Drzwi windy otwierają się, a Michael już jest w środku. Każda racjonalna komórka mojego ciała mówi: poczekaj na następną, idź schodami, nagle zainteresuj się wyjściem ewakuacyjnym—ale czekanie to poddanie się, a przestałam się temu człowiekowi poddawać tego ranka, gdy patrzyłam, jak jego taksówka znika w czternaście sekund.
Wchodzę i staję po przeciwnej stronie, patrząc na drzwi, jakbym codziennie dzieliła te małe metalowe pudełka z umarłymi. Żadne z nas nie zamierza wysiąść. Drzwi się zamykają i budynek połyka nas w całości.
"Jak długo zamierzasz bawić się w dom w firmie mojego ojca?" Mówi to do drzwi, nie do mnie, jakby byłam punktem porządku obrad, który właśnie odnotowuje.
"Tak długo, jak trzeba, żeby naprawić to, czym jesteś zbyt zajęty, by się zająć, pogrążając się w sobie." Poprawiam pasek torby, choć wszystko jest w porządku, bo alternatywą jest patrzenie na niego. "Miejsce w zarządzie to były zobowiązania—nie tylko krzesło do dąsania się."
Winda brzęczy pomiędzy piętrami. Czuję, jak się za mną porusza, tak jak odczuwa się zmianę pogody—najpierw ciśnienie, potem szkody.
"Zawsze wybierałaś aprobatę ojca ponad wszystko inne." Jego głos wycisza się, wtedy wiem, że chce zabić. "Za każdym razem, gdy przyszło do wyboru—jego albo czegoś prawdziwego—wybierałaś smycz."
Palce bieleją mi na pasku torby. To trafia tam, gdzie nie dotarła żadna sala konferencyjna—pod pancerz, prosto w tę część mnie, która podpisywała papiery zmarłego, podczas gdy mój ojciec pytał o terminy.
"Nie możesz zniknąć na dwa lata, a potem oceniać, jak sobie poradziłam." Odwracam się, bo chce, by zobaczył moją twarz, gdy to mówię. "To ty odszedłeś. Wybrałeś wojnę, torbę i taksówkę o szóstej rano, a wszystko potem jest moje —nie twoje do oceniania."
Odbija się od ściany i wchodzi w moją przestrzeń tak szybko, że powietrze między nami ściska się do czegoś łatwopalnego. "Wszystko potem—masz na myśli to, że poszłaś dalej, zanim moje buty dotknęły ziemi?"
Nie rozumiem oskarżenia, ale czuję jego gorąco, czuję go tak blisko, że winda skurczyła się do szerokości jego ramion i długości mojego następnego oddechu. "Co, do cholery, to ma znaczyć?"
Jego dłoń uderza w ścianę obok mojej głowy. Winda drży—najpierw utrata rozpędu, potem zgrzyt, który przechodzi przez podłogę do moich zębów. Światła migoczą, lina jęczy, a my zrywamy się do zatrzymania między piętrami.
Zablokowani. Mała metalowa trumna, bez wyjścia, a jego oddech i mój walczą o to samo recyrkulowane powietrze.
"Wygodnie," mówię, bo jeśli nie odezwę się pierwsza, cisza wypełni się moim tętnem, a on je usłyszy.
"Myślisz, że to zaplanowałem?" Jego ręka ciągle na ścianie, a jego ciało jest klatką od ramion do bioder, a ja stoję w środku.
"Myślę, że planujesz wszystko oprócz tych części, które wymagają zostania." Słowa smakują tak, jak powinny—ostro, celowo—i widzę, jak go ranią po linii szczęki, widzę jak mięsień napina się pod skórą, którą kiedyś całowałam.
"Chcesz rozmawiać o zostawaniu?" Zamyka ostatnią odległość, druga ręka znajduje przeciwną ścianę, kompletnie mnie otaczając. "Chcesz stać tutaj i prawić mi kazania o zostawaniu?"
" Ja zostałam , Michael." Podnoszę podbródek, bo odwracanie wzroku od tego człowieka nigdy mnie nie uratowało. "W tym mieszkaniu z twoją kawą w ścianach i twoimi koszulami w szafie—zostałam do—” Oddech więźnie mi w gardle, bezradny i żałosny. "Wiesz co? Nieważne."
Coś pęka za jego wyrazem twarzy. Pęknięcie, które uszczelnia tak szybko, że prawie tego nie zauważam, ale moje ciało czytało jego przez lata i to się jeszcze nie zmieniło, choć tego nienawidzę.
Jego dłoń przesuwa się ze ściany na moją szyję. Nie ściska—tylko spoczywa, jego dłoń obejmuje całą kolumnę mojej szyi, kciuk przy zawiasie szczęki. Dominacja zawieszona w idealnym napięciu, wyzwanie odciśnięte odciskami palców.
Nie drgnę. Kręgosłup przyciska się do ściany windy, patrzę mu prosto w oczy spod jego dłoni i nie ustępuję ani o milimetr. Kciuk przesuwa się po moim tętnie i wiem, że je czuje, wiem, że moja szyja wysyła każdy sygnał, których moja twarz nie pokazuje.
Trzęsie się. Przez jego dłoń, przez drżenie biegnące od nadgarstka do mojej skóry—nie ze słabości. Z trzymania się na krawędzi czegoś, co nie ma nazwy, podczas gdy winda wisi martwa między piętrami, a powietrze zamienia się w ciepłe szkło między naszymi ustami.
"Trzęsiesz się," szepczę, a moje usta ledwie dotykają jego dłoni. Jego palce drgają na mojej szyi, a drżenie przechodzi przez nas oboje.
"Powiedz mi coś, czego nie wiem." Jego głos drapie ciszę jak zapałka, która jeszcze nie zdecydowała, czy zapłonie.
"Więc dobrze. Lubisz robić to, co ci każą." Mój głos jest pewny, zimny. "Więc bądź grzecznym chłopcem i cofnij się."
Jego uchwyt się zaciska—nieznacznie, dewastująco, ćwierćobrotowe zwiększenie nacisku, które wysyła moją krew na południe tak szybko, że widzę już tylko jego usta. Potem jego dłoń opada z mojej szyi jakby moja skóra się zapaliła. Odsuwa się—jeden krok, drugi—aż jego ramiona trafiają w przeciwną ścianę i nie patrzy na mnie.
Moja szyja płonie w miejscach, które naciskały jego palce. Czuję każdy z nich odrysowany na zakończeniach nerwowych, które przez dwa lata były w hibernacji i właśnie się obudziły, wciąż całe.
Słyszę konserwatorów za stalowymi drzwiami. Pojawiają się z łomem i zaniepokojoną kierowniczką budynku. Drzwi zgrzytają, otwierając się, a świetlówkowa normalność lobby zalewa nas jak ratunek. Nawet jeśli nie prosiłam.
„Wszystko w porządku?” Kierowniczka pyta nerwowo.
Wychodzę pierwsza—marynarka gładka, postawa nieskazitelna, twarz ułożona w wyraz, który dopracowałam przed dwudziestką. "W porządku, dziękuję", mówię do kobiety z obsługi, a ten uśmiech nic mnie nie kosztuje, bo płacę za niego od lat.
Czternaście kroków korytarzem, uda ściśnięte razem, a moja bielizna jest zrujnowana. Myśl pojawia się w pełni ukształtowana: Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam tak mokra.
Nie z czułości—z jego ręki na mojej szyi w martwej windzie, gdy rozdzieraliśmy się słowami, które ciągnęły prawdziwą krew. Chcę zdjąć z siebie skórę za to, że tak na niego reaguję, za bunt poniżej pasa, podczas gdy mój mózg wylicza każdy powód, dla którego nie zasługuje już na nic ode mnie.
Drzwi mojego biura są uchylone. Zamknęłam je—zawsze zamykam za sobą drzwi, bo otwarte drzwi to zaproszenia, na które nie mogę sobie pozwolić—a moja dłoń zamiera na futrynie.
Szuflada biurka, w której schowałam raporty QA, jest otwarta i pusta. Wydruki, które rano zabrał Rourke, zaznaczone dane produkcyjne, pentagońskie krzyżowe odnośniki—zniknęły, tuż przed zaplanowanym przeze mnie town hallem.
Ktoś wykorzystał dokładnie to okno, gdy byłam uwięziona w tej puszce z mężczyzną, którego odciski palców wciąż palą mnie w szyję, by zabrać jedyny papierowy ślad, który się liczy.
Jakie to wygodne.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Audytorium mieści dwieście miejsc, a ja zapełniłam sto osiemdziesiąt. Stoję przy mównicy, za mną logo Aegis, i zaczynam przedstawienie, za które płaci mój ojciec.
„TALON-3 to następna generacja komunikacji taktycznej.” Pozwalam, by to zdanie wybrzmiało wśród rzędów inżynierów, którzy od pogrzebu aktualizują swoje CV. „To jest produkt, który zapewnia nam przedłużenie kontraktu z Pentagonem, i to jest produkt, który zapewnia wam pracę.”
Ktoś w trzecim rzędzie prostuje się wyraźniej. Sala to kupuje – nie dlatego, że mi wierzą, ale dlatego, że brzmię, jakbym wierzyła sama sobie, a to wystarcza.
„Każdy dział otrzyma zaktualizowane wytyczne do piątku.” Zmieniam slajd na harmonogram produkcji, który odbudowałam o drugiej w nocy. „Pytania kierować do mojego biura – nie do prasy, nie do tego czatu grupowego, który trzyma morale w stanie śpiączki.”
W środku sali podnosi się ręka – młody, smyczka inżynierska. „Czy przegląd będzie się wiązał ze zwolnieniami?”
„Przegląd będzie się wiązał z odpowiedzialnością,” mówię, co jest ładniejszym słowem na to samo. „Zwolnienia następują, gdy firmy nie przechodzą audytów Pentagonu – jestem tu, żeby do tego nie dopuścić.”
Tylne drzwi otwierają się w połowie zdania. Michael wsuwa się do ostatniego rzędu jak granat wtaczający się do pokoju – cicho, bez zaproszenia. Krzyżuje ramiona i patrzy na mnie z pustym wyrazem twarzy.
Moje tętno robi coś niepożądanego, co chowam obok skradzionych raportów QA pod „zająć się później, być może nigdy”. Mówię dalej, reklamując TALON-3 jako flagowy produkt Aegis, podczas gdy mój mózg śledzi mężczyznę w ostatnim rzędzie i zaginiony ślad papierowy z mojego biurka.
„Aktualizacja została rygorystycznie opracowana, niezależnie przetestowana i—” zawieszam głos, pozwalając, by to słowo niosło ze sobą każdą odrobinę zapewnienia, którego ta sala rozpaczliwie potrzebuje—„przetestowana w warunkach bojowych—”
Krzesło z piskiem przesuwa się po linoleum. Michael zamarł, obie dłonie na podłokietnikach, kłykcie wybielone, plastik pęka pod jego uściskiem. Jego oczy są otwarte, ale nieobecne—odpłynęły gdzieś, gdzie nie mogę za nim podążyć, gdzieś za jego twarzą, gdzie kiedyś mieszkał mężczyzna, którego znałam.
Żołądek mi się zapada. To nie przenośnia—rzeczywiste uczucie, że podłoga usuwa się spod nóg, gdy patrzysz, jak z kimś, na kim budowałaś całe życie, dzieje się coś strasznego, niezrozumiałego.
Szarpie się do góry, a krzesło obok niego przewraca się. Rourke pół wstaje, już z telefonem w dłoni—„Mam zadzwonić po kogoś? Ochrona, medyk—”
„Nie. Wszyscy zostają na miejscach.” Mój głos niesie się zanim zdecydowałam się go użyć, obcasy już stukają o podłogę, a ja jestem przerażona, tak przerażona, że dłonie mam zupełnie zdrętwiałe, ale i tak przechodzę przez tę salę, bo nikt inny go nie zna.
Nigdy nie widziałam Michaela w takim stanie. Ani razu przez dwa lata kochania go, kłótni z nim, spania obok niego. Cokolwiek to jest, cokolwiek wróciło z nim skądkolwiek był—nie mam na to nazwy ani przygotowania, a gardło mi się zaciska.
Chwytam jego twarz obiema rękami. Nie dlatego, że wiem, co robię—tylko dlatego, że ciało zdecydowało za mnie, bo jego skóra pod moimi dłońmi to jedyne, co powstrzymuje moje kolana przed ugięciem.
„Michael.” Jego imię wychodzi ostro i twardo, bo łagodność nie działa, moje dłonie nie docierają do niego, a jedyne, co zostało, to głośność. „Spójrz na mnie teraz.”
Nic. Zaciska szczękę tak mocno, że czuję, jak kości zgrzytają pod moimi dłońmi, oddech ma płytki, poszarpany, a moje oczy pieką i nie będę płakać przy stu osiemdziesięciu pracownikach, nie będę, nie będę.
„Jesteś tu, jesteś w tym budynku, ze mną.” Nie wiem, czy to właściwe, nie wiem, czy nie pogarszam sprawy—wiem tylko, że jego oczy są puste, a coś w mojej piersi wrzeszczy. „Oddychaj, Michael, zrób to teraz.”
Moje kciuki mocniej przyciskają się do jego kości policzkowych. Jego klatka piersiowa unosi się—jeden szarpany wdech, który brzmi, jakby kosztował go coś nieodwracalnego—jego dłonie się rozluźniają i prawie osuwam się z ulgą, prawie opieram czoło o jego ramię tu, na tej sali.
Wraca po kawałku. Najpierw oczy—śledzą, skupiają się, znajdują mnie—a spojrzenie w nich jest tak otwarte, tak zniszczone, że cała moja misternie budowana obojętność wobec niego pęka w pół.
Potem jego dłonie obejmują moje nadgarstki, nie żeby je odsunąć, ale żeby się trzymać. Jego palce oplatają moje kości, a on przez sekundę opiera czoło o moje—dzieląc mój oddech, drżąc, jego tętno bije pod moimi kciukami.
Chcę coś powiedzieć— co ci się stało, co ci zrobili, dokąd poszedłeś, że cię to tak złamało . Ale jego oddech jest poszarpany przy moich ustach, a stu osiemdziesięciu ludzi patrzy.
Pytania muszą poczekać na wersję mnie, która nie trzyma czyjejś twarzy złożonej w dłoniach. Teraz jest tylko jego puls pod moimi kciukami i moja klatka piersiowa robiąca coś, czego nie mogę powstrzymać.
Wtedy jego oczy rejestrują salę. Twarze, ciszę. Jego wyraz twarzy zamyka się i odpycha mnie na tyle mocno, że moje dłonie tracą kontakt z jego twarzą, a brak tego jest natychmiastowy i totalny, i nienawidzę, ile mnie to kosztuje.
„Problemy techniczne,” mówię do szemrzącej sali, wracając do mównicy z opanowaniem, które powinno zapewnić mi medal za służbę. „Spotkamy się ponownie w czwartek.”
Rourke zatrzymuje mnie, gdy sala się opróżnia, w głosie nie ma już zwykłej dyplomacji. „Co to, do cholery, było?”
„Nie wiem.” Szczerość zaskakuje nas oboje i widzę to odbicie na jego twarzy, zanim zdążę cofnąć słowa. „Zajmij się tym dyskretnie.”
„Nie wiesz.” Patrzy na mnie. „Przeszłaś przez całą salę i złapałaś go za twarz jak odruch, Lily.”
„Jestem dobra w zarządzaniu kryzysowym, Rourke.” Patrzę mu w oczy, dopóki to on pierwszy nie odwróci wzroku, bo tak robię. „Dosłownie po to tu jestem.”
„To nie było zarządzanie kryzysowe.” Mówi to cicho, jak ktoś, kto zna różnicę między służbowym a osobistym. „To było coś innego.”
„To zapomnij, jak to wyglądało, i zapamiętaj, co osiągnęło.” Zapinam torbę na laptopa, a dźwięk kończy rozmowę. „On jest spokojny, sala pusta, nikt nie zadzwonił do prasy.”
Nie wierzy mi i nie musi. Gdy znika, chwytam się mównicy, a moje dłonie drżą tak, że drewno aż dzwoni, bo właśnie obejrzałam, jak coś go pożera i nie wiem, co to było, i nie mogłam tego powstrzymać. To niewiedzenie jest własnym rodzajem przemocy.
W drodze do domu mój telefon rozświetla się w ciemności auta. Zjeżdżam, żeby zaparkować kawałek dalej.
Shields Down, organizacja wspierająca weteranów, opublikowała wątek cytujący szczegółowe dane o awariach TALON-3 i liczby strat w polu, które dokładnie zgadzają się z danymi z raportów QA skradzionych z mojego biurka.
Protest zaplanowano na przyszły tydzień – ten sam, w którym przyjeżdża łącznik z Pentagonu. Zbyt precyzyjne na przypadek, zbyt tajne na upublicznienie, zbyt perfekcyjnie zgrane w czasie na zwykły zbieg okoliczności.
Patrzę na ekran, a szczęka mnie boli, bo mężczyzna, który trzy godziny temu przyciskał czoło do mojego, karmi ich tymi informacjami. Podpala tę firmę od środka, podczas gdy ja mam być zaporą, a moje dłonie wciąż pamiętają kształt jego twarzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jego biuro jest ciemne, bo najwyraźniej zamyślenie wymaga odpowiedniej atmosfery. Siedzi za biurkiem, a miasto przecina jego twarz cieniem; uznałabym to za teatralne, gdybym nie trzymała telefonu pełnego tajnych danych, które ktoś wręczył grupie weteranów jakby to były gadżety na przyjęciu.
"Musimy porozmawiać." Zamykam drzwi i przechodzę przez dywan, nie myśląc o tym, kiedy ostatni raz byliśmy sami w pokoju, bo tamtym pokojem była winda, jego dłoń była na mojej szyi, a moja bielizna do dziś się po tym nie pozbierała.
Wyciągam telefon — Shields Down, dane o awarii TALON-3 w schludnych kolumnach. Liczby ofiar pokrywające się z raportami skradzionymi z mojego biurka, gdy byłam uwięziona między piętrami razem z nim.
"Ktoś przekazuje tajne dane QA grupie protestacyjnej, dokładnie na czas wizyty w Pentagonie." Mój głos to ten, za który płaci mój ojciec — czysty, opanowany, wart swojej stawki. "Wiesz coś?"
Opiera się i pozwala, by cisza się przeciągnęła. "Ciekawe pytanie jak na kogoś, kto jest tu siedemdziesiąt dwie godziny."
"To pytanie wprost, Michael." Wsuwam telefon do kieszeni, bo ręka chce rzucić nim w jego głowę. "Spróbuj odpowiedzieć wprost."
"To ty tak postępujesz?" Wstaje, a pokój układa się na nowo wokół jego wzrostu. "Pojawiasz się, załatwiasz sprawy, załatwiasz mnie — i wystawiasz rachunek tatusiowi za godzinę?"
Podnoszę podbródek zanim zdołam się powstrzymać i nienawidzę tej zdrady. Dwa lata budowania twarzy, która nie zdradza nic — a ten facet odnajduje pęknięcia w trzy dni.
"Chodzi o przeciek, który może zniszczyć dwieście miejsc pracy." Nie ustępuję, bo te obcasy zostały do tego stworzone. "Nie wszystko kręci się wokół ciebie."
"Tak jak dziś po południu też nie chodziło o mnie?" Obchodzi biurko, dystans się kurczy. "Dłonie na mojej twarzy, cała firma patrzy — jakbyś wciąż miała prawo do tych rozbitych części mnie."
Mój oddech robi coś zdradliwego w piersi — jedno, szybkie zacięcie, ukryte natychmiast, ale jego oczy wyłapują to bez pozwolenia i bez litości.
"Gdybyś nie chciał mojej pomocy, nie powinieneś się rozsypać na moim spotkaniu." Zaciskam szczękę, głos mam równy i trzymam to w sobie tak, jak trzymam wszystko — obiema rękami.
"Dwa lata niczego, a dotykasz mnie, jakbyś sobie na to zasłużyła." Jego głos wchodzi w rejestr, który robi z moim kręgosłupem rzeczy absolutnie nieprzydatne.
"Rzuć nas—" Słowa zatrzymują się w gardle, dłonie zaciskają się przy bokach. "Ty byłeś martwy . Oficerowie pod moimi drzwiami, złożona flaga, formularz z miejscem na mój podpis — pochowałam cię, Michael."
Milknie — nie ta wystudiowana cisza, którą uzbraja na zebraniach, ale prawdziwa, bolesna cisza.
"Poszłaś dalej." Jego głos brzmi jakby był pożyczony. "Wróciłem do domu, a ty byłaś w naszej kawiarni z kawą innego faceta, śmiejąc się, jakbym nigdy nie istniał."
Podłoga usuwa mi się spod nóg. "Ty wróciłeś?" Każdy mur, jaki zbudowałam przez dwa lata, chwieje się naraz, tektonicznie, nieodwracalnie. "Ty widziałeś mnie — i po prostu odszedłeś?"
"Byłaś szczęśliwa." Mówi to, jakby słowo było trucizną. "Ledwo przeżyłem, żeby wrócić do domu, a ty byłaś szczęśliwa ."
"To był mąż mojej kuzynki." Moja dłoń ląduje na ustach zanim zdążę się na to zdecydować, zęby wbijają się w dłoń, tłumiąc dźwięk, który chce się ze mnie wyrwać. "Zobaczyłeś mnie z kawą i uznałeś, że to wystarczający powód, żebym jeszcze trzy miesiące po tobie rozpaczała?"
Jego szczęka zaciska się na czymś, czego nie potrafi wypowiedzieć. Złość, którą do tej pory brałam za nienawiść, pęka i pod spodem jest człowiek, który patrzył na mnie przez szybę i odszedł, a ja chcę przycisnąć usta do jego i sprawić, by poczuł każdą minutę, którą wyrzucił przez owsiane mleko.
"Wynoś się z mojego biura." Jego głos jest cienki — jakby odkrywał, że grunt pod nim to piasek.
"Nie." Skracam dystans, którego potrzebuje. "Nie możesz zdetonować tego i potem mnie odprawić."
"Uznałem, że już dokonałaś wyboru." Rusza zanim kończy mówić, spycha mnie w stronę biurka. Biodra uderzają w krawędź, chwytam jego koszulę obiema pięściami i nie odpycham go — moje ręce już wiedzą, a duma może się poskarżyć później.
"Powiedz mi, żebym przestał." Jego dłoń znajduje moją szczękę, kciuk naciska pod uchem, gdzie puls urządza pełny bunt przeciwko każdej racjonalnej myśli, jaką miałam, odkąd wszedł na tamtą salę konferencyjną.
Patrzę na niego, rozchylam usta i nie mówię nic. Jego usta są na moich zanim cisza zdąży opaść.
Pocałunek nie jest delikatny — smakuje jak dwa lata złożonych flag i łazienkowych podłóg. Gryzę go w dolną wargę, aż między nami zakwita miedź, przyciągam go bliżej za koszulę, bo puścić wymagałoby funkcji motorycznych, których już nie mam.
Jego ręce odnajdują moje żebra, guziki bluzki — trzeci odpada i turla się po biurku. Szarpię jego koszulę przez głowę i moje dłonie zatrzymują się na jego klatce piersiowej.
Nowe blizny. Linie od odłamków na żebrach, zaciśnięte kółko pod ramieniem — ciało, które znałam na pamięć, przepisane boleśnie, straszliwie, ale żywe .
Przyciąga mnie z powrotem zanim zdążę pomyśleć, połyka wszystko, co formowało się na moich ustach. Wczepiam palce w jego pasek, a on zsuwa mi spódnicę na uda, sadza mnie na biurku i coś roztrzaskuje się o podłogę.
Jego usta znajdują zagłębienie za moim uchem — to miejsce, gdzie kiedyś całował mnie, gdy zasypiałam. Wyginam się w łuk, bo pamięć mięśni to zdrajca, którego nie dotyczy żadna przedawnienie.
"Michael." Jego prawdziwe imię — nie Morris, nie członek zarządu — i coś się w nim zmienia, drzwi się otwierają, a to wibracja przenika z jego rąk w moje biodra.
Odchylam głowę, a on przyciąga mnie na krawędź biurka, kiedy to się dzieje — instynkt, nie strategia: "Nie ruszaj się." Mój głos z sali konferencyjnej, ostry i automatyczny, przecina żar, zanim jeszcze zdołam go użyć.
Sztywnieje na mnie — nie odsuwa się, wręcz przeciwnie. Każdy mięsień się napina, biodra mocniej wciskają się w moje, a reakcja jest nie do pomylenia — mimowolna, całym ciałem odpowiada na dwusłowny rozkaz.
Zatrzymuję się. Przestaję przyciągać go nogami i odnajduję jego wzrok, a coś się otwiera — nie drzwi, odkrycie.
"Nie ruszaj się ani na centymetr, żołnierzu." Tym razem niżej, z premedytacją — testuję teorię, o której istnieniu nie wiedziałam. Jego ciało reaguje natychmiast, mocniej napierając na mnie, a dłonie zaciskają się na krawędzi biurka, jakby tracił rozum.
Moje usta się wyginają. Jednym palcem sunę w dół jego klatki piersiowej aż do pasa, patrzę mu w oczy i widzę, jak każdy nerw w jego ciele układa się wokół brzmienia mojego głosu.
"Dobry chłopiec. Teraz patrz na mnie." Prawie szept — a jego spojrzenie natychmiast ląduje na moim. Facet, który dowodzi na polu walki, który nie przyjmie żadnego polecenia ode mnie w sali konferencyjnej — jego ciało ugina się pod moim głosem, jakby było do tego tresowane.
Coś się we mnie przesuwa — ciekawość, władza, niebezpieczeństwo. Zaciskam palce na jego pasku i pochylam się, usta muskam mu przy uchu, chcąc eksperymentować — słowo tu, ton tam — wyciągając z niego reakcje, jakby odkrywała instrument, o którego istnieniu nie miałam pojęcia.
"Nie waż się odwrócić ode mnie wzroku. Nie, dopóki z tobą nie skończę." Traci rozum, a ja dopiero zaczynam.
Przesuń w górę, aby kontynuować