"Kael Veridan, muszę z tobą natychmiast porozmawiać," głos gubernatora zabrzmiał przez głośnik, nie pozostawiając miejsca na sprzeciw. Kael zmarszczył brwi, chwytając za krawędzie biurka. "Co może być aż tak pilne?" "Chodzi o twoje nadchodzące małżeństwo z Liorą. Przyjdź do mojego biura natychmiast." Kael nie tracił czasu. Minuty później wszedł do rezydencji gubernatora, ledwo ukrywając swoje zirytowanie. Gdy tylko wszedł do wielkiego salonu, przywitało go surowe spojrzenie gubernatora. "Gubernatorze, co się dzieje?" zapytał Kael, a jego głos był przesiąknięty frustracją, gdy się kłaniał. Gubernator usiadł powoli, jego wzrok był przeszywający. "Twoje małżeństwo z moją córką zostaje opóźnione." Kael mrugnął, oszołomiony. "Opóźnione? Na jak długo?" "Rok, może dłużej." Szczęka Kaela się zacisnęła. "Dlaczego? Już wystarczająco długo czekam, by być z Liorą. Nie mogę tego znowu odkładać." Gubernator pochylił się do przodu, a jego ton stał się ostry. "Opóźnisz to, ponieważ Celestina – nie, Zorina – przyszła do mnie, prosząc o rozwód. I zgodziłem się na to." Żołądek Kaela ścisnął się na wspomnienie Zoriny. "Ona tu przyszła?" "Tak," powiedział stanowczo gubernator. "Poprosiła mnie, abym dał jej pozwolenie na sfinalizowanie rozwodu, zanim ożenisz się z moją córką. I zgodziłem się." Dłonie Kaela zacisnęły się w pięści. "To jest absurdalne! Kocham Liorę. Zorina nic dla mnie nie znaczy. Nie mogę uwierzyć, że odkładamy wszystko przez kobietę, której nawet nie chciałem poślubić na początku." Oczy gubernatora pociemniały. "To dlaczego ją poślubiłeś?" Kael otworzył usta, ale żadne słowa się nie wydobyły. Odwrócił wzrok, unikając twardego spojrzenia gubernatora. "Dokładnie," powiedział zimno gubernator. "Poślubiłeś ją, ponieważ ci to pasowało. Może było to wygodne. Ale teraz, jesteś jej winien godność, jeśli niczego innego. I jeśli masz w sobie choć odrobinę przyzwoitości, naprawisz to, jak ją traktowałeś." Kael pokręcił głową, jego głos podniósł się. "Naprawić? Gubernatorze, ja—" "Podpiszesz te dokumenty rozwodowe, Kael," przerwał gubernator. "I zrobisz to teraz. To nie jest prośba — to rozkaz." Kael poczuł ciężar tego polecenia. Chciał się spierać, bronić swojej sprawy, ale wiedział, że lepiej nie przeciwstawiać się gubernatorowi. Wziął głęboki oddech. "Dobrze. Jeśli podpisanie tych papierów oznacza, że w końcu mogę poślubić Liorę, to niech tak będzie." Poślubienie córki gubernatora dałoby mu władzę. Sprawiłoby, że jego rodzina stałaby się potężna. Ten związek miał być spełnieniem jego marzeń. Wtedy rozległ się dźwięk obcasów stukających o marmurową podłogę, który odbił się echem po pokoju. Kael odwrócił się, by zobaczyć Zorinę stojącą pewnie w drzwiach. W ręku trzymała dokumenty rozwodowe. Przeszła do niego, a jej wyraz twarzy był nieczytelny, i upuściła dokumenty na stolik kawowy przed nim. "Tutaj. Zakładam, że już wiesz, co robić." Wzrok Kaela przeskakiwał między papierami a Zoriną. "Więc tak chcesz to zakończyć?" Zorina skrzyżowała ramiona, jej głos był spokojny, ale stanowczy. "Tak powinno było skończyć się dawno temu. Podpisz papiery, Kael. Przestańmy udawać, że jest jeszcze coś do uratowania." Kael niechętnie podniósł długopis, wahając się przez chwilę. "Wiesz, co to oznacza, prawda? Opóźnienie mojego małżeństwa z Liorą przez ciebie." Zorina uniosła brew, jej głos był zimny. "Opóźniasz to przez swoje własne działania, nie moje. Nie próbuj robić ze mnie złoczyńcy w swojej historii." Gubernator, obserwując wymianę zdań, odchrząknął. "Kael, to nie jest debata. Podpisz papiery." Z głębokim grymasem, Kael pochylił się nad stołem i zaczął nabazgrać swoje podpisy na każdej stronie. Każdy ruch pióra wydawał się ciosem w jego dumę, ale przełknął to, przypominając sobie o większym obrazie — jego przyszłości z Liorą. "Zrobione," powiedział Kael, rzucając pióro na bok. Oparł się w swoim krześle, piorunując wzrokiem Zorinę. "Zadowolona teraz?" Zorina podniosła papiery i sprawdziła podpisy. Po raz pierwszy od lat, poczuła głębokie westchnienie ulgi. "Tak, Kael. Jestem zadowolona. Po raz pierwszy od dawna czuję się wolna." Usta Kaela skrzywiły się w gorzkim uśmiechu. "Dobrze dla ciebie." Zignorowała jego kąśliwą uwagę i zwróciła się do gubernatora. "Dziękuję, gubernatorze. Doceniam pańskie zrozumienie w tej sprawie." Gubernator skinął głową. "Mam nadzieję, że ta decyzja przyniesie ci spokój, na który zasługujesz." Zanim Zorina zdążyła odpowiedzieć, Kael odezwał się ponownie. "A teraz co? Czy idziemy prosto do sądu, czy masz więcej dramatycznych wejść zaplanowanych?" Zorina nie przegapiła rytmu. "Tak, idziemy do sądu. Im szybciej to sfinalizujemy, tym szybciej możemy wszyscy ruszyć dalej ze swoim życiem." Kael piorunował ją wzrokiem, ale ona odwróciła się na pięcie i wyszła z pokoju, trzymając głowę wysoko. Gdy drzwi zamknęły się za nią, gubernator odchylił się w swoim krześle, obserwując twarz Kaela skrzywioną frustracją. "Możesz tego teraz nie zauważać, Kael, ale właśnie straciłeś coś o wiele cenniejszego, niż kiedykolwiek rozumiałeś."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Kaela wirowała po salonie, a jej śmiech odbijał się echem po wielkich korytarzach. "Nareszcie wiedźma zniknęła!" wykrzyknęła, wyrzucając ręce w powietrze. "Kael może teraz poślubić Liorę i wszyscy możemy ruszyć dalej."
Jej radość nie trwała długo, gdy do jej uszu dobiegł odgłos ciężkich butów stąpających po marmurowych podłogach. Zamarła, a jej uśmiech zbladł, gdy do środka wkroczyła grupa strażników o ponurych twarzach.
"Co to ma znaczyć?" zapytała głosem pełnym niepokoju.
Downódca strażników wystąpił naprzód, jego twarz pozbawiona była emocji. "Przybyliśmy, by odebrać rzeczy pozostawione przez Lady Zorinę."
Serce Kaeli opuściło uderzenie, ale szybko odzyskała panowanie nad sobą. "W porządku. Jej pokój jest na górze, trzecie drzwi po lewej. Zabierzcie wszystko i wynoście się," powiedziała, odprawiając ich machnięciem ręki.
Strażnicy skinęli głowami i ruszyli na górę. Kaela prychnęła, mamrocząc pod nosem: "I bardzo dobrze. I tak nie zasługiwała na połowę rzeczy, które posiadała."
Kilka minut później strażnicy wrócili, niosąc kufry i pudła. Kaela przyglądała się z uśmieszkiem, ale jej zadowolenie zmieniło się w szok, gdy strażnicy ruszyli w kierunku jej pokoju.
"Czekajcie! Co wy robicie?" zażądała, zastępując im drogę.
Downódca strażników pozostał niewzruszony. "Otrzymaliśmy polecenie zebrania wszystkiego, co należy do Lady Zoriny, włącznie z przedmiotami w tym pokoju."
Oczy Kaeli rozszerzyły się. "To jest mój pokój! Nic tu nie należy do niej!"
Spojrzenie strażnika było nieugięte. "Lady Zorina podarowała pani większość tych przedmiotów, w tym garderobę, meble i ubrania. Zgodnie z prawem należą do niej."
Kaela otworzyła usta, po czym je zamknęła, jakby szukając słów. Jej myśli pędziły, gdy przypominała sobie piękne suknie, biżuterię, a nawet antyczną toaletkę - prezenty, które zawsze uważała za kupione przez brata.
"Mylicie się," wyjąkała. "To było od Kaela. On mi to kupił!"
Strażnik uniósł brew, ale nic nie powiedział, podczas gdy pozostali zaczęli pakować. Kaela stała jak zamrożona, oddychając krótkimi haustami, gdy jej pokój był opróżniany kawałek po kawałku.
"To nie może się dziać," wyszeptała.
Kiedy weszli do pokoju jej matki, strach Kaeli zmienił się w furię. Pobiegła za nimi. "Nie macie prawa niczego tu dotykać!"
Jeden ze strażników odpowiedział, nie patrząc na nią: "To również były prezenty od Lady Zoriny."
Kaela zacisnęła pięści, obserwując jak zabierane są szkatułki z biżuterią jej matki, buty i designerskie torebki. Pobiegła do gabinetu, gdzie siedział jej ojciec z twarzą ukrytą w książce.
"Ojcze!" krzyknęła, wpadając do pokoju. "Musisz ich powstrzymać! Zabierają wszystko!"
Lord Veridan nie podniósł wzroku. "Pozwól im."
Kaela mrugnęła, jej szczęka opadła. "Co znaczy, pozwól im? Zabierają moje rzeczy, rzeczy Matki! Zorina już ich nie potrzebuje - odeszła!"
Jej ojciec w końcu podniósł wzrok, jego oczy były zmęczone i odległe. "Kaela, usiądź."
"Nie chcę siadać! Chcę, żebyś coś zrobił!"
W tym momencie weszła jej matka, z bladą twarzą. "Mężu, co się dzieje? Dlaczego pozwalasz im zabrać wszystko, co posiadamy?"
Lord Veridan westchnął głęboko i zamknął książkę. "Ponieważ to nie należy do nas."
Obie kobiety patrzyły na niego ze zdumieniem. Kaela zaśmiała się nerwowo. "O czym ty mówisz? Oczywiście, że należy. To nasz dom. Nasze rzeczy."
"Nie," powiedział stanowczo, wstając. "Ten dom, pieniądze, których używamy, jedzenie, które spożywamy - wszystko należy do Zoriny."
Przesuń w górę, aby kontynuować
