passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Alpha Kael - Hoofdstuk #7 - door Sophie Hoyle

Alpha Kael

/

Hoofdstuk 7

Hoofdstuk 5

~Jada

Ik wist niet dat we de Alpha zo vroeg zouden ontmoeten.

Er lijkt een gevoel van nervositeit over iedereen neer te dalen. We delen allemaal hetzelfde ongeloof. Misschien als onze Alpha vaker in het openbaar verscheen, of niet omgeven was door zoveel geruchten, zouden we niet zo overrompeld zijn.

Niko leidt ons het gebouw uit waarin we allemaal geslapen hebben, richting een ander gebouw dat zo hoog boven ons uittorent dat de schaduw me tot op het bot doet rillen. De grote deuren worden opengegooid zodra we arriveren, en Niko gebaart dat we naar binnen moeten. Iedereen is te verbijsterd om een woord te zeggen terwijl we rondkijken in wat ik aanneem dat een gymzaal is.

Niko vraagt ons om op een rij te gaan staan, wat we zonder protest doen. Ik vermoed dat we allemaal te bang zijn dat Kael toekijkt om ons te misdragen.

Ik sta tussen Shana en Ace in. Na wat Ace heeft toegegeven, ben ik nerveus in zijn nabijheid. Waarom is hij naar de gevangenis gegaan? Iedereen hier lijkt een verleden te hebben met wangedrag, ikzelf tot op zekere hoogte inbegrepen. Ik vraag me af of we om een reden allemaal gekozen zijn. Met de manier waarop Baylee en Parker naar elkaar snauwden, zie ik niet gebeuren dat iedereen met elkaar overweg kan tijdens de rest van de competitie.

"De Alpha heeft veel vertrouwen gesteld in de Scouters die besloten dat jullie allemaal goed genoeg waren voor deze competitie," vertelt Niko ons. Hij loopt dreigend voor ons langs, en kijkt ons stuk voor stuk doordringend aan terwijl hij passeert.

Niko heeft er geen moeite mee om iedereen hier te intimideren. Een paar jaar ouder dan wij, draagt hij twee kleine littekens die parallel over zijn rechterwang lopen. Zijn handen zijn ook vol littekens, waarvan de herkomst onbekend is. Ik durf te wedden dat hij hun oorsprong met niemand zou delen. En die ogen, ik kan me voorstellen dat dat het enige deel van zijn gezicht is dat een slachtoffer zou zien wanneer hij zijn doel als Silent bereikt.

"Hij zal jullie allemaal willen zien. Jullie namen horen en zo," legt Niko uit. "Vragen?"

"Ik wil weten hoe die competitie precies werkt. En wanneer en hoe-"

Niko steekt zijn handen op en onderbreekt Baylee’s vragenuur. Alles wat zij vroeg, vraag ik me ook af. Ze zijn verschrikkelijk vaag geweest over wat onze training inhoudt, en ik heb een ongemakkelijk gevoel dat het iets is wat geen van ons leuk gaat vinden. We weten niet eens waar we precies tegen elkaar in strijden.

"Je komt daar vanzelf achter. Het is essentieel om te weten dat je leert door ervaring, en niets anders. Silents hebben geen tijd om te horen wat er van hen verwacht wordt. Ze leren in het veld, en dat geldt ook voor jullie," legt Niko uit, tot mijn grote ongenoegen.

Ik kan niet goed omgaan met het onbekende. Ik heb me hier al in gestort, dus het idee dat ik niet weet wat me te wachten staat tot het moment daar is, maakt me ontzettend ongemakkelijk. Aan de manier waarop de rest van de groep op hun voeten schuifelt en over hun nek wrijft, te zien, denken zij er precies hetzelfde over.

Niko wil weer spreken, maar zijn stem wordt overstemd door het gesis dat door de rij deelnemers gaat.

Mijn blik volgt die van hen, en ik zie wie er aan de andere kant van de gymzaal staat, leunend tegen een open boog. Het is de Alpha. Ik weet het vrijwel meteen, en niet vanwege de reacties van de anderen, of omdat ik foto’s van hem heb gezien. Ik weet het gewoon, omdat ik het voel.

Mijn eerste reactie is dat hij er niet uitziet zoals de foto's van Kael die we tijdens de lessen over zijn heerschappij als Alpha op school zagen. Hij is ouder, maar niet op een fysieke manier, zo lijkt het. Uit de blik in zijn ogen spreekt zoveel meer volwassenheid, alsof hij dingen heeft gezien die wij ons niet kunnen voorstellen. Mijn volgende gedachte is dat ik verbaasd ben dat hij Silents nodig heeft om zijn wil uit te voeren. Alleen al door zijn mannelijke postuur zou ik, ongeacht mijn eigen kracht en capaciteiten, in angst vluchten als ik hem ooit in een gevecht zou zien.

Nu iedereen zijn aanwezigheid heeft opgemerkt, duwt hij zich van het deurkozijn en steekt de ruimte naar ons over. Hem van dichtbij in detail zien is opwindend, maar doet niets om mijn ongecontroleerde zenuwen te kalmeren.

Van de jeugdige foto's die we van hem zagen, is zijn haar nog steeds die houtachtige bruine kleur, warrig in wilde lokken over zijn hoofd. Het lijkt alsof er geen enkele zorg is besteed aan hoe het eruitziet. Zijn ogen zijn een doordringende tint donker obsidiaan, net zo hard als de steen waarnaar ze zijn vernoemd. Ze glijden in één beweging over ons allen heen, zonder iemand het gevoel te geven bijzonder te zijn.

Ik voel Shana tegen me aan beven. Misschien voelt zij hetzelfde bij mij.

Hij is knap, wat voor mij alleen maar lastig is. Meisjes op school maakten jaren geleden plakboeken over hem, maar de laatste tijd zien we hem minder, en de obsessie is weggeëbd. Toch herinner ik me nog goed de beschermende blikken van verliefde meisjes als ik in de klas een vraag over hem goed beantwoordde. Ik hoop dat dat hier niet weer gebeurt.

Dit draait om winnen. Om er uiteindelijk voor Kael te werken, in plaats van zijn persoonlijke speeltje te worden. Wij zijn slechts enkele van de velen die meedoen. Hij heeft geen tijd om één van ons het gevoel te geven dat we anders zijn.

Hij komt naast Niko staan, en laat de stilte met zich meekomen. Hij hoeft niets te zeggen. Zijn blik glijdt over iedereen, rustend op het begin van de rij, waar Baylee staat. Een donkere, vaste blik glijdt op en neer over haar lichaam voordat hij haar emotieloos aankijkt.

Iemand naast haar duwt haar uit haar dagdroom, waarin ze hem net zo bestudeerde als hij haar.

“Ah, ik ben Baylee. Baylee Torres,” zegt ze snel, terwijl ze felrood wordt onder zijn doordringende blik. Hij knikt, en doet daarna exact hetzelfde met zijn blik bij de persoon naast haar. Ieder struikelt over hun naam, terwijl de Alpha niets zegt.

Dan komt zijn blik op mij terecht.

Ik begrijp meteen waarom de rest zo van hun stuk leek. Op het moment dat hij me aankeek, verdwenen de woorden die ik moest zeggen uit mijn hoofd. Het is zo intens, zo onderzoekend. Hij is een Alpha, en iedereen moet bang voor hem zijn, ik ook. Wat wou ik dat ik niet zo dwaas deed. Dit is mijn enige kans om indruk te maken, maar ik krijg de woorden nauwelijks over mijn lippen.

Shana moet me een por geven. Aarzelend stamel ik mijn naam, beschaamd dat ik zo reageerde. En even, heel even, meen ik te zien dat Kaels ogen zich lichtjes tot spleetjes vernauwen bij mij, voordat hij verdergaat naar de Ace.

Ik laat de adem ontsnappen die ik had ingehouden, en probeer te ontspannen. Mijn handpalmen zijn kletsnat van het zweet en mijn ademhaling is snel. Dat had veel beter gekund, zeker weten. Ik wil in zijn hoofd kijken en horen wat hij denkt. Waarschijnlijk zoekt hij een manier om van mij af te komen.

Als Kael onze namen heeft gehoord en ons genoeg heeft geobserveerd, knikt hij naar Niko en draait zich om om te vertrekken. We waren allemaal verbaasd dat hij geen enkel woord had gezegd, totdat één iemand zijn zorgen uitsprak.

Ik herinner me dat hij Aric heet. “Is dat alles?”

Kael stopt midden in zijn stap, en wij krimpen collectief ineen bij Arics brutaliteit. De Alpha draait zich om en kijkt recht naar degene die hem had aangesproken. Zijn uitdrukkingsloze gezicht laat geen vragen onbeantwoord. Hij staart gewoon, totdat Aric zenuwachtig begint te trillen.

“Ja Aric, dat is alles,” zegt Kael soepel. En verder werd er niets meer gezegd.

Ik weet niet wat dit betekent voor Aric, maar iets zegt me dat hij hier niet lang meer zal zijn. Voor ons anderen is het een opluchting. Eén minder is iets om te vieren, niet om je druk over te maken. Toch laat het een kilte in mij achter. Wat als iets eenvoudigs als mijn reactie ervoor kan zorgen dat ik niet ver kom? Het voelt dwaas om zo te denken, maar misschien is het waar.

Zodra Kael zo snel vertrokken was als hij gekomen was, stond Niko weer voor ons.

De rest van de dag werden we van elkaar gescheiden, en kregen we de opdracht om al onze tijd op onze kamer te besteden aan het lezen van de geschiedenis van de Discipline Pack. Het stoorde me, omdat ik op school al veel tijd had besteed aan het bestuderen van deze Pack. Tegen de tijd dat het avond werd, was ik uitgeput.

Ik duw het boek van me af, doe het lampje uit en val neer op mijn bed.

Om niet veel later, net nadat mijn ogen zich sloten, ernstig te worden gewekt.

Ik werd uit mijn bed getrokken voordat ik goed kon beseffen waar ik was. Het licht werd aangezet, waardoor ik werd verblind. Twee mensen stonden aan weerszijden van me, één stond recht voor me. Terwijl mijn ogen zich aanpassen, zie ik dat de persoon voor me donkere kleding draagt, met een sluier over het grootste deel van hun gezicht, waardoor hun identiteit wordt verhuld.

“Geen woord,” grommen ze.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 6

~Jada

Zelfs als ik wilde praten, kon ik het niet. Angst heeft mijn stem gegrepen.

De man die voor me staat is angstaanjagend. Hij oogt krachtig en intimiderend, met ogen zo blauw als de schuimende oceaan, maar zo koud als ijsschilfers. De stof die zijn neus en mond bedekt, past bij de capuchon die over zijn hoofd is getrokken, en bij de strakke kleding om zijn lichaam. Zijn jas lijkt gemaakt van gehard gaasstof – alsof het bedoeld is het bloed van een ongelukkig slachtoffer te laten weglekken – met verstevigde panelen op de borst en schouders.

Wie hij ook is, ik sta op het punt elk woord dat hij zegt te gehoorzamen. Ik zou geen schijn van kans tegen hem maken. Onder zijn kleding zie ik hoe gespierd hij is. Eén verkeerde beweging van mijn kant en het zou mijn einde kunnen betekenen.

Hij gebaart met één vinger naar de deur. Die vinger is gehuld in een leren handschoen, zodat hij geen sporen nalaat. Het is beangstigend. Gisteren zag ik de camera’s die in de hoeken van de kamer hangen. Zien zij dit niet?

Na zijn stille bevel haast ik me snel de gang in, gevolgd door de drie figuren achter me. De andere twee hebben sluiers die hun hele gezicht bedekken. Ik hoef ze niet eerder gezien te hebben om te weten wat ze zijn. Ik hoef het niet te vragen; ik kan het alleen maar aannemen. En het donkere gevoel in mijn buik vertelt me dat ik gelijk heb.

Ze zijn Silent’s.

Of ze me nu ontvoeren, of dit een zieke grap is die door Kael is opgezet, ik weet het niet. Een angstaanjagend vermoeden dringt zich aan me op; wat als dit een straf is voor de manier waarop Aric zich uitsprak tegen de Alpha? Misschien richt hij zich op ons allemaal vanwege zijn fout.

De Silent met de blauwe ogen legt zijn hand op mijn rug en leidt me door de gang. De lichten branden, maar ik zou deze vreemde mensen nooit kunnen identificeren.

Ik word naar buiten geleid, recht de deken van duisternis in. Dit zou het einde voor mij kunnen zijn. Misschien is het allemaal een list. Misschien word ik midden op dit veld wel naar mijn executie geleid. Die gedachten achtervolgen me terwijl ik steeds verder de duisternis in word gebracht. Ik draag alleen mijn nachtkleding, die dun is, en de gure kou blaast tegen mijn blote armen. Mijn tanden klapperen en mijn bloed wordt koud, maar dat is nog het minste van mijn zorgen.

Het is mijn lot dat me angst inboezemt.

Niet in staat om de stille tocht naar wat mijn dood zou kunnen zijn voort te zetten, kom ik abrupt tot stilstand, mijn blote voeten graven zich in het natte gras onder mij. De greep van de Silent om mijn arm wordt zo strak dat ik van de pijn mijn gezicht vertrek.

"Ik heb niets verkeerd gedaan," protesteer ik, terwijl ik probeer los te komen, maar het is tevergeefs. "Laat me alsjeblieft gaan, je wilt dit niet doen."

Ik draai me om naar de Silent. Ik weet niet of het komt door zijn kleding – met alleen zijn ogen zichtbaar – of gewoon de situatie waarin ik me bevind, maar terwijl ik in de pure ijzigheid van zijn irissen staar, heb ik nog nooit zo’n angst gevoeld. Cunningham zou jaloers zijn op hoe gemakkelijk deze man met één blik kan intimideren.

"Zwakheid tonen is dwaas," gromt hij. "Ik raad je aan te doen wat je gezegd wordt, maar dan wel met ruggengraat."

Hij drukt op mijn schouders en dwingt me op mijn knieën voor hem. Het gras, nat van de nacht, dringt door mijn nachthemd heen en verhoogt de kou die mij al heeft overgenomen. De Silent knielt voor me neer. Ik wil hem zoveel vragen stellen, maar ik bijt op mijn tong. Ik ga mijn geluk niet op de proef stellen na alles wat hij al heeft gezegd.

"Ik ga een paar vragen stellen en jij gaat ze beantwoorden," zegt hij beheerst, terwijl hij het leer over zijn knokkels recht trekt. "Als je dat niet doet, zijn er consequenties."

Het enige wat ik kan doen is knikken.

"Is de reden dat je een jaar bent blijven zitten op school omdat je de wet van Alpha Kael direct hebt getart?" De Silent’s toon wordt dieper, dreigend en zonder enige tolerantie.

Ik verstijf. "Nee."

Het is geen leugen, het is het achterhouden van de waarheid. Ikzelf heb nooit besloten om me voor de autoriteiten te verbergen zodat ik niet naar een kostschool hoefde. Mijn ouders waren op hun eigen manier vigilantes en wilden niet dat ik slachtoffer zou worden van dezelfde sleur als de andere leden van de Pack. Ze waren van plan te vluchten niet lang nadat ik werd meegenomen, maar het is er nooit van gekomen. Tenzij ze inmiddels uit de gevangenis zijn, al betwijfel ik dat ten zeerste.

"Jouw familie heeft je verborgen gehouden voor de autoriteiten om ervoor te zorgen dat je nooit naar een kostschool hoefde te gaan," zegt de Silent krachtig, alsof hij mijn gedachten kan lezen. "Waren ze van plan te vluchten uit de Discipline Pack?"

Ik weet niet wat ik moet zeggen, sprakeloos. Dit is kennis die niet zo moeilijk te vinden is, en toch ben ik verrast dat ze dit ter sprake brengen. Betekent dit dat ik uit deze competitie word gegooid?

Wanneer ik niet antwoord, grijpt de Stilte de kraag van mijn nachtjapon. “Beantwoord de vraag.”

“Ja, ze wilden weggaan. Kun je het ze kwalijk nemen?”

De Stilte laat me los en ik val weer achterover op het gras. Ik wist niet dat dit enige fysieke aanraking zou inhouden. Het jaagt mijn hart in mijn keel. Eerlijk zijn kan ervoor zorgen dat ik eruit word gegooid, maar dat is beter dan in elkaar geslagen worden door een groep Stilten. Zeker als ze gemakkelijk mijn leven zouden kunnen nemen.

“Waarom heb je je Meesteres ongehoorzaamd?” vraagt de blauwogige Stilte, tot mijn grote verbazing. Wil hij echt iets weten over zoiets kleins? Ik kan mijn hoofd er niet bij houden wat er nu gebeurt.

Ik kan het niet laten mijn wenkbrauw naar hem op te trekken. “Serieus?”

Of het nu mijn toon was, of het feit dat ik niet antwoordde, duidelijk maakte het hem niet erg gelukkig. Hij kijkt over zijn schouder, terwijl één van zijn metgezellen iets matzwarts in zijn hand stopt. Hij trekt zijn handschoen uit en schuift dit vreemde metalen voorwerp over zijn knokkels. Ik slik ongemakkelijk, wetende dat als hij me daarmee slaat, het veel pijn zal doen.

“Ik ga je het nogmaals vragen,” zegt hij langzaam. “Waarom heb je je Meesteres al die jaren ongehoorzaamd? Waarom heb je haar leven zo ongelooflijk moeilijk gemaakt voor diegenen op het instituut?”

Met de dreiging van dat stuk metaal op zijn knokkels en de indringende blik van die ogen, breek ik bijna volledig. “Omdat er voor mij toch geen hoop was. Ik ben niet slim, ik ben niet zelfverzekerd zoals de andere meisjes. Goed? Is dat wat je wilt horen? Dat ik nergens goed genoeg voor ben?”

Ondanks de overweldigende pijn die mijn hart teistert, omdat ik dit moet toegeven, weiger ik te huilen. In plaats daarvan kan ik mezelf amper bedwingen.

“Niemand van mijn familie kwam ooit op bezoek. Ik was de enige. Natuurlijk zaten mijn ouders in de gevangenis, maar ik had vrienden die het opgaven met mij. Er was een andere familie die dezelfde waarden deelde en die zijn nooit gepakt. En raad eens, ze kwamen nooit op bezoek. Hebben me nooit geholpen of iets,” zeg ik, biddend dat ik de tranen in mijn ogen kan houden in plaats van ze over mijn wangen te laten rollen.

Er worden even geen woorden gesproken vanuit de stilte. Hij kijkt van me weg, verdiept in gedachten. Ik neem aan dat hij waarschijnlijk bedenkt wat hij moet rapporteren aan Alpha Kael. Hoewel, misschien zie ik sympathie in die ogen.

Er valt niets meer te zeggen, ik word teruggeleid naar de gymzaal. Ik ben verbijsterd over wat ik daarbinnen zie.

Alle andere deelnemers die ik heb ontmoet zijn in de zaal. Ik zie Baylee aan de andere kant van de ruimte, hoofd in haar handen, huilend. Anderen zijn hetzelfde, sommigen zonder tranen, staren simpelweg in de verte, getekend door wat ze net hebben meegemaakt. Sommigen hebben gezichten bedekt met bloed, waar littekens van zullen blijven.

En net als wij binnenlopen, komt Kael binnen via de andere ingang.

Iedereen is stil, kijkt naar hem terwijl hij recht het midden van de gymzaal in loopt. Hij lijkt nauwelijks aangetast door het late uur, zo veerkrachtig en intimiderend als hij altijd lijkt te zijn. In de twee keer dat ik hem ooit heb gezien, tenminste. Hij laat zijn blik over ons allen gaan, zoekend naar wie gewond is en wie onaangeraakt bleef. Degenen die bloeden, hadden duidelijk moeite om eerlijk te zijn in hun ondervraging.

“Welkom bij de competitie,” zegt Kael langzaam, een diepe stem, ruw door zijn accent. “Eerlijkheid is de sleutel om een Stilte te zijn. Zonder eerlijkheid is er geen vertrouwen. En mijn Stilten moeten te vertrouwen zijn.”

Mijn kaak spant zich, een beweging waarvan ik hoop dat Kael die niet opmerkt. Hij lijkt scherp, in staat alles op te merken wat onder zijn radar probeert te vliegen.

“Ik bied mijn excuses aan voor eventueel aanstootgevend gedrag. Als iemand van jullie dacht dat dit gemakkelijk zou zijn, hebben jullie het goed mis. Je mag vrijwillig vertrekken als dit te ver ging,” zegt Kael eenvoudig, armen netjes op zijn rug gevouwen.

Niemand beweegt. Want hoe angstaanjagend dit ook was, wat er aan de andere kant op ons wacht, lijkt minder aantrekkelijk.

Zijn blik glijdt even over de mijne en ik verstijf. Hoe kan hij zoveel angst in mij opwekken met slechts één blik? Misschien is het het onvermoede potentieel dat hij verborgen houdt. Hoeveel weten deze Stilten eigenlijk van hem?

“Ga terug naar bed. Morgen begint je eerste trainingsdag,” kondigt hij aan voordat hij zich omdraait en wegloopt.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 7

~Jada

De volgende dag sprak niemand.

Het leek alsof er een gedeeld begrip was dat we niet zouden praten over wat er gisteravond was gebeurd. Waar het verhoor ook mee te maken had, het raakte onze grootste onzekerheden. Ze richtten zich op mijn familie. Het enige wat ik heb. Of had. Iedereen leek net zo ontdaan, met een dromerige blik en samengeperste lippen.

Aan de gezwollen, zwarte blauwe plekken op Arics gezicht de volgende ochtend, vergezeld door de bloedende sneetjes die afgedekt waren met dunne strookjes gaas, zie ik dat hij iets te verbergen heeft. Iets waardoor hij zo koppig moest zijn.

“Wie weet wat deze training vandaag inhoudt?” vraagt Dax. Ik mag Dax wel. Tot nu toe lijkt hij vriendelijk. Zijn ogen zijn zo zacht en warm. Ik hoop dat ik hem kan vertrouwen tijdens dit alles.

Het is Ace die zijn schouders ophaalt. “Vast iets vernederends.”

Eerlijk gezegd heb ik geen idee wat de dag zal brengen. Kael is zo’n raadselachtig figuur; wat er in zijn hoofd omgaat, weet niemand van ons. Als het iets is zoals gisteravond, weet ik niet hoe ik het aankan. Ik verwacht fysieke hindernissen, geen psychologische oorlogsvoering. Als Kael zo in ons hoofd wil kruipen, is het hem gelukt. Geen van ons ontkomt aan die lichte trilling van angstige onzekerheid.

“We zijn hier toch met een reden?” gromt Aric, terwijl hij de korstjes van zijn toast peutert. “Ik ga winnen, want wat er ook verder voor mij is, het kan niet erger zijn dan dit.”

Dat zijn moedige woorden, zeker van degene met de meeste wonden door zijn eigen koppigheid. Hij doet mee om te winnen, en zal waarschijnlijk mijn grootste concurrent zijn. Toch maak ik me geen zorgen. Als ik me ga bezighouden met wat anderen doen, ben ik gedoemd te falen.

“Als geen van ons wint, dan winnen twee anderen uit de andere secties. We zouden samen moeten werken om hen te verslaan, tenminste,” stelt Shana voor.

Ik knik instemmend, hopend dat de rest haar idee zal oppikken. Niemand heeft echter tijd om er echt over te praten voordat Niko op ons afkomt om ons op te halen. Het lijkt alsof iedereen te bang is om te praten in de buurt van onze trainer, terwijl we zwijgend naar de gymzaal lopen. Eén van ons is vast door hem ondervraagd vannacht. Ik moest denken aan die Silent die ik zag. Het medelijden in zijn ogen…

Er is iets aan hem dat griezelig bekend voorkomt. Ik weet niet wat het is, maar het is alsof ik die ogen eerder heb gezien. Hopelijk zie ik hem weer, zodat ik kan uitzoeken wat er aan de hand is. Tot die tijd moet ik me focussen op de training.

Eenmaal binnen in de gymzaal zet Niko ons op een rij, waarbij hij mij tussen Ace en Dax in duwt.

Ik had het vreselijk gevonden om het slachtoffer van Niko’s aanpak te zijn geweest vannacht. Die ogen zijn gehard door jarenlange ervaring. Hij is misschien jong, maar hij heeft meer gezien dan wij allemaal samen. Wat hij ook wilde van zijn slachtoffer vannacht, hij heeft het gekregen. En iets zegt me dat het Aric was.

“De sleutel tot het zijn van een Silent is om informatie te vergaren zonder dat het onderwerp het weet. Dit is zo essentieel, dat we het nu meteen aanpakken om de zwakste schakels te vinden en de concurrentie uit te schakelen,” legt Niko uit.

Een deel van mij is opgelucht. Spioneren deed ik vaak in het instituut. Vooral bij Cunningham, om te ontdekken wat ik tegen haar zou kunnen gebruiken. Het is ook een opluchting dat het nog geen fysieke test is. Het enige wat ik kan, is snel rennen.

“Je krijgt de naam van een mede-deelnemer en het is jouw taak om iets over hem of haar te ontdekken wat niemand anders weet,” zegt Niko.

Even draait mijn maag zich om.

Ik maak me minder zorgen over wat ik van een ander te weten moet komen, maar meer over wat mensen over mij zullen ontdekken. Ik heb een enorme wet overtreden in de Discipline Pack, waardoor mijn ouders uit de gevangenis kwamen. De mensen hier zijn misschien niet de beste mensen ter wereld, maar hoe zullen ze me behandelen als ze ontdekken dat ik een heel jaar lang de autoriteiten heb ontweken?

“Je mag geen contact opnemen met die persoon, anders word je onmiddellijk geëlimineerd. Het vraagt om sluwheid en sluipen. Als je geen van beide hebt, ben je mijn tijd niet waard,” zegt Niko kalm. Ik ril bij de toon van zijn stem. Het is afwijzend. Hij geeft helemaal niet om ons.

Voordat we weer konden vertrekken, begon hij alweer te praten. "Ik zou jullie aanraden je tijd verstandig te gebruiken. Hoe je dat doet, kan bepalen hoe lang je het hier volhoudt."

Nadat ons was verteld dat we de namen pas later vanavond zouden krijgen, verspreidden we ons.

Iedereen lijkt nog steeds een beetje op zijn hoede voor elkaar, dus lopen we allemaal ongemakkelijk uit elkaar. Baylee blijft achter, kennelijk omdat ze iets aan Niko wil vragen. Shana sluipt naast me zonder dat ik het doorheb terwijl we teruglopen naar ons gebouw. Ik schrik op, draai me om en zie haar met haar duivelse glimlach.

"Weet je waarom Baylee achterblijft?" vraagt ze, haar wenkbrauw op een manier optrekkend die ik alleen maar als ondeugend kan omschrijven. "Het is zo overduidelijk dat ze de aandacht van de trainer wil."

Ik probeer ongeïnteresseerd te lijken, want ik wil niet op iemands slechte kant terechtkomen. "Misschien begreep ze iets niet wat hij zei. Of probeert ze bij hem in de smaak te vallen."

"In de smaak vallen, dat is nog zacht uitgedrukt," zegt Shana. Ze lacht op een manier die me zenuwachtig maakt, alsof ze altijd iets verbergt, en ze lacht me uit omdat ik het niet weet. Ik heb er geen hekel aan, maar ik maak mezelf wel wijs dat ik maar beter niet te close kan worden, voor het geval ze inderdaad iets kwaadaardigs verbergt. In stilte hoop ik dat haar naam niet op mijn papiertje zal staan.

Ik haal mijn schouders achteloos op. "Ik zou er niet te veel bij stilstaan. Ze mag doen wat ze wil."

"Als een van ons probeert met een van die Stilten het bed in te duiken, betekent dat waarschijnlijk het einde van deze competitie voor ons," zegt ze tegen me, waarop ik mezelf moet bedwingen mijn ogen niet te rollen. Het is zwaar overdreven. "Ze is knap en elke vent zou gek zijn als hij haar afwijst als ze zichzelf aanbiedt."

Er is iets raars aan de manier waarop ze het zegt, maar ik schuif het van me af. Niko zou nooit met een van de deelnemers willen zijn. Echt niet. Hij heeft wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd dan leerlingen die net van school komen.

Voordat we ons woongebouw bereiken, zie ik het veld waar ik gisteravond naartoe werd gesleept. Het ligt vol obstakels en in het midden staat een groep van tien mensen.

Nog een sectie.

"Moet je dat nou zien," zegt Shana sluw, terwijl ze haar hand opsteekt om haar ogen tegen het felle licht te beschermen. "Nog een groep deelnemers. Maar deze gasten zien er allemaal mager uit. Wij gaan zeker winnen."

Ik kan niet veel zien in de verte, maar ik zie wel een groep mensen die allemaal naar een Stille voor zich staren. Ze zijn verstijfd van angst, net te horen gekregen wat er van hen verwacht wordt. Iets zegt me dat wat zij doen, niets te maken heeft met onze opdracht. Maar dat is niet waar ik me op focus.

De bouw van die Stille komt me bekend voor. Brede schouders, rechte rug. Tenzij ik droom, is het mijn ondervrager van gisteravond. Ik wist dat hij hier als trainer werkte, maar dan voor een andere sectie.

Een gevaarlijke gedachte sluipt mijn hoofd binnen. Ik moet uitvinden wie hij is.

Shana loopt alvast verder richting het gebouw, maar ik blijf achter, en blijf hem aankijken. Zijn rug is naar mij toe gekeerd, hij staat voor de groep deelnemers die met één schrik in elkaar zouden kunnen krimpen. Hij is intimiderend, dat herinner ik me nog wel. Misschien niet zo erg als de Alfa, maar hij bezorgde me toch een onaangename rilling over mijn rug.

Na het avondeten besluit ik vroeg naar mijn kamer te gaan. We zouden een papiertje op ons bureau vinden en dan zou de competitie echt beginnen. Bovendien moest ik even weg van die groep. Ze waren me te veel.

Ik sluit mijn deur en doe hem op slot, en draai me om.

Daar ligt een papiertje op het bureau, het licht van mijn lamp schijnt er recht op. Met een brok in mijn keel loop ik ernaartoe en pak het tussen mijn vingertoppen op. Het papier voelt bijna brozer dan normaal.

Ik vouw het open, en daarop staat een set instructies in handgeschreven inkt gekrabbeld.

Beste student,

Je krijgt de naam van een deelnemer, die je volledige aandacht vereist. Je moet iets over hem of haar te weten komen dat niemand anders weet. Hoe donkerder het geheim, hoe groter je kans om de volgende ronde te halen.

Je strategie moet van jezelf zijn, met een paar regels ter begeleiding.

De naam van je doelwit staat op de achterkant van dit papier. Succes.

Niko.

Met een diepe zucht lees ik het nog een paar keer over. Het zou dom zijn deze regels te vergeten. Pas als ik ze in mijn hoofd heb geprent, draai ik het papiertje om en onthul de naam op de andere kant.

Mijn ogen vallen op de naam, ik slaak een kreet en het papiertje glijdt uit mijn vingers.

Want op dat papier stond een naam die ik nooit had kunnen raden.

Alpha Kael

Veeg omhoog om door te gaan

Alpha Kael

Alpha Kael

51 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

51

Inhoud

Aa