Dag drie van mijn zelfopgelegde ballingschap, en ik heb het absolute dieptepunt bereikt: een hoodie die de wasmachine sinds dinsdag niet heeft gezien, een joggingbroek met een mysterieus vlekje, en Cheerios rechtstreeks uit de doos omdat de afwas meer energie vraagt dan ik nu bezit.
Het appartement is donker. JaloezieΓ«n dicht, telefoon ergens dood onder de kussens van de bank, en ik kijk naar reality-tv waarin deelnemers tegen elkaar schreeuwen over wie wiens yoghurt heeft opgegeten.
Hun problemen zijn tenminste oplosbaar.
Voordat ik mijn telefoon uitzette, toen ik nog de emotionele capaciteit had om de wereld onder ogen te komen, zag ik de berichten.
Mateo was de eerste, een alinea vol warmte en bezorgdheid:
M. Velasco: HΓ© Doc, gewoon even checken. Gaat het? Ik ben er als je iets nodig hebt. Echt, wat dan ook. Zelfs als het alleen is om naast je te zitten en niet te praten. Ik ben goed in niet praten. (Dat is een leugen, ik ben er verschrikkelijk in, maar ik zou het voor jou proberen.)
Toen die van Axel. Twee woorden met zijn typische brute efficiΓ«ntie:
A. Nielsen: Sorryβ¦
Ik heb ze allebei genegeerd. De meldingen verwijderd zonder verder te lezen dan de preview. Want iemand van dat team onder ogen komen voelt nu als vrijwillig emotioneel waterboarden, en mijn martelquotum voor deze maand is bereikt.
De sleutel draait zonder waarschuwing in het slot.
Ik kijk niet eens op van mijn cerealdoos. "Als je een seriemoordenaar bent, er ligt nog Thais in de koelkast. Neem het maar. Ik ben klaar."
"Jezus Christus, Selene." Naomi's stem snijdt door mijn dissociatieve waas, en plotseling gaan de lichten aan en knijp ik mijn ogen dicht als een vampier op klaarlichte dag. "Je ziet eruit alsof je al dagen dood bent en niemand het je verteld heeft."
Mijn kleine zusjeβvierentwintig, altijd overcafeΓ―neerd, nu in roze scrubsβgooit vier boodschappentassen op mijn aanrecht en kijkt me aan met die rechtvaardige woede die de zon opnieuw zou kunnen aanzetten.
"Hoe ben je ΓΌberhauptβ"
"Je stuurde me een sms waarin stond 'Ik ben okΓ©.' met een punt aan het einde. Je gebruikt nooit punten in sms'jes tenzij je van binnen doodgaat." Ze pakt al wijn uit. Meerdere flessen. "Ik ben vier uur gereden zodra ik het zag. Mijn supervisor verteld dat het een familie-noodgeval was, wat technisch gezien niet gelogen is, want jij bent een noodgeval."
"Ik ben okΓ©."
"Je eet cereal uit de doos in het donker om twee uur 's middags. Dat is het tegenovergestelde van okΓ©. Dat is een hulpkreet met extra melk."
Ze heeft gelijk. Ik zet de Cheerios opzijβvoorzichtig, want zelfs in een crisis blijf ik die persoonβen kijk toe hoe ze kaas, crackers, chocola en een Bluetooth-speaker uitpakt.
"Ik noem dit een wijn-en-destruction-noodgeval," kondigt Naomi aan terwijl ze al een fles ontkurkt. "Ik heb een playlist gemaakt. Hij heet 'Songs to Key His Car To.' Heel therapeutisch. Veel Carrie Underwood."
"Ik ga zijn auto niet bekrassen."
"Niet met die instelling." Ze drukt een glas wijn in mijn hand. "En nu praten. En ik wil de echte versie, niet de therapeutversie waarin je met klinische taal je gevoelens ontwijkt."
De wijn smaakt duur. Naomi doet nooit iets half. Ik neem nog een slok, en nog een, en ineens begin ik te pratenβecht te pratenβen alles komt eruit.
De kreten. De cheerleaders. De manier waarop Cassian zuchtte alsof ik zijn conference call onderbrak. De teamgenoten die me niet durfden aan te kijken. Mr. Popβvol spijtβachter zijn bureau. De chocoladetaart die over de marmeren tegels explodeerde als een eetbare metafoor voor mijn leven.
"En het ergste?" Mijn stem breekt. "Axel en Mateo probeerden me tegen te houden. Ze blokkeerden de gang, verzonnen smoesjes. Dat betekent dat zelfs zij het wisten. Iedereen wist het, behalve de idioot met de ringβ¦"
Naomi blijft precies drie seconden stil. Dan: "Ik mocht hem nooit."
"Wat?"
"Cassian. Ik mocht hem nooit. Weet je nog dat je die baan moest afwijzen vanwege hem? Hij wilde je niet laten gaan."
Ik val stil en denk aan de ruzie die we daarover hadden. Toen was hij mierzoet, "hoe kan ik de ster zijn zonder jou?". Ik gaf toen toe, want hoe kun je nee zeggen als de liefde van je leven je smeekt om te blijven? En nu voel ik me de grootste idioot. Godverdomme.
"En dat je voor hem bent verhuisd? Bovendien, hij lachte altijd als een autoverkoper. Alsof hij altijd de commissie op jouw affectie berekende."
Ik lach. Het is onwillekeurig, lelijk, en halverwege verandert het in een snik. Dan lach en huil ik tegelijk terwijl Naomi me in een knuffel trekt die ruikt naar ziekenhuisdesinfectie en vanille body spray, en ik haar scrubs doorweek met zes jaar ontkenning.
"Hij heeft me ten huwelijk gevraagd op de jumbotronβ¦" ik hik. "Twintigduizend mensenβ¦ Nationale televisieβ¦"
"En hij is nog steeds afval. Chic afval is ook afval, lieverd."
De wijn blijft vloeien. Naomi bestelt pizzaβextra kaas, want blijkbaar genezen koolhydraten verraadβen ik geef eindelijk toe aan het ding dat me sinds die dag opvreet.
"Mijn professionele identiteit is volledig verstrengeld met die organisatie. Zes jaar aan mijn reputatie gebouwd, mijn relaties met die spelers, mijn hele carrière... en ze hebben hem allemaal gedekt."
Ik staar naar het Ravens-logo op mijn hoodie. "Hoe ga ik daar ooit nog terug? Hoe kijk ik ze onder ogen?"
"Simpel. Dat doe je niet."
"Naomiβ"
"Ik meen het. Je reputatie hangt niet aan één club. Je bent briljant. Iedereen weet dat. Neem dat talent mee naar ergens anders. Iets zonder Cassian Drummond op elk reclamebord."
Ze laat het klinken alsof het makkelijk is. Alsof ik zes jaar gewoon in een doos kan stoppen en opnieuw kan beginnen.
"Bovendien," vervolgt ze, terwijl ze nog een pizzapunt pakt, "mijn volgende travel nursing contract begint in december in Seattle. Nieuwe stad, frisse start, koffie waardoor je Philadelphia vergeet. Zeg maar."
Seattle.
Regen en bergen en drieduizend mijl tussen mij en die badkamer.
Ik neem het nauwelijks op. Mijn hoofd blijft maar in dezelfde lus ronddraaienβde kreten, de zucht, de diamant die op zijn borst ketst, de ballon die wegdrijft als mijn toekomst.
Uren verstrijken. De wijnflessen zijn leeg. Naomi ligt languit op mijn bank, zacht snurkend met pizzavet op haar kin, en ik zit in het donker met mijn laptop op mijn schoot.
De ontslagbrief schrijft zichzelf: Geachte heer Kowalski, Per direct dien ik mijn ontslag in als teampsycholoog van de Philadelphia Ravens. Deze beslissing is definitief en niet onderhandelbaar. Ik wens de organisatie veel succes toe. β Dr. Selene Marlowe
Kort. Zakelijk. Volledig verstoken van het schreeuwen dat ik eigenlijk wil doen.
Het Ravens-logo staart me aan vanuit de e-mailheaderβdie stomme vogel met gespreide vleugels, triomfantelijk en zelfingenomen.
Zes jaar bracht ik door onder die vleugels. Bouwde ik mijn carrière, vond ik mijn identiteit, werd ik verliefd op de ster van het team waardoor het leek alsof ik eindelijk alles op orde had.
Mijn cursor zweeft boven de verzendknop.
Naomi mompelt iets in haar slaap over centrale lijnen en lastige artsen. Mijn appartement ruikt naar wijn en spijt. Buiten schittert Philadelphia in het licht, onverschillig voor het feit dat mijn hele leven net is ingestort.
Ik denk aan Cassians bericht. βDoe niet zo dramatisch.β
Ik denk aan het gezicht van Mr. Pop. De rookies die vluchtten. Axel en Mateo die de gang blokkeerden.
Ik denk aan twintigduizend mensen die juichten toen hij die ring om mijn vinger schoof.
Ik druk op verzenden. De bevestigingsmail komt direct, kil en automatisch: βUw bericht is verzonden.β Het Ravens-logo verdwijnt als ik mijn laptop sluit.
Mijn telefoon ligt nog steeds dood onder de bank. Naomi slaapt nog steeds. En ik zit om vier uur βs ochtends in het donker, werkloos en ongetrouwd, en kijk door mijn raam naar de skyline van Philadelphia alsof het het leven van een vreemde is.
Misschien is dat ook zo.
Misschien is het dat altijd al geweest.
Veeg omhoog om door te gaan
[Axels POV]
Mijn jumpshot is verneukt.
Drie dagen lang ketst de bal van de ring. Coach Bennett blijft me die blik gevenβde blik die zegt dat hij in zijn hoofd mijn ruilwaarde aan het berekenen is.
Het probleem is niet mijn techniek. Het probleem is dat ik, elke keer als ik aanleg, Selene zie die me in die gang voorbij duwt. Chocoladetaart in haar handen, gouden ballonnen vastgebonden aan haar pols.
Ik zie haar gezicht toen ze weer naar buiten kwamβniet huilend, wat erger was. Gewoon leeg. Uitgewist.
Ik wist wat Cassian aan het doen was. We wisten het allemaal.
Mateo en ik probeerden haar tegen te houden. Bedachten excuses over vrije worp-percentages, en toch liep ze gewoon langs ons heen.
De bal raakt opnieuw de ring, en ik wil iets door een raam gooien.
"Ben je vandaag nog van plan een schot te maken, of is dit performance art?" Mateo verschijnt naast me met twee Gatorades.
Zijn krullen plakken aan zijn voorhoofd, en hij heeft die blik die betekent dat hij te veel nadenkt over dingen die hij niet kan repareren.
"Rot op."
"Duidelijk." Hij gooit me toch een flesje toe. "Je bent al uit vorm sinds dinsdag."
Dinsdag. De dag dat Selene binnenkwam met een zelfgebakken taart en wegging met haar leven in stukken.
Ik zeg niets, drink gewoon de Gatorade alsof het het beeld misschien kan verdrinken.
Ik heb Selene twee jaar gerespecteerd. Niet beleefd professioneel respectβecht respect. Het soort dat je iemand geeft die je echt ziet.
Twee jaar geleden had ik "aanpassingsproblemen". Wat ze bedoelden was: Axel Nielsen speelt niet goed samen met anderen. Standaard aannames over rijke jongens uit Reykjavik. Kille vis. Dode ogen.
Selene riep me haar kantoor in en vroeg me niet om mezelf uit te leggen. Ze zat daar gewoon in stilte, tot ik klaar was om te praten.
Niemand had dat ooit eerder gedaan.
Ik vertelde haar over mijn vader. De eindeloze vergelijkingen met mijn oudere broer. De manier waarop niets wat ik deed ooit echt goed genoeg was. Ze luisterde alsof mijn woorden ertoe deden.
Toen ik klaar was, zei ze: "Je hoeft je broer niet te zijn. Je hoeft alleen de beste versie van jezelf te zijn. Degene die jij wilt zijn."
Ik lachte. Werkelijk gelachen.
Vorig jaar had Mateo zijn eigen problemenβfamilieruzies, geldzorgen. Ik vond hem om twee uur βs nachts in de kleedkamer, gewoon zittend daar. Ik deed wat Selene me had geleerd: ik ging naast hem zitten. Praatte niet. Was er gewoon, tot hij er klaar voor was.
Sindsdien is er een stille (voornamelijk van mijn kant) kameraadschap tussen ons die ik niet goed kan benoemen.
Vooral omdat, en ik heb het niet nodig dat hij het hardop zegt, want ik ben niet blind, Dr. Marlowe voor ons⦠iets belangrijkers is dan alleen de teamtherapeut.
De blijvende blikken, aanrakingen, het steeds weer haar gezelschap zoeken, wanneer dat mogelijk en gepast is. Ik dring nooit aan, probeer Cash niet in de weg te zitten. Maar ik ga ook nergens heen.
Dus ja. Ik ben woedend op Cassian. Maar ik ben ook boos op mezelf omdat ik niet meer heb gedaan.
Omdat ik Selene niet bij haar arm heb gepakt en haar de waarheid heb verteld, daar in de gang, gevolgen of niet.
De training is voorbij. Ik sta onder de douche, probeer drie dagen schuldgevoel van me af te wassen, als Mateo bij mijn kluisje verschijnt. Al aangekleed, zijn sleutels draaiend om één vinger, "We gaan."
"Waarheen?"
"Je weet wel waar ."
Ik weet het. We weten het allebei.
Het is zoβn stilzwijgend begrip dat ontstaat wanneer je hotelkamers en laatavondgesprekken hebt gedeeld en een bepaald soort afkeer voelt voor teamgenoten die vrouwen behandelen als verzamelobjecten.
Vijftien minuten later vinden we Cassian in de fitnessruimte, biceps curls doend voor de spiegel. Alleen. Zichzelf bewonderend alsof hij auditie doet voor een reclame van een geur.
Hij ziet ons in de spiegel en stopt niet eens met zijn herhalingen. "Als jullie hier zijn om me de les te lezen over Selene, bespaar je de moeite. Ze doet gewoon dramatisch."
Mateo bereikt hem als eerste. Ik zie zijn schouders verstijvenβprecies zoals vorig jaar, toen zijn broer belde om geld te vragen dat hij niet had. Gecontroleerd. Gevaarlijk.
βDramatisch,β herhaalt Mateo, alsof hij het woord op giftigheid test. βDat is waar jij voor kiest?β
Cassian legt het gewicht met overdreven zorg neer. Draait zich om. Lacht die franchise-spelerslach die een miljoen shirts heeft verkocht en nul oprechte menselijke connecties.
βKijk, ik snap het. Jullie hebben allebei iets geks met haar. Maar Selene wist waar ze aan begon. Ik ben het gezicht van dit team. Dat brengt voordelen met zich mee.β
Er knapt iets in mijn hoofd. Ik overbrug de afstand tussen ons en smijt hem tegen de lockers, hard genoeg om het metaal te laten rammelen. Zijn hoofd klapt achterover, en voor één prachtig seconde zie ik echte angst in zijn ogen.
βHaar naam. Zeg haar naam nog eens,β zeg ik, mijn stem vlak en ijzig. βIk daag je verdomme uit.β
βJezus, Axelββ
βHaar naam. Zeg het.β
Cassians glimlach wankelt. Goed zo. Ik wil dat hij wankelt. Ik wil dat hij breekt, zoals die taart op de badkamervloer.
Mateo komt naast me staan, en als hij spreekt, is zijn stem zo koud als ik hem maar één keer eerder heb gehoordβde nacht dat hij zijn broer zei dat hij zijn nummer moest wissen.
βJouw probleem, Cash, is dat je denkt dat iedereen jouw spel speelt. Je denkt dat we allemaal op dezelfde manier punten tellen, met dezelfde regels. Maar sommigen van ons geven daadwerkelijk om mensen die niet onszelf zijn.β
βOntroerend.β Cassian probeert sarcastisch te klinken, maar zijn stem breekt. βZijn jullie klaar? Ik moet mijn training afmaken.β
Ik leun zo dicht naar hem toe dat ik zijn te dure aftershave ruik. βAls je ook maar in haar buurt komt, als je haar een bericht stuurt, als je zelfs maar aan haar denkt op een manier die mij niet aanstaatβ¦ dan maak ik er mijn persoonlijke missie van om alles wat je lief is kapot te maken. Te beginnen met je gezicht, mooiboy.β
Ik laat hem dan los en hij wankelt, herpakt zich, probeert de grijns weer op te zetten. Het lukt niet helemaal. Er zit nu iets onrustigs in zijn ogen, iets dat weet dat hij net een grens over is gegaan die zelfs zijn sterrenstatus niet kan uitwissen.
We laten hem daar achter. Kijken niet om.
Onze vaste bar heet De Zevende Cirkel, wat afhankelijk van de avond ofwel ironisch ofwel accuraat is. We nemen plaats in onze gebruikelijke hoekbank, en Sasha brengt whiskey zonder dat we hoeven te vragen.
"Dus dat is gebeurd," zegt Mateo.
"Het is zo."
"Voel je je beter?"
"Nee." Ik sla de helft van de whiskey in één teug achterover. "Had het drie dagen geleden moeten doen."
"We hebben geprobeerd haar te weerhouden het te zien... Dat is iets."
"Het is niet genoeg."
Mateo is een lange tijd stil, roert met zijn glas. Dan: "Ze heeft ontslag genomen."
De woorden komen aan als een klap. Ik zet zorgvuldig mijn glas neer, want als ik dat niet doe, gooi ik het misschien. "Wat?"
"Drie dagen geleden de mail gestuurd. Per direct. Ze is klaar met de Ravens."
Natuurlijk is dat zo. Waarom zou ze blijven op een plek die Cassians ego belangrijker vond dan haar menselijkheid? Ik denk aan haar berichtenβde berichten die ik stuurde en die zij negeerde.
De verontschuldiging die zelfs tijdens het typen al hopeloos tekortschietend voelde.
"We moeten iets doen," zegt Mateo plotseling.
"Wat dan?"
"Iets echts. Voordat ze vertrekt. Iets wat zegt... ik weet het niet. Dat we er daadwerkelijk om gaven. Dat niet iedereen hier Cassian godverdomme Drummond is."
Hij heeft gelijk. Dit is wat we doenβMateo heeft de ideeΓ«n, de wilde creatieve impulsen die krankzinnig klinken tot ze werken. Ik heb de uitvoering, de koppige weigering te stoppen tot het klaar is.
"Wat had je in gedachten?"
Zijn grijns is pure chaos. "Ik ken iemand die op korte termijn lichtslingers kan regelen."
Ik tik mijn glas tegen het zijne. "Laten we het doen."
We brengen het volgende uur door met plannen. Mijn jumpshot is nog steeds waardeloos. Maar voor het eerst in drie dagen voelt het alsof ik op het juiste doel mik.
Veeg omhoog om door te gaan
[Selenes POV]
Twee weken werkloosheid en obsessief appartement poetsen later, en ik heb ontdekt dat ik zevenenveertig koffiemokken bezit. Zes jaar van βik verdien dezeβ retailtherapie doet dat met een meid.
Het is middernacht wanneer ik struikelend mijn appartement binnenkom, armen vol met afhaalmaaltijden en de soort wijn die zelfzorg uitschreeuwt. Mijn voeten doen pijn van het ijsberen. Mijn trots doet nog meer pijn.
Mijn ziel ligt sinds de Verjaardagsramp aan het infuus, maar hΓ©, de bank houdt in ieder geval nog steeds van me.
Ik reik naar de lichtschakelaar en de lichten knallen aan nog voor ik hem aanraak.
"VERRASSING!"
Een dozijn stemmen schreeuwt in koor, en ik laat elke doos vallen. Gouden ballonnenβdie verdomde gouden ballonnen weerβvullen mijn plafond. Sfeerverlichting hangt overal. Pizzadozen bedekken elk oppervlak.
Een met de hand geschilderd spandoek hangt boven mijn bank: DANKJEWEL, DOC.
Bijna het hele Philadelphia Ravens-team zit opeengepakt in mijn appartement.
Geen Cassian. Natuurlijk niet. Maar alle anderenβde mannen die ik zes jaar lang mentaal stabiel heb gehouden. De spelers die ik van metaforische afgronden heb gepraat, door paniekaanvallen heen heb geholpen, en voorbij het soort prestatiedruk dat volwassen mannen aan het huilen maakt.
Ze zijn er allemaal. In mijn woonkamer. Om middernacht.
Ze kijken naar me alsof ik doodga in plaats van gewoon ontslag te nemen.
"Watβ¦" Mijn stem klinkt verstikt. "Wat is dit?"
"Afscheidfeest," kondigt Marcus, de rookie power forward, aan. Hij draagt een feesthoedje. "Je dacht toch niet dat we je zouden laten vertrekken zonder afscheid te nemen?"
"We hebben tequila meegenomen," voegt iemand anders toe.
"Er is ook dure wijn," klinkt Mateo's stem boven de chaos uit, en ik zie hem achterin staan, leunend tegen mijn boekenkast met zijn kenmerkende grijns. "Ik heb de wijn geregeld. Zij de emotionele steun. Taakverdeling."
Naast hem doemt Axel op als een Noorse god die per ongeluk in een sitcom is beland. Zijn ijsblauwe ogen vinden de mijne aan de overkant van de kamer, en iets in mijn borst breekt open.
Zij hebben dit georganiseerd. Allebei.
Ik zie het aan de manier waarop ze staanβiets apart van de groep, me in de gaten houdend alsof ze bang zijn dat ik elk moment weg kan rennen.
En misschien doe ik dat ook wel.
"Toespraak!" roept iemand, en plotseling wordt er een fles met iets ambers in mijn hand gedrukt.
"Ikβ Ik ben hier niet goed inβ"
"Je hebt me door mijn scheiding heen gepraat," zegt Terry, de shooting guard. Zijn ogen zijn nat. Een volwassen man. Huilend. Om middernacht. In mijn appartement. "Toen ik dacht dat ik mijn kinderen zou verliezen, heb jij me geholpen uit te zoeken hoe ik een betere vader kon zijn. Hoe ik er kon zijn, zelfs als het pijn deed."
"Je hebt mijn carrière gered," voegt Marcus toe. "Toen ik klaar was om te stoppen, liet jij me geloven dat ik dit kon."
Ze gaan door. De een na de ander.
Verhalen over late-night telefoontjes en spoedsessies en die keer dat ik drie uur reed om bij iemands grootmoeder te zitten omdat hij de training niet kon verlaten, maar wel familie nodig had.
Ik ga huilen voor een dozijn professionele atleten, en er is niets dat ik kan doen om het tegen te houden.
"Op Doc!" Iemand heft een fles. "De enige persoon die Cassian Drummond er nΓ³g meer als een klootzak uit kan laten zien!"
De kamer barst los. Glazen klinken. Tequila vloeit. Iemand zet een afspeellijst op, en plotseling is mijn appartement vol met vreselijke danspassen en nog slechter gezang.
Ik drink. Ik drink om de scherpe randen te vervagen, om het afscheid te verzachten, om dit minder als een einde en meer als een chaotische pauze te laten voelen.
Uren verstrijken. Het gezelschap dunt uit. Tegen drie uur 's nachts zijn er nog maar drie mensen over.
Ik. Axel. Mateo.
We zitten op de vloer van mijn woonkamer, rug tegen de bank, benen verstrengeld. De tequilafles tussen ons is bijna leeg. Mijn hoofd is aangenaam wazig.
βHet spijt me,β zeg ik. De woorden voelen belangrijk. Noodzakelijk. βDat ik je berichten heb genegeerd. Naβ¦ alles. Je probeerde me tegen te houden, en ikββ
βDaar hoef je geen sorry voor te zeggen,β onderbreekt Axel me. Zijn stem is zacht. Afsluitend. βWe hadden harder ons best moeten doen.β
βJullie hadden me toch niet kunnen tegenhouden.β Ik neem nog een shot. βIk was er toch wel achter gekomen. Beter het pleister er in één keer aftrekken dan het langzaam lospeuteren.β
βWat een afschuwelijke metafoor,β zegt Mateo, maar hij glimlacht. βJe bent echt een therapeut.β
βWas een therapeut. Ben een therapeut? Grammatica is lastig als je dronken en werkloos bent.β
βJe hebt ontslag genomen. Dat is niet hetzelfde als werkloos zijn.β Mateo schuift dichterbij. Zijn schouder drukt tegen de mijne. βDat is kiezen voor jezelf in plaats van voor een giftige situatie. Dat isβ¦ gezond.β
βIs dat zo? Want ik ben een psycholoog die mensen zou moeten doorzien, en ik heb Cassian totaal niet gezien.β De bekentenis smaakt bitter. βZes jaarβ¦ Hoe kon ik dat missen?β
βMisschien hΓ©b je hem wel gezien,β zegt Mateo traag, βen heb je van hem gehouden ondanks alles. Dat is geen zwakte. Dat is gewoonβ¦ menselijk.β
Axels hand vindt de mijne in het donker. Knijpt er één keer in. βJe verdiende beter.β
De tequila laat alles belangrijk voelen. Betekenisvol. Alsof dit momentβdrie mensen op een vloer vol pizzavet en lege ballonnenβprecies is waar ik hoor te zijn.
βGestalttherapie,β kondig ik aan, want blijkbaar preekt Selene graag als ze dronken is. βOnvoltooid verleden ettert voort. De cirkel blijft openstaan, en je kunt pas verder als je hem sluit. Ik hebβ¦β
Met mijn vrije hand maak ik een vage beweging. βIk heb Cassian nodig om net zo veel pijn te voelen als ik. Misschien kan ik de cirkel dan eindelijk sluiten.β
βWat zou hem pijn doen?β vraagt Mateo. Hij klinkt oprecht nieuwsgierig.
βIk weet het niet. Publieke vernedering? Dat iedereen hoort wat hij gedaan heeft? Dat ze erachter komen dat ik het met zijn teamgenoten heb gedaan?β Ik lach, maar het klinkt lichtelijk hysterisch. βDat zou hem kapotmaken. Zijn ego zou dat niet aankunnen.β
De kamer wordt stil. Niemand lacht. Niemand beweegt.
Ik besef wat ik net heb gezegd. De tequila lijkt opeens een vreselijk idee.
Mateoβs stem is voorzichtig. Afgewogen. βZou je dat echt willen?β
βWat willen? Wraakseks met de teamgenoten van mijn ex-verloofde? Dat isββ Ik stop.
Kijk naar hen. Echt naar hen.
Axel kijkt me aan met die ijsblauwe ogen die alles lijken te zien. Mateo zit zo dichtbij dat ik de gouden spikkels in zijn hazelkleurige irissen kan onderscheiden.
βIk heb jullie opgemerkt,β zeg ik zacht. βAllebei. Hoe Axel me tijdens teamvergaderingen bekeek alsof hij iets probeerde te onthouden. En hoe jij, Mateo, steeds excuses zocht om naar mijn kantoor te komen, ook als je geen afspraak had.β
βIk vond je gewoon leuk,β geeft Mateo toe. Zijn stem is schor. Echt. βZocht gewoon een reden om bij je in de buurt te zijn.β
Axel zegt niets. Hij is nu op een paar centimeter afstand, zo dichtbij dat ik de warmte van zijn lichaam voel, en zijn ogen stellen een vraag die zijn mond niet durft te vormen.
βWil je dat echt?β vraagt Axel uiteindelijk.
Ik antwoord niet met woorden. Ik verklein de afstand en kus hem.
Het is eerst langzaamβaftastend, vragend. Dan glijdt zijn hand naar mijn nek, de kus wordt dieper en ineens is er niets langzaam meer aan. Zijn mond smaakt naar tequila en iets donkerders, en ik verdrink er maar al te graag in.
Dan vinden Mateoβs lippen de mijne, en het is andersβzachter, speelser, zijn tong die langs mijn onderlip glijdt voordat ik voor hem open.
Warmte overal. De urgentie groeit.
Dan weer Axel, vuiler dit keer, alsof hij met zijn vriend wedijvert. Zijn tanden klemmen zich om mijn lip, hard genoeg om te prikken. Mateoβs mond op mijn hals, zuigend op een plek die morgen zeker zichtbaar zal zijn.
βSlaapkamer?β stelt iemand voor.
Ik weet niet wie. Het kan me niet schelen. "Jaβ¦"
Het woord komt ademloos naar buiten. Wanhopig. Zeker.
Ergens in mijn door tequila doordrenkte brein weet ik dat dit een verschrikkelijk idee is. Ik weet dat er consequenties zullen zijn. Ik weet dat ik morgen wakker zal worden en onder ogen moet zien wat dit betekent.
Maar vannacht ben ik gewoon Selene. Niet Dr. Marlowe. Niet Cassians ex-verloofde. Gewoon een vrouw die zich goed wil voelen na weken van ellende.
Vannacht kies ik voor mezelf.
Veeg omhoog om door te gaan