

JASMINA

To był piękny poranek. Słońce świeciło jasno, a letnia bryza była blo

skrzydło zaciekle. Obudziłem się na płacz mojego dziecka i byłem zaskoczony, że nie czuję zbyt dużego bólu, w przeciwieństwie do nocy wcześniej.

Czułem się lepiej niż poprzedniej nocy, która była dla mnie prawdziwym piekłem. Ostatnie tygodnie były ciągłą walką, i nie mogłem uwierzyć, że zemdlałem i czuję się dobrze tego ranka. Co się stało?

"Jak to możliwe, że czuję się lepiej niż wczoraj w nocy?" zapytałem siebie, przyciągając mojego dziecka, Jaimiego, bliżej siebie. On h

obudził mnie, bo był głodny.

Sięgnęłam po jego butelkę, ale wtedy poczułam wilgoć na piersi. Mleko matki! Fale szczęścia wypełniły mnie.

W tym momencie otworzyły się drzwi i wszedł pijany, ubrany w świeże ubrania. Nadal nie mogłam dokładnie rozpoznać jego rysów z powodu przerośniętej brody, ale przynajmniej był teraz czystszy.

"Co... co się stało? Dlaczego czuję się lepiej?" powiedziałam na głos, w szoku i z zaskoczeniem.

"Obudziłaś się,"

alkoholik powiedział do mnie. Zakładałem, że spał tutaj, ale wydawało się, że spał w innym pokoju, bym mógł mieć swoją prywatność.

"Tak, jestem. Dzień dobry," przywitałem się niepewnie.

"Dzień dobry. Jak minęła noc?" Odpowiedział w końcu po tym, co wydawało się wiecznością.

"Było źle... to znaczy, było świetnie," poprawiłem się, uświadamiając sobie, że to prawda. Nie czułem już takiego bólu.

"Co masz na myśli? Oczywiście, ja k

teraz to nie było świetne. Byłeś chory zeszłej nocy. Zająłem się tobą," powiedział, jakby to było coś, czego nie chciał pamiętać.

"Kto cię pobił jak worek treningowy?" zapytał nagle, zaskakując mnie.

Zatrzymałam się, mocno przygryzając wargę. Nie chciałam odpowiadać na to pytanie.

"Wiesz co, zapomnij, że pytałem," powiedział w końcu.

Byłam zadowolona i patrzyłam na niego kątem oka.

Potem westchnął. "Mam nadzieję, że jesteś

Czujesz się teraz lepiej, w przeciwieństwie do zeszłej nocy?"

Kiwnęłam głową. "Dziękuję bardzo za opiekę nade mną. Dziękuję za wszystko," wyszeptałam ponownie, prawie dławiąc się napływem emocji.

"Nie ma za co. A jak tam dziecko?" zapytał, wpatrując się w Jaimie'go, gdy go karmiłam piersią.

Czułam się niepewnie, karmiąc piersią moje dziecko przed obcym, więc zarzuciłam długie włosy, aby trochę zasłonić mój pełny biust.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

"Jaimie ma się dobrze. Jeszcze raz dziękuję za opiekę nade mną. Gdyby nie to, nie byłabym w stanie produkować mleka. Karmiłam go teraz mlekiem modyfikowanym," powiedziałam, patrząc na niego nieśmiało i wciąż trochę przestraszona.

Mężczyźni mnie przerażają w dzisiejszych czasach, chociaż staram się, by tak nie było. Ale po życiu z takim mężczyzną jak Dale, prawie niemożliwe jest nie bać się mężczyzn i tego, do czego są zdolni.

"Dobrze to słyszeć," odpowiedział.

Ja f

W końcu zebrałam się na odwagę, by porozmawiać o oczywistej nagrodzie, której, jak wiedziałam, się spodziewał.

"Um... Aby ci się odwdzięczyć, możesz mieć moje ciało," zaproponowałam. Szybko położyłam Jaimie, która zasnęła po karmieniu piersią, na łóżku.

"Wiem, że moje ciało nie jest wiele warte, ale to wszystko, co mogę zaoferować jako zapłatę. Będę na zawsze wdzięczna za to, jak nam pomogłeś. Jesteś wolny, by zrobić z moim ciałem, co tylko chcesz," wyszeptałam, drżącym głosem.

Przerażenie wypełniło mnie

mdłości i żółć wzbierały mi w gardle na myśl o intymności, którą zapraszałem. Ale byłem gotów to zrobić. Po wszystkim, co Dale mi zrobił, była to mała zapłata za pomoc, jaką mi udzielił pijak.

Tym razem wydawał się naprawdę zaskoczony. Patrzył na moją twarz przez kilka minut, a potem się odezwał.

"Słuchaj, omawialiśmy to poprzedniej nocy, nie musisz mi płacić za cokolwiek, co dla ciebie zrobiłem. Zrobiłem to, bo chciałem. Nie musisz dawać

mnie twojego ciała z tego powodu," powiedział powoli i delikatnie.

Byłam zdezorientowana i zaskoczona. Mężczyźni nie robią nic za darmo. To takie proste.

Pewnie zobaczył zamieszanie i niepewność na mojej twarzy, bo dodał: "Nie jesteś mi nic winna. Po prostu chciałem pomóc i cieszę się, że czujesz się lepiej. Ty i twoje dziecko potrzebowaliście opieki."

Ten pijak naprawdę mnie dezorientuje. Moja twarz to wyrażała.

"Mówię poważnie, pani."

Jęknął.

To, jak mnie nazwał, przypomniało mi, że nawet nie znam jego imienia.

"Proszę, jak masz na imię?" zapytałem go w końcu. Bardzo mi pomógł, a ja nawet nie znam jego imienia...

Wzruszył ramionami, "Nie musisz wiedzieć. I tak się już więcej nie zobaczymy."

"Oh," próbowałem ukryć swoje rozczarowanie, a jednocześnie poczułem falę wdzięczności. Ten człowiek, którego ledwo znałem, okazał mi więcej dobroci niż którakolwiek osoba, którakolwiek...

nie miałem od dawna. I nie chciał niczego w zamian.

"Dziękuję," powiedziałem, mój głos ledwie słyszalny szeptem. "Dziękuję za wszystko."

Uśmiechnął się do mnie i powiedział, "Nie ma potrzeby dziękować. Zostawię cię teraz, żebyś mogła odpocząć. Dbaj o siebie i swoje dziecko." I z tymi słowami odwrócił się i opuścił pokój.

Leżałem tam, wpatrzony w sufit, czując mieszankę emocji. Byłem wdzięczny, ulżyło mi, a także trochę zdezorientowany. Ale przede wszystkim, ja

poczułem nadzieję. Może nie wszyscy mężczyźni byli tacy jak Dale. Może wciąż istnieli dobrzy ludzie na świecie, którzy byli gotowi pomagać innym, nie oczekując niczego w zamian.

TANNER

Gdy stałem w pustym pokoju, nie mogłem przestać się zastanawiać, dlaczego wciąż tam jestem. Przyprowadziłem tę dziewczynę i jej dziecko do tego domu, miejsca, którego wiedziałem, że już nigdy nie będę potrzebować, miejsca, w którym nie chciałem być, jeśli tylko mogłem tego uniknąć. Ale, mimo mojej chęci wyjścia, niechętnie opuszczałem to miejsce

dopóki nie wiedziałem, że jest silniejsza pod względem zdrowotnym.

Chwyciłem dwie butelki piwa i przygotowałem się do wyjścia. Podjąłem decyzję, aby pomóc jej znaleźć pracę, a potem odejść. Z tą myślą wyszedłem z pokoju.

Kiedy wszedłem do salonu, zobaczyłem ją siedzącą na łóżku, świeżo wykąpaną i ubraną w prostą, ale dobrze dopasowaną sukienkę, którą dla niej kupiłem. Nie potrafiłem wyjaśnić dlaczego, ale widok jej w tej sukience przyniósł mi poczucie satysfakcji.

"Skończyłaś z

twoja kąpiel i kąpiel Jaimiego?" Zapytałem, kiwając głową w stronę śpiącego dziecka na łóżku.

"Tak, skończyłam," odpowiedziała cicho.

"Postanowiłem pomóc ci znaleźć pracę," oznajmiłem.

Jej oczy rozszerzyły się ze strachu i potrząsnęła głową, "Nie! Nie mogę."

Było dla mnie jasne, że jest w ucieczce. "Ta praca będzie dla ciebie bezpieczna. Będziesz pracować w bibliotece. Właściciel, starszy opiekun, szuka księgowego. Jeśli

Jeśli uciekasz przed prawem, to najlepsze miejsce do pracy. Tylko kilku klientów tam chodzi."

Przez chwilę się nad tym zastanawiała. "Dlaczego mi pomagasz?" zapytała, wyglądając na zdezorientowaną.

"Po prostu chcę," odpowiedziałem automatycznie. Mój wzrok przesunął się na śpiące dziecko na łóżku, a potem z powrotem na matkę.

"Bardzo dziękuję. Naprawdę to doceniam," wyszeptała, a w jej głosie było słychać wdzięczność.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Homeless Billionaire

The Homeless Billionaire

77 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

77

Treść

Aa