passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Night I Bought a Billionaire - Rozdział #2 - autor Tessa Kelwyn

The Night I Bought a Billionaire

/

Rozdział 2

Rozdział 1

POV Melany

Sześć lat temu

Zdradzono mnie niecałe dwanaście godzin temu, a teraz… Leżę w łóżku z kompletnie obcym mężczyzną. Oddaję mu swoją dziewictwo.

Muszę przyznać, że jest bardzo przystojny.

Jego dłonie przesuwają się wokół mojej talii, ciepłe przez cienki materiał sukienki. Czuję jego perfumy – ostre i czyste, z nutą whisky pod spodem.

„Trzęsiesz się…” mówi, tuż przy moim uchu. „To przeze mnie, gołąbku?”

„Jest tu zimno”, kłamię, uśmiechając się, gdy przyciąga mnie bliżej, a jego kciuk sunie wzdłuż moich żeber.

Pod drzwiami jest tylko cienka smuga światła, a on to wysoka, ciemna sylwetka na jej tle.

Nie widzę jego twarzy i nawet nie chcę wiedzieć, jak wygląda. Jeśli nigdy nie zobaczę jego twarzy, nie rozpoznam go, jeśli kiedyś miniemy się na ulicy. Bez wstydu, bez żalu.

„Chciałem dotknąć cię już w chwili, gdy do mnie podeszłaś.” Lubię, jak szorstko brzmi jego głos.

„To na co czekasz?” Chwytam jego koszulę i przyciągam go do siebie.

Całuje mnie w szyję, a moje kolana miękną. Przez sekundę odpływam myślami.

Nasze mieszkanie, kilka godzin wcześniej. Plan rozmieszczenia gości jest w mojej torbie. Śmiech moich najbliższych przyjaciół dociera do mnie, zanim jeszcze otworzę drzwi do sypialni.

Joe nawet nie podniósł się, gdy zobaczył mnie w drzwiach. Leżał tam nagi, jedno ramię wciąż pod głową Tiany. „Serio, Mel? Nie mogłaś zadzwonić wcześniej?”

Plan wypadł mi z rąk.

„Jutro bierzemy ślub, a ty właśnie…” Ledwo słyszałam własny głos. „Z nią?”

„Pięć lat czekania na ‘po ślubie’, kochanie.” Wzruszył ramionami. „Czego się spodziewałaś?”

„Nie patrz na mnie tak, nic ci nie zabrałam.” Moja teraz już była najlepsza przyjaciółka, Tiana, podciągnęła kołdrę pod brodę. „Po prostu dałam mu to, czego ty nie chciałaś.”

„Hej.” Obca dłoń sięga mojej szczęki i przywraca mnie do teraźniejszości. „Gdzie odpłynęłaś?”

„Nigdzie…” Przyciągam jego usta do swoich.

Całuje mnie powoli, palce odnajdują zamek sukienki i zatrzymują się.

„Na pewno?” pyta.

„Na pewno.” Mój głos się łamie, więc powtarzam. „Jestem tutaj, z tobą…”

Sukienka opada na podłogę, a jego koszula zaraz za nią. Moje dłonie suną po jego szerokiej, umięśnionej klatce piersiowej. Pod nimi bije mu serce – tak szybko jak moje.

Jego serce też bije jak oszalałe. Albo po prostu dobrze to udaje.

To przecież jego praca, prawda?

Barmanka powiedziała mi, czym jest to miejsce. Byłam po piątym shocie, gdy skinęła głową w stronę tylnego korytarza.

„Ci faceci przy prywatnych pokojach są do wynajęcia,” powiedziała. „Tak, żebyś wiedziała na co patrzysz.”

Spojrzałam. Tequila rozmazała mi jego twarz, ale wzrok wciąż ślizgał mi się po reszcie. Szerokie ramiona pod czarną koszulą, mocne przedramiona, jedna duża dłoń obejmująca szklankę. Upijał powoli łyk, a mi zaschło w ustach.

Nie jestem już narzeczoną. Nie muszę być dziś grzeczną dziewczynką.

Więc podeszłam do niego na niepewnych obcasach.

„Chcesz być powodem, dla którego dziś nie zasnę?” zapytałam.

Nie pamiętam, co odpowiedział. Tylko jego usta na moich, gdy wpadliśmy do jednego z tych prywatnych pokoi — jego silne ramię niemal wyrwało drzwi z zawiasów.

Teraz kładzie mnie na łóżku. Jest ciężki i ciepły nade mną, a ja przesuwam dłonie po jego plecach. Całuje mnie wzdłuż szyi, potem niżej, aż wyginam się z rozkoszy.

Jego dłonie są duże i powolne, nie omijają żadnej części mnie.

„Taka miękka i piękna,” szepcze przy moim brzuchu. „Wszędzie.”

Chwytam prześcieradło oboma pięściami, a z gardła wydobywa mi się dźwięk, którego nigdy wcześniej nie wydałam. Na początku boli. Zaciskam zęby na wardze i on nieruchomieje.

„Zraniłem cię?” Jego głos staje się niższy.

„To nic,” szepczę. „Nie przestawaj.”

Czeka, aż moje ciało przestanie być takie spięte. Potem porusza się powoli i powtarza, że jestem idealna, raz za razem. Wbijam mu paznokcie w plecy, aż w mojej głowie nie zostaje już miejsca dla Joe’go.

* * *

Wybudza mnie ból — tępy, nisko w ciele, i jeszcze gorszy, za oczami.

O Boże… Co ja zrobiłam?

Przystojny nieznajomy śpi na boku, widzę tylko zarys jego szczęki i ciemny blond włos na poduszce. Spoglądam na zegar – świeci się 7:04.

Cholera! Mój autobus odjeżdża o ósmej. Bilet z tego miasta, a dworzec jest po drugiej stronie.

Zsuwam się z łóżka, bojąc się go obudzić, i nerwowo zakładam sukienkę. W mojej torebce jest koperta z oszczędnościami.

Ile płaci się facetowi za coś takiego?

Wyciągam banknot stu dolarowy i ściska mi się gardło.

Ręka nieznajomego leży otwarta na prześcieradle, dłonią do góry. Składam banknot i wciskam go w jego palce. Gdy się porusza, zamieram i liczę do dziesięciu, aż jego oddech znów staje się równy.

„Przepraszam,” szepczę. „To nic osobistego.”

Chwytam szpilki i boso wybiegam ciemnym korytarzem, mijam pusty bar i wybiegam tylnymi drzwiami. Macham na pierwszą taksówkę jaką widzę.

O 7:58 biegnę przez parking, gdy kierowca autobusu zamyka drzwi. Uderzam dłonią w szybę, a on z westchnieniem otwiera.

Opadam na miejsce przy oknie, gdy autobus rusza. Miasto zaczyna przesuwać się za szybą, szare, mokre i już za mną.

Moja dłoń wędruje do szyi, jak zawsze, gdy skręca mi się żołądek. Sięgam po medalion mamy, moją kotwicę. Ale moje palce napotykają tylko nagą skórę.

„Nie…” Macam obojczyk, potem szarpię dekolt sukienki.

Łańcuszka nie ma.

Wysypuję zawartość torebki na kolana. Pomadka, chusteczki, koperta, telefon. Potrząsam pustą torbą do góry nogami. Nic.

To jedyna rzecz, jaka mi po niej została. Może zostało w klubie, w taksówce, na podłodze Joe’go. Albo w tym ciemnym pokoju. U niego.

Nie mogę wrócić i sprawdzić. Nie mogę wrócić wcale.

Opieram czoło o szybę autobusu i patrzę na zmieniający się widok.

Jeszcze nie wiedziałam, że noc, która zabrała mi jedną cenną rzecz, da mi w zamian dwie inne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Melany

Czas teraźniejszy

"Dzień przeprowadzki, hurra! Dostajemy nowe mieszkanie!"

"Cam, przestań skakać po kanapie." Odgryzam zębami pasek taśmy z rolki i przyklejam go na pudełko. "Jak spadniesz i rozbijesz głowę, spędzimy dzień przeprowadzki na pogotowiu."

Mój syn nie słucha. Odbija się jeszcze wyżej, a stare sprężyny skrzypią.

"Lecimy samolotem! Prawdziwym samolotem!"

"Tak, prawdziwym. O drugiej." Sprawdzam bilety w telefonie już trzeci raz i chowam go do tylnej kieszeni. "Gdzie są twoje skarpetki?"

"Na moich stopach!"

Nie ma. Widzę jedną skarpetkę zwisającą z lampy. Druga leży przy telewizorze.

Czajnik gwiżdże w kuchni. Podbiegam i wyłączam go jedną ręką, a drugą chwytam worek z praniem. Połowa naszych ubrań nadal jest w suszarce na dole, a pani Lopez zajmuje maszynę o ósmej.

"Caleb, kochanie, możesz popilnować brata przez dwie minuty?"

"Jestem zajęty." Caleb siedzi na podłodze z otwartym plecakiem przed sobą. Wyjmuje wszystko, liczy, a potem wkłada z powrotem. "Muszę sprawdzić swoje rzeczy."

"Sprawdzałeś je wczoraj wieczorem."

"Muszę sprawdzić jeszcze raz." Unosi szczoteczkę do zębów. "To jest Cama. Zapomniał jej."

"Nie zapomniałem!" Cameron krzyczy, wciąż podskakując. "Miałem to zrobić później!"

"Później to teraz," mówi Caleb i zasuwając plecak.

Mój pięciolatek jest bardziej zorganizowany niż ja.

Zatrzymuję się na środku pokoju z workiem na pranie w ramionach i patrzę na nich. Dwie ciemne blond głowy, dwie pary jasnoniebieskich oczu, te same ostre podbródki. Myślałam, że przynajmniej jedno z nich będzie miało ciemnobrązowe oczy albo kasztanowe włosy jak ja.

Ale nie ma w nich nawet jednej rzeczy po mnie. Wszystko mają po ojcu.

Jedna noc sześć lat temu zostawiła mi dwie pamiątki. Identyczne bliźniaki. Dwie wersje mężczyzny, którego nawet nie pamiętam.

Zbiegam na dół, wyjmuję nasze ubrania z suszarki i wracam na górę. Zanim rzucam stertę na kanapę, Cameron już obejmuje moją nogę.

"Mamo, czy Chicago jest duże?" Odchyla głowę, żeby na mnie spojrzeć. "Większe niż Denver?"

"Dużo większe." Wyciągam ciepły sweter ze sterty i składam go. "Ma wielkie jezioro, które wygląda jak ocean."

"Możemy się w nim kąpać?"

"Może latem."

"A ty się w nim kąpałaś, gdy byłaś mała?" Jego oczy robią się ogromne. "To tam dorastałaś?"

"Tak, kochanie. Tam dorastałam." Wpycham sweter do otwartej walizki mocniej, niż trzeba. "A teraz idź się ubrać."

Odpada z krzykiem o rekinach, a Caleb idzie za nim z westchnieniem.

Nie byłam tam od sześciu lat. Przysięgłam, że nigdy tam nie wrócę. Ale sklep jubilerski, w którym pracowałam, zamknął się w zeszłym miesiącu, a w Denver nikt nie potrzebuje projektantki, która nie może sobie pozwolić na własne narzędzia.

Sprzedałam cztery z moich najlepszych szkiców, żeby kupić bilety lotnicze. Ostatnia wypłata poszła do pana Dawsona na zaległy czynsz. To, co zostało w portfelu, ledwo wystarczy na pierwszy tydzień.

W kuchni wsypuję resztki płatków do dwóch misek. Prawie nie ma mleka, więc dzielę je równo na pół.

"A gdzie twoje?" Caleb wspina się na krzesło i marszczy brwi na blat.

Całuję go w czubek głowy. "Nie jestem głodna."

Nie dotyka łyżki, tylko patrzy na mnie, potem na puste miejsce na blacie, gdzie powinna być moja miska.

"Jedz, Caleb. Jadłam tosta zanim wstałeś, obiecuję."

Tosta nie było. Chleba też nie ma. Ale on sięga po łyżkę, więc uznaję to za sukces.

Po śniadaniu znajduję jego kurtkę na podłodze, znowu z rozdartym rękawem przy łokciu. Siadam na pudełku i nawlekam igłę. Nowa kurtka kosztuje czterdzieści dolarów, a czterdzieści dolarów to jedzenie na tydzień.

Telefon wibruje na blacie.

"Hej, Mel." Spokojny głos Wayne’a wypełnia pokój, a moje ramiona trochę opadają. "Powiedz, że już się spakowałaś."

"Prawie." Przytrzymuję telefon między uchem a ramieniem i szyję dalej. "Cameron obudził mnie o szóstej. Myśli, że samolot odleci bez nas, jeśli nie będziemy na lotnisku przed śniadaniem."

"Mądry dzieciak." Wayne się śmieje. "Słuchaj, mam dobrą wiadomość. Załatwiłem ci rozmowę o pracę w Chicago."

Igła nieruchomieje. "Już?"

"Jutro o dziewiątej. To mała firma jubilerska, dość nowa, ale szybko się rozwijają. Potrzebują projektantki, pokazałem im trochę twojej pracy."

"Wayne, nie wiem, co powiedzieć…" Ściska mi się gardło. "Nie musiałeś tego robić."

"Wiem, że nie musiałem." Słyszę, jak się uśmiecha. "Na tym polega przyjaźń."

Cztery lata temu Wayne był w Denver na konferencji medycznej, a ja spotkałam go na pogotowiu tej nocy, gdy obaj bliźniacy mieli gorączkę. Nie miałam ubezpieczenia ani pieniędzy. On zapłacił rachunek, a potem po prostu pojawiał się dalej.

Jest jedyną osobą na świecie, która wie wszystko. Jedynego, kogo dopuściłam do siebie.

"Oddam ci," mówię. "Jakoś."

"Po prostu zdobądź tę pracę, Mel. To będzie spłata." Robi przerwę. "I przyprowadź chłopców do mnie. Tęsknię za tymi małymi łobuzami."

"Oni też za tobą tęsknią." Spoglądam na zegarek. "Dobra, muszę lecieć. Widzimy się za kilka godzin."

Odkładam słuchawkę i kończę rękaw Caleba. Nie wygląda to ładnie, ale wytrzyma.

O jedenastej taksówka trąbi na dole. Wystawiam walizki na korytarz, a chłopcy stoją przy drzwiach w kurtkach. Caleb ma plecak na plecach. Cameron ściska w obu dłoniach zabawkowy samolot.

Zamykam drzwi na klucz i wrzucam go do skrzynki pocztowej pana Dawsona.

To wszystko. Denver już za nami.

Cameron chwyta moją rękę i mocno ją szarpie. "Mamo?"

"Tak, kochanie?"

Patrzy na mnie, a cała jego twarz rozjaśnia się od uśmiechu. "Kiedy będziemy w Chicago, czy wreszcie zobaczę tatę?"

Serce mi zamiera. Otwieram usta, ale nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

Caleb ściska moją drugą dłoń. Jego uścisk jest mocny, za mocny jak na tak małą rękę.

"Przestań pytać," szepcze do brata, cicho i zły. "Nie potrzebujemy taty. Mama jest."

Uśmiech Camerona gaśnie. Oboje patrzą na mnie i czekają, ale nie potrafię odpowiedzieć.

Czy zobaczymy?

Jakie są szanse, że znów spotkam tamtego nieznajomego?

Jakie są szanse, że rozpoznam rysy twarzy, których nigdy nie pamiętałam?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Melany

"Tak mi przykro, kochanie." Nasza nowa sąsiadka, pani Kowalska, stoi w progu drzwi w płaszczu, z torebką już przewieszoną przez ramię. "Moja siostra przewróciła się wczoraj wieczorem i zraniła biodro. Muszę dziś rano zabrać ją do lekarza. Nie będę mogła dzisiaj przypilnować chłopców."

"Nie, nie, w porządku." Ściskam mocniej dłoń Camerona i zmuszam się do uśmiechu. "Idź, ona cię potrzebuje. Przekaż jej, że życzę szybkiego powrotu do zdrowia."

"Jesteś kochana, droga." Ściska mnie za ramię i pospiesznie schodzi po schodach.

Stoję na korytarzu i wpatruję się w puste miejsce.

Jest siódma czterdzieści. Pierwszy dzień pracy zaczynam o ósmej trzydzieści.

I wciąż nie ma miejsca dla chłopców w żłobku za rogiem.

Jesteśmy w Chicago od tygodnia. Kawalerka przy autostradzie, gdzie okna trzęsą się za każdym razem, gdy przejeżdża ciężarówka. To wszystko, na co było mnie stać.

"Idziemy do twojej pracy?" Cameron podskakuje na palcach. "Idziemy? Idziemy?"

"Wygląda na to, kochanie." Pocieram czoło. "Panu Hale'owi bardzo się to spodoba..."

Panu Hale'owi wcale by się to nie spodobało. Na rozmowie kwalifikacyjnej wyglądał, jakby ledwo mnie tolerował.

Ale próbuję mimo wszystko. Gdy przychodzimy, patrzy na chłopców znad okularów, a potem na mnie.

"Panno Refoy, to firma jubilerska, nie przedszkole."

"Wiem i bardzo przepraszam, proszę pana. To tylko na dziś." Przesuwam chłopców trochę za swoje nogi. "Będą cicho. Przysięgam."

Wzdycha i wskazuje drzwi na tyłach. "Magazyn. Tam zostaną i niczego nie dotykają."

"Oczywiście! Bardzo dziękuję."

"Jeszcze mi nie dziękuj." Łapie mnie za ramię, zanim zdążę odejść. "Dzisiaj przychodzi nasz inwestor. Prezes holdingu. Taki kapitał, który może zbudować tę firmę."

Mocniej zaciskam palce na pasku torby. "Dzisiaj?"

"Około południa. I chce zobaczyć prace naszych projektantów. Jesteś najlepsza, więc ty prezentujesz." Pan Hale puszcza moje ramię. "Nie zepsuj tego, Refoy. Mówię poważnie."

Kiwnęłam głową, jakbym zaraz nie miała zwymiotować.

To moja szansa.

Nie przepracowałam tu nawet jednego dnia, a już uważa, że jestem najlepsza. Jeśli dobrze mi pójdzie, może dostanę podwyżkę.

Może chłopcy dostaną nowe kurtki.

W magazynie sadzam bliźniaków na dwóch pudłach i wręczam im mój szkicownik i paczkę kredek.

"Możecie rysować na pustych stronach z tyłu. Tylko z tyłu, dobrze?"

"Dobrze!" Cameron chwyta czerwoną kredkę.

Caleb patrzy na półki pełne aksamitnych pudełek. "A jeśli coś zepsujemy?"

"Wtedy mama straci pracę." Całuję go w czoło. "Więc nie róbcie tego."

Przez następne dwie godziny biegam w tę i z powrotem między biurkiem a magazynem. Za każdym razem, gdy siadam, by przygotować portfolio, któremuś z nich czegoś potrzeba.

O jedenastej trzydzieści w końcu siadam ze szkicownikiem. Wtedy słyszę samochody.

Wszyscy biegną do okien. Trzy czarne SUV-y podjeżdżają pod budynek, jeden po drugim. Najpierw wysiadają mężczyźni w ciemnych garniturach i rozglądają się po ulicy.

"Jest wcześniej," ktoś szepcze. "Jest pół godziny wcześniej."

Pan Hale prawie się potyka w drodze do drzwi. Całe biuro tłoczy się w holu, żeby go zobaczyć. Prezesa.

Stoję z tyłu na palcach, ale widzę tylko ramiona i ochroniarzy ze słuchawkami w uchu. Gdzieś w środku tego wszystkiego jest wysoki mężczyzna w ciemnym garniturze. Nawet nie widzę jego twarzy.

"Refoy!" Pan Hale macha do mnie ponad głowami. "Twoja kolej! Szybko, masz nie więcej niż pięć minut."

Przepycham się przez tłum, z trzęsącymi się ze stresu dłońmi kładę szkicownik na stole i otwieram go.

Kredka.

Czerwona kredka na moich najlepszych szkicach. Wielki czerwony dinozaur zjada mój projekt naszyjnika. Uśmiechnięte słońce siedzi dokładnie na pierścionku, nad którym pracowałam przez miesiąc.

"Ja..." Przewracam stronę. Teraz niebieska kredka. "Przepraszam, tylko potrzebuję..."

Nikt nic nie mówi. Czuję na sobie spojrzenie inwestora, ale nie mogę zmusić się, by podnieść głowę.

"Na tym kończymy. Nie mam czasu na... to," mówi cicho.

Słychać kroki zmierzające ku drzwiom, a tłum rozstępuje się, by on i ochrona mogli przejść. Stoję przy stole z czerwonym dinozaurem w rękach.

Szczupły mężczyzna w okularach pochyla się do pana Hale'a i cicho coś mówi, po czym twarz mojego szefa blednie. Dwie minuty później jestem w jego gabinecie.

Papier, który przesuwa przez biurko, ma na górze moje imię i nazwisko.

"Przykro mi to mówić, Refoy... Ale to koniec."

To wypowiedzenie. O nie…

"Zwalnia mnie pan? Przez te szkice?" Mój głos staje się wysoki. "Przerysuję je dzisiaj w nocy. Lepiej, zdążę do końca dnia. Przyniosę dziesięć nowych projektów do..."

"To nie moja decyzja." Zdejmuje okulary i przeciera oczy. "Inwestor kazał mi cię zwolnić, a jest zbyt potężny, żebym mógł się sprzeciwić. Jeśli chcesz tę pracę odzyskać, musisz prosić jego, chyba."

Pan Hale patrzy tylko w okno.

Na zewnątrz czarne SUV-y wciąż stoją przy krawężniku. Ochroniarz trzyma drzwi od samochodu otwarte, a wysoki mężczyzna w ciemnym garniturze stoi obok i rozmawia przez telefon.

Czynsz trzeba zapłacić za dziewięć dni. Mam dwieście dolarów na koncie i dwóch chłopców, którzy jedzą, jakby mieli po dwadzieścia lat.

Chłopcy czekają na mnie pod magazynem, już w kurtkach.

"Mamo, podobał ci się dinozaur?" pyta Cameron. "Zrobiłem go dla ciebie!"

Nie mogę na to odpowiedzieć. Przez okna w holu wciąż widzę inwestora przy samochodzie.

"Zostańcie tu," mówię chłopcom. "Nie ruszajcie się. Zaraz wrócę."

Biegnę, przebijam się przez drzwi wejściowe i na zimne powietrze. Ochroniarz staje mi na drodze, a ja prześlizguję się pod jego ramieniem.

"Proszę pani! Proszę się zatrzymać!"

"Proszę pana! Proszę, zaczeka pan!" Zatrzymuję się dwa kroki od wysokiego mężczyzny. "Proszę, potrzebuję tylko chwili. Mogę wszystko wyjaśnić..."

Odkłada telefon i odwraca się. W sekundzie, gdy widzę jego twarz, wszystko we mnie zastyga.

Jasnoniebieskie, morskie oczy, zimne i tak znajome, że aż boli. Ten sam ostry zarys szczęki i prosty nos, który znam tak dobrze. Ciemnoblond włosy, perfekcyjnie ułożone.

Ta sama twarz, którą całuję na dobranoc każdego wieczoru... Twarz moich synów.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Night I Bought a Billionaire

The Night I Bought a Billionaire

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa