passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Between Two Cowboys - Hoofdstuk #4 - door Yan Stellar

Between Two Cowboys

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

De whiskey bleef maar komen. Zij ook.

Kameron trok me uiteindelijk de dansvloer op, zijn hand rustend op mijn heup. Sterke vingers drukten in de ronding door de dunne stof, waardoor de hitte langzaam en pijnlijk zoet over mijn huid verspreidde als een vuurzee.

"Je trilt, vuurvliegje," fluisterde hij in mijn oor.

"Ik ben niet bang voor je, Kameron Banks."

"Heb ik nooit gezegd, lieverd. Maar je lichaam vertelt me iets wat je mond niet doet."

Voordat hij me dichter tegen zijn harde, grote lichaam kon trekken, sloot een hand zich om mijn pols. Colt trok me uit Kamerons greep en draaide me tegen zijn borst. Zijn arm sloeg om mijn middel, trok me dichterbij dan fatsoenlijk was.

Dicht genoeg om elke gespierde lijn tegen me aan te voelen.

Zijn duim trok langzame cirkels over mijn ruggengraat, en mijn verraderlijke lichaam leunde in die aanraking. De stof van zijn overhemd was warm tegen mijn handpalmen waar ik mezelf tegen zijn borst ondersteunde.

Kameron deed geen stap terug. In plaats daarvan kwam hij dichterbij, totdat ik volledig tussen hun lichamen ingeklemd stond. Zijn borst drukte tegen mijn rug, zijn handen landden aan weerszijden van mijn middel—ik was effectief gevangen tussen hen in.

"Je hoeft hem niks te bewijzen," zei Colt, zijn stem ruw.

"Misschien wíl ze dat wel," daagde Kameron uit, zijn ogen gericht op Colt over mijn schouder, terwijl zijn duim gekmakende cirkels op mijn taille trok.

Ik kon nauwelijks ademhalen. Colts handen gleden lager, rustend in mijn onderrug, terwijl Kamerons vingers zich in mijn taille spanden.

Ze waren allebei zoveel langer, breder, waardoor ik me klein en omsloten voelde, op een manier die ervoor zorgde dat de hitte laag in mijn buik samenklonterde.

"Ik-ik kan zelf wel praten," bracht ik uit, al klonk mijn stem schor en ademloos.

"Dan praat," mompelde Kameron, zijn lippen strijkend langs mijn oor.

Achter me voelde ik elke gespierde lijn van zijn borst, zijn heupen tegen me aangedrukt op een manier die nadenken onmogelijk maakte.

Colt boog zich naar me toe, zo dicht dat zijn adem over mijn gezicht streek. "Zeg ons wat je wilt, Ivory."

De nabijheid was duizelingwekkend. Ik verdronk in hun geur—aftershave, whiskey en iets onmiskenbaar mannelijks waardoor mijn knieën zwak werden.

"Jullie zijn allebei..." Ik kon het niet afmaken, overweldigd door het gevoel van mijn lichaam dat reageerde op manieren die mijn wangen deden gloeien.

Toen zag ik Mrs. Patterson vanaf de tafel met drankjes kijken. Oude Tom Wheeler die in het oor van zijn vrouw fluisterde. Drie vrouwen uit mijn moeders oude kerkkring met hun hoofden bij elkaar.

De hele stad keek toe hoe ik tussen twee mannen stond geklemd.

Tegen de ochtend zou dit het enige zijn waar iedereen over sprak.

"Ik moet lucht hebben." Ik trok me los. "Iedereen staart."

Ik strompelde door de menigte en barstte de koele nacht in. Sterren tolden boven mijn hoofd terwijl ik tegen de schuurmuur leunde, happend naar adem. De whiskey kolkte in mijn maag en de wereld kantelde scheef.

Zielig.

Ik had de controle moeten hebben vanavond. Ik zou hen laten verlangen naar wat ze niet konden krijgen—hen laten voelen wat ik al die jaren had gevoeld en dan weglopen.

In plaats daarvan gonsde mijn hele lichaam nog na van Colts handen op mijn heupen, van Kamerons adem langs mijn oor.

Eén dans had me nat en verlangend achtergelaten als de smoorverliefde tiener die ze zich herinnerden.

Zo veel voor kracht. Zo veel voor wraak.

Ik drukte mijn voorhoofd tegen het koele hout en haatte mezelf omdat ik hen nog steeds wilde.

"Loop je nu al weg?" Kamerons stem klonk achter me.

Toen ik mijn hoofd omdraaide zag ik dat ze allebei gevolgd waren. Kameron met die irritante grijns en Colt met zijn gespannen kaak.

"Ga terug naar binnen voordat iemand merkt dat je weg bent. Het gaat wel."

"Laat ze het maar merken, kan me geen fuck schelen. En het gaat niet wel." Kameron stapte dichterbij. "Je verstopt je alleen maar, zoals altijd."

Colt ging tussen ons in staan, zijn bredere lichaam blokkeerde Kamerons nadering. "Achteruit, Banks. Je bent dronken en je praat onzin."

"Praat niet voor haar," snauwde Kameron. "Dat is jouw probleem, McKenna. Jij denkt altijd te weten wat het beste is voor iedereen."

"Beter dan toekijken hoe jij met haar speelt als een van je buckle bunnies."

"Ik ben tenminste eerlijk over wat ik wil, kan toegeven dat ik haar wil. Jij hebt haar de hele avond uitgekleed met je ogen, maar bent te schijterig om haar aan te raken."

"Je weet niks van mij. Geen van jullie," zei ik, in een poging die waanzin te stoppen.

“Ik weet dat je jarenlang naar ons hebt verlangd.” Kameron stapte dichterbij en torende boven me uit. “Ik weet dat je de stad hebt verlaten omdat je het niet langer aankon om onzichtbaar te zijn. En ik weet dat je vanavond bent teruggekomen in dat excuus van een jurk, omdat je wilde dat we eindelijk zouden zien wat we al die tijd gemist hebben.”

Mijn handen balden zich tot vuisten. “Denk je dat ik me voor jou heb uitgedost? Ik heb me voor mezelf aangekleed. Want ik ben dat zielige meisje van vroeger niet meer!”

“Bewijs het dan,” daagde hij me uit, zijn adem streek langs mijn gezicht. “Stop met vluchten en bewijs dat je niet bang bent voor wat je wilt, vuurvliegje.”

Er brak iets in me. De woede transformeerde in iets donkerders, gevaarlijkers. De irritatie en oude pijn verdwenen, en er bleef niets anders over dan verlangen. Puur en onverdund.

Ze wilden bewijs? Ik zou ze bewijs geven.

Ik greep Kamerons shirt met beide handen en trok hem naar mijn hoogte. Ik drukte mijn mond op de zijne, maar dit was niet de zoete kus van een verliefd meisje. Terwijl ik hem hard kuste, beet ik in zijn onderlip, hard genoeg om hem te laten kreunen, en verzachtte het daarna met mijn tong, nam de volledige controle over de kus.

Plotseling trok ik me terug, liet hem hijgend en met grote ogen achter. “Denk je nog steeds dat ik Ryans onschuldige kleine zusje ben?”

Zonder op antwoord te wachten draaide ik me naar Colt, die met gebalde vuisten aan zijn zij toekeek, er volledig aan onderdoor gaand. Ik ging op mijn tenen staan, drukte mijn hele lichaam tegen het zijne, voelde hem al hard tegen mijn buik.

In plaats van hem meteen te kussen, gleed ik met mijn lippen langs zijn kaak, naar beneden over zijn nek, vond zijn hartslag en zoog er stevig aan, genoeg om een afdruk achter te laten.

Hij kreunde, zijn handen braken los en grepen mijn heupen. “Ivory—”

“Houd je mond,” fluisterde ik tegen zijn lippen voordat ik ze opeiste, hem traag en vuil kuste, precies zoals ik had geleerd dat mannen het wilden, mijn tong rollend tegen de zijne tot zijn zelfbeheersing volledig brak en hij ons omdraaide, mij tegen de muur drukte.

“We zouden moeten stoppen,” ademde hij tegen mijn lippen.

“Waag het niet nu te stoppen.”

We struikelden weg van de schuur, te dronken om te rijden, te wanhopig om het iets te kunnen schelen. De oude zadelkamer verscheen als in een droom.

Stoffige zadels. Paardendekens opgestapeld in de hoek. Leer en hooi. Kamerons stijve lul spande tegen zijn spijkerbroek terwijl hij me tegen de gesplinterde muur smeet, zijn mond een oven op mijn nek, tanden schamend over mijn hartslag.

“Zeg dat ik moet stoppen,” gromde hij, maar zijn handen trokken mijn slipje al opzij, zijn vingers glijdend door mijn natte verlangen. “Zeg het, en ik doe het.”

“Niet stoppen. Nooit stoppen.” Ik hijgde, mijn lichaam boog naar hem toe terwijl hij twee vingers in me werkte, ze precies goed krommend zodat ik kreunde.

Colt stond achter me, trok mijn jurk met brute efficiëntie uit, zijn ruwe handpalmen gleden omhoog over mijn dijen, duimen groeven in het zachte vlees van mijn billen.

Kamerons mond was overal—mijn keel, mijn borsten, zijn tong flikkerde over mijn tepels tot ze pijn deden. Colts pik, dik en zwaar, drukte tegen mijn rug terwijl zijn handen naar voren kwamen om mijn clit te knijpen en draaien, synchroon met Kamerons stotende vingers.

Ze legden me neer op de paardendekens, de ruwe stof schuurde over mijn huid terwijl ze hun kleren uittrokken.

Het was nog beter dan om het even welke van mijn smerigste fantasieën die ik jarenlang over hen had gekoesterd.

Ik kreeg niet maar één van hen. Beiden waren van mij. En het was perfect.

Handen die mijn lichaam aanbaden, vingers in mijn haar verstrengeld, ruwe stemmen die viezigheden in mijn oor fluisterden—hoe ongelooflijk strak ik was, hoe ze hier al die tijd van hadden gedroomd, dat ze niet zouden stoppen tot ik schreeuwde.

En ik deed het. Keer op keer.

Ik raakte de tel kwijt waar de een ophield en de ander begon. Handen en monden en gefluisterde namen. Genot bouwde zich op tot ik tussen hen in uiteenspatte. Meerdere keren gedurende de nacht, tot onze lichamen het opgaven en we in elkaars armen in slaap vielen.

De dageraad kroop door de kieren in de houten muren toen ik wakker werd. Hooi in mijn haar. Mijn jurk verkreukeld in de buurt. Toen het besef dat ik alleen was.

Schaamte overspoelde mijn borst, maar daaronder—onmiskenbare opluchting.

Ik wist niet hoe ik ze onder ogen had moeten komen na wat we hadden gedaan. Waar ik om had gesmeekt. Wat ze me hadden laten voelen.

Met trillende handen deed ik mijn jurk weer aan, de dekens hielden hun warmte nog vast, hun geur nog aanwezig.

Ze waren vertrokken zonder een woord.

Ik stond in de deuropening, keek hoe de zon de lucht roze en goud schilderde, en ik kon niet beslissen of ik dankbaar was of volledig gebroken.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Ik bewoog me door mijn diensten in de kliniek van dokter Perkins als een geest.

Drie dagen sinds het oogstfeest. Drie dagen van het onderzoeken van paarden en vee terwijl mijn lichaam nog steeds herinneringen vasthield die ik niet kon loslaten.

Die middag vond ik een excuus om langs het hoofdgebouw van onze ranch te gaan waar ze gewoonlijk helpen. Mijn vader zat aan de keukentafel, voorovergebogen over zijn kasboek met een leesbril op zijn neus.

"Hé, pap." Ik leunde tegen het deurkozijn. "Heb je even?"

"Altijd voor jou, lieverd. Wat is er aan de hand?"

"Ik moet deze week mijn dierenartsrondes afstemmen met de jongens op de ranch. Dokter Perkins wil dat ik nu zelf het vee in de noordweide doe, en ik wil niemand in de weg lopen."

Hij knikte zonder op te kijken. "Ik kan je het rooster geven. De meeste jongens werken tot vrijdag aan de afrasteringen."

Mooi. Dat is de ingang die ik nodig heb.

Ik hield mijn stem zorgvuldig nonchalant terwijl ik probeerde uit te vogelen hoe ik ze kon ontmoeten. "En Banks en McKenna? Werken die nog steeds op de noordweide?"

Mijn vader keek eindelijk op. Er flitste iets over zijn gezicht—verrassing misschien, of nieuwsgierigheid waarom ik het vroeg. Als hij het eens wist…

"Kameron is vertrokken naar het rodeocircuit, vertelde hij me gisteren voordat hij ging. Een paar talentenscouts zagen hem rijden op de provinciale kermis vorige maand. Ze deden hem blijkbaar een aanbod dat hij niet kon weigeren."

Mijn maag zakte tot op de grond en ik greep het deurkozijn steviger vast. "En Colt?"

Pap haalde zijn schouders op en keek weer in zijn kasboek. "McKenna kreeg een managementfunctie aangeboden op een ranch in Texas. Vertrok dezelfde ochtend als Banks. Geen fatsoenlijk afscheid. Gewoon zijn truck ingepakt en bij zonsopgang weggereden."

Dezelfde ochtend gisteren. Allebei. Weg.

Zonder zelfs maar… Godverdomme.

"Dat is lastig," wist ik uit te brengen. "Goede krachten zijn moeilijk te vinden."

"Vertel mij wat. Ik moest alles op alles zetten om hun werk op te vangen." Hij schudde zijn hoofd. "Nooit gedacht dat die twee zouden weglopen, maar je kent mensen blijkbaar nooit echt."

Ja, blijkbaar nooit niet.

Dus excuseerde ik me maar snel voordat mijn gezicht me zou verraden en mijn vader door zou krijgen dat er iets gebeurd was tussen zijn eenzame enige dochter en twee hete roekeloze cowboys.

Niemand zal het ooit weten.

* * *

De volgende twee maanden waren behoorlijk zwaar terwijl ik me volledig op mijn werk stortte.

Elk ziek dier, elke spoedoproep, elke kans om me te bewijzen aan dokter Perkins—ik greep alles aan. Als ik maar druk genoeg was, uitgeput genoeg, kon ik misschien de smaak van whisky en het geluid van mijn naam op hun lippen vergeten.

Ophouden met herinneren hoe het voelde om eindelijk te krijgen waar ik zo lang naar verlangde, om het vervolgens bij zonsopgang alweer kwijt te zijn.

De signalen waren er, schreeuwend naar me in een taal die ik weigerde te vertalen.

De ochtendkoffie waarvan ik plots moest kokhalzen. De wereld die op zijn kant hing als ik te snel opstond. Mijn spijkerbroek die strakker zat terwijl ik amper at.

Ik gaf alles de schuld—stress, uitputting, liefdesverdriet. Alles behalve de waarheid.

Tot die ochtend dat ik het paard van mevrouw Henderson onderzocht en de stal begon te draaien. Ik haalde ternauwernood buiten voordat ik mijn maag leegde achter het hek.

Toen herinnerde ik me dat mijn menstruatie uitblijft.

De rekensom was een wrede grap.

Acht weken sinds het oogstfeest. Acht weken sinds ik mezelf tussen twee cowboys had geperst en deed alsof ik hun spel kon spelen zonder gevolgen.

Ik reed naar de apotheek, en zat daarna een uur later op de koude tegelvloer van mijn badkamer, vier positieve zwangerschapstesten voor me uitgestald als een vonnis.

Mijn handen stopten niet met trillen. "Godverdomme. Godverdomme. Godverdomme."

Nee… Dit kan toch niet? Van één roekeloze nacht? Zomaar? Ik moet het zeker weten, keiharde bevestiging. Deze testen kunnen best goedkope (niet goedkoop, trouwens) troep zijn uiteindelijk.

Dus moest ik zekerheid hebben voordat ik mezelf volledig liet instorten.

Ik belde de kliniek en maakte een afspraak voor een echo. Daarna belde ik Marisol.

Ze was mijn beste vriendin geworden de afgelopen maanden, sinds haar moeder de bakkerij had geopend en haar naar onze ranch stuurde om goede bloem en eieren te kopen.

Het Universum heeft echt een vreemde zin voor humor.

De scherpgebekte cheerleader van mijn middelbare school, die destijds echt niets met een lelijk eendje als ik te maken wilde hebben, runt nu het café van haar familie en is op de een of andere manier mijn reddingslijn geworden.

Zij is ook de enige die weet van die avond tijdens het oogstfeest.

Ze trok mijn geheim uit me een paar weken geleden, op een avond dat ik te lang aan haar toonbank bleef hangen na een lange werkdag, bier drinkend en doen alsof ik niet uit elkaar viel.

Ik had haar alles verteld en Marisol was eigenlijk lief en steunend over het hele verhaal. Ze beloofde het aan niemand te vertellen en gaf me woorden die ik nodig had, samen met meedogenloze realitychecks.

Ik hou echt van dat meisje.

Nu was zij degene die erop stond om me te steunen en me naar de kliniek te rijden in haar oude truck, haar hand die de mijne vond toen ik niet kon stoppen met beven.

De echoscopiste was vrolijk, tot ze dat niet meer was. Haar gezicht veranderde van professioneel vriendelijk naar iets anders terwijl ze de scanner over mijn nog platte buik bewoog.

"Interessant," mompelde ze.

"Interessant goed of interessant slecht?" eiste Marisol te weten.

De dokter kwam binnen, nam de scanner over, en verwoestte mijn leven met vijf woorden: "Gefeliciteerd. Je krijgt een drieling."

Het werd stil in de kamer, behalve het geluid van drie snelle hartslagen die de speakers vulden. Thump-thump-thump-thump-thump-thump.

"Sorry, wat?" Mijn stem klonk verstikt.

"Drie verschillende embryo’s. Drie hartslagen. Allemaal precies acht weken oud."

Marisols lach was op het randje van hysterisch. "Holy shit. Jij doet echt niks half, hè?"

"Weet u het zeker?" fluisterde ik. "Er is geen vergissing?"

"Geen vergissing. Drie gezonde hartslagen. Je zult regelmatig afspraken moeten inplannen—meervoudige zwangerschappen vereisen zorgvuldige controle. Heb je vragen?"

Ik had duizend vragen. Geen daarvan ging over medische zorg.

Drie baby’s. Eén nacht met twee mannen. Geen manier om te weten welke cowboy de vader is.

Maar nieuws verspreidt zich in kleine dorpen sneller dan ik had verwacht. Zeker als je broer hulpsheriff is.

Ryan stond op mijn veranda te wachten toen Marisol me afzette. Nog steeds in uniform en kijkend als rechter, jury en beul in één persoon.

"Binnen," beval hij. "Nu."

"Jou ook leuk te zien, lief broertje."

Hij volgde me naar binnen en smeet de deur zo hard dicht dat de foto’s aan de muur rammelden. "Drieling, Ivory? Drieling?"

Geweldig, daar gaan we. Maar ik heb daar nu echt geen energie voor. "Blijkbaar wel."

"Wie is de vader?"

Ik schonk mezelf water in met handen die nog maar een beetje trilden. "Dat gaat jou niks aan."

"De hel dat het niet zo is!" Hij greep mijn arm en dwong me hem aan te kijken. "Mijn kleine zusje is zwanger van drie kinderen en wil niet zeggen welke klootzak haar dit heeft aangedaan?"

"Aangedaan? Niemand heeft mij iets aangedaan. Ik ben een volwassen vrouw die een keuze heeft gemaakt."

"Een keuze die je leven gaat ruïneren. Je bent tweeëntwintig. Je bent net aan je carrière begonnen. Drie baby’s, Ivory. Drie." Zijn stem werd luider. "Je kunt ze niet houden."

Ik kon niet geloven dat hij voor mij beslissingen stond te nemen. "Pardon?"

"Je hebt me gehoord. Dit is krankzinnig. Je wilt ons niet eens vertellen wie de vader is."

"Stop hiermee." Ik trok mijn arm los. "Wil je me serieus vertellen dat ik een abortus moet laten doen?"

"Ik wil dat je realistisch bent. Je hebt geen steun, geen man, geen—"

"Ik heb mezelf. Dat is genoeg!"

De voordeur ging open. Mijn vader stapte binnen, zijn gezicht ernstig.

Hij had het gehoord. Natuurlijk had hij het gehoord.

"Ivory." Zijn stem was zachter dan die van Ryan, maar de teleurstelling erin sneed dieper. "Je broer heeft een punt. Dit is... veel om alleen te dragen. Misschien moet je al je opties overwegen."

"Mijn opties." Ik keek tussen hen in—mijn vader met zijn bezorgde ogen, mijn broer met zijn rechtvaardige woede. "Jullie willen dat ik van mijn kinderen afzie omdat ze lastig zijn? Omdat ik niet een of andere man wil aanwijzen die dit acceptabel maakt?"

"We willen wat het beste voor je is," zei pap.

"Nee. Jullie willen wat het makkelijkste is. Wat de familie niet in verlegenheid brengt of jullie leven niet ingewikkeld maakt." Ik liep naar de deur en hield hem open. "Allebei. Buiten."

"Ivory…" begon Ryan.

"Weg. Nu."

Ze gingen weg. Ryan met een laatste waarschuwende blik, mijn vader met een diepe zucht die hem tien jaar ouder maakte. Ik sloot de deur en leunde er met mijn rug tegenaan.

Mijn handen vonden mijn buik—nog plat, nog steeds de drie levens verbergend die in mij groeiden.

"Het is gewoon ons," fluisterde ik tegen hen. "Maar ik beloof jullie, dat zal genoeg zijn."

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 5

* Heden *

Ik stond bevroren in de tuin van mijn vader, mijn laarzen geworteld in de aarde alsof ik daar was opgegroeid, terwijl mijn lichaam me verraadde met elke bonzende hartslag.

De gezichten van mijn kinderen flitsten achter mijn ogen. Hun ogen. Hun glimlachen. Hun vader staat op drie meter afstand. Als ik nu maar kon zeggen wie van hen het was.

"Ivory." Colts stem was zachter dan ik me herinnerde, maar ook grover. "Het is... het is goed je weer te zien."

Zes jaar hadden hen niet geraakt zoals ze mij hadden geraakt. Kamerons roekeloze grijns wankelde voor een fractie van een seconde, iets bijna kwetsbaars flitste over zijn gezicht voordat het masker weer op zijn plaats gleed.

"Hey, vuurvreter," zei hij, en verdomme hem dat hij het zo liefdevol liet klinken. "Je ziet er..." Hij stopte, slikte. "Je ziet er goed uit. Echt goed."

Ik wilde lachen. Of schreeuwen. Misschien allebei.

Ze stonden daar alsof we oude vrienden waren die elkaar weer ontmoetten. Alsof ze me niet helemaal gek hadden geneukt in de zadelkamer en waren verdwenen voor zonsopkomst.

"Oh, alsjeblieft. Kappen nou." De woorden kwamen spottend en scherp genoeg om te snijden. "Waag het niet daar te gaan staan en te doen alsof—"

"Ivory, alsjeblieft." Colt zette een stap naar voren, zijn handen opgeheven alsof hij een geschrokken merrie benaderde. Die hazelnootkleurige ogen bevatten iets dat gevaarlijk dichtbij spijt leek te komen. "We moeten praten. Wij drieën."

"We hebben niets om over te praten."

"Wij zijn nu de eigenaren van de ranch," zei Kameron rustig. "Daar moeten we het over hebben. Onder vier ogen."

Colt kwam van de veranda af voordat ik kon weglopen en Kameron volgde, zijn stem zacht op een manier die mijn huid deed kriebelen, terwijl hij verderging.

"Je vader heeft rust nodig. Zijn toestand... Nou, we willen hem niet meer belasten dan strikt noodzakelijk. Dit gesprek moet hem niet belasten."

Mijn vader stond hulpeloos op de treden, zijn trillende handen voor zich gevouwen.

De schuld in zijn ogen brak me bijna, maar ik kon hem nu niet troosten. Ik kon niets anders doen dan deze twee mannen volgen het hoofdgebouw van de ranch in, als een lam naar de slachtbank.

Ze leidden me naar het kantoor van mijn vader in het hoofdgebouw. Dezelfde kamer waar ik als tiener had geleerd de boekhouding van de ranch te doen.

Nu zat ik tegenover twee mannen die elk stuk grond bezaten dat mijn familie in drie generaties had opgebouwd.

Kameron nam plaats in de leren stoel alsof hij er thuishoorde, terwijl Colt zich bij het raam posteerde, me aankeek met die ondoorgrondelijke ogen.

"Weet Ryan hiervan?" De beschuldiging sneed uit mijn keel. "Hoe is dit in godsnaam gebeurd? Jullie waren zes jaar geleden opeens weg, opgelost als rook, en nu bezitten jullie alles waar mijn familie generaties over heeft gedaan om het op te bouwen?"

Kameron haalde zijn schouders op, die irritante glimlach nog steeds spelend om zijn lippen. "Wie denk je dat ons vertelde dat je ranch aan het verdrinken was?"

Mijn maag zakte weg.

Wat een stomme...

"We kwamen hem ongeveer een week geleden tegen in de bar." Hij bekeek zijn nagels met gemaakte nonchalance. "Oude vrienden die bijpraten, drankjes vloeien—je weet hoe dat gaat. Ryan praatte altijd te veel na zijn derde whisky. Hij stortte zijn hart uit over de schulden van papa, de bank die cirkelde als gieren, hoe bezorgd hij was om zijn kleine zusje."

"Ryan zou nooit—"

"De ziekte van Parkinson van je vader verwoest meer dan alleen zijn lichaam."

Colt onderbrak, draaide zich eindelijk van het raam af.

"De ziekenhuisrekeningen. De gemiste betalingen. Het langzame verval van alles wat je grootvader heeft opgebouwd. Ryan was wanhopig. Hij maakte zich zorgen om jou, Ivory. Om wat er zou gebeuren als de bank uiteindelijk de leningen opeiste en jullie met niets achterbleven."

"Dus kwamen jullie als helden invliegen?" Ik lachte, maar het klonk gebroken. "Wat ontzettend nobel."

"Zo was het niet. Kameron en ik praten er al een tijd over om onze middelen te bundelen." Colts beheerste toon stond haaks op mijn woede. "Investeren in iets blijvends in plaats van steeds achter de volgende rodeo of het volgende veecontract aan te zitten."

"We zijn hier opgegroeid."

Kameron leunde naar voren, zijn ellebogen op zijn knieën, en keek me recht in mijn ogen aan.

"Je vader gaf ons werk toen niemand anders dat deed. Hij heeft ons alles geleerd over het boerenleven. Dit land betekent iets voor ons, Ivory. We zijn geen buitenstaanders die komen om alles wat je familie heeft opgebouwd af te breken. We willen het redden. Weer winstgevend maken."

Er brak iets in mij open en ik stond zo snel op dat de stoel over de houten vloer schraapte. Mijn vuisten gebald langs mijn zij.

"Denken jullie nu echt dat je hier terug kunt komen spelen voor redder, na wat jullie gedaan hebben?" De woorden stroomden eruit, zes jaar woede eindelijk op hun doel gericht. "Ik werd alleen wakker in die zadelkamer en jullie waren gewoon—weg. Verdwenen. Alsof ik niets meer was dan een handig lichaam om jullie één nacht te verwarmen!"

Geen van beiden sprak, de stilte die volgde was oorverdovend. Zelfs Kamerons grijns was verdwenen.

"Jullie hebben me gebruikt en zijn zonder een woord verdwenen. Geen briefje. Geen telefoontje. Niet eens een afscheid van de man die jullie praktisch heeft grootgebracht!"

Mijn stem brak bij die laatste woorden en al mijn kracht was nodig om de tranen binnen te houden.

"Ik ga niet werken voor mannen die me behandelden als een eenmalig geintje. En nu willen jullie dat ik glimlach en voor jullie werk? Ik vertrek liever van deze ranch dan dat ik aan een van jullie verantwoording afleg."

Colt bewoog toen, trok langzaam een map uit de bureaulade. Een map die ik herkende omdat ik die papieren drie jaar geleden had getekend, wanhopig op zoek naar stabiliteit.

"Iedereen in dienst blijft onder z'n bestaande contract."

Zijn stem is kalm, bijna zachtaardig. Alsof hij slecht nieuws bracht aan een rouwende familie.

"Je vader heeft daar tijdens de verkooponderhandelingen voor gezorgd. Hij probeerde je te beschermen, Ivory. Je praktijk en je inkomen te beschermen."

Hij schoof de map over het bureau naar me toe.

"In je contract staat een boeteclausule voor vroegtijdige beëindiging. Standaardtaal voor een functie met huisvesting en apparatuur inbegrepen." Zijn hazelnootkleurige ogen ontmoetten de mijne. "Vijftigduizend dollar."

Mijn bloed stolde.

Vijftigduizend dollar. Ik had geen vijftigduizend dollar.

Ik had drie kinderen die nieuwe kleertjes voor de kleuterklas nodig hadden. Ik had een dierenartsenpraktijk die amper break-even draaide. Ik had een bankrekening die bij elkaar werd gehouden door gebeden.

"Dit is een grap." Mijn stem was verstikt. "Jullie willen me echt vertellen dat ik hier vastzit vanwege de kleine lettertjes die ik drie jaar geleden heb getekend? Dat ik niet weg kan lopen van dit—van jullie—zonder een fortuin te betalen dat ik niet heb?"

"Dat is precies wat we zeggen." Kameron leunde achterover tegen de stoelleuning, die duivelse grijns langzaam terugkerend op zijn lippen. Het middaglicht weerkaatste in zijn ijsblauwe ogen en mijn maag draaide om. "Het lijkt erop dat je aan ons vastzit, vuurvreter."

Deze bijnaam bezorgde me een scala aan gevoelens, waaronder kippenvel. Hij had me zo voor het eerst genoemd jaren geleden, toen ik mijn geduld verloor en hij lachte om het vuur in mijn ogen.

Stiekem vond ik het toen leuk. Nu voelde het als een ketting om mijn keel.

Ik keek tussen hen in—Kameron met zijn achteloze charme, Colt met zijn stille intensiteit—en zag mijn toekomst zich uitstrekken als een gevangenisstraf.

Dagelijks contact met de mannen die mijn lichaam nog steeds deden branden. Dagelijks contact met de mannen die me drie kinderen hadden gegeven en het niet eens wisten.

Vijftigduizend dollar stond tussen mij en mijn vrijheid. Ik zat gevangen.

Veeg omhoog om door te gaan

Between Two Cowboys

Between Two Cowboys

120 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

120

Inhoud

Aa