POV Abby
Babcia, która mnie wychowała, właśnie próbowała mnie zabić.
Moje bose stopy uderzają o leśną ściółkę. Każdy krok rozdziera nowe rany w skórze już podartej przez kamienie i korzenie, a czerwony, jedwabny płaszcz zaplątany wokół mojego ciała nie daje żadnej ochrony przed zimnem.
Nie pamiętam, żebym go zakładała. Nie pamiętam niczego wyraźnie.
Herbata smakowała dziwnie.
Ta myśl przebija się między urywanymi oddechami, ostra i nagła. Przypominam sobie zimne, szare oczy babci Margot, gdy patrzyła, jak piję, i jej cienki uśmiech, kiedy skończyłam filiżankę.
Czternaście lat pod jej dachem, odkąd samochód moich rodziców owinął się wokół drzewa, kiedy miałam cztery lata, i nigdy wcześniej nie widziałam jej tak się uśmiechającej.
Gałąź chwyta mnie za ramię, krzyczę, ale biegnę dalej. Za mną wilki są coraz bliżej. Słyszę ich oddechy, a nawet, w jakiś sposób, czuję wibracje ich łap przez ziemię pod moimi krwawiącymi stopami.
Ale rzecz w tym—one nie gonią mnie tak, jak drapieżniki ścigają ofiarę. Za każdym razem, gdy skręcam w lewo, jedna pojawia się, by zablokować przejście. Za każdym razem, gdy próbuję się cofnąć, kolejna wyłania się z ciemności.
One mnie naganiają.
Ta świadomość osiada w mojej piersi jak kamień. To nie jest przypadek, nie zbieg okoliczności. Te stworzenia kierują mnie w konkretne miejsce, a ja jestem zbyt przerażona, by zatrzymać się na tyle długo, by zrozumieć dokąd i dlaczego.
Kolejne wspomnienie przebija się przez przerażenie wraz z zapachem palonych ziół i czegoś metalicznego—krwi, już teraz to rozumiem. Mojej krwi lub czyjejś innej, nie wiem.
Obudziłam się w tym lesie otoczona płomieniami, moje ciało leżało na zimnym kamieniu, a postacie w ciemnych szatach wyśpiewywały słowa drapiące mózg jak paznokcie po szkle. I babcia Margot też tam była.
Była z nimi.
Potykam się o korzeń i łapię równowagę o pień drzewa, dysząc. Płuca palą, nogi drżą z wyczerpania, które ignorowałam dzięki czystemu adrenalinie.
Trzy lata zmywania naczyń w Mercer’s Diner wyrzeźbiły mięśnie na mojej drobnej sylwetce, których Margot nigdy nie zauważyła. I właśnie te lata są teraz powodem, dla którego wciąż się poruszam.
W moim małym pokoju na farmie, pudełka zapewne wciąż stoją w połowie spakowane ze wszystkim, co mam—ubrania z second-handu, książki z biblioteki i list z przyjęciem na studia, który czytałam sto razy, zanim uwierzyłam, że jest prawdziwy.
Nowy początek kilka stanów dalej. Wreszcie normalne życie.
Ta dziewczyna, która spakowała te pudełka, należała do innego świata.
Dziewczyna, która sądziła, że jej największym problemem jest ucieczka od chłodnej, zdystansowanej babci, która nigdy nie wyjaśniła, dlaczego wychowywanie dziecka swojego zmarłego syna było dla niej takim ciężarem.
Dziewczyna, która nauczyła się gotować własne posiłki w wieku ośmiu lat, bo Margot nie miała na to ochoty.
Dziewczyna, która nauczyła się zaplatać własne włosy dzięki filmikom na YouTube, bo nikt inny nie chciał jej w tym pomóc. Która wierzyła w ciężką pracę i samowystarczalność oraz absolutnie w nic, czego nie dało się wytłumaczyć zdrowym rozsądkiem.
Wściekłość przecina przerażenie, gorąca i oczyszczająca.
To jej wina. Wszystko!
Czternaście lat tych opowieści—ostrzeżeń o Appalachijskich lasach, stworzeniach polujących pod koronami drzew, starych mocach śpiących w górskich rozpadlinach.
Myślałam, że jest ekscentryczna. Myślałam, że żałoba zaburzyła jej umysł po śmierci mojego ojca. Uśmiechałam się, kiwałam głową i liczyłam dni do wyjazdu, nie zdając sobie sprawy, że ona naprawdę wierzy w te bzdury, które opowiadała.
A teraz przez jej obłęd uciekam przed watahą dzikich wilków w środku pieprzonego niczego.
Kiedy to przeżyję, zabiję ją własnoręcznie.
Las zmienia się wokół mnie i jestem pewna, że drzewa nie stały tak blisko chwilę temu. Pewna, że ścieżka, którą biegłam, nie zakręcała tak ostro.
Mgła gęstnieje tak, że ledwo widzę pięć stóp przed sobą, ale biegnę dalej, bo zatrzymanie się oznacza zmierzenie się z czymkolwiek, co czeka za mną.
Moja stopa zahacza o coś—kamień, korzeń albo zwykłe zmęczenie—i tym razem nie udaje mi się odzyskać równowagi. Upadam ciężko, dłonie zdzierają się o ziemię i ściółkę, a broda uderza o zbity grunt.
W ustach czuję smak krwi tam, gdzie zęby przecięły mi wargę.
Wstań, wstań, wstań.
Wstań. Natychmiast!
Ale ciało odmawia posłuszeństwa. Udaje mi się tylko przewrócić na plecy, klatka piersiowa unosi się i opada, i wtedy mgła rozstępuje się jak kurtyna odsunięta niewidzialną ręką.
Wilk, który się wyłania, nie przypomina tych, które mnie tu zagnały.
Jest ogromny, niemożliwie wielki, wyższy niż jakikolwiek naturalny wilk powinien być. Jego łopatki sięgają mojej klatki piersiowej, choć leżę na ziemi, a sierść jest czarna jak bezksiężycowa noc.
Podchodzi do mnie powoli, a ja szykuję się na śmiertelny cios. Moje dłonie zaciskają się w pięści przy bokach, paznokcie wbijają się w dłonie.
Bo jeśli mam umrzeć w tym lesie, to przynajmniej umrę z otwartymi oczami.
Ale wilk nie atakuje. Zamiast tego kładzie swoje ogromne łapy na moich ramionach ze zdumiewającą i nieoczekiwaną delikatnością, która sprawia, że wzdrygam się mocniej niż gdyby zaatakował.
Jego ciężar wciska mnie w ziemię, nie miażdżąc, lecz powstrzymując, a ja patrzę w oczy srebrno-szare, wypełnione czymś, czego się nie spodziewałam.
Przerażeniem.
Stworzenie, które na mnie patrzy, jest przerażone.
Potem moje serce zalewa ciepło i czuję, jakby wewnątrz mnie przekręcił się klucz w zamku, o którego istnieniu nie wiedziałam. To uczucie jest tak głębokie, że na chwilę zapominam się bać.
Wilk drży i wydaje z siebie dźwięk, coś pomiędzy skomleniem a warczeniem, zanim jego ciało zaczyna się zmieniać.
Patrzę, jak kości pękają i przekształcają się pod sierścią, która cofa się jak odpływająca fala. Pysk się skraca, łapy wydłużają się w dłonie i tam, gdzie przed chwilą kucał ogromny wilk... teraz nade mną pochyla się nagie ciało mężczyzny.
Silne, umięśnione ramiona podpierają się po obu stronach mojej głowy, dłonie wbijają się w ziemię.
Wygląda na kogoś po trzydziestce, z srebrnymi włosami opadającymi na ramiona splątanymi falami. Jego rysy są ostre, piękne w arystokratyczny sposób, a blade, szare oczy mają ten sam zniszczony wyraz rozpoznania, który widziałam w oczach wilka.
Całe jego ciało drży, jakby walczył z czymś, czego nie mogę zobaczyć.
"Uciekaj," błaga, a jego głos jest zniszczony, zdarty od desperacji. "Proszę. Musisz uciekać."
Ale żar narastający między nami to coś, przed czym nie jestem w stanie uciec.
Dziki ogień pulsuje w moich żyłach jak drugie serce, pochłaniając każdą racjonalną myśl, którą próbuję ułożyć. To nie jest zwykły pociąg—jest głębszy, nierealny i nienaturalny głód. Siła, która owinęła się wokół podstawy mojego kręgosłupa i nie chce puścić.
Uciekaj, powtarzam sobie. On daje ci szansę!
A jednak ciało nie słucha.
Moje nogi ruszają bez mojej woli, oplatają jego biodra i przyciągają go bliżej. Moje dłonie sięgają jego ramion, paznokcie wbijają się w nagą skórę, a blizna na moim obojczyku—ta, której Margot odmówiła zaszycia, by dobrze się zagoiła, gdy miałam siedem lat—płonie jak wypalony znak.
Obcy instynkt wewnątrz mnie zagłusza rozum i wszystko, co zostaje, to żądza.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Ręce mężczyzny drżą na moich ramionach, dociskając mnie, jakby samą siłą woli próbował się zakotwiczyć. I najwyraźniej słowo „nie” traci wszelkie znaczenie, gdy twoje ciało przestaje być twoje.
Srebrnowłosy mężczyzna nade mną—Grogan, szepcze jakaś część mnie, która nie powinna znać jego imienia ani mieć własnego głosu—wydaje się walczyć z tą samą niewidzialną falą, która ciągnie nas oboje pod powierzchnię.
Obserwuję walkę na jego twarzy: zaciśnięta szczęka, ścięgna napinające się na szyi, oczy zaciśnięte tak mocno, że skóra wokół nich bieleje.
„Przestań”, warknął, choć nie wiem, czy mówi do mnie, czy do siebie. „Musimy z tym skończyć.”
Chcę się z nim zgodzić. Racjonalna część mojego umysłu krzyczy, że to jest złe.
Że leżę pod nim, przywierając i ocierając się jak kotka w rui o obcego. Że wszystko w tej chwili zaprzecza każdej zasadzie, którą wyznawałam przez osiemnaście lat.
Ale dziwne ciepło wijące się w mojej piersi i gromadzące się nisko w brzuchu nie przejmuje się rozsądkiem. Rozchodzi się falami, przez które moja skóra jest zbyt napięta, zbyt wrażliwa, spragniona dotyku, o który nigdy nie prosiłam.
Otwiera oczy i ból w nich prawie przebija się przez mgłę, która mnie pochłania. Blade, szare tęczówki pływają w poczuciu winy, być może w tej specyficznej rozpaczy człowieka, który patrzy, jak sam siebie zawodzi w teście, który wcześniej zaliczał tysiące razy.
„Nie rozumiesz, czym to jest.” Jego głos łamie się na tych słowach. „Czym ja jestem. Jeśli nie przestaniemy…”
Moje palce przeczesują jego srebrne włosy, zanim zdążę je powstrzymać. Przyciągają go bliżej, gdy każda myśl w mojej głowie domaga się, bym go odepchnęła.
Blizna na moim obojczyku piecze mocniej i wyduszam z siebie westchnienie.
„Opierałem się temu całe życie.” Wyznanie wysypuje się z niego fragmentami. „Dziesięciolecia patrzenia, jak inni upadają, wierzenia, że jestem wystarczająco silny. I teraz ludzka dziewczyna, której nigdy nie spotkałem, burzy wszystko, co zbudowałem, samym biciem swojego serca?”
Ludzka dziewczyna.
Słowa docierają do mnie słabo przez gorączkę pochłaniającą moje myśli.
Mówi je tak, jakby miały szczególne znaczenie. Jakby to rozróżnienie było istotne w sposób, którego powinnam rozumieć, ale nie potrafię pojąć przez mgłę przymusu.
„Ja też o to nie prosiłam”, szepczę w odpowiedzi.
„Nie. Nie prosiłaś.” Jego śmiech nie ma w sobie krzty humoru, jest tylko gorzki jak rezygnacja. „I to sprawia, że to, co zaraz się stanie, jest o wiele bardziej popieprzone.”
Przymus zdziera ze mnie każdą wątpliwość, za którą kiedykolwiek się chowałam. Moje biodra unoszą się naprzeciw jego, niezdarnie i desperacko, szukając tarcia, którego do końca nie rozumiem.
Wyobrażałam to sobie w abstrakcji, późnymi nocami, mając do dyspozycji tylko ciekawość i zamknięte drzwi. Ale wyobraźnia nie daje mapy do rzeczywistości, w której inne gorące, zwarte ciało przyciska się do mojego.
„Proszę…” szepczę, a słowo niesie ciężar modlitwy, której nie umiem dokończyć.
Moje dłonie zsuwają się po jego ramionach, po klatce piersiowej, odkrywając terytorium, którego nigdy nie poznawałam.
Wiem, czego chcę. Ból między udami mówi to boleśnie jasno. Ale mechanika osiągnięcia tego celu mi umyka, a moje ciało może tylko błagać językiem wygiętych pleców i rozchylonych ust.
On czyta każdy nieporadny sygnał z płynnością dekad doświadczenia. Jego dłoń odnajduje pasek mojego szlafroka, a jedwab spada jak woda, pozostawiając mnie całkiem nagą.
Chłodne nocne powietrze muska moją skórę tylko przez chwilę, bo zaraz zastępuje je jego ciepło, a jego usta zostawiają ognisty ślad wzdłuż mojej szyi.
„Dobrze”, szepcze przy moim obojczyku. „Zajmę się tym.”
Jego dłonie rozchylają moje uda z delikatnością, która przeczy głodowi w jego oczach. Gdy wreszcie układa się między nimi, nacisk jest obcy, przytłaczający i dokładnie taki, jakiego domaga się przymus.
Krzyczę, gdy pierwszy raz mnie rozciąga—ból i rozkosz splecione tak ściśle, że nie umiem ich rozdzielić.
„Oddychaj”, rozkazuje, jego głos szorstki od samokontroli, która wyraźnie go kosztuje. „Popatrz na mnie i oddychaj.”
Słucham, bo nie mam wyboru. Moje oczy wpatrują się w jego, blade szarości zatopione w srebrze, a on zaczyna poruszać się w rytmie, który moje ciało rozpoznaje, choć umysł nie.
Każde pchnięcie wypiera z moich myśli poczucie winy, zastępując je narastającym doznaniem, falą, która nabiera siły daleko od brzegu.
Moje paznokcie zjeżdżają po jego plecach. Moje nogi oplatają mocniej jego biodra, zachęcając do głębiej, szybciej, desperacko pragnąc celu, którego nadchodzenie czuję, ale nie potrafię nazwać. Jęczy przy mojej szyi, jakby całe życie samokontroli kruszyło się z każdym dźwiękiem, który z niego wydobywam.
„Nie mogę…” Słowa wyrywają się ze mnie, półszloch, półjęk. „Nie wiem, co się ze mną dzieje.”
„Puść to”, szepcze w moje ucho, a to przyzwolenie całkowicie mnie rozbraja.
Jego usta zsuwają się z mojej szyi na miejsce, gdzie łączy się ona z obojczykiem, i czuję, jak jego zęby muskają wrażliwą skórę.
Warkot rozbrzmiewa w jego piersi—niski, zaborczy, całkowicie nieludzki—a jakaś pierwotna część mnie przechyla głowę, by ułatwić mu dostęp. Zaproszenie, którego nie udzielam świadomie.
Jego kły wbijają się w moją skórę bez ostrzeżenia, a ból jest rozkoszny, biało-gorący i jakoś absolutnie właściwy. Krzyczę, ale dźwięk zmienia się w jęk w połowie, gdy przyjemność zalewa ranę.
Napięcie w mojej piersi osiąga szczyt w tej samej chwili, gdy moje ciało również to robi, a gdy fala w końcu opada, coś fizycznie się przesuwa głęboko we mnie.
To uczucie jest nie do pomylenia: wyraźne kliknięcie, jakby zamek wskoczył na swoje miejsce. Połączenie, które się tworzy, niesie ciężar nieodwracalności, drzwi, które nigdy się już nie otworzą, niezależnie od tego, jak mocno będę w nie walić.
Wiem to z głębi kości, choć nikt mi tego nie powiedział.
Niektóre prawdy nie wymagają wyjaśnienia.
Grogan sapie nade mną, jedna dłoń sięga, by złapać się za własną pierś. Jego oczy rozszerzają się z szoku, który szybko przechodzi w przerażenie.
„Nie”, oddycha. „Nie, to nie miało się—”
Mój wzrok tuneluje, zanim zdąży dokończyć.
Ciemność spływa od krawędzi pola widzenia, pochłaniając las, mgłę i mężczyznę, który wciąż nade mną czuwa. Ukończenie czegoś całkowicie obezwładnia mój układ nerwowy i tracę przytomność w połowie oddechu.
W ciemności, która następuje, nie śnię tylko o srebrnowłosym mężczyźnie.
Cztery inne twarze pojawiają się z niepokojącą wyrazistością, wyłaniając się z pustki jak fotografie wywoływane od końca.
Rude włosy okalają rysy wykrzywione w wiecznym szyderstwie, okrutne, zielone oczy katalogują każdą moją słabość. Potem pojawia się masywny mężczyzna z przerażającą blizną na gardle, a mimo jego wyglądu, ciemne oczy mają w sobie łagodność.
Następne są lodowate, niebieskie oczy, które nie mrugają, studiując mnie z kliniczną precyzją, analizując jak dane, nie jak osobę. I wreszcie złociste loki, muśnięte słońcem, otaczają czarujący uśmiech, który nie sięga pustki ukrytej za nim.
Każda twarz wywołuje szarpnięcie w mojej piersi—nie tak silne jak połączenie z Groganem, ale obecne i czekające.
Kim jesteście? Próbuję zapytać, ale sen nie daje odpowiedzi.
Budzę się z krzykiem. Dźwięk rozdziera mi gardło, zanim otwieram oczy, i siadam tak gwałtownie, że szorstkie, drewniane ściany wokół mnie wirują.
To nie jest las. To nie jest zimna ziemia, mgła i jakaś popieprzona ofiarnicza praktyka. Ogień trzaska w pobliżu, rzucając tańczące cienie na nieznaną chatę, która pachnie sosną i domowym jedzeniem.
Ktoś zmienił mi ubranie.
Czerwony jedwab zniknął, a w jego miejsce mam na sobie męską flanelową koszulę sięgającą mi do kolan, miękką od prania i o połowę za dużą. Moje ciało boli w obcy sposób—mięśnie, o których istnieniu nie wiedziałam, protestują przy każdym ruchu.
Połączenie w mojej piersi pulsuje teraz miarowo, niczym drugie serce, którego nie miałam dwadzieścia cztery godziny temu.
Co, do cholery, mi się stało?
Ale kolejne pytania wraz z nowym krzykiem zamierają mi w gardle, gdy otwiera się drzwi.
________________
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mężczyzna, który wchodzi, musi się schylić pod framugą, żeby się przez nią przecisnąć.
Ma spokojnie ponad dwa metry wzrostu, szeroki jak samo wejście, z ramionami, które mogłyby zasłonić słońce, gdyby tylko stanął między nim a ziemią. Przez jego gardło, od ucha do ucha, biegnie przerażająca blizna—tkanka różowa i pomarszczona, niemożliwa do zignorowania. Jakby ktoś kiedyś próbował odciąć mu głowę i prawie mu się to udało.
Włosy ma krótko ostrzyżone, ciemne na tle skóry głowy, ale oczy ciepłe, brązowe, zupełnie niepasujące do jego budzącej grozę postury.
Fantastycznie. Zostałam porwana przez łagodnego olbrzyma, który wygląda, jakby przegrał walkę z maczetą.
Leżę nieruchomo na wąskim łóżku, starając się oddychać płytko i równo, podczas gdy śledzę każdy jego ruch w pokoju i rejestruję każde doznanie domagające się uwagi. Czaszka pulsuje migreną, która tętni za oczami jak drugie serce, o które nigdy nie prosiłam. Każdy mięsień w moim ciele protestuje już przy samym akcie istnienia, usta mam jakby wypchane watą, a gardło tak suche, że przy przełykaniu łzy napływają mi do oczu.
Gdy w końcu odchodzi od drzwi, robi to z rozmyślną powolnością, każdy krok odmierzony i ostrożny. Jakby dawno temu zrozumiał, że nagłe ruchy u mężczyzny jego postury tylko przerażają ludzi.
I składane w ofierze kobiety, najwyraźniej.
Taca, którą niesie, zawiera miskę zupę, gruby kawałek chleba i szklankę wody, która w ogniu wygląda jak płynny bursztyn. Gdyby tylko wiedział, co jestem gotowa oddać za łyk tej wody właśnie teraz.
"Powinnaś coś zjeść," mówi, a jego głos brzmi zniszczony, chrapliwy, zdarty do żywego przez to, co zostawiło bliznę na jego szyi. "Nie było cię przez dwa dni."
Dwa dni. Kurwa.
To potwierdzenie osiada w moich kościach z ciężarem wyroku śmierci wypowiedzianego mimochodem przy śniadaniu. Dwa dni nieprzytomna, w obcym miejscu, otoczona przez nieznajomych, którzy mogą chcieć mojej śmierci. Dwa dni, podczas których mogło mi się przydarzyć absolutnie wszystko, a nie dowiedziałabym się o tym, póki nie byłoby za późno.
Dwa dni, odkąd własna babcia odurzyła mnie jak jagnię szykowane na rzeź.
"Gdzie jestem?" pytanie z trudem przechodzi przez moje wyschnięte gardło, ledwo głośniejsze niż szept.
Odkłada tacę na mały stolik obok łóżka z taką delikatnością, że wydaje się ona niemal wyćwiczona. Jakby naprawdę ćwiczył, jak być niegroźnym w ciele stworzonym wyłącznie do przeciwnych celów. "Jesteś w bezpiecznym miejscu. Nikt tutaj nie zrobi ci krzywdy, obiecuję."
"Dlaczego miałabym w to uwierzyć?" Podnoszę się do siadu, mimo że każdy mięsień krzyczy z bólu, odmawiając prowadzenia tej rozmowy leżąc bezbronna jak omdlewająca wiktoriańska panienka. Flanelowa koszula, w którą ktoś mnie ubrał, sięga mi za kolana, więc szczelniej owijam ją wokół siebie jak zbroję z miękkiej bawełny. "Możesz współpracować z ludźmi, którzy próbowali mnie złożyć w ofierze. Możesz planować dokończyć to, co zaczęli. Skąd mam wiedzieć, czy ta zupa nie jest zatruta, a ty jesteś tu tylko po to, żeby patrzeć, jak duszę się własnym optymizmem?"
Zawiesza ruch, a na jego twarzy pojawia się coś smutnego. Żal zbyt stary i zbyt znajomy, by był tylko reakcją na moją paranoję.
"Nie powinnaś mi ufać," przyznaje, a szczerość w jego zniszczonym głosie zaskakuje mnie. "Jeszcze nie. Nie zasłużyłem na to, tak samo jak nikt tutaj. Ale i tak to prawda—nikt nie zrobi ci krzywdy."
Dobroć w jego oczach nie znika. Po prostu trwa tam, cierpliwa i stała, niczego nie oczekując w zamian.
Chciałabym wymagać więcej. Chcę imion i wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytania, których jeszcze nie umiem postawić. Chcę wiedzieć, dlaczego obudziłam się w koszuli obcego człowieka z dziwnym połączeniem pulsującym w mojej piersi, którego nie było trzy dni temu. Chcę wiedzieć, co się dzieje z moim ciałem, dlaczego moja skóra jest zbyt ciasna i zbyt czuła, dlaczego czuję obecność na granicy świadomości, pulsującą jak rana, która nie chce się zaleczyć.
Ale on nie oczekuje niczego w zamian. Po prostu odwraca się i rusza ku drzwiom, dając mi przestrzeń, której nie spodziewałam się po mężczyźnie, który mógłby rozgnieść mi czaszkę jedną ręką i nawet nie musiałby odstawiać przy tym porannej kawy.
Drzwi zamykają się za nim cicho, a ja zostaję sama z galopującymi myślami.
Nie ufaj łagodności obcych.
Margot nauczyła mnie tej lekcji aż nazbyt dobrze, choć nigdy nie zdawała sobie sprawy, że uczy przez własny przykład. Dobroć bez kontekstu to tylko cierpliwość czekająca na odpowiedni moment, by uderzyć. Ciepły uśmiech może kryć zimne serce, a ci, którzy ranią cię najboleśniej, zawsze najpierw sprawiają, że czujesz się przy nich bezpiecznie.
Czekam, aż jego kroki zupełnie ucichną, zanim zsuwam się z łóżka. Moje bose stopy dotykają szorstkich desek, a ja przesuwam się w stronę ściany, gdzie szpary między deskami są najszersze. Ściany chaty są na tyle cienkie, że przez szczeliny słyszę męskie głosy kłócące się z taką intensywnością, że moje tętno przyspiesza.
"Ona musi umrzeć." Głos ostry, autorytarny, nieznoszący sprzeciwu. "Nie ma innego wyjścia."
"Rytuał nie przewidywał przeżycia," odpowiada drugi, spokojniejszy, ale równie pewny. "Jest anomalią, zagrożeniem dla wszystkiego, co tu stworzyliśmy."
"Ty też to poczułeś." Trzeci głos wkracza do dyskusji, ciężki od znaczenia, którego nie do końca pojmuję. "Ona jest w rui. Więź już zaczyna się tworzyć z pozostałymi."
"Więc ją powstrzymamy." Ponownie pierwszy głos, zimny jak górskie potoki zimą. "Albo to zakończymy."
Zakończymy to.
Zakończymy ją.
Zakończymy mnie.
Serce wali mi o żebra tak głośno, że obawiam się, iż mogą to usłyszeć przez ściany. Słyszałam już dość. Niezależnie od tego, jaką litość okazał mi człowiek z blizną, jakiego bezpieczeństwa obiecywał tymi smutnymi, brązowymi oczami, pozostali już podjęli decyzję odnośnie mojego losu.
Bezgłośnie przemieszczam się do drzwi na stopach, które nauczyły się chodzić bezszelestnie przez lata unikania uwagi Margot. Moja dłoń zaciska się na klamce, chłodny metal dotyka wnętrza dłoni, pociągam.
Lecz w następnej sekundzie drzwi wyrywają się z mojego uchwytu z brutalną siłą, otwarte od zewnątrz ręką szybszą i znacznie silniejszą niż moja.
W progu stoi mężczyzna o kasztanowych włosach z mojego snu, jego ostre rysy wykrzywione pogardą, która wydaje się wyrzeźbiona w kościach, a nie tylko noszona na twarzy. Zielone oczy płoną wrogością tak intensywną, że emanuje od niego niczym żar z rozpalonego pieca, a jego wysportowana sylwetka aż drga od napięcia, które zapowiada przemoc, jeśli tylko oddycham nie tak, jak powinnam.
Nie zagradza mi wyjścia. Zamiast tego wchodzi do chaty i zatrzaskuje za sobą drzwi jednym kopnięciem buta. Zamek zaskakuje z głuchym, nieodwołalnym kliknięciem—dźwiękiem klatki zamykającej się wokół swojej ofiary.
Podchodzi, a ja cofnięta instynktownie aż plecami przywieram do ściany, nie mając już dokąd uciec. Nie spuszcza ze mnie wzroku, gdy zbliża się coraz bardziej, i uświadamiam sobie, że ta zieleń to nie tylko jasność—ona naprawdę świeci, nadprzyrodzonym ogniem, którego nie powinno być w ludzkich oczach, płonie w tęczówkach nienawiścią, na którą jeszcze nie zdążyłam sobie zasłużyć.
"Wybierasz się gdzieś, mała ofiaro?" warczy.
Przesuń w górę, aby kontynuować