passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Wolf Auction - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

The Wolf Auction

/

Rozdział 3

Rozdział 2

—nawet nie potrafi się przemienić, a przepycha wózek z mopem przez budynek Tatusia, jakby sobie na to zasłużyła.

Atrium ma doskonałą akustykę. Kiedy sześciu pracowników postanawia urządzić publiczne roastowanie hybrydowej córki martwego Alfy, dźwięk niesie się pięknie aż pod sklepienie.

—Moja kuzynka aplikowała na to stanowisko sprzątaczki. — Kobieta z identyfikatorem działu finansów krzyżuje ręce, jej górna warga wykrzywia się dość, by pokazać kły. — Prawdziwy wilk, prawdziwe kwalifikacje — ale jasne, dajcie to półkrwi, która pachnie jak mydło ze sklepu spożywczego.

Dwa tygodnie różnych wejść, różnych przepustek, wody z mopem i przemysłowego wybielacza. Stoję nieruchomo, palce zaciśnięte na uchwycie wózka, kalkuluję — wycofanie się tylko zachęca ich do pogoni.

—Nawet nie wychwytuje jej skaner zapachów. — Mężczyzna z tyłu odchyla podbródek w moją stronę, jakbym była okazem przybitym do tablicy. — Stanie obok niej to jak stanie obok mebla.

Oto czego mój ojciec nigdy nie wyjaśnił w swoim schludnym testamencie: jak dokładnie miałam się zintegrować z jego stadem i urodzić dziecko-wilka, skoro każdy wilk w tym budynku traktuje mnie jak coś, co przykleiło się do podeszwy ich designerskiego buta.

Może była na to też jakaś klauzula, zakopana gdzieś pomiędzy protokołami weryfikacji krwi a warunkową zapomogą na opiekę nad moją matką. Musiałam ją przeoczyć pośród wszystkich innych sposobów, w jakie Edric zaplanował moje życie zza grobu.

—Ona w ogóle mówi? Nigdy szczerze jej nie słyszałem— — Facet wychodzi do przodu, uśmiechając się do własnej publiczności, jakby testował nowy materiał.

Zdanie umiera w połowie słowa, jakby ktoś jednocześnie wyciągnął wtyczkę sześciu głosom. Kobieta z identyfikatorem cofa się, mężczyzna opuszcza wzrok na marmurową podłogę, a stadny instynkt przetacza się przez atrium jak zmiana ciśnienia przed burzą.

Miles Wallace przechodzi przez lobby jakby było zbudowane wyłącznie jako wybieg dla tego wejścia. Sześć stóp i jeden cal wzrostu, ciemne włosy, które kosztują więcej, by wyglądały tak niedbale, niż większość ludzi płaci za czynsz, i zielono-orzechowe oczy, które omiatają grupę raz, zanim ją zbywają.

Żebra sztywnieją mi zanim mózg nadąży. Jednego lata — miałam szesnaście lat, on osiemnaście, a mój ojciec uznał, że trzy miesiące ognisk i dni nad jeziorem mogą rozwiązać mój problem. Miles podawał mi drinki, nie sprawdzając najpierw mojego statusu krwi.

Śmiał się z moich żartów, jakby naprawdę były zabawne, i patrzył na mnie jak na osobę, a nie kartotekę. Taki chłopak, którego pamiętasz mając szesnaście lat i wmawiasz sobie, że zapomniałaś, będąc dwadzieścia cztery.

Wmawiałam sobie, że już dawno z tego wyrosłam. Stojąc tu z wybielaczem na mundurze i jego zapachem docierającym do mnie z pięciu metrów, uczę się, że wyrosnąć z czegoś to nie to samo, co wymazać to.

—Nie macie własnych działów, w których powinniście być? — Jego głos jest spokojny, niemal przyjazny, a grupę rozprasza szybciej niż alarm pożarowy. Nawet nie patrzy, jak uciekają — już patrzy na mnie.

—W porządku? — Bez udawania, bez podtekstów — tylko pytanie, jakby mógł tu stać cały dzień czekając na szczerą odpowiedź.

—Fantastycznie. — Poprawiam uchwyt na wózku, aż kostki bolą. — Nic tak nie kończy zmiany jak ćwiczenie budowania zespołu przez publiczne upokorzenie.

—Jak długo to już trwa? — Przechyla głowę, coś przesuwa mu się na ustach — nie uśmiech, ale architektura uśmiechu.

—Zdefiniuj 'to'. — Zmuszam palce, by poluzowały uścisk. — Ogólna wrogość czy zorganizowane sesje grupowe?

—Oba. — Podchodzi bliżej — nie napiera, po prostu skraca dystans tak, jak robi to ktoś, kto nie zamierza zaraz odejść. Coś od niego bije, ciepłe i wielowarstwowe, przyciągające do miejsca za mostkiem, którego nie umiem nazwać.

—Od pierwszego dnia, ale w tym tygodniu naprawdę znaleźli rytm. — Moje hybrydowe zmysły wyłapują jego zapach jak częstotliwość, na którą nigdy wcześniej nie byłam dostrojona, a mózg zawiesza się gdzieś między katalogowaniem a ucieczką.

—Mogę pogadać z Celeste. Przenieść cię na inne piętro, zmienić godziny zmiany—

—Nie. — Za szybko — łagodzę to, ledwie. — Nie chcę, żeby Celeste wiedziała, że nie radzę sobie z jej pracownikami, to karta, której nie dam jej do ręki.

Patrzy na mnie ciut za długo, coś przesuwa się za jego wyrazem twarzy. — Zawsze grałaś na długi dystans.

Powietrze między nami się układa. Powiedział 'zawsze', powiedział 'grałaś' — a w tym jednym słowie utknęło całe lato, trzy miesiące prawie-przynależności, które skończyły się jak wszystko związane z moim ojcem: bez ostrzeżenia i wyjaśnienia.

—Nie wiem, o co ci chodzi. — Mój głos jest tak płaski, że można by na nim wylądować samolotem, i utrzymuję to.

—Pewnie, że nie. — Nie naciska — po prostu stoi, nie naciskając, zostawiając szeroko otwarte drzwi, nie wchodząc przez nie. Moje nogi mają własne zdanie o odejściu.

—Twój ojciec o tobie mówił. — Ciszej teraz, jakby ściszał dźwięk, by słowa niczego nie popękały. — Na posiedzeniach zarządu — nigdy po imieniu, ale zawsze wiedziałem.

—Edric mówił o wielu rzeczach. — Przełykam to zdanie jak szkło. — Konsekwencja była raczej jego hobby.

Sięga za mnie do drzwi schowka na środki czystości — jego dłoń odnajduje klamkę za moim ramieniem — i dystans między naszymi ciałami spada do poziomu, który nie powinien być legalny w miejscu pracy.

Jego przedramię przechodzi na tyle blisko, że czuję bijące od niego ciepło bez dotyku. Jego zapach oplata mnie jak dłoń przyciśnięta płasko do moich pleców.

Żadne z nas nie oddycha. Jego palce muskają zewnętrzną część mojego łokcia — ledwie dotyk, pół sekundy skóry, która ściska mi klatkę piersiową. Puls wyskakuje, bije w nadgarstkach i u podstawy gardła.

Coś przesuwa się za moimi oczami — ten złoty błysk, którego nigdy nie potrafiłam kontrolować — i widzę, jak to zauważa. Jego wzrok spada na moje tęczówki i zostaje tam, bardzo spokojnie, bardzo celowo, a chwila przechyla się w coś, czego żadne z nas nie ma prawa nazwać.

Mój telefon wrzeszczy z kieszeni — przenikliwie, wściekle, z precyzją wszechświata, który nigdy nie był po mojej stronie. Cokolwiek się między nami budowało, pęka jak wybita szyba.

Odsuwam się tak gwałtownie, że biodrem uderzam w wózek. Na ekranie widnieje numer z prefiksem kliniki — konfiguracja cyfr, która w historii telefonów nigdy nie zwiastowała dobrych wieści, więc rzucam się, by odebrać.

—Pani Reed? Tu Portland General. — Głos w słuchawce profesjonalny i pośpieszny — najgorsza możliwa kombinacja ze strony szpitala.

—Dzwonię w sprawie pani mamy, Mary Reed — zemdlała w domu i ratownicy ją przetransportowali. — Coś w tonie kobiety usuwa mi grunt spod nóg.

—Jak poważnie? — Słowa opuszczają moje usta, gdy torba już ląduje na ramieniu, a nogi same ruszają w stronę drzwi wyjściowych.

—Jej stan znacząco się pogorszył. Potrzebujemy pani tutaj jak najszybciej. — Już kalkuluję — dystans do szpitala, minuty autobusem, czy taksówka nie zrujnuje resztek konta.

—Bailee— — Głos Milesa dociera do mnie zza pleców, niosąc wszystko, na co nie mam czasu odpowiedzieć ani przemyśleć.

Nie oglądam się. Drzwi atrium rozchylają się, zimne powietrze uderza mnie w twarz jak policzek, i już biegnę zanim zamkną się za mną.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Kardiolog ma twarz stworzoną do przekazywania katastrofalnych wieści—współczujące czoło, wyćwiczona linia ust, dłonie złożone jak absolwent seminarium z delikatnego przekazywania zniszczeń. Mówi od czterech minut, a każde zdanie jest inną drogą do tego samego celu.

„Pogorszenie postępuje szybciej, niż się spodziewaliśmy.” Zerka na kartę mojej matki tak, jakby osobiście go obraziła. „Funkcja zastawki znacząco się pogorszyła od ostatniego echokardiogramu.”

„Po ludzku, doktorze Kaplan.” Moja matka przesuwa się na szpitalnej poduszce, rurki ciągną się z jej nadgarstka jak serpentyny na najgorszej imprezie świata. „Najlepiej z puentą.”

„Okno operacyjne się zawęża.” Zwraca się do mnie, bo najwyraźniej to mnie uznał za osobę, która wytrzyma bezpośrednie uderzenie. „Cztery do sześciu tygodni, zanim interwencja stanie się znacznie bardziej ryzykowna.”

„Ile?” Pada suma, która nie powinna istnieć poza transakcjami na rynku luksusowych nieruchomości, a wszystkie mięśnie mojej szczęki spinają się jednocześnie.

On mówi dalej—plany spłat, doradztwo finansowe, programy wsparcia szpitala—wszystko to spływa jak deszcz na beton, staczając się bokiem, nie wsiąkając. Świetlówka nad głową bzyczy na częstotliwości specjalnie zaprojektowanej do czyśćca.

„No cóż,” mówi moja matka w ciszy, którą po sobie zostawił, „karetka była trochę przesadzona, nie uważasz? Zemdlałam raz w kuchni. Sąsiedzi mogli mnie zawieźć.”

Moje paznokcie odciskają półksiężyce na moich rzepkach. Wpatruję się w tablicę, na której ktoś napisał DR KAPLAN—KARDIOLOGIA w radosnym niebieskim markerze, jakby to był obóz letni, a nie pokój, w którym kalendarz wpisuje się na bicie serca twojej matki.

„Bailee.” Dłoń mamy odnajduje moją, cienka jak papier i ciepła. „Przestań robić obliczenia. Słyszę kalkulator za twoimi oczami nawet stąd.”

„Nie liczę.” Absolutnie liczę—cztery do sześciu tygodni, podana kwota minus moje oszczędności równa się sprzedaż organów na czarnym rynku, w liczbie mnogiej, może płuco.

„Kłamczucha.” Ściska moje palce z większą siłą, niż powinna mieć kobieta podłączona do trzech monitorów. „Liczyłaś odkąd miałaś dwanaście lat i nie mogłam zapłacić rachunku za prąd.”

„Ta mina to tylko myśli o kolacji.” Odpowiadam delikatnym uściskiem, jakby mogła się posiniaczyć szybciej, niż mrugnę.

„Ta mina jest przerażona i ukrywa to przed kobietą, która sama wymyśliła ten trick.” Jej oczy—moje oczy, ten sam bursztyn, bez złota—trzymają moje spojrzenie z opanowaniem, na jakie nie powinno być stać tak kruchego ciała.

„Cokolwiek liczysz, przestań.” Jej uścisk się wzmacnia. „Nie wychowałam cię po to, żebyś zbankrutowała, próbując mnie utrzymać przy życiu.”

„Wychowałaś mnie na uparciucha. To, co się dzieje, jest więc całkowicie twoją winą.”

Śmieje się, a monitor serca obok niej skacze raz—mała zielona góra—po czym wraca do rytmu. Obserwuję, jak linia wraca do normy i zapisuję tę liczbę w części mózgu, gdzie trzymam rzeczy zbyt ciężkie, by je nosić, i zbyt niebezpieczne, by je odłożyć.

Wieczór w sali konferencyjnej na czternastym piętrze, przy mahoniowym stole na dwadzieścia osób, pachnącym pieniędzmi udającymi politurę do drewna. O jedenastej wieczorem to tylko ja, wiadro z mopem i delikatny duch perfum po jakimś spotkaniu zarządu, które się tu zamarynowało.

Wykręcam głowicę mopa, gdy drzwi otwierają się za mną, a do sali wkraczają dwa zapachy, zanim pojawiają się ich właściciele. Jeden ostry i chłodny—cedr, coś metalicznego pod spodem, olfaktoryczny odpowiednik zaciśniętej pięści. Drugi głębszy, jak dym z drewna i stara skóra.

Odwracam się z mopem w jednej ręce i miną, którą ćwiczyłam od dwóch tygodni—jestem meblem, proszę przejść dalej. Zderzam się wprost z dwoma mężczyznami, którzy nie zamierzają się ruszać.

Blake Wallace wypełnia framugę drzwi jakby został do tego zaprojektowany—metr dziewięćdziesiąt, stalowe oczy, które omiatają pokój, zanim zatrzymają się na mnie.

Za nim Spencer opiera się o framugę, emanując spokojną siłą kogoś, kto nigdy nie musiał podnosić głosu. Każde pomieszczenie nagina się wokół niego dobrowolnie, i to nie jest wyjątek.

„Bailee.” Głos Blake’a jest płaski—nie pytanie, nie oskarżenie. Geologiczny rekonesans. Jego spojrzenie zjeżdża na mop, potem wraca do mojej twarzy. „Córka Edrica.”

„A wy blokujecie mi czystą podłogę.” Ściskam trzonek mopa jak berło. „Wosk schnie dwadzieścia minut.”

„Dlaczego córka Alfy sprząta sale konferencyjne o północy?” Spencer pyta takim tonem, jakby rozmawiał z kimś stojącym na krawędzi—ostrożny, bezpośredni, obliczając dystans w dół.

„Bo córka Alfy nie ma funduszu powierniczego, pensji w stadzie ani wróżki-chrzestnej.” Mop wraca do wiadra, a moje ręce bolą aż do kości. „Śmierć ojca zabiła też pieniądze. To nie jest moja jedyna praca, jeśli się martwicie—mam jeszcze dwie, a rachunek i tak się nie zgadza.”

„Do czego się nie zgadza?” Blake nie rusza się z progu, ramiona skrzyżowane, tatuaż na przedramieniu znika pod podwiniętym mankietem. Nienawidzę tej części mózgu, która analizuje architekturę jego przedramion, zamiast się skupić.

„Do utrzymania mojej matki przy życiu.” To zdanie wychodzi ze mnie surowe, płaskie, pozbawione wszelkiej sarkastycznej osłony. „Umiera. Okno na operację się zamyka.”

„Każdy wilk w tym budynku wolałby widzieć mnie szorującą toalety, niż dzielącą z nimi tlen.” Mój głos się nie łamie—przechodzi w przemysłowy, nośny, taki, który trzyma ciężar, póki budynek nie opustoszeje.

„Ale nadal tu jestem.” Ściskam uchwyt wózka, aż palce bieleją. „Bo jej bicie serca znaczy więcej niż moja duma.”

Cisza, która zapada, ma swoją masę. Szczęka Spencera porusza się—mały, napięty ruch—a jego oczy zmieniają temperaturę w sposób, który śledzę nieświadomie. Bezruch Blake’a pogłębia się, staje się niemal geologiczny, jego palce wciskają się we własne ramię jakby coś próbował utrzymać pod powierzchnią.

Nie planowałam wywlekać traumy przy pierwszym spotkaniu od dziesięciu lat, ale właśnie to zrobiłam.

„Ile ci brakuje?” Głos Spencera obniża się o pół tonu, i coś za moim mostkiem odzywa się zdradziecko.

„Na tyle, że stoję tu o północy zamiast spać i się nad tym zastanawiam.” Wciągam wózek w stronę drzwi. „Jeszcze trzy piętra i autobus, więc jeśli pozwolicie…”

Rozstępują się—Blake w lewo, Spencer w prawo—a przestrzeń między nimi wydaje się raczej korytarzem zaprojektowanym tak, bym poczuła każdy centymetr przechodzenia, niż zwykłą grzecznością. Cedr i dym z drewna nakładają się w powietrzu, a mój puls popełnia małą zdradę, której nie zamierzam nazwać.

„Bailee.” Głos Spencera zatrzymuje mnie dwa kroki za progiem. Zatrzymuję się, ale nie odwracam, palce białe na uchwycie wózka. „Jeśli matematyka się zmieni—przyjdź do nas.”

Odchodzę bez odpowiedzi, kółka wózka piszczą po kafelkach. Nie myślę o burzowych oczach ani o tym, jak moje imię zabrzmiało jak coś wartego szczególnej troski.

Myślę o liczbach. O czterech do sześciu tygodni, które się kurczą. O wersji roboczej wniosku zapisanej w telefonie, tej, którą zbudowałam trzy miesiące temu o drugiej w nocy na stronie stworzonej dla zdesperowanych kobiet z dokładnie jedną rzeczą na sprzedaż.

Wtedy go nie wysłałam. Mój kciuk wisiał nad przyciskiem, zamknęłam ekran i wmówiłam sobie, że musi być inny sposób na zdobycie pieniędzy.

Kończą mi się inne sposoby.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Liczby mają sens, jeśli nie oddycham przy nich zbyt mocno. Trzy prace, cztery tygodnie, każdy dolar rozpisany na arkuszu inwentaryzacyjnym jak list z żądaniem okupu napisany moim własnym charakterem pisma.

Nocny woźny: cztery dwanaście za godzinę. Kasjerka w weekendy na stacji benzynowej przy Division: najniższa krajowa plus napiwki od kogoś, kto myli moje zmęczenie z urokiem.

Wtorki i czwartki rano w pralni — składanie obcej bielizny za jedenaście dolarów na godzinę, czyli dokładnie tyle, ile moja godność jest warta na wolnym rynku.

Dodaję kolumnę dwa razy. Wynik jest sześćset dolarów poniżej zaliczki dla chirurga, a z oszczędności pokrywam czterysta z tej luki. Dwieście dolarów i jeszcze jeden tydzień podwójnych zmian.

Termin, który wyznaczył kardiolog, rozciąga się do czterech tygodni i po raz pierwszy od pogrzebu ojca matematyka nie sprawia, że chcę rozebrać własny szkielet. Moje pióro zawisa nad sumą.

Wtedy dzwoni telefon, a na wyświetlaczu Portland General, i podłoga, którą ostrożnie budowałam pod stopami, rozpuszcza się jak cukier w kwasie.

— Pani Reed, tu szpital Portland General z aktualizacją dotyczącą pani matki. — Głos pielęgniarki ma ten profesjonalny ciepły ton, którego uczą na szkoleniach — Jak zrujnować komuś życie, nie podnosząc głosu 101. — Jej ostatnie echo serca wykazuje znaczące dalsze pogorszenie.

— Jak znaczące? — Moje pióro przebija arkusz — czysta dziura, prosto przez sumę.

— Dr Kaplan zmienił okno operacyjne. Mówimy teraz o jednym do dwóch tygodni, zanim interwencja stanie się wysokiego ryzyka. — Wyćwiczona pauza, odmierzona co do milisekundy. — Biuro finansowe będzie potrzebowało potwierdzenia wpłaty w ciągu kilku dni.

— Kilku dni. — Powtarzam to jak dociskanie siniaka, a wolną ręką chwytam krawędź stołu, aż słoje drewna odciskają mi się w dłoni. Zaczyna mówić coś o doradcy finansowym i rozłączam się, zanim skończy oferować mi koło ratunkowe z papierkowej roboty.

Magazyn na dziewiątym piętrze ma zamek, który się zacina, i świetlówkę mrugającą w tempie wywołującym migrenę. Ale ma drzwi, a teraz drzwi to wszystko.

Zamykam je, opieram się plecami o regał, aż metalowe wsporniki wbijają mi się w kręgosłup, i kolana uderzają o beton.

Dźwięk, który ze mnie wychodzi, jest mały, brzydki i należy do kogoś, kogo nie poznaję — stłumiony o dłoń, ramiona zwinięte do środka, jakby ciało próbowało zbudować mury, których umysł nie potrafi.

Dwa tygodnie. Dwieście dolarów było do przeżycia. Cała zaliczka w czternaście dni to liczba, która należy do ludzi, dla których „zimować” to czasownik.

Wyciągam telefon palcami, które nie chcą współpracować, i otwieram szkic zapisany o drugiej nad ranem kilka miesięcy temu. High-Society Introductions. Ekskluzywnie, dyskretnie, zweryfikowane.

Tak nazywa to strona — introdukcje — jakby organizowali koktajlowy mixer, a nie licytowali dziewiczość kobiet temu, kto da więcej.

Moja rejestracja wciąż jest zapisana — wymiary, zdjęcia, weryfikacja potwierdzająca, że nigdy mnie nie dotknięto. Moje ciało wymierzone do kupna, kliniczne jak katalog trzody, tylko w lepszym świetle.

Przewijam to i żołądek zawija mi się w sobie. Wypełniałam to o drugiej nad ranem z dystansem kogoś piszącego własny raport z sekcji zwłok. Na podłodze magazynu, za dnia, dystans znika i każde pole czyta się jak wyrok.

Mój kciuk trafia na „Wyślij” i się zatrzymuje. Głos mamy odtwarza się za powiekami — nie wychowałam cię po to, żebyś zbankrutowała, ratując mnie przy życiu — i ma rację. Wychowała mnie, bym była warta czegoś więcej niż metka z ceną na stronie piszącej „dyskrecja” z symbolem znaku towarowego.

Ale wychowała mnie też, rezygnując z własnych leków, żebym mogła jeść. Nie ma takiej wersji tych wyliczeń, w której duma pokryje zaliczkę.

— No proszę. — Głos pojawia się, zanim dotrze perfumy — gardenia i coś ostrzejszego pod spodem. — Czyż to nie żałosne.

Maya stoi w progu, podświetlona jak na rozkładówce magazynu. Jej marynarka kosztuje więcej niż mój miesięczny czynsz, a nosi ją tak, jak jej matka nosi pogardę — bez wysiłku, jakby się w niej urodziła.

Tak szybko blokuję telefon, że ekran się rozmywa. Kolana trzaskają, gdy wstaję — lepiej, żeby słyszała kości niż to, co działo się trzydzieści sekund temu. — Zła kondygnacja, Maya. Kadr jest na szóstym.

— Słyszałam dziś coś ciekawego. — Wchodzi do środka, a schowek kurczy się o połowę. — Miles Wallace osobiście uciszył pracowników, którzy cię nękali. W atrium. Przy wszystkich.

— Powstrzymał mobbing. — Utrzymuję ton płaski — jak ktoś omawiający politykę firmy, nie mężczyznę, którego zapach zapamiętałam wbrew woli. — To właściwie funkcja kadr.

— To tak to nazywasz? — Uśmiech ma po matce — porcelanowy nad czymś z zębami. — Bo ja słyszę, że półkrwi woźna odkryła, że najszybsza droga w górę to nie winda. To łóżko brata Wallace'ów.

Zaciskam zęby tak mocno, że czaszka wibruje. — Kreatywne. Ćwiczyłaś to, czy okrucieństwo to po prostu wasz rodzinny talent?

— Nie jestem okrutna, Bailee. Jestem precyzyjna. — Ogląda paznokcie, lakierowane na kolor zaschniętej krwi.

— Żadnej paczki, żadnych pieniędzy, żadnego nazwiska wartego przekazania. Ale masz ten klimat zniszczonej dziewczyny z wózkiem i widzę, jak działa na facetów, którzy mylą litość z pociągiem.

— Umyłam podłogę. Powiedział ludziom, by przestali mnie nękać. Jeśli to uwodzenie, twoje życie miłosne musi być fascynujące.

— Trzymaj się z dala od Milesa. — Opada maska, pod nią cała Celeste — ta sama chirurgiczna precyzja, ten sam dar znajdowania najmiększego miejsca do naciśnięcia.

— Trzymaj się z dala od wszystkich trzech. Cokolwiek myślisz, że budujesz, moja matka to rozmontuje. I użyje do tego twojej chorej małej ludzkiej matki jako kuli do burzenia.

Powietrze wychodzi ze mnie jednym kontrolowanym wydechem. Paznokcie wbijają mi się w dłonie — stare półksiężyce, nowy nacisk — i patrzę jej w oczy wystarczająco długo, by uznać to za bunt, zanim opuszczę wzrok na tyle, by uznać to za poddanie.

Ciągnę wózek do drzwi, a ona cofa się tak, jakby dotknięcie mnie mogło być zaraźliwe. — Mądra dziewczyna — mówi, a jej obcasy stukają po korytarzu jak metronom.

Łazienka na siódmym ma zasuwę. Zamykam ją na klucz, opieram się o umywalkę i znów otwieram szkic. Twarz mamy wypływa na powierzchnię — jej dłoń w mojej, mała zielona góra monitora serca. Cokolwiek kalkulujesz, przestań.

Przepraszam, mamo. Skończyłam kalkulować.

Klikam „Wyślij”. Ekran się ładuje, potwierdza, dziękuje za rejestrację czcionką zbyt wesołą, by miała do tego prawo.

Patrzę na potwierdzenie, aż litery pływają, potem jednym ruchem myję twarz, telefon wciąż ściskam w drugiej dłoni jak dowód, którego nie potrafię zniszczyć. Wychodzę — prosto na ścianę torsu, która nie powinna znajdować się tam, gdzie powinien być korytarz.

Zderzenie wytrąca mi telefon z dłoni, ląduje ekranem do góry, sunie i zatrzymuje się między jego butami — wciąż świeci, wciąż otwarty, potwierdzenie lśni pod jarzeniówką.

Blake Wallace spogląda w dół. Jego szare oczy przesuwają się po ekranie — logo, rejestracja potwierdzona, nazwa strony, której nie trzeba tłumaczyć — i każda molekuła krwi w moim ciele przenosi się do stóp.

Podnosi wzrok na moją twarz i jego wyraz nie zmienia się ani na chwilę — ani drgnięcie, ani pęknięcie — co jest gorsze niż jakakolwiek reakcja, na którą mogłabym się przygotować. — To moje. — Mój głos brzmi, jakby ktoś go zdeptał.

Blake podnosi telefon. Patrzy jeszcze raz na ekran, potem na mnie.

________________

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Wolf Auction

The Wolf Auction

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa