~Jada
Ik heb die nacht niet rustig geslapen.
Het bed was ingezakt in de vorm van iemand anders, dus lag ik de hele nacht oncomfortabel te woelen. Het onbekende jaagde door mijn dromen; het aantal keren dat ik wakker werd zonder te weten waar ik was, was werkelijk belachelijk. Ik ben hier, in het midden van nergens, mijn lot onbekend. Wie er ook slaapt in de kamers om mij heen, is vast net zo zenuwachtig over morgen als ik. Het stelt me gerust om te weten dat ik niet de enige ben.
Het gebrek aan gordijnen doet echt waarvoor het bedoeld is. Zodra de zon opkwam, scheen het felle licht in mijn ogen, op een onmenselijk vroeg uur. Hoe zeer mijn lichaam ook protesteerde, ik wist dat dit het teken was om op te staan en deze onbestemde dag tegemoet te treden.
Uit pure gewoonte maakte ik mijn bed op. Als dit ook maar enigszins lijkt op het instituut waarin ik ben opgegroeid, zou iemand binnenkomen om het te controleren en me berispen als het niet goed gedaan was. Dus vouwde ik het laken op en besloot uit te zoeken wat ik vandaag aan zou trekken. Ik mocht geen kleding of persoonlijke spullen meenemen. Hoe verdrietig dat me ook maakt, ik weet dat ik toch niets van betekenis bezat. Vast en zeker wordt alles weggegooid. Alles viel toch al uit elkaar, en ik had geen portretten van mijn familie.
Ik trek de bovenste lade van de commode open. Die zit vol met ondergoed en sokken. Ik kies een setje uit en ga verder met de volgende lade. Deze bevat shirts en broeken. Compressieleggings. Ik selecteer een zwarte en combineer die met een lichtgrijs shirt. Wat de dag ook brengt, er zal vast veel beweging bij komen kijken. Nadat ik me heb omgekleed, vind ik schoenen en jassen in de kledingkast.
Terwijl ik mijn veters strik, schalt het piepende geluid van een microfoonaankondiging door mijn kamer.
“Goedemorgen, deelnemers. We hopen dat jullie deze ochtend zijn opgestaan. U heeft tien minuten om beneden te verzamelen, waar u zult worden geïnstrueerd,” zegt de stem. Het is een man, wat duidelijk anders is dan de laatste persoon hier met wie ik gesproken heb. Misschien is hij bereidwilliger om mijn vragen te beantwoorden.
Ik kam mijn haar naar achteren en bind het vast voordat ik naar beneden ga. Ik moet vrij vroeg zijn, want als ik stil de gang in stap, is die volledig leeg. Snel ga ik de trap af, benieuwd wie we beneden zullen ontmoeten. Als het een van de trainers is, wil ik dolgraag weten wat er vandaag op het programma staat.
Ik vind precies wie ik zoek in de kantine.
Een man staat daar, armen over elkaar, en kijkt neer op een meisje dat zeker een hoofd kleiner is dan hij. Ze lijken diep in gesprek te zijn, maar dat weerhoudt me er niet van om recht op hen af te lopen. Het is niet moeilijk te raden dat deze man een trainer is, of een hoge functie bekleedt. Zijn schouders zijn breed, zijn spieren duidelijk zichtbaar, en hij straalt de hardheid uit van jarenlange inspanning. Of hij een uniform draagt weet ik niet, maar het is hoe dan ook intimiderend. Een zwarte tuniek en donkere broek. Kleding waarin je makkelijk kunt bewegen.
Het meisje met wie hij praat, voert duidelijk het woord. Ze lijkt op hem, met hetzelfde donkere haar, behalve dat haar lokken tot aan haar heupen reiken en in zachte krullen vallen. Ze is best knap. Als ik dichterbij kom, kijkt ze mijn kant op, met warme, zachtbruine ogen.
“Hoeveel andere mensen doen er mee?” vraagt het meisje dwingend. Ze draagt een dikke Discipline Pack, wat een opluchting is. Hopelijk komen niet te veel deelnemers uit andere Packs.
“De meeste concurrenten zul je nooit ontmoeten. Maar gemiddeld zijn jullie met veertig,” legt de man uit.
Het ravenzwarte meisje pauzeert haar betoog over hoe beledigd ze is dat er zo veel zijn om tegen te strijden. Ze kijken me beiden aan, maar ik weiger me te laten intimideren. Ik ben hier om dezelfde reden als zij – om te winnen en niet naar de gevangenis gestuurd te worden om de rest van mijn leven te moeten werken.
“En wat is jouw naam?” vraagt de man. Zijn ebbenhouten haar past perfect bij zijn donkere ogen. Van dichtbij zie ik dat hij jonger is dan ik van een afstand dacht, hoewel hij zeker een paar jaar ouder is dan ik. Hij werpt een blik op zijn clipboard, dat ik eerder niet eens had opgemerkt.
“Jada Michaels,” zeg ik, terwijl ik zenuwachtig een blik op het andere meisje werp. Ze bestudeert me zwijgend.
De man glimlacht niet naar me. "Ik zal je trainer zijn, zolang je het hier overleeft. Meestal ga ik door het leven als Niko. Dit is een van je concurrenten, Shana. Zij zal in jouw sectie zitten."
Shana schenkt me een glimlach en ik geef er een terug. Hopelijk zijn de acht anderen in mijn sectie niet zo competitief. Hoe graag ik ook wil winnen, ik ben niet van plan om iemand van hen te mijden. Tenzij ze natuurlijk meteen die vijandige hand uitsteken. Ondanks dat Shana niets zegt, heb ik het gevoel dat ze hier om een soortgelijke reden is als ik. Dat dit misschien wel ieders laatste kans is.
Iedereen was er voordat de tien minuten om waren, wat Niko bijzonder tevreden stemde. Hij noteerde ieders naam, waardoor ik de kans kreeg om ze te observeren en uit te zoeken wie wie was. Ik weet misschien niets van ze, maar in elk geval weet ik dat er vijf vrouwen en vijf mannen zijn tegen wie ik het opneem.
Iedereen werd gedwongen aan dezelfde tafel te zitten om te ontbijten. We wachtten allemaal tot iemand de stilte zou doorbreken.
"Ik kan niet geloven dat jij hier bent," zegt een jongen plotseling. Ik herinner me hem als Parker, dat warrige blonde haar dat hij naar achteren heeft gebonden, is onmogelijk te vergeten. Net als de arrogantie die hij uitstraalde toen hij zijn naam aan Niko doorgaf. Iedereen zag het. Het verbaast me niet dat hij als eerste zijn mond opendoet.
Hij richt zich tot Baylee Torres, een heel klein, mooi meisje met honingblond haar, net als Parker. "Hou je mond."
"Ik dacht dat je vader je op een goede school had gekregen. Of kwamen ze erachter dat je niet slim genoeg bent?" vraagt Parker, met een irritante glimlach die we allemaal wel van zijn gezicht zouden willen slaan.
"Mijn leven is tenminste niet zo triest dat ik mezelf de vergetelheid in drink," snauwt Baylee terug.
Iedereen slikt ongemakkelijk. Het is duidelijk dat ze elkaar kennen, wat me verbaast. Voor zover ik weet was er geen ander meisje dat hetzelfde aanbod kreeg als ik. Niet met hoe Cunningham had gereageerd. Alleen al door deze interactie voel ik dat iedereen om een reden is geselecteerd. Vanwege een probleem. We hadden allemaal een probleem.
"Het lijkt erop dat er wat spanning is hier. We zullen toch met elkaar moeten samenwerken. We nemen het op tegen andere secties, weet je," zegt Shana, haar toon berispend en beslist. Ze zit direct naast me; een deel van mij wil haar een por geven als waardering, maar ik houd me in. "Waarom vertellen we elkaar niet iets over onszelf?"
Niemand zegt wat. Omdat ik Shana's voorstel niet verloren wil laten gaan, begin ik te praten.
"Ik ben Jada. Ik ben een jaar blijven zitten op het internaat. Ik had geen vrienden en ik heb dit contract getekend omdat ik geen andere keuze had. Dit, of de gevangenis," zeg ik. Ik ben meedogenloos eerlijk. Zo niet, dan denk ik niet dat iemand het vertrouwen of de moed zou hebben om te zeggen wat we willen weten.
Het meisje naast me zucht. "Ik ben Ciera. Mijn vader is gevangenisdirecteur en om mijn vriendje uit zijn cel te krijgen, heb ik zijn sleutel gestolen. Mijn vader was degene die me overtuigde om deze kans te grijpen."
Mijn kaken spannen zich aan. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die bewust het pad van illegaliteit koos. Het maakt me nerveus. Het is misschien niet ernstig, maar Ciera lijkt het type dat van niemand iets pikt. Geverfd haar was altijd verboden op school, dus toen ik het vuurrode in haar haar zag, was ik verrast.
"Heet," zegt Parker. Ciera werpt hem een vernietigende blik toe.
"Ik ben Baylee. Parker is een eikel van mijn vorige school," zegt ze, terwijl ze de grijnzende jongen aan de overkant van de tafel aanstaart. "Ik heb hiervoor gekozen omdat ik niet wilde doen wat mijn ouders wilden. Ik wil voor één keer anders zijn."
Aan hoe ze zich gedraagt zie ik dat ze uit een rijk gezin komt. Ze draagt hetzelfde als wij, maar ik zie een dure ketting om haar nek hangen, schitterend met prachtige diamanten en kristallen. Haar haar draagt ze in een paardenstaart, wat haar hazelnootkleurige ogen extra benadrukt.
"Ik ben Ace. Deze kans heeft me uit de gevangenis gehaald," zegt hij nors.
Ik knipper een paar keer, terwijl Shana hem bevraagt. "Gevangenis? Waarvoor?"
De kaak van de jongen spant zich aan. Hij heeft een jas met een donkere capuchon gekozen, die over zijn voorhoofd hangt. Ik kan die gitzwarte ogen nauwelijks onder de schaduw zien. Hij verbergt iets, en ik neem me voor hem te ontwijken. Ik wil niet weten waartoe hij in staat is.
Voordat hij het ons kan vertellen, wat ik toch al niet verwacht had, komt Niko naar onze tafel toe. Ik had mijn ontbijt, dat slechts bestond uit wat fruit op havermout, nog niet eens op.
Hij klapt in zijn handen. "Iedereen klaarmaken. We gaan de Alpha ontmoeten."
Veeg omhoog om door te gaan
~Jada
Ik wist niet dat we de Alpha zo vroeg zouden ontmoeten.
Er lijkt een gevoel van nervositeit over iedereen neer te dalen. We delen allemaal hetzelfde ongeloof. Misschien als onze Alpha vaker in het openbaar verscheen, of niet omgeven was door zoveel geruchten, zouden we niet zo overrompeld zijn.
Niko leidt ons het gebouw uit waarin we allemaal geslapen hebben, richting een ander gebouw dat zo hoog boven ons uittorent dat de schaduw me tot op het bot doet rillen. De grote deuren worden opengegooid zodra we arriveren, en Niko gebaart dat we naar binnen moeten. Iedereen is te verbijsterd om een woord te zeggen terwijl we rondkijken in wat ik aanneem dat een gymzaal is.
Niko vraagt ons om op een rij te gaan staan, wat we zonder protest doen. Ik vermoed dat we allemaal te bang zijn dat Kael toekijkt om ons te misdragen.
Ik sta tussen Shana en Ace in. Na wat Ace heeft toegegeven, ben ik nerveus in zijn nabijheid. Waarom is hij naar de gevangenis gegaan? Iedereen hier lijkt een verleden te hebben met wangedrag, ikzelf tot op zekere hoogte inbegrepen. Ik vraag me af of we om een reden allemaal gekozen zijn. Met de manier waarop Baylee en Parker naar elkaar snauwden, zie ik niet gebeuren dat iedereen met elkaar overweg kan tijdens de rest van de competitie.
"De Alpha heeft veel vertrouwen gesteld in de Scouters die besloten dat jullie allemaal goed genoeg waren voor deze competitie," vertelt Niko ons. Hij loopt dreigend voor ons langs, en kijkt ons stuk voor stuk doordringend aan terwijl hij passeert.
Niko heeft er geen moeite mee om iedereen hier te intimideren. Een paar jaar ouder dan wij, draagt hij twee kleine littekens die parallel over zijn rechterwang lopen. Zijn handen zijn ook vol littekens, waarvan de herkomst onbekend is. Ik durf te wedden dat hij hun oorsprong met niemand zou delen. En die ogen, ik kan me voorstellen dat dat het enige deel van zijn gezicht is dat een slachtoffer zou zien wanneer hij zijn doel als Silent bereikt.
"Hij zal jullie allemaal willen zien. Jullie namen horen en zo," legt Niko uit. "Vragen?"
"Ik wil weten hoe die competitie precies werkt. En wanneer en hoe-"
Niko steekt zijn handen op en onderbreekt Baylee’s vragenuur. Alles wat zij vroeg, vraag ik me ook af. Ze zijn verschrikkelijk vaag geweest over wat onze training inhoudt, en ik heb een ongemakkelijk gevoel dat het iets is wat geen van ons leuk gaat vinden. We weten niet eens waar we precies tegen elkaar in strijden.
"Je komt daar vanzelf achter. Het is essentieel om te weten dat je leert door ervaring, en niets anders. Silents hebben geen tijd om te horen wat er van hen verwacht wordt. Ze leren in het veld, en dat geldt ook voor jullie," legt Niko uit, tot mijn grote ongenoegen.
Ik kan niet goed omgaan met het onbekende. Ik heb me hier al in gestort, dus het idee dat ik niet weet wat me te wachten staat tot het moment daar is, maakt me ontzettend ongemakkelijk. Aan de manier waarop de rest van de groep op hun voeten schuifelt en over hun nek wrijft, te zien, denken zij er precies hetzelfde over.
Niko wil weer spreken, maar zijn stem wordt overstemd door het gesis dat door de rij deelnemers gaat.
Mijn blik volgt die van hen, en ik zie wie er aan de andere kant van de gymzaal staat, leunend tegen een open boog. Het is de Alpha. Ik weet het vrijwel meteen, en niet vanwege de reacties van de anderen, of omdat ik foto’s van hem heb gezien. Ik weet het gewoon, omdat ik het voel.
Mijn eerste reactie is dat hij er niet uitziet zoals de foto's van Kael die we tijdens de lessen over zijn heerschappij als Alpha op school zagen. Hij is ouder, maar niet op een fysieke manier, zo lijkt het. Uit de blik in zijn ogen spreekt zoveel meer volwassenheid, alsof hij dingen heeft gezien die wij ons niet kunnen voorstellen. Mijn volgende gedachte is dat ik verbaasd ben dat hij Silents nodig heeft om zijn wil uit te voeren. Alleen al door zijn mannelijke postuur zou ik, ongeacht mijn eigen kracht en capaciteiten, in angst vluchten als ik hem ooit in een gevecht zou zien.
Nu iedereen zijn aanwezigheid heeft opgemerkt, duwt hij zich van het deurkozijn en steekt de ruimte naar ons over. Hem van dichtbij in detail zien is opwindend, maar doet niets om mijn ongecontroleerde zenuwen te kalmeren.
Van de jeugdige foto's die we van hem zagen, is zijn haar nog steeds die houtachtige bruine kleur, warrig in wilde lokken over zijn hoofd. Het lijkt alsof er geen enkele zorg is besteed aan hoe het eruitziet. Zijn ogen zijn een doordringende tint donker obsidiaan, net zo hard als de steen waarnaar ze zijn vernoemd. Ze glijden in één beweging over ons allen heen, zonder iemand het gevoel te geven bijzonder te zijn.
Ik voel Shana tegen me aan beven. Misschien voelt zij hetzelfde bij mij.
Hij is knap, wat voor mij alleen maar lastig is. Meisjes op school maakten jaren geleden plakboeken over hem, maar de laatste tijd zien we hem minder, en de obsessie is weggeëbd. Toch herinner ik me nog goed de beschermende blikken van verliefde meisjes als ik in de klas een vraag over hem goed beantwoordde. Ik hoop dat dat hier niet weer gebeurt.
Dit draait om winnen. Om er uiteindelijk voor Kael te werken, in plaats van zijn persoonlijke speeltje te worden. Wij zijn slechts enkele van de velen die meedoen. Hij heeft geen tijd om één van ons het gevoel te geven dat we anders zijn.
Hij komt naast Niko staan, en laat de stilte met zich meekomen. Hij hoeft niets te zeggen. Zijn blik glijdt over iedereen, rustend op het begin van de rij, waar Baylee staat. Een donkere, vaste blik glijdt op en neer over haar lichaam voordat hij haar emotieloos aankijkt.
Iemand naast haar duwt haar uit haar dagdroom, waarin ze hem net zo bestudeerde als hij haar.
“Ah, ik ben Baylee. Baylee Torres,” zegt ze snel, terwijl ze felrood wordt onder zijn doordringende blik. Hij knikt, en doet daarna exact hetzelfde met zijn blik bij de persoon naast haar. Ieder struikelt over hun naam, terwijl de Alpha niets zegt.
Dan komt zijn blik op mij terecht.
Ik begrijp meteen waarom de rest zo van hun stuk leek. Op het moment dat hij me aankeek, verdwenen de woorden die ik moest zeggen uit mijn hoofd. Het is zo intens, zo onderzoekend. Hij is een Alpha, en iedereen moet bang voor hem zijn, ik ook. Wat wou ik dat ik niet zo dwaas deed. Dit is mijn enige kans om indruk te maken, maar ik krijg de woorden nauwelijks over mijn lippen.
Shana moet me een por geven. Aarzelend stamel ik mijn naam, beschaamd dat ik zo reageerde. En even, heel even, meen ik te zien dat Kaels ogen zich lichtjes tot spleetjes vernauwen bij mij, voordat hij verdergaat naar de Ace.
Ik laat de adem ontsnappen die ik had ingehouden, en probeer te ontspannen. Mijn handpalmen zijn kletsnat van het zweet en mijn ademhaling is snel. Dat had veel beter gekund, zeker weten. Ik wil in zijn hoofd kijken en horen wat hij denkt. Waarschijnlijk zoekt hij een manier om van mij af te komen.
Als Kael onze namen heeft gehoord en ons genoeg heeft geobserveerd, knikt hij naar Niko en draait zich om om te vertrekken. We waren allemaal verbaasd dat hij geen enkel woord had gezegd, totdat één iemand zijn zorgen uitsprak.
Ik herinner me dat hij Aric heet. “Is dat alles?”
Kael stopt midden in zijn stap, en wij krimpen collectief ineen bij Arics brutaliteit. De Alpha draait zich om en kijkt recht naar degene die hem had aangesproken. Zijn uitdrukkingsloze gezicht laat geen vragen onbeantwoord. Hij staart gewoon, totdat Aric zenuwachtig begint te trillen.
“Ja Aric, dat is alles,” zegt Kael soepel. En verder werd er niets meer gezegd.
Ik weet niet wat dit betekent voor Aric, maar iets zegt me dat hij hier niet lang meer zal zijn. Voor ons anderen is het een opluchting. Eén minder is iets om te vieren, niet om je druk over te maken. Toch laat het een kilte in mij achter. Wat als iets eenvoudigs als mijn reactie ervoor kan zorgen dat ik niet ver kom? Het voelt dwaas om zo te denken, maar misschien is het waar.
Zodra Kael zo snel vertrokken was als hij gekomen was, stond Niko weer voor ons.
De rest van de dag werden we van elkaar gescheiden, en kregen we de opdracht om al onze tijd op onze kamer te besteden aan het lezen van de geschiedenis van de Discipline Pack. Het stoorde me, omdat ik op school al veel tijd had besteed aan het bestuderen van deze Pack. Tegen de tijd dat het avond werd, was ik uitgeput.
Ik duw het boek van me af, doe het lampje uit en val neer op mijn bed.
Om niet veel later, net nadat mijn ogen zich sloten, ernstig te worden gewekt.
Ik werd uit mijn bed getrokken voordat ik goed kon beseffen waar ik was. Het licht werd aangezet, waardoor ik werd verblind. Twee mensen stonden aan weerszijden van me, één stond recht voor me. Terwijl mijn ogen zich aanpassen, zie ik dat de persoon voor me donkere kleding draagt, met een sluier over het grootste deel van hun gezicht, waardoor hun identiteit wordt verhuld.
“Geen woord,” grommen ze.
Veeg omhoog om door te gaan
~Jada
Zelfs als ik wilde praten, kon ik het niet. Angst heeft mijn stem gegrepen.
De man die voor me staat is angstaanjagend. Hij oogt krachtig en intimiderend, met ogen zo blauw als de schuimende oceaan, maar zo koud als ijsschilfers. De stof die zijn neus en mond bedekt, past bij de capuchon die over zijn hoofd is getrokken, en bij de strakke kleding om zijn lichaam. Zijn jas lijkt gemaakt van gehard gaasstof – alsof het bedoeld is het bloed van een ongelukkig slachtoffer te laten weglekken – met verstevigde panelen op de borst en schouders.
Wie hij ook is, ik sta op het punt elk woord dat hij zegt te gehoorzamen. Ik zou geen schijn van kans tegen hem maken. Onder zijn kleding zie ik hoe gespierd hij is. Eén verkeerde beweging van mijn kant en het zou mijn einde kunnen betekenen.
Hij gebaart met één vinger naar de deur. Die vinger is gehuld in een leren handschoen, zodat hij geen sporen nalaat. Het is beangstigend. Gisteren zag ik de camera’s die in de hoeken van de kamer hangen. Zien zij dit niet?
Na zijn stille bevel haast ik me snel de gang in, gevolgd door de drie figuren achter me. De andere twee hebben sluiers die hun hele gezicht bedekken. Ik hoef ze niet eerder gezien te hebben om te weten wat ze zijn. Ik hoef het niet te vragen; ik kan het alleen maar aannemen. En het donkere gevoel in mijn buik vertelt me dat ik gelijk heb.
Ze zijn Silent’s.
Of ze me nu ontvoeren, of dit een zieke grap is die door Kael is opgezet, ik weet het niet. Een angstaanjagend vermoeden dringt zich aan me op; wat als dit een straf is voor de manier waarop Aric zich uitsprak tegen de Alpha? Misschien richt hij zich op ons allemaal vanwege zijn fout.
De Silent met de blauwe ogen legt zijn hand op mijn rug en leidt me door de gang. De lichten branden, maar ik zou deze vreemde mensen nooit kunnen identificeren.
Ik word naar buiten geleid, recht de deken van duisternis in. Dit zou het einde voor mij kunnen zijn. Misschien is het allemaal een list. Misschien word ik midden op dit veld wel naar mijn executie geleid. Die gedachten achtervolgen me terwijl ik steeds verder de duisternis in word gebracht. Ik draag alleen mijn nachtkleding, die dun is, en de gure kou blaast tegen mijn blote armen. Mijn tanden klapperen en mijn bloed wordt koud, maar dat is nog het minste van mijn zorgen.
Het is mijn lot dat me angst inboezemt.
Niet in staat om de stille tocht naar wat mijn dood zou kunnen zijn voort te zetten, kom ik abrupt tot stilstand, mijn blote voeten graven zich in het natte gras onder mij. De greep van de Silent om mijn arm wordt zo strak dat ik van de pijn mijn gezicht vertrek.
"Ik heb niets verkeerd gedaan," protesteer ik, terwijl ik probeer los te komen, maar het is tevergeefs. "Laat me alsjeblieft gaan, je wilt dit niet doen."
Ik draai me om naar de Silent. Ik weet niet of het komt door zijn kleding – met alleen zijn ogen zichtbaar – of gewoon de situatie waarin ik me bevind, maar terwijl ik in de pure ijzigheid van zijn irissen staar, heb ik nog nooit zo’n angst gevoeld. Cunningham zou jaloers zijn op hoe gemakkelijk deze man met één blik kan intimideren.
"Zwakheid tonen is dwaas," gromt hij. "Ik raad je aan te doen wat je gezegd wordt, maar dan wel met ruggengraat."
Hij drukt op mijn schouders en dwingt me op mijn knieën voor hem. Het gras, nat van de nacht, dringt door mijn nachthemd heen en verhoogt de kou die mij al heeft overgenomen. De Silent knielt voor me neer. Ik wil hem zoveel vragen stellen, maar ik bijt op mijn tong. Ik ga mijn geluk niet op de proef stellen na alles wat hij al heeft gezegd.
"Ik ga een paar vragen stellen en jij gaat ze beantwoorden," zegt hij beheerst, terwijl hij het leer over zijn knokkels recht trekt. "Als je dat niet doet, zijn er consequenties."
Het enige wat ik kan doen is knikken.
"Is de reden dat je een jaar bent blijven zitten op school omdat je de wet van Alpha Kael direct hebt getart?" De Silent’s toon wordt dieper, dreigend en zonder enige tolerantie.
Ik verstijf. "Nee."
Het is geen leugen, het is het achterhouden van de waarheid. Ikzelf heb nooit besloten om me voor de autoriteiten te verbergen zodat ik niet naar een kostschool hoefde. Mijn ouders waren op hun eigen manier vigilantes en wilden niet dat ik slachtoffer zou worden van dezelfde sleur als de andere leden van de Pack. Ze waren van plan te vluchten niet lang nadat ik werd meegenomen, maar het is er nooit van gekomen. Tenzij ze inmiddels uit de gevangenis zijn, al betwijfel ik dat ten zeerste.
"Jouw familie heeft je verborgen gehouden voor de autoriteiten om ervoor te zorgen dat je nooit naar een kostschool hoefde te gaan," zegt de Silent krachtig, alsof hij mijn gedachten kan lezen. "Waren ze van plan te vluchten uit de Discipline Pack?"
Ik weet niet wat ik moet zeggen, sprakeloos. Dit is kennis die niet zo moeilijk te vinden is, en toch ben ik verrast dat ze dit ter sprake brengen. Betekent dit dat ik uit deze competitie word gegooid?
Wanneer ik niet antwoord, grijpt de Stilte de kraag van mijn nachtjapon. “Beantwoord de vraag.”
“Ja, ze wilden weggaan. Kun je het ze kwalijk nemen?”
De Stilte laat me los en ik val weer achterover op het gras. Ik wist niet dat dit enige fysieke aanraking zou inhouden. Het jaagt mijn hart in mijn keel. Eerlijk zijn kan ervoor zorgen dat ik eruit word gegooid, maar dat is beter dan in elkaar geslagen worden door een groep Stilten. Zeker als ze gemakkelijk mijn leven zouden kunnen nemen.
“Waarom heb je je Meesteres ongehoorzaamd?” vraagt de blauwogige Stilte, tot mijn grote verbazing. Wil hij echt iets weten over zoiets kleins? Ik kan mijn hoofd er niet bij houden wat er nu gebeurt.
Ik kan het niet laten mijn wenkbrauw naar hem op te trekken. “Serieus?”
Of het nu mijn toon was, of het feit dat ik niet antwoordde, duidelijk maakte het hem niet erg gelukkig. Hij kijkt over zijn schouder, terwijl één van zijn metgezellen iets matzwarts in zijn hand stopt. Hij trekt zijn handschoen uit en schuift dit vreemde metalen voorwerp over zijn knokkels. Ik slik ongemakkelijk, wetende dat als hij me daarmee slaat, het veel pijn zal doen.
“Ik ga je het nogmaals vragen,” zegt hij langzaam. “Waarom heb je je Meesteres al die jaren ongehoorzaamd? Waarom heb je haar leven zo ongelooflijk moeilijk gemaakt voor diegenen op het instituut?”
Met de dreiging van dat stuk metaal op zijn knokkels en de indringende blik van die ogen, breek ik bijna volledig. “Omdat er voor mij toch geen hoop was. Ik ben niet slim, ik ben niet zelfverzekerd zoals de andere meisjes. Goed? Is dat wat je wilt horen? Dat ik nergens goed genoeg voor ben?”
Ondanks de overweldigende pijn die mijn hart teistert, omdat ik dit moet toegeven, weiger ik te huilen. In plaats daarvan kan ik mezelf amper bedwingen.
“Niemand van mijn familie kwam ooit op bezoek. Ik was de enige. Natuurlijk zaten mijn ouders in de gevangenis, maar ik had vrienden die het opgaven met mij. Er was een andere familie die dezelfde waarden deelde en die zijn nooit gepakt. En raad eens, ze kwamen nooit op bezoek. Hebben me nooit geholpen of iets,” zeg ik, biddend dat ik de tranen in mijn ogen kan houden in plaats van ze over mijn wangen te laten rollen.
Er worden even geen woorden gesproken vanuit de stilte. Hij kijkt van me weg, verdiept in gedachten. Ik neem aan dat hij waarschijnlijk bedenkt wat hij moet rapporteren aan Alpha Kael. Hoewel, misschien zie ik sympathie in die ogen.
Er valt niets meer te zeggen, ik word teruggeleid naar de gymzaal. Ik ben verbijsterd over wat ik daarbinnen zie.
Alle andere deelnemers die ik heb ontmoet zijn in de zaal. Ik zie Baylee aan de andere kant van de ruimte, hoofd in haar handen, huilend. Anderen zijn hetzelfde, sommigen zonder tranen, staren simpelweg in de verte, getekend door wat ze net hebben meegemaakt. Sommigen hebben gezichten bedekt met bloed, waar littekens van zullen blijven.
En net als wij binnenlopen, komt Kael binnen via de andere ingang.
Iedereen is stil, kijkt naar hem terwijl hij recht het midden van de gymzaal in loopt. Hij lijkt nauwelijks aangetast door het late uur, zo veerkrachtig en intimiderend als hij altijd lijkt te zijn. In de twee keer dat ik hem ooit heb gezien, tenminste. Hij laat zijn blik over ons allen gaan, zoekend naar wie gewond is en wie onaangeraakt bleef. Degenen die bloeden, hadden duidelijk moeite om eerlijk te zijn in hun ondervraging.
“Welkom bij de competitie,” zegt Kael langzaam, een diepe stem, ruw door zijn accent. “Eerlijkheid is de sleutel om een Stilte te zijn. Zonder eerlijkheid is er geen vertrouwen. En mijn Stilten moeten te vertrouwen zijn.”
Mijn kaak spant zich, een beweging waarvan ik hoop dat Kael die niet opmerkt. Hij lijkt scherp, in staat alles op te merken wat onder zijn radar probeert te vliegen.
“Ik bied mijn excuses aan voor eventueel aanstootgevend gedrag. Als iemand van jullie dacht dat dit gemakkelijk zou zijn, hebben jullie het goed mis. Je mag vrijwillig vertrekken als dit te ver ging,” zegt Kael eenvoudig, armen netjes op zijn rug gevouwen.
Niemand beweegt. Want hoe angstaanjagend dit ook was, wat er aan de andere kant op ons wacht, lijkt minder aantrekkelijk.
Zijn blik glijdt even over de mijne en ik verstijf. Hoe kan hij zoveel angst in mij opwekken met slechts één blik? Misschien is het het onvermoede potentieel dat hij verborgen houdt. Hoeveel weten deze Stilten eigenlijk van hem?
“Ga terug naar bed. Morgen begint je eerste trainingsdag,” kondigt hij aan voordat hij zich omdraait en wegloopt.
Veeg omhoog om door te gaan