POV Randy'ego
Ta kobieta… ta cholern a kobieta nie odpowiada mi.
Po prostu stoi tam, oparta plecami o moje drzwi, z wielkimi oczami utkwionymi w mojej twarzy, a torebkę ściska do piersi jak tarczę.
Wygląda dokładnie tak, jak ją zapamiętałem sprzed sześciu lat.
Długie kasztanowe włosy, lekko potargane, jakby biegła tu całą drogę. Błyszczące, brązowe oczy sarny. Tania biała bluzka, która i tak wygląda na niej świetnie, i wąska talia, którą pamiętam znacznie lepiej, niż powinienem.
Nie ma pojęcia, jak wygląda. Już wtedy to rozgryzłem. Dwa razy w dwa dni? To absurd.
Wczoraj na ulicy, przed tym maleńkim sklepem jubilerskim, w który miałem zainwestować pieniądze. A teraz tutaj, w moim budynku, na moim własnym etacie. Nikt nie ma aż takiego pecha.
Ktoś ją przysłał.
"Zadałem pytanie, panno Refoy."
"Słyszałam pana." Jej głos drży, ale nie odwraca wzroku. "Nikt mnie nie zatrudnił... Jeszcze. Przyjaciółka powiedziała mi o tej pracy. To wszystko."
"Przyjaciółka." Prawie się śmieję. "Jaka przyjaciółka?"
"To nie pańska sprawa... z całym szacunkiem. Proszę pana."
Śmiech niemal wyrywa mi się z gardła.
Odważna. Albo wyszkolona. Spotkałem oba typy i wszyscy kłamią w ten sam sposób.
Czy ona mnie pamięta? Z ciemnego korytarza klubu, do którego nigdy nie powinienem był wejść. Była pijana, albo tylko udawała. Ale była piękna i zapytała, czy chcę być powodem, dla którego nie zaśnie tej nocy... Bardzo tego chciałem.
Miałem wtedy kolację biznesową w tym klubie. Kontrakt z Vance'em, największy interes mojego roku. Ale przy niej opuściłem gardę i zostawiłem telefon na szafce nocnej, ze wszystkimi szczegółami w mailach.
Kiedy się obudziłem, już jej nie było. Zostawiła mi w dłoni stuzłotowy banknot, ewidentnie kpiąc ze mnie. A kilka dni później ktoś przekazał całą umowę konkurencji Vance'a.
Straciliśmy dwieście milionów w tydzień.
Nigdy nie dowiedziałem się, kto to zrobił. Ale zawsze wiedziałem, gdzie to się zaczęło.
"Ułatwię ci sprawę." Wkładam ręce do kieszeni, żeby ich nie widziała. "Powiedz mi, kto ci płaci, a wyjdziesz stąd bez problemu."
"Nikt mi nie płaci. Jestem bezrobotna!" Jej policzki czerwienieją. "Nawet nie wiem, kim pan jest. Nie wiedziałam, że to pana firma!"
"I mam w to uwierzyć?"
"Nie obchodzi mnie, w co pan wierzy."
Podchodzę bliżej, aż prawie nie zostaje miejsca między nami. Gdy czuję jej zapach, całe ciało mi sztywnieje.
Wanilia i coś miękkiego. Jak ciepła skóra.
Sześć lat, a ja wciąż dokładnie pamiętam, jak ten zapach smakował na moich ustach. Jak trzymała się moich pleców, jakby tonęła. Jak nie chciałem, żeby nadszedł ranek.
Lubiłem ją. To najgorsze. Przez jedną noc naprawdę ją lubiłem.
I to wykorzystała.
Odsuwam się od niej, zanim zrobię coś głupiego.
"To byłaś ty," mówię. "Sześć lat temu. W klubie."
To nie jest pytanie i ona o tym wie. Coś w jej twarzy pęka na ułamek sekundy, zanim się opanuje. "Nie wiem, o czym pan mówi."
"Nie?"
"Nie." Unosi podbródek. "Musi pan mnie z kimś pomylić."
Oczywiście. Skłamie ci prosto w twarz.
Wracam do biurka i otwieram najwyższą szufladę. Wciąż tam jest, tam gdzie leżała przez sześć lat.
Cienki srebrny łańcuszek z małym wisiorkiem w kształcie łzy. Zostawiła go w moim łóżku.
Wmawiam sobie, że trzymałem go jako dowód. Nigdy w to nie wierzyłem.
"To chyba też nie twoje." Podnoszę ją za łańcuszek, a wisiorek obraca się w świetle.
Jej twarz natychmiast blednie. Mam cię.
"Jeśli nie jesteś tamtą kobietą..." mówię powoli, "to to jest tylko śmieć."
Upuszczam go na podłogę i stawiam na nim but.
"Nie!" Jest przy mnie, zanim zdążę mrugnąć. Pada na kolana i chwyta moją kostkę obiema rękami. "Nie! Proszę, nie! To mojej mamy!"
Zastygam.
"To wszystko, co mi po niej zostało." Szarpie za moją nogę, a jej dłonie drżą tak mocno, że czuję to przez materiał spodni. "Zmarła, gdy byłam mała. Proszę, błagam pana... Po prostu mi to oddaj."
Łzy spływają jej po twarzy. Prawdziwe łzy. Widziałem wielu ludzi, którzy kłamali w tym biurze, ale nikt z nich nigdy nie płakał w ten sposób.
Nie podnoszę stopy.
"Twojej mamy?" Patrzę na nią z góry. "Przed chwilą mówiłaś, że nigdy mnie wcześniej nie widziałaś."
Zaciska powieki. Jej palce wciąż oplatają moją kostkę.
"Dobrze," szepcze. "Dobrze... To byłam ja." Nie mówię nic, czekam na resztę. "To byłam ja tamtej nocy. Byłam pijana, byłam głupia i wyszłam."
Patrzy na mnie zapłakanymi oczami.
"Chodzi o pieniądze? O te sto dolarów? Myślałam, że pan... Boże, sama nie wiem, co myślałam. Albo może coś panu powiedziałam? Byłam tak pijana, że ledwo pamiętałam własne imię..."
"Chcę powiedzieć, że nikt mnie nie wynajął. Przysięgam na moją mamę."
Przez chwilę niemal jej wierzę. Ale nie dam się oszukać drugi raz.
"Wystarczy. Wstań," mówię.
Puszcza moją kostkę i powoli wstaje. Patrzy na mój but, potem z powrotem na moją twarz. "Mogę to już odzyskać? Proszę."
"Kiedy powiesz mi, dla kogo pracujesz, dostaniesz to z powrotem." Mój głos brzmi płasko. "Do tego czasu zostaje tutaj."
"Przecież powiedziałam prawdę!"
"Powiedziałaś to, co chciałem usłyszeć." Kiwnąłem głową w stronę drzwi. "Masz dwie opcje, panno Refoy. Znikasz z mojego budynku albo sprawię, że pożałujesz, że tu weszłaś. Wynoś się."
Otwiera usta. Potem je zamyka, wyciera twarz grzbietem dłoni i wychodzi bez słowa więcej.
Gdy drzwi się zamykają, stoję tam dłuższą chwilę. Potem podnoszę stopę i patrzę w dół.
Mała srebrna łza leży na dywanie, nawet nie zarysowana. Podnoszę ją, a cienki łańcuszek plącze mi się wokół palców.
Wyrzuć to. Po prostu wyrzuć to, Randy.
Chowam ją do kieszeni.
Cholera.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Melany
Nie pamiętam, jak wyszłam z jego gabinetu. W jednej chwili stoję przed jego biurkiem, a w następnej idę tak szybko korytarzem, że obcasy ślizgają mi się na marmurze.
Moje ręce nie przestają drżeć. Przyciskam je do brzucha, ale to nic nie daje.
Ma wisiorek mamy. Przez sześć lat, a i tak mi go odebrał.
Nie płaczę. Nie płaczę. Nie w tym budynku.
Naciskam przycisk windy trzy razy.
No dalej. No dalej!
Zabiorę torbę z biurka i stąd znikam. Znajdę coś innego.
— Panna Refoy?
Odwracam się. Chudy mężczyzna w okularach idzie w moją stronę, spokojny i schludny, z teczką pod pachą.
Zaczekaj... Znam go. To on wczoraj szeptał coś panu Hale'owi, tuż przed tym, jak mnie zwolniono.
— Ty. — Mój głos brzmi ostro. — Przysłał cię, żebyś dokończył robotę?
— Nie. — Zatrzymuje się kilka kroków ode mnie, jakby nie chciał mnie przestraszyć. — Nazywam się Mason. Pracuję dla pana O'Harrowa.
O'Harrow. Jak O'Harrow Holdings, wielkimi literami nad lobby. Facet jest właścicielem całego budynku, a ja nawet nie znałam jego nazwiska do tej chwili.
— To przekaż panu O'Harrowowi, że nie ma się czym martwić. — Naciskam przycisk jeszcze raz. — Wychodzę.
— Nie zrobiłbym tego na twoim miejscu.
— Dlaczego nie?
Mason patrzy na drzwi windy, potem na mnie. Jego głos pozostaje cichy i spokojny.
— Jeśli odejdziesz teraz, uzna to za dowód, że miał rację co do ciebie. A potem wykona kilka telefonów. — Robi pauzę. — Żadna firma w tym mieście cię nie zatrudni po tym. Ani jubiler, ani kawiarnia. On może to zrobić, panno Refoy. Widziałem to.
Zasycha mi w ustach. — To szaleństwo...
— To Chicago. — Prawie się uśmiecha. — Jedyna droga wyjścia to zostać. Wykonuj swoją pracę i rób to dobrze. Spraw, by zrozumiał, że się mylił.
Winda dzwoni, a drzwi się otwierają. Jest pusta i patrzę na nią, potem na Masona.
Czy on próbuje mi pomóc? Czy może Randy O'Harrow przysłał go, żebym została, żeby mógł mnie obserwować i czekać, aż popełnię błąd?
Myślę o palcach Camerona zaciśniętych dziś rano na moich dżinsach. O Calebie, udającym, że nie płacze. O czynszu, który muszę zapłacić za osiem dni.
Drzwi windy znów się zamykają.
— Dobrze — mówię. — Zostaję.
Mason kiwa głową, jakby wiedział, że tak zrobię. — Powodzenia, panno Refoy.
* * *
Moje nowe biurko stoi w rogu działu projektowego, przy oknie. Ktoś zostawił na nim kwiatka, już na wpół martwego. Świetnie. Mamy coś wspólnego.
Siadam i włączam komputer.
— A oto i ona. — Mój kierownik, Trent, opiera się o róg mojego biurka, zdecydowanie za blisko. Pachnie jakby wylał na siebie za dużo wody kolońskiej. — Jak poszło z wielkim szefem?
— Dobrze.
— Dobrze? — Śmieje się. — Nikt nie wychodzi stamtąd dobrze. Wyglądasz, jakbyś zobaczyła ducha.
— Po prostu jestem zmęczona. — Otwieram plik i wpatruję się w ekran.
— Słuchaj, rozumiem. Nowa dziewczyna, pierwszy dzień, a prezes już cię nie znosi. — Ścisza głos. — Ale mogę ci tu bardzo ułatwić życie. Dobre projekty, dobre oceny. Wystarczy, że będziesz... miła dla mnie.
Jego ręka ląduje na moim ramieniu.
Serio? Nawet nie ma jeszcze południa!
Zrzucam jego rękę i wstaję tak gwałtownie, że krzesło odsuwa się i uderza w ścianę.
— Dotknij mnie jeszcze raz, a pokażę HR, jak wygląda bycie miłą. — Mówię to wystarczająco głośno, by dwójka projektantów z sąsiedniego biurka się odwróciła. — Jasne?
Twarz Trenta czerwienieje. Prostuje się i poprawia krawat.
— Wyluzuj. To był żart. — Odchodzi i nie ogląda się za siebie. „Te kobiety...”
Siadam z powrotem, serce mi wali, ale dziwnie — ręce już się nie trzęsą.
Dwie godziny później ktoś puka w bok mojej kabiny. — Puk, puk. Tu chowa się nowa projektantka?
Podnoszę wzrok — niebieskie oczy, ciemny blond włos i ta sama rodzinna twarz.
Przez ułamek sekundy myślę, że to znowu on. Ale nie. Uśmiecha się i cała jego twarz się zmienia. Jest łagodniejsza, cieplejsza. Ma mały dołeczek w policzku.
— Spokojnie, nie gryzę. — Wyciąga rękę. — Zachary O'Harrow. Ten miły brat.
— Miły brat? — Podaję mu rękę, zanim zdążę się powstrzymać. — Czyli jest też zły brat?
— Och, już go poznałaś. Widzę to. — Śmieje się. — Każdy ma taką minę po pierwszym spotkaniu z Randym. Spokojnie. To znika po roku albo dwóch.
Śmiech wyrywa mi się z ust zanim zdążę go powstrzymać.
Pierwszy raz śmieję się dziś. Może nawet w tym tygodniu.
— Melany Refoy — mówię. — I rok albo dwa brzmi całkiem realnie.
— Witamy w rodzinie, Melany Refoy. — Siada na brzegu mojego biurka, ale w przeciwieństwie do Trenta trzyma dystans. — A brat dalej wrzeszczy, czy już przeszedł na zimne milczenie?
— Głównie zimne milczenie. Z odrobiną gróźb.
— Klasyczny Randy. — Wskazuje na moją martwą roślinę. — A kto ci to dał? Bo to już okrucieństwo.
— Chyba było tu już wcześniej, z biurkiem.
— To zostaje. To jedyna rzecz w tym budynku, która wygląda gorzej ode mnie w poniedziałki.
Znów się śmieję, i tym razem naprawdę. Przez chwilę cały poranek wydaje się jakby dalszy.
Wtedy uśmiech Zachary'ego zamiera i podążam za jego wzrokiem do drzwi.
CEO Randy O'Harrow stoi tam z jedną ręką w kieszeni. Nie rusza się. Nie mruga. Po prostu patrzy na mnie, potem na brata siedzącego na moim biurku, i znów na mnie.
— Mój gabinet — mówi.
Tylko te dwa słowa. Potem odwraca się i odchodzi.
Zachary natychmiast wstaje. Uśmiech znika, jakby ktoś go wyłączył. Nie żegna się. Nawet na mnie nie patrzy. Po prostu idzie za bratem korytarzem.
Siedzę z ręką wciąż na myszce.
Całe piętro milkło. Wszyscy udają, że pracują, ale czuję na plecach ich wzrok.
O nie.
Chyba wiem, jak to wyglądało. I to bardzo źle.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Randy'ego
"Zamknij drzwi," mówię do mojego brata.
Zachary zamyka je i opada na krzesło naprzeciwko mojego biurka, jakby to było jego własne. Nadal się uśmiecha, i to mnie wkurza. On doskonale o tym wie.
"No dobra, co tym razem zrobiłem?" Rozkłada ręce. "To ten krawat? Mama mi go kupiła."
"Trzymaj się z dala od niej."
"Od kogo?" Mruga oczami. Potem łapie, o co chodzi, a jego uśmiech się poszerza. "Aaa. Nowa projektantka? Melany?"
Słysząc jej imię w jego ustach, zaciskam szczękę. "Ona jest niebezpieczna, Zach."
"Niebezpieczna." Śmieje się. "Randy, wyglądała, jakby miała się zaraz rozpłakać, kiedy podszedłem. Co ona ma niby zrobić, dźgnąć mnie ołówkiem?"
"Nie żartuję."
"Tak, to nigdy nie była twoja mocna strona." Zach pochyla się i opiera łokcie na kolanach. "No dalej. O co chodzi? Znasz ją skądś?"
Przez sekundę niemal mu mówię.
Ten klub. Telefon na szafce nocnej. Stodolarówka w mojej dłoni. Wisiorek, który właśnie teraz leży w mojej kieszeni, jak kamień.
Nie mówię. Nikt nie powinien wiedzieć, że kiedyś, nawet w najgorszy dzień mojego życia, zrobiłem coś tak głupiego, jak jednorazowy romans — choćby tylko ten jeden raz. A już na pewno nie powinien wiedzieć, do czego to doprowadziło.
"Znam jej typ," mówię. "To wystarczy."
"Jej typ." Zachary kręci głową. "Bracie, ty myślisz, że wszyscy to szpiedzy. Twój fryzjer. Twój kierowca. Nowy szef kuchni mamy."
"Nowy szef kuchni mamy sprzedawał jej przepisy magazynowi."
"No dobra, raz się zdarzyło." Wstaje i poprawia marynarkę. "Ona jest tylko nową pracownicą, Randy. Wyluzuj. Idź na siłownię, wyładuj się na czymś. Może raz w roku się uśmiechniesz, nie umrzesz od tego."
"Zach."
Zatrzymuje się przy drzwiach i patrzy na mnie. Przez chwilę jego uśmiech znika.
"Słyszałem cię," mówi. "Ale nie mam już dwunastu lat. Mogę rozmawiać z kim chcę." Otwiera drzwi. "A tak w ogóle, ona jest zabawna. Powinieneś kiedyś spróbować się pośmiać."
Drzwi zamykają się za nim.
Opieram się na krześle i patrzę na miasto przez szybę.
On tego nie rozumie. Nigdy nie musiał.
Zach jest prezesem tej firmy. Ma dostęp do prawie wszystkiego, co ja, i ufa ludziom zdecydowanie za szybko. Połowa kobiet w tym mieście miała kiedyś jego numer, a on nigdy nie pytał, kim naprawdę są.
Gdyby ona chciała znaleźć drogę powrotną, nie mogłaby wybrać lepszych drzwi.
I widziałem, jak na nią patrzył. Tak samo, jak ja patrzyłem na nią w tamtym korytarzu, sześć lat temu, zanim wiedziałem lepiej.
Raz mnie rozegrała. Nie pozwolę, żeby rozegrała również mojego brata.
Po tamtym roku, po tej umowie, po Siennie, złożyłem sobie jedną obietnicę. Nikt się nie zbliży. Ani do mnie, ani do mojej rodziny, ani do tej firmy. Przez sześć lat dotrzymałem tej obietnicy.
A ta kobieta weszła mi pod skórę w jeden dzień. Jeden z moich najgorszych błędów, z których nie jestem dumny.
Wyjmuję wisiorek z kieszeni i patrzę na niego. Potem chowam go z powrotem i otwieram laptopa. Przez resztę popołudnia nie czytam ani jednego słowa.
Jest prawie szósta, kiedy wyjeżdżam z parkingu. Przestało padać, a ulica przy bramie jest mokra i lśni w światłach.
Od razu ją widzę.
Stoi przy bramie w tym cienkim płaszczu, obejmuje się ramionami. Ciągle sprawdza telefon i patrzy w dół ulicy.
Czeka na kogoś. Na kogo? Na kogoś, dla kogo naprawdę pracuje?
Potem podchodzi do niej kobieta w jaskrawo żółtej kurtce, trzymając za ręce dwoje małych dzieci. Te same dzieci, za którymi wczoraj się ukrywała.
Wyrywają się i biegną do niej. Oboje w ciemnych bluzach z kapturem na głowie, więc nie widzę ich twarzy. Wpadają jednocześnie w jej nogi, a ona przykuca i obejmuje ich tak mocno, że prawie się przewracają.
Zwalniam bezwiednie.
Powinienem po prostu przejechać, ale i tak dalej patrzę.
Całuje wierzch jednego kaptura, potem drugiego. Potem łapie dzieci za ręce i szybko odchodzi ulicą, nie oglądając się za siebie.
Są mali. Pięć lat, może. Może trochę młodsi.
Pięć lat…
Mocniej zaciskam dłonie na kierownicy i przez sekundę w mojej głowie automatycznie pojawia się rachunek.
Sześć lat temu. Dziewięć miesięcy. Dzieci pięcioletnie.
Nie.
Tej nocy byłem ostrożny. Pamiętam rozerwane opakowanie na szafce nocnej. Jej stodolarówkę w mojej dłoni. Byłem ostrożny. Zawsze jestem.
Więc to nie moje dzieci. Nie mogą być.
Czyli wyszła z mojego łóżka i od razu poszła do kogoś innego. Albo już była z kimś innym, kiedy podeszła do mnie w tamtym korytarzu.
Jeszcze jedno kłamstwo. Po prostu kolejne na liście.
Boli mnie szczęka. Orientuję się, że zgrzytam zębami.
To nie zazdrość. Nie jestem zazdrosny. Po prostu nienawidzę, gdy ktoś mnie okłamuje, a ta kobieta robi to lepiej niż ktokolwiek, kogo kiedykolwiek spotkałem.
Samochód za mną trąbi. Wyjeżdżam na ulicę i sięgam po telefon.
Mason odbiera po pierwszym sygnale. "Słucham, panie?"
"Melany Refoy." Wymawiam jej imię jak coś niesmacznego. "Chcę wiedzieć o niej wszystko. Gdzie była przez sześć lat. Z kim rozmawia. Dla kogo pracuje."
"Zrozumiałem."
"I, Mason." Zatrzymuję się na czerwonym świetle i patrzę, jak deszcz znów zaczyna padać na szybę. "Dowiedz się, kto jest ojcem jej dzieci."
Zapada cisza. Mason nigdy nie pyta dlaczego. Dlatego go trzymam.
"Coś jeszcze, panie?"
"Tak." Światło zmienia się na zielone. "Jeśli opuści moją firmę, nikt w tym mieście jej nie zatrudni. Ani jedno miejsce. Dopilnuj tego."
"Tak jest."
Odkładam telefon na siedzenie pasażera.
Chciała wojny? To ją dostanie.
Przesuń w górę, aby kontynuować