passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Most Beautiful Woman in All of Egypt - Rozdział #9 - autor itsvlada

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

/

Rozdział 9

Bogini Przybywa

Laila siedziała nieruchomo, gdy Hagar zapinała ostatnią złotą bransoletę wokół jej nadgarstka, chłodny metal przyciskał się do jej pulsu. Jej dłonie poruszały się zręcznie, poprawiając fałdy lnianej tkaniny na ramionach Laili, wygładzając je, aż spływały po jej plecach jak płynąca woda.

W namiocie było ciemno, migoczące światło lamp oliwnych rzucało długie cienie na ściany.

Laila wciągnęła powietrze, powoli i miarowo. "To szaleństwo."

Hagar prychnęła cicho, cofając się, by ocenić swoją pracę. "To strategia."

"Co jeśli mnie przejrzą?" zapytała Laila.

Hagar przechyliła głowę, unosząc złote nakrycie głowy ukształtowane w tarczę słoneczną Ra. "Wtedy pozwolisz im zobaczyć to, co chcesz, żeby zobaczyli."

Umieściła nakrycie głowy na głowie Laili, poprawiając delikatne złote łańcuszki tak, by otaczały jej twarz, łapiąc przytłumione światło jak płynny ogień.

Laila przełknęła ślinę. Była już wcześniej czczona. Ale nigdy tak.

Nie jako coś niedotykalnego. Nie jako coś niebezpiecznego.

Hagar przykucnęła obok niej, kładąc ciepłą dłoń na nagim ramieniu Laili. Jej uścisk był stanowczy. "Potrzebują dziś bogini." Uniosła lekko podbródek. "Więc daj im ją."

Laila powoli wypuściła powietrze. Następnie wstała.

Pustynny wiatr ustał, pozostawiając tylko odległy trzask palącego się drewna i szelest butów na piasku.

Obóz rebeliantów zgromadził się - mężczyźni zahartowani przez wojnę, wychudzeni z głodu, ale nigdy słabi. Stali między namiotami, przy dogasających ogniskach, z bronią wciąż przypiętą do pleców, ale ich dłonie już nie spoczywały na rękojeściach.

A potem - rozpoczęła się muzyka.

Najpierw wyszły tancerki, poruszając się w blasku ognia, ich ciała nagie pod cienkimi lnianymi zasłonami, pomalowane złotem i pachnące olejkiem lotosowym. Ich ramiona unosiły się w powolnych łukach, nadgarstki wiły się jak nurt Nilu, bransolety dźwięczały delikatnymi, kuszącymi nutami.

Potem przyszli muzycy, miarowe uderzenia bębnów przetaczały się przez piasek.

A wreszcie - cisza.

Laila wystąpiła do przodu.

Lniana suknia przylegała do niej, haftowana złotą nicią, skrojona tak, by układać się, ale nigdy nie ukrywać. Szeroki naszyjnik z turkusów i ametystów spoczywał chłodno na jej obojczyku, ciężkie kamienie poruszały się przy każdym kroku. Bransolety w kształcie skrzydeł Izydy lśniły na jej nadgarstkach, błyskając w świetle.

Złote nakrycie głowy, tarcza słoneczna Ra, spoczywało na jej głowie, delikatne łańcuszki kołysały się, łapiąc światło ognia jak pasma samego słońca.

Nie spuściła wzroku.

Nie spieszyła się.

Szła tak, jakby czekali na nią od zawsze.

Przez zgromadzonych wojowników przeszło poruszenie.

Niektórzy przełykali ślinę, ich gardła poruszały się widocznie, choć nie wydawali żadnego dźwięku. Inni powoli wypuszczali powietrze, jakby dopiero teraz zdali sobie sprawę, że wstrzymywali oddech.

Jeden z żołnierzy - mężczyzna z bliznami głęboko wyrytymi w piersi - przeciągnął dłonią po twarzy, jego palce zatrzymały się na ustach, jakby próbował odpędzić rodzące się tam myśli.

Innego palce zacisnęły się na rękojeści sztyletu, knykcie pobielały, chwyt niepewny.

Młodszy wojownik - niewiele więcej niż chłopiec - stał na skraju zgromadzenia, oczy szeroko otwarte, usta lekko rozchylone. Mrugał, jakby próbował przypomnieć sobie o oddychaniu.

Nawet Seti, który drwił z niej przez całą podróż, siedział nieruchomo na skraju drewnianej skrzyni, na wpół pusty puchar wina zwisał z jego palców. Nie uniósł go do ust.

Khepri, stojący przy namiocie wojennym, nic nie powiedział. Jego złote oczy śledziły ją, powoli i kalkulująco. Jego głowa przechyliła się, tylko nieznacznie, jakby rozważał myśl, której nigdy wcześniej nie brał pod uwagę.

A potem - Amunet wyciągnął miecz.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Ostrze Wojny

Cisza została przerwana.

Błysk stali. Ryk furii.

Wtedy—Amunet był przy niej.

Laila ledwo zarejestrowała westchnienia tłumu, zanim go poczuła.

Ściana mięśni. Nieustępliwa siła wojownika zrodzonego do wojny.

Nie był po prostu silny—był przytłaczający.

Jego uchwyt zacisnął się wokół jej nadgarstka, żelazny, gorący i nieustępliwy. Ledwo zdążyła westchnąć, zanim szarpnął ją do przodu z siłą wystarczającą, by oderwać ją od ziemi.

Jej ciało zderzyło się z jego, uderzenie wyparło powietrze z jej płuc.

Ciepło. Siła. Zapach potu, skóry i krwi.

Jej puls walił o jego palce, gdy trzymał ją tam, jego klatka piersiowa twarda jak rzeźbiony bazalt, miażdżąca jej własną.

A potem—ostrze.

Szept zimnego metalu, tak ostrego, że zdawał się przecinać samo powietrze, przyciśnięty do jej gardła.

Laila znieruchomiała.

Jej oddech stał się szybki, płytki.

Mógł ją zabić. Właśnie teraz.

Jedno drgnięcie jego nadgarstka, a rebelia miałaby jej krew zamiast jej ciała.

Uchwyt Amuneta na rękojeści miecza był pewny, druga dłoń wciąż zaciśnięta na jej nadgarstku, napięcie w jego palcach było cichym ostrzeżeniem. Jego oddech musnął jej policzek—gorący, równy, kontrolowany.

Zbyt kontrolowany.

Jego serce biło przez wąską przestrzeń między nimi, miarowe jak wojenny bęben. Laila nie drżała. Nie wzdrygała się. Uniosła podbródek just na tyle, by ostrze wbiło się odrobinę głębiej, jakby rzucając mu wyzwanie.

Mięsień w szczęce Amuneta drgnął. Jego palce zacisnęły się mocniej na jej nadgarstku, naciskając na skórę do punktu bólu. "Wydaj rozkaz," wymamrotał żołnierz.

Nacisk miecza wzrósł, śmiertelny pocałunek na delikatnej skórze pod jej podbródkiem.

Ale Amunet się nie poruszył.

Jego oddech pozostał równy, uścisk żelazny, wzrok utkwiony w jej oczach.

Wreszcie jego głos—niski, szorstki jak kamień na ciele. "Tu nigdy nie chodziło o małżeństwo."

Słowa przepełzły między nimi, zaciskając się ciasno w jej żołądku.

Laila przełknęła ślinę, ruch lekko przesunął ostrze. "Więc o co chodzi?"

Przebłysk czegoś—wściekłości, satysfakcji, nienawiści, pożądania—przemknął przez jego ciemne oczy.

Potem, z ostrym wdechem, szarpnął ją bliżej.

Tak blisko, że czuła ciepło jego skóry przez cienki len swojej sukni.

"O zemstę."

Jego palce wbiły się w jej ramię, paznokcie wcisnęły się w jej skórę, zanim odepchnął ją.

Nie na tyle, by posłać ją na ziemię. Tylko na tyle, by przypomnieć jej dokładnie, kto tu ma władzę.

Obóz obserwował w milczeniu.

Amunet odwrócił się od niej, jego głos rozbrzmiewał w nocy jak ostateczny dekret boga.

"Ona nie jest oblubienicą."

Laila złapała równowagę, jej puls walił o żebra.

Amunet spojrzał na nią jeszcze raz, a tym razem jego oczy były zimniejsze niż grobowce zapomnianych królów.

"Jest więźniem."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

The Most Beautiful Woman in All of Egypt

20 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

20

Treść

Aa