passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Soldier's Lady Boss - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Soldier's Lady Boss

/

Rozdział 3

Rozdział 2

[Perspektywa Michaela]

* Trzy miesiące temu *

Trzy miesiące temu psychiatra położyła na stole wydrukowaną listę i przesunęła ją do mnie dwoma palcami, jakby oferowała zawleczkę od granatu.

"To są metody poparte dowodami, Michael." Postukała palcem w górę strony. "Terapia rozmową dwa razy w tygodniu. Antydepresant na sen. I grupa wsparcia dla weteranów w czwartki."

Zgrabne wypunktowania, numer infolinii zakreślony na czerwono. "Zajmę się tym." Złożyłem kartkę i wsunąłem do kieszeni kurtki, gdzie zostanie, dopóki nie wyrzucę kurtki bez sprawdzania.

"Unikanie to sedno tego zaburzenia, Michael. To będzie sprawiało wrażenie kontroli, ale to złudzenie." Patrzyła na mnie tak jak wszyscy oni – mierząc dystans między człowiekiem na krześle a tym, który może nie dotrzeć na parking.

"Zrozumiałem." Wstałem, zanim zdążyła dodać coś jeszcze. Jej oczy śledziły, jak chowam ręce do kieszeni, ale pozwoliła mi odejść – oboje wiedzieliśmy, co widziała.

Pojechałem autem zamiast wrócić do mieszkania. Connecticut Avenue, obie ręce na kierownicy, jedna nie współpracowała.

Siedmiu mężczyzn. Siedem radiostacji, które w tej samej sześćdziesięciosekundowej chwili zamieniły się w szum, gdy dolina rozbłysła wokół nas. Sprzęt, który zawiódł, został wyprodukowany przez Aegis Defense Systems.

Firma mojego ojca. Mój ojciec zabił moich ludzi.

Nosiłem to zdanie jak odłamek – nie dlatego, że może się poruszyć, ale dlatego, że uczysz się oddychać wokół niego. Ktoś zatrąbił, kiedy światło było zielone, a ja wciąż siedziałem.

Dwa lata. Dwadzieścia trzy miesiące utajnionego milczenia – każda rozmowa monitorowana, każdy list przeglądany, papiery NDA grube na tyle, by można było się nimi zadławić. Nie mogłem powiedzieć Lily, gdzie jestem. Nie mogłem powiedzieć, że ewakuowali mnie do Landstuhl z odłamkami w żebrach i płucem, które odmówiło współpracy.

Nie mogłem jej powiedzieć, że żyję, bo Departament Obrony zdecydował, że Michael Morris pozostanie niewidzialny, dopóki oni nie zdecydują inaczej. Jej imię było jedyną utajnioną rzeczą, której nie mogli mi odebrać.

Wypowiadałem je w poduszki szpitalne o trzeciej nad ranem, kiedy morfina przestawała działać i zaczynały się drgawki. Odtwarzałem w myślach jej usta na mojej szyi tamtego poranka, kiedy wyjeżdżałem, jej biodra wtulone w moje podczas snu, dźwięk, który wydawała, gdy przyciągałem ją do siebie w ciemności.

Ćwiczyłem przeprosiny podczas rehabilitacji. Będzie wściekła – dwa lata bez słowa, miała do tego pełne prawo – i stanę w tym, przyjmę to, pozwolę jej nazwać mnie każdym imieniem, jakie sobie uzbierała.

A potem wezmę jej twarz w dłonie, pocałuję w progu i poniosę do łóżka, pokażę jej, że ten, który wyjechał, wrócił odmieniony pod każdym względem oprócz tego jednego.

Zaparkowałem na Connecticut i poszedłem do naszej kawiarni. Chciałem zobaczyć jej twarz zanim zdoła ją ułożyć – tę prawdziwą, niestrzeżoną.

Była przy naszym stoliku. Obie dłonie wokół kubka, kasztanowe włosy łapiące światło z okna tak samo, jak w ten pierwszy poranek, kiedy obudziłem się obok niej. Śmiała się – nie tym uprzejmym śmiechem, tylko tym prawdziwym , który ja kiedyś potrafiłem wywołać – a jej palce spoczywały na przedramieniu mężczyzny siedzącego na moim miejscu.

Moja ręka chwyciła za klamkę, po czym zamarła. Pochyliła się ku niemu. Znów dotknęła jego ramienia. Swobodnie. Znajomo. Tak, jak kiedyś dotykała mnie .

Coś za moimi żebrami runęło – nie powoli, nie czysto. Dwadzieścia trzy miesiące krwawienia, łamania się, trzymania się jej jak częstotliwości w szumie – a ona siedziała w naszej loży z palcami na kimś innym.

Nie czekała. Zastąpiła mnie jak abonament telefoniczny – znalazła kogoś o stabilniejszym sygnale i poszła dalej, podczas gdy ja uczyłem się znowu chodzić po szpitalnym korytarzu sześć tysięcy mil stąd.

Trzydzieści sekund. Potem odwróciłem się i odszedłem, bo alternatywą było stać pod tym oknem jak duch, który zapomniał, że już dawno nie żyje.

—

Więc dziś wszedłem do Aegis Defense Systems, wiedząc, że ona tam będzie. Na przejęciu widnieje nazwisko Henry'ego Wrighta, a Lily to jego najostrzejsze narzędzie – słynna pani Wright, kobieta, przez którą dyrektorzy aktualizują CV po spotkaniach z nią.

Taki jest układ. Drzwi do sali konferencyjnej są otwarte. Stoi na czele stołu w połowie zdania. "Kto nie nadąża, ten zostaje wymieniony."

Każdy nerw, który przez dwa lata przypalałem, zapala się nagle na nowo. Ten sam głos, ta sama komenda. Tylko ostatni raz, gdy słyszałem go z taką pewnością, szeptał mi w szyję o oregano. Pozwalam temu żyć przez jedną sekundę, potem to zabijam, siadam i nie daję sali niczego.

Rourke chrząka. "Pani Wright, to Michael Morris – członek zarządu i syn byłego CEO. Od tej pory będziecie musieli ściśle współpracować." Jej długopis zatrzymuje się.

Jest ubrana na czarno – oczywiście, ubrana do ataku, zanim jeszcze wiedziała, jak wygląda cel. Włosy krótsze niż pamiętam, spięte, by odsłonić szczękę i szyję, którą poznałem ustami na wszelkie sposoby, jakie mogą znaleźć dwie osoby.

Szczupłe palce zaciskają się na długopisie, którym już nie pisze. Te same dłonie. Dokładnie te same dłonie, które pasowały w moje jakby były stworzone do tej przestrzeni.

Jej wzrok odnajduje mój po drugiej stronie stołu i coś za tym spojrzeniem pęka – niewidocznie, dla nikogo poza mną, ale ja przez dwa lata nauczyłem się na pamięć każdej linii, każdego ruchu tej twarzy.

Jej usta się rozchylają – nie po to, by mówić, tylko żeby wpuścić powietrze, którego nagle brakuje jej płucom. Jej szczęka napina się o ułamek. Kolor powoli odpływa z policzków, co próbuje ukryć, spoglądając w notatki, ale jej dłoń znieruchomiała na stronie.

Dobrze . Na to zasługuje. Ta kobieta z miękkimi kasztanowymi włosami, szczupłymi palcami i gardłem, na którym zasypiałem. Niech coś pęknie za tymi oczami. Niech zakrztusi się tym, co zakopała pod żakietem – bo nie ma prawa być zraniona, skoro to ona zdradziła.

Nawet jeśli coś w mojej piersi boli na widok jej rozbicia – tłumię to jak wszystko, co niewygodne.

Gdy znów podnosi wzrok, jej usta są cienką linią, a oczy przechodzą przez rozpoznanie, potem coś surowego i rozpaczliwego, potem furię wystarczająco ostrą, by to zetrzeć. Patrzę na nią i twarz nie zdradza jej niczego. Ręce drżą mi pod stołem, gdzie nie widzi.

"Panie Morris." Jej długopis przesuwa się do kolejnej linijki bez wahania. "Jest pan spóźniony."

Zostawiam chwilę ciszy. "Korki." To jedno słowo robi swoje między nami.

"Odnowienie kontraktu ma dziewięćdziesięciodniowy termin." Mówi do sali, nie do mnie. "Potrzebuję pełnej dokumentacji QA, audytów łańcucha dostaw i każdego otwartego zgłoszenia inżynieryjnego do piątku."

"Będzie pani potrzebować zgody zarządu na te pliki. Zostały zapieczętowane podczas przejęcia." Mój głos jest wyzuty ze wszystkiego, co skrywam za zębami.

"To ją zdobędę. To nie przeszkoda, panie Morris. To punkt w kalendarzu." Jej długopis sunie dalej, a sala wstrzymuje oddech.

Każde zdanie detonuje mi za żebrami – nie dlatego, że mierzy nimi we mnie, tylko dlatego, że słyszę je głosem, który znałem w innym rejestrze. Gdy się śmiała, gdy krzyczała, gdy szeptała moje imię w poduszkę z wygiętym grzbietem i palcami splątanymi w prześcieradle.

Przekuła każdą miękką nutę tego głosu w coś, co zarządza salą tak, jak ja kiedyś zarządzałem ludźmi. "Odnotowano." To jedno słowo nic mnie nie kosztuje i zamierzam nie wydawać tu nic więcej.

Przechodzi przez kamienie milowe, luki kadrowe, ponowną ocenę dostawców. Odpowiadam, gdy mnie pyta, po jednym zdaniu, każde ogołocone do ramy. Ale już jej nie słucham.

Odtwarzam spojrzenie jej oczu, gdy pierwszy raz mnie zobaczyła. To pęknięcie. Kolor odpływający z policzków, które kiedyś trzymałem w dłoniach. Wyglądała tak, jak ja tamtego dnia na chodniku, i nie wiem, co z tym zrobić. Więc siedzę w swoim krześle i nie robię nic.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Lily]

Marker wciąż dryfuje w lewo. Napisałam „TALON-3” cztery razy na tej tablicy i zmazałam trzy, bo moja ręka nie potrafi utrzymać prostej linii, gdy mój mózg prowadzi równoległe śledztwo, którego nie autoryzowałam.

On żyje. Michael Morris żyje, siedzi na miejscu w zarządzie w budynku, do którego weszłam wczoraj, spodziewając się duchów, a nie mężczyzn w szytych na miarę garniturach, którzy kiedyś wiedzieli, jak brzmię o drugiej w nocy.

TALON-3 patrzy na mnie z powrotem niebieskim markerem do tablic suchościeralnych, dwukrotnie zakreślony, przekształcony dla łącznika Departamentu Obrony: opóźnienie produkcyjne, możliwe do odzyskania, dostosowanie harmonogramu . Słowa, które sprawiają, że martwy pancerz brzmi jak opóźnienie w wysyłce.

Powinnam mapować luki w dostawach. Zamiast tego mapuję logistykę mężczyzny, który sfingował własną śmierć, podczas gdy proste „Już cię nie chcę” nic by go nie kosztowało.

Mógł zadzwonić. Mógł wysłać SMS-a, list, cokolwiek wymyślonego od epoki brązu, by powiedzieć kobiecie, że już jej nie chce. Zamiast tego pozwolił armii wręczyć mi złożoną flagę, gdy siedziałam na podłodze i wykrwawiałam się, tracąc dziecko, którego nigdy nie pozna.

Moja kawa jest zimna. Twarz Craiga Hesslera spogląda na mnie z akt personalnych, oskarżycielsko, czekając na werdykt, którego nie mogę wydać, bo sędzia jest zajęta oskarżaniem własnego układu krążenia za skok, który wykonał wczoraj, gdy martwy człowiek wszedł do sali konferencyjnej.

Wyglądał... inaczej. Zmęczony. Ciężki. Coś za jego oczami, czego nigdy nie zrozumiem. Ale on żyje, a ja jakoś wciąż żyję, mimo że przez osiemnaście miesięcy nie mogłam wymówić jego imienia bez zaciskania gardła. To po prostu... nie fair .

Nie chcę, żeby był martwy , Boże, nie. I jakaś zdradziecka część mnie cieszy się, że tu jest: żywy i cały, z dala od okropności wojny—

Zamykam tę myśl. To, co mi zrobił, jest niewybaczalne. Pierdol go.

Wciskam marker w tablicę tak mocno, że słyszę, jak filc się ugina. Dostawy. Przegląd za jedenaście tygodni, a mój ojciec nie przyleciał tu po to, żebym audytowała własne złamane serce. Drzwi otwierają się bez pukania i zamykają z kliknięciem, w którym jest zamysł.

Michael wypełnia framugę drzwi za mną. Ciemne włosy ścięte tak krótko, że widać bliznę nad lewym uchem, tę z bójki w barze w Austin w tygodniu, w którym się poznaliśmy.

Jego oczy są tak samo szaro-zielone, osadzone teraz głębiej, twardsze, jakby ktoś wydłubał wszystko, co je kiedyś łagodziło. Ramiona napinają marynarkę, która leży jak ustępstwo poczynione pod przymusem.

Wysycha mi w ustach, a wzrok opada o pół centymetra w kierunku jego obojczyka, zanim się powstrzymuję. Mam ochotę połamać sobie kolana za tę zdradę.

„Dzień dobry.” Nie odwracam się. Tablica to mój sojusznik, marker to moja broń, a ten mężczyzna nie dostanie uprzejmości pełnej uwagi z mojej strony.

„Musimy porozmawiać o tym, jak to będzie działać.” Nie siada. Ustawia się między mną a jedynym wyjściem jak punkt kontrolny, który budował od wczoraj.

„To będzie działać jak każda konsultacja—ja wykonuję swoją pracę, ty chodzisz na posiedzenia zarządu, spotykamy się w ustalonych terminach jak profesjonaliści.” Piszę dalej.

„Nie o to mi chodzi i dobrze o tym wiesz.” Jego głos opada o ton. „Nie jestem twoim sprzymierzeńcem, nie jestem twoim zasobem i nie zamierzam współpracować. Tylko dlatego, że kiedyś cię pieprzyłem, nie oznacza, że dostaniesz fory.”

Marker się zatrzymuje. Nie dlatego, że mu każę—bo palce mi zesztywniały, każdy staw biały, a za mostkiem coś rozdziera się wzdłuż szwu, który myślałam, że zespawałam dwa lata temu.

Kiedyś cię pieprzyłem . Jakby tylko o to chodziło. Jakbym nie straciła przez niego dziecka, jakbym nie siedziała w gabinecie kapelana wycinając półksiężyce w dłoniach, podczas gdy obcy tłumaczył, że jego ciała nie da się odzyskać.

Pieczą mnie oczy i zamykam je na sekundę—dokładnie jedną—zanim moja twarz robi to, do czego została wytrenowana. Trzyma się.

„Duchy nie ustalają warunków.” Zakładam marker i odwracam się do niego, a mój głos wychodzi lodowaty. „Chcesz mieć coś do powiedzenia o ratowaniu tej firmy? Trzeba było zrobić coś pożytecznego z tym miejscem w zarządzie, zamiast dąsać się na nim przez dwa lata.”

Skrzydełka nosa mu drgają—ledwie, ale znam każdy mięsień na tej twarzy. „Nie sądzę, żebyś rozumiała panującą tu dynamikę.”

„Oświeć mnie.” Opieram się o tablicę i krzyżuję kostki, każda linia mojego ciała udaje swobodę, której nie mam. „Co dokładnie myślisz, że ci jestem winna, Michael?”

„Nic.” Słowo wychodzi płasko, obdarte do kości. „Dałaś to jasno do zrozumienia.” To zdanie ma jakąś historię, której nie rozumiem—coś pod spodem celuje w cel, którego nie widzę. Usta chcą zapytać. Duma buduje mur szybciej, niż ciekawość zdąży się wspiąć.

„Świetnie. Więc jesteśmy zgodni.” Pozwalam słowu wybrzmieć między nami jak podpisane NDA. „To powinno sprawić, że kolejne tygodnie będą efektywne.”

„Ludzie, którzy szybko idą dalej, zwykle tacy są.” Bez mrugnięcia, bez zmiany ciężaru ciała, ani jednego tiki. „Lojalność—to słowo zostawiasz dla klientów, prawda?”

W żołądku mi się zaciska. Mówi o moim ojcu—że wróciłam do Wren & Associates, zostałam naprawiaczką tatusia w chwili, gdy jego trumna owinięta flagą uwolniła mnie od zabawy w dom.

Dobrze. Może myśleć, co chce, byle mógł spać w nocy.

„Poradziłam sobie doskonale bez ciebie.” Mój głos jest kliniczny. „Każdą rzecz, od której uciekłeś—odbudowałam. Od podstaw.”

Przyjmuje to jak ktoś czytający potwierdzenie, o które prosił—wynik dokładnie taki, jakiego oczekiwał, bez niespodzianki wartej pokazania.

„Jeśli masz zastrzeżenia do firmy, przegląd Pentagonu jest miejscem, żeby je zgłaszać. Zrób to formalnie.” Sprowadzam nas na konkret, bo tylko to nam zostało.

„TALON-3 to luka w dostawie,” kontynuuję, wskazując harmonogram. „Opóźnienie produkcyjne, które możemy przedstawić łącznikowi, jeśli zrestrukturyzujemy—”

„Powtórz to.” Robi dwa kroki bliżej i powietrze się zmienia. Wrogość zniknęła z jego twarzy, zastąpiło ją coś lodowatego, coś z krawędziami, których nie znam. Ręce ma opuszczone, palce zupełnie nieruchome.

„To luka w dostawie. Opóźnienie. Odzyskiwalne przy odpowiednim przedstawieniu.” Powtarzam wolniej, obserwując, co się zmienia za jego oczami.

„Ta luka w dostawie zabiła prawdziwych ludzi w prawdziwym korytarzu.” Jego głos staje się cichy w sposób, który sprawia, że cisza brzmi śmiertelnie. „Prawdziwych mężczyzn, Lily. W prawdziwym pancerzu, który nie wytrzymał.”

Członek zarządu z kompleksem męczennika—więc o to tu chodzi. Facet, który kupił udziały w firmie zbrojeniowej, a teraz nie może znieść, że takie firmy czasem zawodzą tam, gdzie miały odnieść sukces.

„To zgłoś to odpowiednimi kanałami. Właśnie po to tu jestem.” Patrzy na mnie przez pięć sekund—liczę je. Potem odwraca się i wychodzi, a drzwi zamykają się z tą samą zamierzoną wagą, z jaką się otworzyły.

Stoję, wpatrując się w zamknięte drzwi, dłonie zaciśnięte na markerze, i czekam, aż puls przestanie się buntować. Gdy dłonie stają się stabilne, sięgam po telefon.

„Zlecenie potwierdzone,” mówię ojcu. „Przygotowanie do przeglądu Pentagonu zaczyna się w tym tygodniu.” On mówi: „Wiedziałem, że sobie poradzisz”, i nie ma w tym ciepła. To nie komplement—operacyjne założenie. Tak samo, jak zakłada się, że kopiarka wydrukuje, gdy wciśniesz przycisk.

Odkładam telefon ekranem do blatu, jakby nie można mu było ufać, by patrzył mi w oczy. Ludzie, którzy szybko idą dalej. Powiedział to jak wyrok—nie jak były, który złośliwie komentuje rozstanie, ale jak człowiek przedstawiający wniosek wyciągnięty na podstawie dowodów, których nie znam.

Nie chodzi o armię. Nie o to, że odszedł. O coś zupełnie innego. I nie mam pojęcia, co to jest.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Lily]

Rourke potrzebuje nas obojga do przeglądu harmonogramu dostawców. I o ile wie, Michael Morris to trudny członek zarządu, a ja jestem tylko konsultantką, która nim zarządza.

Żadnej wspólnej przeszłości, żadnych zgliszcz, tylko stół i budżet.

Nie spojrzałam na niego bezpośrednio, odkąd usiedliśmy. Wpatruję się w raport dotyczący obiektu, który jest fascynujący i zdecydowanie nie ma znajomych, silnych przedramion.

Rourke jest w połowie prognoz, gdy drzwi na klatkę schodową trzaskają z hukiem. Przez próg wpada mężczyzna—zaczerwieniony, cuchnący bourbonem i wymachujący identyfikatorem, który powinien był zostać dezaktywowany dziś rano.

Craig Hessler. Dział Kontroli Jakości.

Zwolniłam go wczoraj e-mailem, bo spotkanie twarzą w twarz wydawało mi się teatralne wobec działu, którego nawet nie poznałam. A teraz stoi tutaj, udowadniając, jak bardzo się pomyliłam.

„ Ty .” Hessler wskazuje na mnie, ręka mu drży. „Trzydzieści sześć godzin. Jesteś tu trzydzieści sześć pieprzonych godzin i wycięłaś cały mój dział. Piętnaście osób, połowę z nich sam szkoliłem! Ty pieprzona suka!”

Żołądek mi się zaciska. Nie dlatego, że się myli—bo się nie myli .

A bourbon najwyraźniej daje mu odwagę, by skrócić dystans między nami.

„Craig, rozumiem, że jesteś zdenerwowany i słyszę, co—” próbuję wstać, a szklanka po bourbonie w jego dłoni rozbija się o stół konferencyjny sześć cali od mojego nadgarstka. Nie rzucił nią we mnie—uderzył, ale szkło nie zna różnicy, podobnie jak moje tętno.

„Piętnaście osób!” Jest już bliżej, tak blisko, że bourbon na jego oddechu oblepia każde słowo. „Piętnaście rodzin, a ty wysłałaś pieprzonego maila !” Jego dłoń zaciska się na moim przedramieniu—nie trzyma, a ściska, palce wgniatają się w ścięgno tak mocno, że zaczynam widzieć białe plamy na obrzeżach pola widzenia.

Powietrze obok mnie się porusza. Michael staje między nami, zanim zdążę to przetworzyć—nie obok mnie, a przede mną , ciałem osłania moje, dłoń już na nadgarstku Hesslera, odciąga go z kontrolowaną siłą, która sprawia, że pijany ugina kolana.

Wiem, że jest po specjalsach—to nie nowość. Pamiętam, jak byłam dumna, gdy mi powiedział, zanim przestał do mnie pisać, bo wszystko stało się zbyt tajne. Ale wiedzieć to jedno, a zobaczyć to trzy stopy od siebie—to zupełnie co innego. Coś, co sprawia, że moje tętno przyspiesza tak, że aż rozmazuje mi się obraz.

„Craig, masz uzasadnioną skargę i nikt tego nie neguje.” Jego głos schodzi w rejestr, którego nie słyszałam—niski i wyważony, mający rozładować sytuację, podczas gdy jego ręka wciąż trzyma nadgarstek. „Ale właśnie podniosłeś rękę na kogoś, a ochrona za sześćdziesiąt sekund zamieni to w zgłoszenie na policję.”

„Chciałem tylko, żeby ktoś mnie wysłuchał,” Hessler opada z sił.

Rourke wyprowadza go w kierunku wyjścia, szepcząc obietnice dalszego kontaktu, a Michael śledzi ich wzrokiem, aż drzwi na schody się zamykają.

Gdy sala się opróżnia, on nie rusza się z miejsca.

Wciąż między mną a drzwiami. Wciąż czujny, jakby zagrożenie miało wrócić.

„Nie musiałeś tego robić.” Mój głos brzmi ostro, co i tak lepsze niż to, co dzieje się pod spodem. „ To ja go zwolniłam—wrócił przez mnie , i dam sobie radę. Baw się w ochroniarza tam, gdzie ktoś cię o to prosił, Morris.”

„Dostęp do budynku powinien być cofnięty, zanim wysłano maila o zwolnieniu.” Odwraca się w stronę stołu, wciąż obserwując drzwi. „Rourke stosuje protokół bezpieczeństwa, który mógłby zabić ludzi.”

„Nie zmieniaj tematu—rozmawiam z tobą , nie z Rourke’em.” Zbliżam się, bo ucieczka nie wchodzi w grę, nawet gdy wciąż trzęsą mi się ręce po jego błyskawicznym ruchu. „Nie możesz tak szybko wstawiać się między mnie a problem, jakbyś musiał mnie chronić.”

„To nie była dokładnie decyzja , Lily.” Jego oczy są utkwione we mnie, jakbym teraz to ja była celem, i czuję się nieprzyjemnie obnażona. Dwa lata temu czułabym się dostrzeżona. „To był odruch.”

„To gorzej, to jest o wiele gorzej.” Mój głos się łamie i nienawidzę tego. „Nie możesz mieć mnie w odruchu, Michael. Nie po tym, co zrobiłeś, nie po dwóch latach ciszy!”

Coś pęka pod jego operacyjną beznamiętnością. Pokonuje dzielący nas dystans dwoma krokami, a ja nie pamiętam, żebym była tak blisko ściany, do której mnie przyparł, ręka oparta o tynk przy mojej głowie.

Jego ciało jest tak blisko, że muszę zadrzeć głowę, by na niego spojrzeć, a ciepło jego skóry i intensywny zapach perfum zalewają moje zmysły—cytrusy, drewno, fiołek i wszystko, co pamiętam i kochałam.

Plecy uderzają o ścianę, a mój oddech się rwie—ledwo, ale jego oczy to wychwytują, bo te oczy nie przeoczą niczego.

„Zawsze lubiłaś, jak szybko się poruszałem.” Jego głos jest szorstki, chropowaty. „Lubiłaś wiele rzeczy w tym, co mogłem ci zrobić.”

„To było zanim stałeś się kimś, kogo nie poznaję.” Zaciskam szczękę, ale puls na szyi mówi zupełnie co innego. „Zanim wróciłeś jako to, czym teraz jesteś.”

„Rozpoznałaś mnie doskonale trzydzieści sekund temu, kiedy bez zastanowienia stanęłaś za mną.” Pochyla się bliżej, nie dotyka, tylko ciepło. „Nie zadzwoniłaś po ochronę, nie uciekłaś… Po prostu ruszyłaś w moją stronę. Powiedz jeszcze raz, że nie potrzebujesz mojej ochrony. Że nie potrzebujesz mnie .”

To trafia—bo to prawda.

Poszłam w jego stronę odruchowo. Tak jak moje ciało zawsze kierowało się ku Michaelowi w kryzysie, i dwa lata żałoby nie zmieniły ani jednej nitki tego.

Pcham go obiema dłońmi z całą siłą, ale nie rusza się ani o milimetr. Gdy próbuję ponownie, łapie oba nadgarstki i przyciska je obok mojej głowy, pewnie czując, jak pulsuję pod jego kciukami.

„Pamiętasz, co się działo, kiedy mnie popychałaś?” Jego usta znajdują miejsce przy moim uchu, oddech ciepły na moich włosach. „Bo ja pamiętam każdy jeden raz, Lily. Każdy raz, kiedy kładłaś na mnie ręce.”

„Pamiętam, że wtedy było warto cię popychać.” Głos mi się nie łamie, ale nadgarstki drżą w jego uchwycie. „Pamiętam faceta, który nie chował się za milczeniem i miejscem po zmarłym ojcu.”

Jego uścisk się wzmacnia—na tyle, bym czuła każdy punkt styku między naszą skórą. Mój oddech płoszy się, ostry i niezależny ode mnie, a jego szczęka napina się, bo to usłyszał.

„Trzęsiesz się,” szepcze przy mojej szyi, jego kciuk zatacza powolne kółka na pulsie, którego nie potrafię ukryć. Ciepło jego ust tak blisko rozwala coś, co budowałam przez dwa lata.

„ Jestem wściekła ,” syczę przez zęby, nie przekonując nikogo.

Każdy nerw w moim ciele przylega do jego, a każda sylaba jest kłamstwem, które czyta ze mnie bez trudu.

„Wiem doskonale, jak wygląda złość, a to nie jest to.” Jego jedna dłoń trafia na moje biodro, kciuk na kości, unieruchamia mnie. „Spędziłem lata, ucząc się, jak wygląda złość—tu jej nie widzę.”

„Udowodnij.” Słowa padają, zanim zdążę je przemyśleć, i nie cofam ich. „Jeśli jesteś taki pewny, że znasz różnicę między złością a tym , udowodnij.”

Jego śmiech drży przy mojej szyi—niski, wibrujący przez moją skórę. „Tu nie wydajesz rozkazów, Lily.”

„Wszędzie wydaję rozkazy. Nawet w firmie twojego zmarłego ojca.” Unoszę podbródek, bo poddać się to język, którego nie znam. „ Nawet tobie. Zwłaszcza tobie.”

„Ten język wpakuje cię w kłopoty, na które nie jesteś gotowa.” Odsuwa się na tyle, by widzieć moją twarz, i wiem, co widzi—zarumienioną, roztrzęsioną, oczy uciekające na jego usta, zanim zdążę je podnieść. „Prawdziwe kłopoty, Lily. Nie takie z sali narad. Bardziej… sypialniane.”

„Spróbuj.” Bez wahania, bez cofania się.

To wyzwanie aż smakuje brawurą i powtarzam je jeszcze raz, wolniej.

Zastyga tak—moje nadgarstki unieruchomione, jego dłoń na biodrze, usta o cal od moich. Tak blisko, że czuję jego oddech, tak blisko, że jeden ruch mógłby zakończyć to w sposób, którego już bym nie cofnęła.

„Nie dziś.” Szorstko, z wysiłkiem, co widzę w tym, jak napina szczękę wokół słów. „Ale kiedy już to zrobię… Nie będziesz mogła zrzucić tego na adrenalinę.”

Wszystko puszcza naraz—nadgarstki, biodro, powietrze. Cofnął się krok i wyszedł, nie patrząc na mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Soldier's Lady Boss

The Soldier's Lady Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa