Valene:
Kiedy mówił, zostawiłam Harlyn, aby pierwsza zabrała głos. Gdyby nie to, z pewnością by wiedział, że coś jest nie tak.
"Cześć, tatusiu" - Harlyn powiedziała w radosny sposób, jej oczy wciąż na mnie skierowane, a wyraz twarzy niewzruszony.
"Jak minął nasz dzień?" zapytał Mistrz Wade.
Harlyn ociągała się z odpowiedzią, ale do czasu, gdy w końcu to zrobiła, Alfa zdążył już podejrzewać, o czym rozmawialiśmy.
"Był dobrze" - odpowiedziała w końcu Harlyn.
"Wspaniale!" Harlyn w końcu odpowiedziała, jej oczy cały czas były skierowane na mnie, zanim w końcu wstała i poszła w stronę swojego ojca, aby go objąć. "Musiałam postawić Penny na swoim miejscu za brak szacunku dla Vali, ale poza tym wszystko było w porządku." Spojrzała na mnie. "Prawda, Vali?"
Bez wahania, po prostu skinąłem głową. Odpowiadanie z niechęcią tylko spowodowałoby więcej dramatu, jeśli o mnie chodziło. Już zrobiłem... coś, co obraziło już łatwo obrażalną Harlyn; po prostu nie miałem ochoty na dalsze niezgodności.
Wpychałem kolejną słodką przekąskę do ust i znów podniosłem swoją powieść.
"To był wspaniały dzień" odpowiedziałem.
"Co powiedziała Penny?" zapytał Mistrz Wade, jego wyraz twarzy nagle stał się obraźliwy.
"Nic, czym bym sobie nie poradził, tato. Nie martw się." Harlyn odpowiedziała. "To było drobne, nie warte twojego zmartwienia. Masz już dużo na głowie. To nie jest warte twojego czasu." Spojrzała na mnie i wiedziałem, że chce, żebym ją poparł.
"Harlyn ma rację." Zgodziłem się.
. "To było nic." szczerze mówiąc, zgadzałem się z Harlyn w tej kwestii. To, co Penny powiedziała wcześniej, było integralną częścią tego, z czym musiałem się codziennie zmagać. Prawdę mówiąc, słyszałem gorsze rzeczy, gdy dorastałem jako wasal, gdy Mistrz Wade i Harlyn nie byli obecni.
"Widzisz?" Harlyn odwróciła wzrok w stronę swojego ojca. "Teraz! Przejdźmy do czegoś ważniejszego!" Wyraziła swój zachwyt i chwyciła za ramię Alfy, eskortując go z pokoju. Mistrz Wade spoglądał na mnie z niepokojem na czole.
jestem zaniepokojony i z jakiegoś powodu przeszkadza mi to. Próbowałem złagodzić zmęczenie uśmiechem, może... trochę za jasnym uśmiechem. Trochę zmniejszyłem uśmiech i gdy zniknął z pola widzenia mojego pokoju, mój uśmiech się rozmył.
Dlaczego nagle czułem, że może sprawiłem sobie życie trochę trudniejszym do przeżycia niż wcześniej? I to wszystko przez niezgodę z powodu chłopca. Chyba nie powinienem być zaskoczony. Czy to nie zawsze tak się zaczyna?
Nagle przestałem się czuć
w nastroju do czytania. Zapisując stronę, na której byłem w mojej powieści, zamknąłem książkę i wyskoczyłem z łóżka, teraz czując się sfrustrowany. A jak lepiej poradzić sobie z frustracją poza moim ulubionym zajęciem, jakim jest jedzenie słodyczy, niż uwolnić ją poprzez fizyczną walkę?
Zaraz po wyskoczeniu z łóżka, poszedłem do rogu mojego pokoju, gdzie stał duży worek treningowy, ale jeszcze nie zacząłem go maltretować. Zamiast tego, postanowiłem najpierw zrobić pompki jednorącz.
Nie robiłem pompek od dłuższego czasu.
Zdałem sobie sprawę, że szedłem tak długo, aż spojrzałem na zegar na mojej ścianie i zauważyłem, że minęło dziesięć minut. Czasami moja wytrzymałość mnie zaskakiwała. Mistrz Wade przysięgał, że moja tolerancja dla wysiłku jest wyższa niż u przeciętnego człowieka. Ja przypisywałem to jedynie temu, że zostałem wyszkolony przez Nieczłowieka, aby wytrzymywać takie rzeczy. O ile mi wiadomo, większość, jeśli nie wszyscy wasale, którzy zostali wyszkoleni, by oddać życie za swojego Opiekuna, byli tacy jak ja. Według Mistrza Wade'a, jednakże
er, tak nie było.
Trochę się rozciągnąłem potem i owinąłem ręce, nie chcąc zamieszania z siniakiem. Wydawało się, że to drażniło Harlyn, gdy sobie siniak robiłem; komentowała, jak to niestosowne jest dla damy - że żaden wasal nie chciałby mieć posiniaczonej i poturbowanej osoby. Jakby wasale naprawdę mieli wybór w sprawie bycia posiniaczonymi i pobitymi. Niemniej jednak, może w jej słowach było trochę prawdy, biorąc pod uwagę, że nie sądzę, żebym kiedykolwiek zauważył, że jakiś facet się na mnie gapi. Z drugiej strony, trudno było cokolwiek zauważyć, kiedy...
Spojrzenie było skupione na podłogach i pustych przestrzeniach.
Myśl o niereagowaniu Harlyna wydawała się pobudzać moją agresję, gdy tak mocno uderzyłem pięścią w worek do boksowania, że przebiłem skórę.
"Co tym razem zrobiła?"
Kiedy usłyszałem jego głos zza mojego pleców, przestałem uderzać w duży worek i przyznałem się do obecności Mistrza Wade'a.
"Przepraszam?" Zachowanie tak, jakby go nie słyszałem, było najlepszym sposobem na zyskanie czasu, aby zastanowić się, jak mu odpowiedzieć.
Mistrz Wade widział przez to na wylot.
Ach, mój podstęp, jednakże. Obsłużył mnie swoim zwykłym znaczącym spojrzeniem, zanim poszedł dalej do mojego pokoju. "Valene."
Kiedy wymówił moje imię, nic nie powiedziałam. Odwróciłam się i zaczęłam walić w worek treningowy. "Mistrzu Wade, naprawdę nie ma nic do zgłoszenia."
"A jednak, masz krwawiące knykcie." Nagle pojawił się przede mną i w mgnieniu oka nie tylko przesunął mój bardzo ciężki worek treningowy na bok, ale zatrzymał mój cios. "Nie trzymasz się zbyt mocno."
wrócić też. Powiedział i spuścił wzrok na pięść, którą teraz miał w swej dłoni.
Nie zauważyłem, dopóki nie wygłosił tego komentarza, że jego oczy były rozszerzone, a jego kły zaczęły wystawać z dziąseł. Potrząsając głową, pozwolił, aby piłka bokserska wróciła do swojego wiszącego spoczynku, zanim jego uwaga skierowała się na moją dłoń.
"P-przepraszam, Panie Wade, j-” Podniósł rękę, przerywając moje przeprosiny.
Poprowadził mnie do łóżka i wskazał, abym usiadł, zanim sam usiadł naprzeciwko mnie.
W fotelu. Ze swoimi mocami wysłał niewidzialną siłę w kierunku moich drzwi, zamykając je.
„Wiesz, że twoja krew jest wyjątkowa, Val” powiedział do mnie, wyciągając apteczkę pierwszej pomocy spod mojego stolika nocnego. Wyczyścił ranę, którą spowodowałem uderzając zbyt mocno w worek, jego oczy stopniowo przyciemniały się z żądzą krwi. „Musisz być ostrożny. Harlyn nie ma takiego umiaru, jak ja.” Spojrzał na mnie, upewniając się, że zwracam uwagę na jego ostrzeżenie. Kiedy mogłem...
już nie utrzymuje swojego spojrzenia z powodu wstydu oraz zastraszenia widząc Aziza, jego wilka, skierował swoją uwagę na moją dłoń. "Na szczęście twoje pomieszczenie znajduje się praktycznie po drugiej stronie domu, na piwnicy. Jednak twój zapach stał się silniejszy, więc musimy być ostrożni, tak?"
Kiwnąłem głową. "Przepraszam za moją nieodpowiedzialność, Panie Wade."
Trudno było nie zauważyć grymasu, który pojawił się na jego twarzy, gdy się do niego zwróciłem. Nie wiedziałem, czy było to z powodu mojej odsłoniętej krwi, czy może z innych powodów.
użycie jak go nazwałem w tym momencie. Mój Opiekun nie bardzo lubił pomysł, żebym nazywał go Mistrzem, zwłaszcza w prywatności jego domu; mówił mi to wiele razy wcześniej. Jednak w swojej obronie, naprawdę nie wiedziałem, jak jeszcze mogę nazwać Alphę.
Tata, wydawał się...niewłaściwy i miałem wrażenie, że Harlyn też zaczynał źle myśleć o tym pomysle.
Nazwanie Alphy było również niedopuszczalne. Człowiek nazywający Nieczłowieka czymkolwiek innym niż Mistrz lub Pani było zakazane.
n. Zwracanie się do kogoś o takim statusie oznaczało, że również posiadasz status - bez względu na to, jak niski mógłby być. Wasale, oczywiście, były wyjątkiem; ludzie nie mogli czuć się szanowani w świecie nie-ludzi. Najbezpieczniejszym miejscem, w którym człowiek mógł się znaleźć w świecie nie-ludzi, było jego umysł. Nikt tam nigdy nie mógł ich ocenić.
Ogólnie rzecz biorąc, było po prostu łatwiej nie zwracać się do Mistrza Wade'a żadnym formalnym sposobem. W publicznym świecie było po prostu bardziej komfortowo zwracać się do niego.
Nie było żadnych komplikacji w oczach publiczności, ponieważ wiedziałem, jaką rolę miałem odegrać. Tam nie mogłem popełnić żadnego błędu. Tam nie miałem wyboru w sposobie, w jaki się do niego zwracałem; był moim Opiekunem, a ja byłem jego wasalem.
"Teraz, czy powiesz mi, dlaczego jesteś taki zmartwiony?" zapytał, wyciągając mnie z mojego zadumy.
"Nie jestem zmartwiony." upierałem się.
"Ale jesteś zaniepokojony. Wiem, że tak jest. Co się wydarzyło między wami dwojgiem, zanim weszłem?" zapytał.
"To było nic!" zaśmiałem się, ale on wciąż stał tam, czekając na odpowiedź.
ll nie chciała tego zaakceptować. "Czy uwierzysz, że to było przez chłopaka?" powiedziałam.
"Chłopaka?"
Mogłam zauważyć, że Master Wade myśli, że może się spieramy o chłopaka - że może nam się podoba ten sam chłopak. W jakim świecie? Śmiałam się samą myślą.
"Ona uważa, że vassal Pana Slaughtera i ja świetnie byśmy się dogadali. Nie zgadzam się z tym." wyjaśniłam.
Po samym spojrzeniu na jego twarz wydawało się, że Alfa również nie zgadza się z tą parą. Nie mogłam się powstrzymać od znalezienia...
to jest zabawne. "Nawet jego imię jest pretensjonalne."
Śmiałem się, potrząsając głową. "Naprawdę myślisz, że jest taki zły?"
"A ty nie?" zapytał Dyrektor Wade.
Znowu się zaśmiałem. "Wszyscy go lubią."
"No ja nie." Alfa odparł bez wahania. "Chłopak był zamieszany w zbyt wiele skandalicznych plotek." Powiedział. "To jest niebezpieczne dla człowieka, by być zaangażowanym w nasz świat."
"Myślisz, że któreś z tych plotek jest prawdziwe?" zapytałem, po prostu dlatego że...
Jeśli on by je uważał za prawdziwe, musiałem się zastanawiać, dlaczego nigdy nic nie zostało z tym zrobione.
"Niestety, bez odpowiednich dowodów nie można nic zrobić, bez względu na to, czy są one prawdziwe czy nie, a ten, kto używa chłopca człowieka, jest bardzo ostrożny. Muszę jednak powiedzieć, że jestem zaskoczony, że człowiek należący do Slaughtera mógłby być w to zamieszany."
"Cóż, może dlatego nikt na to nie reaguje. Takie rzeczy można uznać jedynie za oszczercze plotki, jeśli chodzi o Pana Slaughtera. On jest prawdziwym ..."
„Szanowny filar twojej społeczności.”
„Tak jest.” Pan Wade przyznał. „Więc Tobiasz nie jest twoim typem, co?” Wrócił do tematu chłopców, na co ja po prostu się roześmiałam.
„Nie jest.” Odpowiedziałam. „Właściwie, wolę mocnych i milczących, podobnych do wasala Delty.”
Gdyby Harlyn pozwoliła mi skończyć wcześniej myśl, wiedziałaby to. Harold był równie przystojny co Toby, ale był cichy i wielu uważało go za pozbawionego charakteru. Może to było prawdą, ale ileż można mieć charakteru.
Jaki charakter mógł mieć człowiek będący chłopem? Tobias uchodził na sucho z drobnymi sprawami, ponieważ niezależnie od plotki, uważano go za szczytową osobę w swoich obowiązkach jako wasal. Człowiek Delty Minkena natomiast był po prostu uważany za zwyczajnego.
"Wszystko, co należy do Johna Minkena, prawdopodobnie przysparza więcej kłopotów niż jest warte posiadania."
"Naprawdę go gardzisz, nieprawdaż?" słowa wypłynęły, zanim zdążyłem się zatrzymać. Użyłem ostrego słowa, aby opisać uczucia Pana Wade'a, ponieważ 'niechęć'
Pan Wade wydawał się nie spełniać złośliwości, które słyszałem w jego głosie, gdy mówił o Delcie.
Zamiast bezpośrednio odpowiedzieć "tak" lub "nie", Pan Wade odwrócił wzrok ode mnie. Natychmiast po tym poczułem, że przekroczyłem granicę.
"Przepraszam, Panie Wade, nie miałem zamiaru wtargnąć w twoje myśli ani robić tak bezczelnych założeń-"
"Nie ufam mu" - wybuchnął, zanim zdążyłem dokończyć zdanie. "John Minken jest dobrym Deltą, ale... wątpię w niego jako wilka."
p>
W tym momencie Mistrz Wade mnie zwabił. Byłem ciekawy. "N-nie rozumiem." Spojrzałem na jego starannie wykonaną pracę w owijaniu mojej ręki na chwilę, zanim ponownie skierowałem uwagę na niego. "Wybacz mi za pytanie, ale... dlaczego?"
Wyraz w oczach Mistrza Wade'a wiele ujawnił o jego niechęci do dalszego rozmawiania na ten temat. Mogłem powiedzieć, że żałował, że posunął się tak daleko w tej sprawie ze mną.
"On jest wilkiem ze starych czasów, Valene." powiedział do mnie Mistrz. "Niektóre rzeczy, które robiliśmy
W starych czasach było w porządku, ale... inne rzeczy..." Potrząsnął głową. "Nie tak bardzo."
"Wygląda na to, że Strażnik Minken skłania się ku bardziej nieprzyjemnym częściom dawnej dziedzictwa, tak mi się wydaje." Uważałem to za zabawne tylko dlatego, że zupełnie mnie to nie dziwiło.
Nauczyciel Wade wydawał się wymuszać uśmiech, który zamienił się w suchy chichot. "Tak, oczywiście. Wygląda na to, że to cię nie dziwi zbytnio."
"Nie do końca." Odpowiedziałem.
Wydawało mu się to zabawne, ale tylko na chwilę, zanim sam nie powiedział. "Trzymaj się z dala od
o nim, Val" - jego ostrożność została poparta poważnym wyrazem twarzy graniczącym z ponurym. "A także jego córką, jeśli to w ogóle możliwe."
"Trudno to zrobić. Ona jest jedną z najbliższych przyjaciół Harlyna i odkąd tak jest, nie mogę być..."
"No przynajmniej unikaj bycia z nią sam na sam." Wtrącił się Mistrz Wade.
Zaśmiałem się, pomysł, że istnieje choćby najmniejsze prawdopodobieństwo, że ja i Penelope Minken zostaniemy sami, był zabawny.
"Nie sądzę, żeby Penny i ja byli sami możliwi, chyba że Harly się o to postara"
„Elf.” Zaśmiałam się. „A gdyby tak się stało, mogłabym tylko przypuszczać, że Harlyn sama nie życzyła mi dobrze.” To był żart, zaśmiałam się, ale zauważyłam, że mój Opiekun nie. Natychmiast pożałowałam tego, co powiedziałam. „P-przepraszam, Panie Wade!” Wypowiedziałam niechcący. „Nie miałam złych intencji.” Byłam tak zawstydzona, że musiałam spojrzeć na podłogę. „Wiem, że ona nie chce mi źle. Proszę to zrozumieć.”
On nie odpowiedział, a kiedy tego nie zrobił, odważyłam się na niego spojrzeć. Mimo że Pan Wade nigdy wcześniej nie
Podniósł rękę do mnie, ale wciąż wiedziałem, że ma skłonności do wybuchowości i jest bardzo opiekuńczy wobec swoich bliskich. Nie chciałem, żeby myślał, że obraziłem jego jedyną córkę. Nie chciałem dać mu powodu, aby stał się oziębły wobec mnie. Był jedynym symbolem ojca, jakiego kiedykolwiek miałem, i choć to może być żałosne, to prawda, i nie chciałem tego zepsuć przez jak żart.
Kiedy w końcu odpowiedział małym śmiechem, zdałem sobie sprawę, że trzymałem się zbyt mocno.
Trzymając oddech przez większość tej przerwy w naszej rozmowie, subtelnie westchnąłem z ulgą, gdy się uśmiechnął.
"Spokojnie, Val" powiedział do mnie. "Wiem, że ty nigdy nie chciałbyś wyrządzić Harlynowi żadnej krzywdy."
Jakoś, chociaż jego słowa prawdopodobnie miały mnie uspokoić i poczuć się lepiej, zaczęło mnie niepokoić. Czy sugerował, że w jakiś sposób Harlyn tak zrobił?
Było oczywiste, że Harlyn Wade i ja nie zawsze mieliśmy takie same zdanie. Ho
Jednakże, przypisałem ten zgrzyt głównie faktowi, że istniała duża przepaść między nami; faktem, że ja byłem po prostu człowiekiem, podczas gdy ona była 'wyższym gatunkiem'. Niemniej jednak, pomimo naszych różnic i nawet pomimo tego, co wydarzyło się między nami niedawno, nie potrafiłem sobie wyobrazić, żeby Harlyn sięgnęła tak nisko, by mi zaszkodzić. Ale wygląda na to... że Pan Wade mógł mieć inne zdanie, lecz nie ośmieliłbym się zapytać o jego wątpliwości.
I wygląda na to, że nie chciał dłużej zatrzymywać się przy tym temacie niż było to konieczne.
Zrobiłem to, gdy on przeszedł do innego.
"Więc, czy myślałeś o... co chcesz zrobić z okazji... twojej rocznicy?"
Zawsze się wahał, mówiąc to słowo. Nie wiedziałem, czy mam się śmiać czy zmarszczyć brwi na jego zamieszaniu. W każdym razie, to był kolejny temat, na który nie chciałem zbyt długo zatrzymywać się.
Nienawidziłem rozmawiać o mojej "rocznicy", ponieważ przypominała mi tylko o życiu, które zostało wybrane dla mnie jako niemowlę. Czy nienawidzę swojego życia? Nie, oczywiście, ponieważ w al
Wszystko, przez co musiałem przejść, pokochałem rodzinę Wade'ów jak własną. Niemniej jednak, nie przestałem się zastanawiać, jakie to uczucie być częścią rodziny, która postrzega mnie jako swojego równego. To rocznica była tylko urodzinami mojej służby dla wyższego gatunku.
"Nie myślałem o tym zbyt wiele!" Teraz mówiłem trochę bardziej podekscytowany, niż zamierzałem. Oczywiście, tak robiłem, ale nie w takiej formie, jaką miał na myśli Pan Wade.
"Dobra, więc naprawdę będziesz siedział tam i mówił mi, że
że pomysł, że Harlyn miała spędzić czas w chatce, nie był czymś, o czym wcześniej myślałeś?"
Westchnąłem. "Skąd wiedziałeś?"
"Powiedziała mi, że masz ten wspaniały pomysł." Podkreślił ostatnią część i przyznam, że mnie to rozbawiło.
"Powiedziała ci, co?" Potrząsnąłem głową.
"Czyli to było to, czego chciałeś zrobić w swoje specjalne dni?" - zapytał.
Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech, nie z powodu jego pytania, ale słów, których użył, aby je opisać, <
specjalny dzień. Z westchnieniem odpowiedziałam: "Po prostu podsuwałam jej pomysł."
"Brzmi jak dość przemyślany pomysł" - powiedział.
Wiedziałam, że nadal próbuje mnie zrozumieć - dowiedzieć się, czy po prostu podsuwam pomysł mojej przybranej siostrze/kochance, czy chcę go dla siebie.
"Naprawdę... dobrze przemyślany" - dodał.
"Czy naprawdę był?" - powiedziałam po małym śmiechu z powodu sposobu, w jaki próbował dowiedzieć się, co chcę zrobić z okazji naszej rocznicy. Moja r
Odpowiedź była tylko nieco zaznaczona sarkazmem, ale bardziej rozbawiona niż cokolwiek innego.
"Zdecydowanie tak. Bardziej przemyślana niż cokolwiek, na co wpadłaby moja Harlyn. Jej odpowiedzią na wszystko związanego z urodzinami jest wielka impreza... w mieście, w klubie, w centrum społecznościowym,"
"No cóż, to jest jej rok parzenia się," powiedziałem. "Chciała zrobić coś innego." Potem pomyślałem o tym, że i tak będzie miała imprezę - tylko w innym miejscu niż dotychczas.
wcześniej. "Albo idź gdzieś indziej."
"I tak zrobi." Powiedział. "Dlatego wszyscy porozmawiamy o tym, jakie będą jej siedemnaste urodziny."
"Dobrze." Powiedziałem. "Jestem pewien, że oboje powinniście porozmawiać dokładnie. Na pewno będę na dyżurze, jeśli-"
"Kiedy mówię, że wszyscy porozmawiamy, to oznacza, Val, że będziesz przy stole... z nami." Powiedział do mnie Pan Wade. "Nie będziesz na dyżurze. Będziesz z nami przy stole."
"Oh." Mamrotałem. "Ja-" nasze oczy się spotkały i zamarłem.
Natychmiast moje żołądek zaczął się burzyć z niepokojem, gdy zdałem sobie sprawę, jak poważnie on był. Alastair Wade, mój Opiekun, chciał zorganizować rodzinne spotkanie. I chciał, żebym w nim uczestniczył.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Valene:
Spotkanie rodzinne...siadłem przy stole z rodziną Wade. Byłem niechętny, ale pan Wade praktycznie wciągnął mnie na krzesło.
To nie było pierwsze takie spotkanie rodzinne; zazwyczaj uczestniczyli w nich Harlyn i pan Wade. Ja zawsze byłem na stanby, ale nie byłem częścią tych spotkań - nie od siedmiu lat.
Siedziałem tam nerwowy, pod moją obojętną powierzchownością.
Czekam, aż Harlyn przybędzie. Minęły lata od ostatniego "spotkania rodzinengo". Oboje byliśmy wtedy dziećmi - Harlyn i ja - i nasze umysły były zupełnie inne. Żaden z nas nie widział podziału między nami jako gatunkami. Więc kiedy usiedliśmy razem przy stole, a Mistrz Wade na czele podejmował decyzje, nie było to tak... niewygodne jak w tej chwili.
Siedem lat minęło od ostatniego spotkania, kiedy wszyscy zasiadaliśmy przy stole, i właśnie wtedy zmarła Pani Caris Wade.
d.
Siedzenie przy tym stole przywołało stare myśli, wspomnienia i emocje dotyczące tamtego czasu w naszym życiu. Rzeczy były szczególnie trudne dla Pana Wade'a. Choć Pani Wade była wybranką Pana Wade'a, kochał ją z pasją, która jest rzadka w większości związków obecnie. Ich relacja była złota - przynajmniej tak wszyscy sądzili. Potem nagle zniknęła. I choć temat ten był tematem tabu, to przez moją winę jej tu nie ma. Może Harlyn o tym wiedział;
Być może to jest prawdziwy powód, dlaczego jej postawa zmieniła się wobec mnie na przestrzeni lat.
"Wszystko w porządku?" usłyszałem, jak jego głos przenika przez mój mur myśli.
Dopiero wtedy zdałem sobie sprawę, że patrzyłem zadumany na pustą szklaną wazę kilka stóp przede mną.
Spojrzałem na niego. "Tak, panie, jestem w porządku, dziękuję." moja odpowiedź była prosta i tylko częściowo prawdziwa.
Mistrz Wade wydawał się to zrozumieć, patrząc przed siebie i westchnął, jego palce stukały w stół w sposób chronologiczny.
Porządek. Robił to tylko wtedy, gdy coś bardzo go martwiło.
"Czy wszystko w porządku?" zapytałem, chociaż być może nie powinienem był tego robić.
Z jego ust wydobył się suchy chichot, a on wzruszył ramionami. "Jestem... tak." Odpowiedział prawie niechętnie. "Wiem, że ostatnim razem, gdy siedzieliśmy przy tym stole razem, nie był to szczęśliwy moment, Val." Prawie jakby czytał moje myśli, a ja nie miałem wiele do powiedzenia na jego słowa. "To powinno się zdarzyć wcześniej."
Zakończył swoje zdanie w tym miejscu,
W powietrzu unosił się niepokój. Mistrz Wade nie usprawiedliwiał się z powodów, dlaczego wcześniej tego nie zrobił. Doceniłem to, ponieważ moim zdaniem nie było naprawdę żadnego usprawiedliwienia. Dla mnie temat tego spotkania nie był ważniejszy niż spotkanie dotyczące planów ostatnich urodzin Harly'ego, a ja nie byłem tam zaangażowany - przynajmniej nie tak blisko. Oczywiście, to były jej siedemnaste urodziny, ale w obu przypadkach miało to niewiele wspólnego ze mną. Byłem po prostu obserwatorem, więc...
"Dlaczego teraz?" Wypowiedziałem to zanim zdążyłem się zatrzymać.
Patrzył na mnie, gdy zaczęłam rozchylić usta, żeby przeprosić. Pan Wade unieść rękę, aby mnie powstrzymać. "Zanim przeprosisz niepotrzebnie, chciałbym, żebyś się rozwinięła" - powiedział.
Zrobiłam głęboki i niechętny oddech, mój wzrok spoglądając w kierunku drzwi, przez które Harlyn nieuchronnie wkroczy za chwilę.
"Z należnym szacunkiem, panie, miałeś wiele spotkań - i były one o wiele ważniejsze... więc dlaczego teraz? Dlaczego zdecydowałeś się zaprosić mnie na to jedno?
planowanie przyjęcia urodzinowego, które nie ma nic wspólnego ze mną.
"Bo..." powiedział. "Myślałem, że możemy uczynić to również o Tobie".
"Nie!" Natychmiast się sprzeciwiłem, zanim zdążyłem się powstrzymać. Moja reakcja na to, co powiedział, była o wiele bardziej zuchwała i agresywna, niż zamierzałem, i mogłem poczuć, że Mistrz Wade czuł to samo. "Uh-Mam na myśli, ja..."
"Twoja rocznica zbliża się, Val." Mistrz Wade powiedział do mnie, zamiast zwracać uwagę na moją szczerość. "Pomyślałem, że to dobry pomysł, aby to uczcić."
bratem z Harlynem."
Nie mogłem ciągle tego słuchać i milczeć. Zazwyczaj nigdy nie wypowiadam się poza kolejnością. Pomimo mojej pozycji w rodzinie Wade'ów, pan Wade zachęcał mnie, abym wypowiadał się, gdy tylko miałem coś do powiedzenia. W większości przypadków starałem się niezbyt wygodnie wyrażać swoje zdanie, mimo nalegań pana Wade'a. Tym razem jednak musiałem wyrazić swoje zdanie. Widziałem, że ten pomysł nie będzie dla mnie ani dla Harlyna korzystny.
"Czy mogę się wypowiedzieć?"
wolno, Mistrzu Wade?"
"Tak" - odpowiedział. "Już ci to wiele razy powiedziałem, Val-"
"Uważam, że to wystarczająco odpowiednie, biorąc pod uwagę to, co mam do powiedzenia" - odpowiedziałem. "Pan, nie sądzę, żeby było mądre, żebyś mnie tak naciskał na Harlyn. To, na co chcesz uczcić w moim imieniu, to nie jest jakiś specjalny urodziny, ale zwykła rocznica. To jednak jest siedemnaste urodziny Harlyn - to coś ważnego w jej życiu i powinna świętować sama. Powinna
mieć jej wyjątkowy dzień. Nie chcę się w to wtrącać i byłbym wdzięczny, gdybyś nie naciskał na ten temat dalej."
Patrzył na mnie milcząco, jego wyraz twarzy był stoicki, ale napięty. Coś przemyślał albo może komunikował się ze swoim wilkiem; nie byłem pewien, ale wiedziałem, że coś myśli. Nagle zmartwiło mnie, że może trochę za swobodnie mówiłem i go zdenerwowałem.
"Dobrze," w końcu powiedział. "Nie będę naciskał. Masz rację, to rocznica i
"Nie ma urodzin." Powiedział Mistrz Wade.
Po tych słowach podwójne drzwi prowadzące do jadalni się otworzyły, a do środka wszedł Harlyn.
"Cześć wszystkim! Tatusiu!" Powitała go uśmiechem i gdy zobaczyła mnie siedzącą przy stole, jej wyraz twarzy zmienił się na subtelne zaskoczenie. "Vali." Powiedziała do mnie. "Robisz sobie przerwę?"
Jej spojrzenie stało się jeszcze głębsze niż wcześniej i wiedziałam, że stała się niezwykle ciekawa. "Ah,"
Po prostu odpowiedziała. "Więc, spotkanie rodzinne, tak rozumiem." Harlyn niepewnie usiadła, jej spojrzenie niechętnie opuszczając mnie, a następnie zwróciła się do swojego ojca. "Na pewno rozumiesz, dlaczego to mnie niepokoi, tatusiu." Powiedziała. "Ostatnim razem, gdy wszyscy wszyscy siadaliśmy przy tym stole, mama była martwa." Jej oczy natychmiast ponownie spoczęły na mnie, ale tylko na ułamek sekundy, zanim wróciły do jej ojca. "Jestem pewna, że wszyscy pamiętamy ten czas w naszym życiu...prawda, Vali?"
Nie mogłem spojrzeć jej w oczy, gdy
Potaknąłem głową w zgadzając się. Ten czas w naszym życiu był czymś strasznie trudnym do przejścia.
"Cóż, na szczęście nie zbieramy się w tak negatywnych okolicznościach" powiedział Mistrz Wade. Byłem tak szczęśliwy, że odsunął temat śmierci Pani Caris Wade. Rozmowa na ten temat jak ciemna chmura wisi nad nami wszystkimi.
"Dobra, a teraz o co chodzi? I niech to będzie szybko" powiedział Harlyn. "Cała ta sytuacja wywołuje u mnie lęki."
Zazwyczaj, przypisałbym te słowa do nadmiernego dramatyzowania.
W przypadku Harly bywało, że często przesadzała, ale tym razem nie. Tym razem byłem pewien, że jej niepokój był całkowicie prawdziwy, ponieważ mój też był.
"Chodzi o twoje przyjęcie urodzinowe" - ostatecznie powiedział Master Wade.
"Och!" Na jej różowych, połyskujących ustach pojawił się szeroki uśmiech, odsłaniający białe zęby. "Więc, zakładam, że jesteśmy gotowi!" - powiedziała podekscytowana.
"Tak" - odpowiedział Master Wade. "Przynajmniej w większości."
Kiedy to powiedział, jej uśmiech zaczął się zmniejszać.
trochę. "Dobrze." Powiedziała z oczywym zaniepokojeniem. Spojrzała na mnie, bez słów pytała mnie, co się dzieje.
Wzruszyłem ramionami i pokręciłem głową. Wiedziałem, że Mistrz Wade chciał porozmawiać o mojej rocznicy, nawet zasugerował, żeby świętować z Harlyn, ale zastanawiałem się, czy wziął moje słowa do serca.
"No cóż, jak wiesz, ataki dzikusów stają się coraz częstsze w Cienistej Zasłonie. Dzikusy stają się coraz bardziej agresywne - nie wspominając o śmiałości, z jaką się wdzierają. Więc na pewno ty
Rozumiem, jak...lekkomyślne byłoby pozwolić ci wybrać się samemu w góry - ty i twoi przyjaciele bez mojego nadzoru.
Westchnęła, "Tato, ja..."
"Harlyn, musisz zrozumieć, jak niebezpieczna sytuacja cię czekałaby."
"Ale..."
"Nie ma ale." Mistrz Wade przerwał jej. "Jesteś moim dziedzicem, Harly." Powiedział do niej. "Moim jedynym...dziedzicem i nie postawię twojego życia na szali dla jakiejś przyjęcia z okazji osiągnięcia pełnoletności."
"Tato, wiesz, że potrafię się o siebie zadbać.
„Na ogół jestem pewien, że potrafisz.” Oponował jej ojciec. „Ale nigdy nie stanęłaś twarzą w twarz z dzikusami i jeśli mogę temu zapobiec, nie będziesz dopóki nie będziesz gotowa.”
Harlyn opuściła głowę w dłonie. „Więc co, dokładnie, ma być nie przygnębiające w tym spotkaniu?”
„Cóż,” Alfa zaczął mówić. „Pozwalam, żeby twoja grupa kontynuowała jak zaplanowano.” Powiedział.
„Niech zgadnę.” Harlyn suchym tonem powiedziała. „Ale z tobą i watahą w towarzystwie.”
?" Zerknęła w bok, wiedząc doskonale, że to było właśnie odpowiedzią.
"Harlyn," powiedział Mistrz Wade. W tonie jego głosu mogłem wyczuć, że zaraz stanie się nie tylko logiczny, ale także nieco sentymentalny. "To nie jest zwykłe urodziny. Ten dzień jest bardzo szczególny dla ciebie - rozumiem to, ale nie sądzę, że rozumiesz, jak ważny jest dla wszystkich jako całość."
"Tato, ja..."
"Harlyn, jesteś dziedziczką watahy Shadow Veil. Bycie nią oznacza, że istnieją pewne t
Rzeczy, które kiedyś udało ci się ujść na sucho, nie będą już tolerowane.
Harlyn nie była necessarily złą dziewczyną, ale robiła rzeczy, które w innych okolicznościach byłyby potępiane jako księżniczka Cienia Wełny. Musiała utrzymać wizerunek jako dziedziczka Mistrza Wade'a, a czasem nie dorównywała temu.
Wiem o tym, tatusiu - niecierpliwie powiedziała, chociaż było oczywiste, że Harlyn nie chciała się zbytnio nad tym zastanawiać. Wstała. Dlatego chciałam wyjazdu do chatki na ten weekend.
"To właściwie o mnie" - wyraził Harlyn.
Gdy tylko to powiedziała, Mistrz Wade spojrzał na mnie. Oboje wiedzieliśmy, że chociaż byłem przeciwny temu od samego początku, jej słowa potwierdziły, że nie byłoby dobrym pomysłem uczynienie tego dnia o nas. Westchnął i ponownie skupił się na swojej jedynej córce.
"Harlyn, chodzi o ciebie. To jest święto twojego wejścia w dorosłość - nie tylko jako partnera, ale jako integralnej części przyszłości Shadow Veil. Dlatego też wataha w
pełny będzie obecny."
"Chyba żartujesz." Harlyn syczała z wyraźną frustracją. Już się domyślała, ale chyba potwierdzenie przez Mistrza Wade'a sprawiło, że było jeszcze trudniej tego słuchać.
"Nie, nie jestem-"
"Ale tatusiu ja-"
Zanim zdążyła dokończyć zdania, Mistrz Wade natychmiast ją przerwał. "Harlyn," unieśli rękę, aby ją uciszyć. "Będziemy tam, ale... nie będziemy ingerować w twoje uroczystości. Będziesz uznana, zgodnie z tradycją, ale...
Po tym, każdy będzie pozostawiony sam sobie. Wataha będzie w swoim własnym domu dla watah, podczas gdy ty, twoi przyjaciele i siostra będziecie w swojej własnej chatce.
"Musisz sobie żartować." Harlyn syknęła z wyraźnym rozczarowaniem. Już się tego domyśliła, ale wydaje się, że potwierdzenie przez Mistrza Wade'a sprawiło, że było jeszcze trudniej tego słuchać.
"Nie, nie żartuję-"
"Ale tatusiu, ja-"
Zanim zdążyła dokończyć zdanie, Mistrz Wade natychmiast ją przerwał. "Harlyn," podniósł rękę, aby ją uciszyć.
„Będziemy tam, ale... nie będziemy ingerować w wasze uroczystości. Będziecie uznani, zgodnie z tradycją, ale potem każdy będzie miał swoje własne zajęcia. Wataha będzie w swoim osobnym domu dla watahy, podczas gdy ty, twoi przyjaciele i siostra będziecie w swojej własnej chatce.”
Spojrzał na mnie, kiedy mówił o siostrze Harlyn i choć czułem się z tego powodu dobrze, przyznam, że czułem się z tym nadal niezręcznie; cóż, technicznie rzecz biorąc, zostałem przyjęty do rodziny.
ale nie zmieniło to mojego gatunku na człowieka i mojego tytułu na wasala. Moje relacje z rodziną Wade'ów były definicją skomplikowanej. Pomimo tego, nie powstrzymało mnie to przed nawiązaniem kontaktu wzrokowego z Harlyn. Chciałem zobaczyć, jak zareaguje na to, co powiedział jej ojciec. Byłem zaskoczony, że na jej twarzy pojawił się mały uśmiech. Oczywiście, nie był on pełny, ale mogło to być z różnych powodów, więc również się uśmiechnąłem i skierowałem swoją uwagę na Mistrza Wade'a.
"Więc, jak się masz
"Jak to brzmi?" zapytał w końcu.
Harlyn westchnęła i usiadła na swoim miejscu. Następnie uśmiechnęła się, delikatnie, ale widać było, że zadowolona. Po chwili, która wydawała się być jej przemyśleniem, Harlyn skinęła głową.
"Brzmi jak plan, tatusiu" powiedziała, a potem spojrzała na mnie. "Wygląda na to, że będziemy świętować nasze specjalne dni razem, Vali."
Przesuń w górę, aby kontynuować
