passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Soldier's Lady Boss autor Tessa Kelwyn

The Soldier's Lady Boss

/

Rozdział 1

Rozdział 1

[Perspektywa Lily]

Byłam w jedenastym tygodniu ciąży, odliczając dni do powrotu ojca mojego dziecka z misji.

On nic nie wiedział o dziecku. Nikt nie wiedział. Zachowywałam to dla mężczyzny, któremu na kalendarzu przypiętym do lodówki zostały czterdzieści jeden dni. Chciałam zobaczyć na żywo jego twarz, kiedy wypowiem te słowa.

Jestem w ciąży. Będziemy mieli dziecko.

Aplikacja mówiła, że w tym tygodniu dziecko jest wielkości limonki. Powiedziałam to na głos, bo jego skrzynka głosowa była pełna, a mój własny głos był lepszy niż cisza.

Pukanie przyszło o dziewiątej i już się uśmiechałam, zanim drzwi się otworzyły, bo siedemdziesiąt jeden dni nauczyło jakąś głupią część mnie słyszeć jego kroki w każdym dźwięku.

Ale to nie był on, to nie był mój Michael, na którego czekałam tak długo.

Dwóch mężczyzn w galowych mundurach stało w korytarzu z czapkami w dłoniach, a mój żołądek zacisnął się, zanim którykolwiek z nich zdążył się odezwać.

— Panna Wright? Jestem komandor porucznik Reyes, w imieniu Sekretarza Marynarki Wojennej. — Światło na korytarzu bzyczało i wstrzymałam oddech na to, co miało paść dalej. — Proszę pani, z przykrością muszę poinformować, że porucznik Michael Morris zginął na służbie czwartego…

On dalej mówi. Wiem o tym, widzę, jak poruszają się jego usta. Ale nie słyszę już żadnego słowa.

O czym on mówi? Co to ma znaczyć? Michael… nie żyje?

Najpierw zapadła się mi klatka piersiowa—mostek zwinął się do środka, jakby kości zapomniały jak trzymać. Potem wyrwał się ze mnie dźwięk, którego nigdy wcześniej nie wydałam—zwierzęcy, bezkształtny.

— Nie… — Moja dłoń zbielała na framudze, gdy próbowałam się nie zachwiać. Nogi nagle nie chciały już mnie utrzymać i nie mogłam złapać tchu między słowami. — To… To musi być pomyłka. Obiecał… Trzymał moją twarz i… obiecał, że wróci.

Reyes zamilkł, a jego partner wyciągnął do mnie rękę, ale odskoczyłam. Moje ciało odrzucało dłonie, które nie były jego, ramię uderzyło o framugę.

— Nie dotykaj mnie! — Nogi się pode mną ugięły i przytrzymałam się ściany, spadając, paznokcie zostawiając ślady na farbie. — On nie może… Ja… On wraca niedługo i będziemy mieli…

Dziecko.

Cztery litery, których nie mogłam przepchnąć przez coś, co zacisnęło mi gardło. Bo wypowiedzieć je znaczyło przyznać, że on już nigdy nie położy dłoni na moim brzuchu z tym uśmiechem, który zawsze kochałam. Nigdy nie zaśpiewa kołysanki…

Dziewięć dni. Był offline przez dziewięć dni, kiedy mówiłam do limonki o jej ojcu i…

Obraz się rozmył, pokój rozlał się w kształty, których nie mogłam utrzymać.

Błagałam go. Prawie uklękłam w tej kuchni i błagałam, żeby nie jechał, a on i tak wyjechał, i teraz jest…

Reyes wyciągnął długopis, twarz miał posępną. Moja dłoń drżała wokół niego—zadanie, poręcz—i przycisnęłam tusz do linii, podpisałam szybko i zamknęłam drzwi wejściowe. Tuż zanim pierwszy skurcz zgiął mnie wpół, głęboko i nie tak jak powinien, a podłoga całkiem się zapadła.

Kiedy wrócił wzrok, patrzyłam z przerażeniem na krew spływającą między udami, jaskrawą na białych legginsach. Nie mogłam powstrzymać łez—głośnych, szorstkich, brzydkich, mogłam tylko zwinąć się w kłębek bólu na kuchennej podłodze.

Obiecał. A ja wypłynęłam jego dziecko na linoleum, zupełnie sama, nikogo nie mogłam zadzwonić.

* Dwa lata później *

Straciłam ich obu w tych samych dwunastu godzinach. Moje dziecko i mojego mężczyznę. Przez następnych kilka miesięcy płakałam każdej nocy do snu, a potem zebrałam się w kawałki i zamknęłam cały ból głęboko. Zbudowałam na tym kobietę, która już nie pęka.

Muszę tak. Muszę iść dalej.

Więc teraz to ona siedzi w tej sali konferencyjnej, przewija kolejną firmę, którą jej ojciec kupił po okazyjnej cenie i oczekuje, że poprowadzi ją jako jego najlepsza antykryzysowa specjalistka PR.

— Kamizelki kuloodporne, wojskowe radiostacje, kontrakty z Pentagonem… — powiedział sucho, obracając tablet w moją stronę, nawet nie podnosząc wzroku. — Dwie dostawy już się spóźniają, a umowa na trzysta czterdzieści milionów dolarów do odnowienia za trzy miesiące.

— A prasa nazywa ich katastrofą. — Przewijam przez zgliszcza—prawie jeden na pięciu dyrektorów odszedł w sześć tygodni, szef inżynierii wyszedł bez przekazania ani jednego projektu, cały zespół jakości wycięty, nic nie zapisane. — Kto z rady blokuje sprzedaż?

— Syn byłego prezesa, robi zamieszanie. — Mówi to tak, jak wszystko, co nie kosztuje go pieniędzy—lekko. — Dasz sobie z nim radę.

— Ze wszystkimi sobie radzę, tato. — Odkładam tablet i patrzę mu prosto w oczy. — To ty napisałeś ten opis stanowiska.

On niemal się uśmiecha—ten typowo zarządczy uśmiech z sali konferencyjnej. „A propos zarządzania… Kolacja u Hargrove’ów. Jego ojciec dzwonił, chciał aktualizację, bo to było już trzy miesiące temu.”

„I co z tego? Przyjęłam jego zaproszenie na randkę, tak jak nalegałeś, i poszłam na tę randkę.”

Podniosłam z powrotem tablet i skupiłam się. Przeglądanie raportów o szkodach jest przyjemniejsze niż ta rozmowa z ojcem, który wciąż próbuje zarządzać moim życiem osobistym.

„Nie ma żadnych nowości, to była strata mojego czasu. Przez czterdzieści minut opowiadał o swojej łodzi i zwracał się do kelnerki per kochanie.”

„I tak lepiej niż twój ostatni wybór.” Pozostawia słowo „wybór” w powietrzu, ciężko i celowo, tak by zabolało. „Tamto skończyło się dokładnie tak, jak przewidziałem, prawda? Musisz w końcu iść dalej, Lily.”

Ma na myśli Michaela. Bo zawsze ma na myśli Michaela, kiedy używa tego słowa jak diagnozy. Chłopak, który wyjechał i zginął, potwierdzając wszystko, co ojciec kiedykolwiek mówił o mężczyznach, którzy nie pochodzą z pieniędzy, jak my.

Że był dla mnie złym wyborem.

Ale on nie znał Michaela tak jak ja. Nie wiedział, że żaden mężczyzna, którego później poznałam, nawet w najmniejszym stopniu nie dorównał Michaelowi. Nikt nie mógł się z nim równać. A seks nie z tego świata nawet nie był najlepszą częścią naszego związku. Najlepszy był sposób, w jaki sprawiał, że zawsze czułam się bezpieczna, kochana, chciana, a czasem nawet trochę szalona.

A mimo to, i tak mnie zostawił—na więcej niż jeden sposób.

Przeszłam przez wszystkie etapy żałoby. Ale w takich momentach jak ten, gdy ktoś uznał, że świetnym pomysłem jest znów wywołać temat Michaela, zawsze wracałam do jednego konkretnego etapu.

Złości.

Gdyby tylko mnie posłuchał, gdyby tylko został w domu, gdyby tylko wybrał nas zamiast…

Natychmiast odcinam się od tej fali spiralnych myśli i nie daję mu niczego—ani drgnięcia, ani wspomnienia, ani najmniejszej rysy na powierzchni. Wiem, że nie wolno mi karmić ego mojego ojca.

„Jaki jest schemat organizacyjny?” powiedziałam spokojnie, jakbym w ogóle nie usłyszała ostatniej części.

Odpuścił, bo naciskanie kosztuje czas, a mój ojciec nie wydaje tego, czego nie może rozliczyć. Gdy Rourke, obecny COO, spotyka nas w lobby, znam na pamięć wszystkie istotne nazwiska.

Rourke ściska moją dłoń mocniej, niż trzeba, a jego spojrzenie szybko kalkuluje—moja płeć, mój wiek, moje szpilki i strój, dystans między mną a wiarygodnością.

„Czytałem twój dossier w drodze tutaj.” Nie czekam, aż zdecyduje, że trzeba mnie rozgrzać. „Powiedz mi coś, czego nie ma w aktach.”

„Morale gorsze niż schemat organizacyjny,” mówi, przytrzymując drzwi do sali konferencyjnej. „Połowa budynku aktualizuje LinkedIna w czasie pracy.”

„To pokochają moje powitalne przemówienie.” Przechodzę obok niego i zajmuję miejsce na czele stołu.

Przyglądam się ocalałym z nowej akwizycji mojego ojca—szare twarze, ostrożne postawy, wszyscy ustawiają się tak, by to nie na nich padł wzrok córki nowego właściciela.

„Jestem tu, żebyście przetrwali do audytu Pentagonu. Każdy, kto nie nadąża, zostaje wymieniony.” Pozwalam, by cisza trwała tam, gdzie powinna. „Radziłabym zacząć dziś wieczorem aktualizować CV, jeśli już jesteście w tyle.”

Przeskanowałam rząd twarzy, które nie patrzą mi w oczy, i zauważyłam, że jedno krzesło wciąż pozostaje puste. Już myślę, kogo brakuje, kto sądzi, że nieobecność to sposób na siłowe zagranie wobec kobiety, która zawodowo spisuje takie nieobecności. Ale mówię dalej.

Trzy zdania w harmonogramie kontraktu, drzwi się otwierają—niespiesznie i bez przeprosin. „I to właśnie ta dyscyplina, która…”

Moje usta zamierają na słowie, którego nigdy nie skończę, przez sylwetkę w progu, gdy on wchodzi do środka.

Jakoś jeszcze wyższy niż zapamiętałam, bardziej umięśniony, twardszy. Wyciąga wolne krzesło i siada bez słowa. Twarz, którą kieruje w moją stronę, nie zdradza niczego—ani rozpoznania, ani ciepła, niczego z mężczyzny, którego pamiętałam. Z mężczyzn, których pochowałam.

Tylko obcy noszący skórę martwego człowieka.

Kiedy milczę, Rourke chrząka obok mnie. „Pani Wright, to Michael Morris—członek zarządu i syn byłego CEO. Od teraz będziecie musieli ściśle współpracować.”

Żołądek zaciska mi się nisko i głęboko, dokładnie w tym miejscu, które skurczyło się, gdy dwa lata temu krwawiłam na kuchennej podłodze, tracąc wszystko, co miało znaczenie. Po tym, jak podpisałam papiery dla mężczyzny, którego kochałam i myślałam, że jest w grobie.

Powiedziano mi, że Michael nie żyje. Tylko po to, bym odkryła, że to wszystko było kłamstwem od początku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

[Perspektywa Michaela]

* Trzy miesiące temu *

Trzy miesiące temu psychiatra położyła na stole wydrukowaną listę i przesunęła ją do mnie dwoma palcami, jakby oferowała zawleczkę od granatu.

"To są metody poparte dowodami, Michael." Postukała palcem w górę strony. "Terapia rozmową dwa razy w tygodniu. Antydepresant na sen. I grupa wsparcia dla weteranów w czwartki."

Zgrabne wypunktowania, numer infolinii zakreślony na czerwono. "Zajmę się tym." Złożyłem kartkę i wsunąłem do kieszeni kurtki, gdzie zostanie, dopóki nie wyrzucę kurtki bez sprawdzania.

"Unikanie to sedno tego zaburzenia, Michael. To będzie sprawiało wrażenie kontroli, ale to złudzenie." Patrzyła na mnie tak jak wszyscy oni – mierząc dystans między człowiekiem na krześle a tym, który może nie dotrzeć na parking.

"Zrozumiałem." Wstałem, zanim zdążyła dodać coś jeszcze. Jej oczy śledziły, jak chowam ręce do kieszeni, ale pozwoliła mi odejść – oboje wiedzieliśmy, co widziała.

Pojechałem autem zamiast wrócić do mieszkania. Connecticut Avenue, obie ręce na kierownicy, jedna nie współpracowała.

Siedmiu mężczyzn. Siedem radiostacji, które w tej samej sześćdziesięciosekundowej chwili zamieniły się w szum, gdy dolina rozbłysła wokół nas. Sprzęt, który zawiódł, został wyprodukowany przez Aegis Defense Systems.

Firma mojego ojca. Mój ojciec zabił moich ludzi.

Nosiłem to zdanie jak odłamek – nie dlatego, że może się poruszyć, ale dlatego, że uczysz się oddychać wokół niego. Ktoś zatrąbił, kiedy światło było zielone, a ja wciąż siedziałem.

Dwa lata. Dwadzieścia trzy miesiące utajnionego milczenia – każda rozmowa monitorowana, każdy list przeglądany, papiery NDA grube na tyle, by można było się nimi zadławić. Nie mogłem powiedzieć Lily, gdzie jestem. Nie mogłem powiedzieć, że ewakuowali mnie do Landstuhl z odłamkami w żebrach i płucem, które odmówiło współpracy.

Nie mogłem jej powiedzieć, że żyję, bo Departament Obrony zdecydował, że Michael Morris pozostanie niewidzialny, dopóki oni nie zdecydują inaczej. Jej imię było jedyną utajnioną rzeczą, której nie mogli mi odebrać.

Wypowiadałem je w poduszki szpitalne o trzeciej nad ranem, kiedy morfina przestawała działać i zaczynały się drgawki. Odtwarzałem w myślach jej usta na mojej szyi tamtego poranka, kiedy wyjeżdżałem, jej biodra wtulone w moje podczas snu, dźwięk, który wydawała, gdy przyciągałem ją do siebie w ciemności.

Ćwiczyłem przeprosiny podczas rehabilitacji. Będzie wściekła – dwa lata bez słowa, miała do tego pełne prawo – i stanę w tym, przyjmę to, pozwolę jej nazwać mnie każdym imieniem, jakie sobie uzbierała.

A potem wezmę jej twarz w dłonie, pocałuję w progu i poniosę do łóżka, pokażę jej, że ten, który wyjechał, wrócił odmieniony pod każdym względem oprócz tego jednego.

Zaparkowałem na Connecticut i poszedłem do naszej kawiarni. Chciałem zobaczyć jej twarz zanim zdoła ją ułożyć – tę prawdziwą, niestrzeżoną.

Była przy naszym stoliku. Obie dłonie wokół kubka, kasztanowe włosy łapiące światło z okna tak samo, jak w ten pierwszy poranek, kiedy obudziłem się obok niej. Śmiała się – nie tym uprzejmym śmiechem, tylko tym prawdziwym , który ja kiedyś potrafiłem wywołać – a jej palce spoczywały na przedramieniu mężczyzny siedzącego na moim miejscu.

Moja ręka chwyciła za klamkę, po czym zamarła. Pochyliła się ku niemu. Znów dotknęła jego ramienia. Swobodnie. Znajomo. Tak, jak kiedyś dotykała mnie .

Coś za moimi żebrami runęło – nie powoli, nie czysto. Dwadzieścia trzy miesiące krwawienia, łamania się, trzymania się jej jak częstotliwości w szumie – a ona siedziała w naszej loży z palcami na kimś innym.

Nie czekała. Zastąpiła mnie jak abonament telefoniczny – znalazła kogoś o stabilniejszym sygnale i poszła dalej, podczas gdy ja uczyłem się znowu chodzić po szpitalnym korytarzu sześć tysięcy mil stąd.

Trzydzieści sekund. Potem odwróciłem się i odszedłem, bo alternatywą było stać pod tym oknem jak duch, który zapomniał, że już dawno nie żyje.

—

Więc dziś wszedłem do Aegis Defense Systems, wiedząc, że ona tam będzie. Na przejęciu widnieje nazwisko Henry'ego Wrighta, a Lily to jego najostrzejsze narzędzie – słynna pani Wright, kobieta, przez którą dyrektorzy aktualizują CV po spotkaniach z nią.

Taki jest układ. Drzwi do sali konferencyjnej są otwarte. Stoi na czele stołu w połowie zdania. "Kto nie nadąża, ten zostaje wymieniony."

Każdy nerw, który przez dwa lata przypalałem, zapala się nagle na nowo. Ten sam głos, ta sama komenda. Tylko ostatni raz, gdy słyszałem go z taką pewnością, szeptał mi w szyję o oregano. Pozwalam temu żyć przez jedną sekundę, potem to zabijam, siadam i nie daję sali niczego.

Rourke chrząka. "Pani Wright, to Michael Morris – członek zarządu i syn byłego CEO. Od tej pory będziecie musieli ściśle współpracować." Jej długopis zatrzymuje się.

Jest ubrana na czarno – oczywiście, ubrana do ataku, zanim jeszcze wiedziała, jak wygląda cel. Włosy krótsze niż pamiętam, spięte, by odsłonić szczękę i szyję, którą poznałem ustami na wszelkie sposoby, jakie mogą znaleźć dwie osoby.

Szczupłe palce zaciskają się na długopisie, którym już nie pisze. Te same dłonie. Dokładnie te same dłonie, które pasowały w moje jakby były stworzone do tej przestrzeni.

Jej wzrok odnajduje mój po drugiej stronie stołu i coś za tym spojrzeniem pęka – niewidocznie, dla nikogo poza mną, ale ja przez dwa lata nauczyłem się na pamięć każdej linii, każdego ruchu tej twarzy.

Jej usta się rozchylają – nie po to, by mówić, tylko żeby wpuścić powietrze, którego nagle brakuje jej płucom. Jej szczęka napina się o ułamek. Kolor powoli odpływa z policzków, co próbuje ukryć, spoglądając w notatki, ale jej dłoń znieruchomiała na stronie.

Dobrze . Na to zasługuje. Ta kobieta z miękkimi kasztanowymi włosami, szczupłymi palcami i gardłem, na którym zasypiałem. Niech coś pęknie za tymi oczami. Niech zakrztusi się tym, co zakopała pod żakietem – bo nie ma prawa być zraniona, skoro to ona zdradziła.

Nawet jeśli coś w mojej piersi boli na widok jej rozbicia – tłumię to jak wszystko, co niewygodne.

Gdy znów podnosi wzrok, jej usta są cienką linią, a oczy przechodzą przez rozpoznanie, potem coś surowego i rozpaczliwego, potem furię wystarczająco ostrą, by to zetrzeć. Patrzę na nią i twarz nie zdradza jej niczego. Ręce drżą mi pod stołem, gdzie nie widzi.

"Panie Morris." Jej długopis przesuwa się do kolejnej linijki bez wahania. "Jest pan spóźniony."

Zostawiam chwilę ciszy. "Korki." To jedno słowo robi swoje między nami.

"Odnowienie kontraktu ma dziewięćdziesięciodniowy termin." Mówi do sali, nie do mnie. "Potrzebuję pełnej dokumentacji QA, audytów łańcucha dostaw i każdego otwartego zgłoszenia inżynieryjnego do piątku."

"Będzie pani potrzebować zgody zarządu na te pliki. Zostały zapieczętowane podczas przejęcia." Mój głos jest wyzuty ze wszystkiego, co skrywam za zębami.

"To ją zdobędę. To nie przeszkoda, panie Morris. To punkt w kalendarzu." Jej długopis sunie dalej, a sala wstrzymuje oddech.

Każde zdanie detonuje mi za żebrami – nie dlatego, że mierzy nimi we mnie, tylko dlatego, że słyszę je głosem, który znałem w innym rejestrze. Gdy się śmiała, gdy krzyczała, gdy szeptała moje imię w poduszkę z wygiętym grzbietem i palcami splątanymi w prześcieradle.

Przekuła każdą miękką nutę tego głosu w coś, co zarządza salą tak, jak ja kiedyś zarządzałem ludźmi. "Odnotowano." To jedno słowo nic mnie nie kosztuje i zamierzam nie wydawać tu nic więcej.

Przechodzi przez kamienie milowe, luki kadrowe, ponowną ocenę dostawców. Odpowiadam, gdy mnie pyta, po jednym zdaniu, każde ogołocone do ramy. Ale już jej nie słucham.

Odtwarzam spojrzenie jej oczu, gdy pierwszy raz mnie zobaczyła. To pęknięcie. Kolor odpływający z policzków, które kiedyś trzymałem w dłoniach. Wyglądała tak, jak ja tamtego dnia na chodniku, i nie wiem, co z tym zrobić. Więc siedzę w swoim krześle i nie robię nic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Soldier's Lady Boss

The Soldier's Lady Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa