POV Noelle
Mijn alarm heeft om 8:47 uur een volledige aanval, en eerlijk? Zelfde energie.
Ik sla met mijn hand op het nachtkastje, mis mijn telefoon drie keer voordat ik eindelijk het demonische gegil vermoord. Twintig minuten. Ik heb precies twintig minuten om bij het Riverside Kinderopvangcentrum te komen voor bijles.
Godver mijn hele leven.
Ik trek snel een spijkerbroek en een Princeton sweater aan als mijn telefoon begint te trillen alsof hij bezeten is.
"Trut, waar ben je?!"
Jamie's stem zou gewapend glas kunnen breken en ik moest de telefoon van mijn oor houden. "Jezus Christus, Jamie. Binnenstem."
"Doe niet zo Jezus Christus tegen mij! Ik probeer je al uren te bereiken! Je bent verdwenen met Warren en ik dacht dat je eindelijk goed geneukt werd."
"Ik ben thuis."
"Saai. Vertel me het goede nieuws." Ik kan hem haast horen trillen van opwinding. "Is je kers geplukt? Moet ik langskomen met een taart waar 'Kers Geplukt' op staat? Want dat doe ik echt, en ik zorg dat hij in de vorm van een di—"
"Er is niks goeds gebeurd."
Er valt een lange stilte voor hij weer praat, "Hoe bedoel je, er is niks goeds gebeurd? Je ging weg met Warren Nielsen alsof je hem wilde beklimmen als een verdomde boom."
"Het was een setup." De woorden smaken naar as en verraad. "Een echt verdomd ingewikkelde setup."
"Setup hoe? Als in plankenkoorts? Want eerlijk, jongens als Warren zijn meestal alleen maar bluf en niks als het op—"
"Jamie." Ik kap hem af voordat hij zijn zoveelste proefschrift over toxische mannelijkheid kan afsteken. "Warren probeerde me te verkrachten. Hij en zijn vrienden. Ze hadden zelfs camera’s klaargezet."
Doodse stilte aan zijn kant, het voelde als een eeuwigheid.
En dan eindelijk: "Ik ga die klootzakken castreren met een roestige lepel."
"Sluit maar achteraan."
Ik check mijn spiegelbeeld—zie er nog steeds uit alsof ik tien rondes met een blender heb gevochten, maar de kinderen hebben wel erger meegemaakt.
"Maar het is oké. Ik ben officieel klaar met Warren verdomme Nielsen. Had maar naar mijn gevoel geluisterd in plaats van naar mijn papa-issues."
"Goed. Hij was toch manipulatief trustfonds-kutvolk." Jamie’s stem gaat van moordlustig naar nieuwsgierig. "Wacht, hoe ben je weggekomen?"
"Weet je nog die man die je op het feest zowat zat te neuken met je ogen en waar je werd gecockblockt?"
"Die ene waardoor mijn pik keihard werd en mijn slipje in de knoop lag?"
"Die ja. Owen Tate, mag ik je voorstellen aan mijn nieuwe bodyguard."
Jamie’s gil dreigt mijn trommelvlies te laten knappen. "Dit meen je niet! Je vader heeft een bodyguard voor je ingehuurd zonder het te zeggen?"
"Weer zo’n beslissing zonder de persoon te raadplegen die het aangaat." Ik sta stil bij de deur. "Anyway, ik moet gaan. De kinderen wachten."
"Wacht, welke kinderen?"
"Kinderen uit het opvanghuis. Ik geef op zaterdag bijles, weet je nog? Rekenen en lezen voor kinderen die van hun familie zijn gescheiden."
"O ja. Je door schuld gedreven vrijwilligerswerk."
"Het is niet door schuld gedreven, het is—" Ik pauzeer. "Oké, het is deels schuld. Maar die kinderen hebben hulp nodig, en ik ben irritant goed in uitleggen waarom X gelijk is aan wat de fuck dan ook."
Ik hang op en haal diep adem. Tijd om het volgende verse hel te trotseren dat me te wachten staat.
Ik doe mijn deur open en wil meteen weer terug mijn bed in kruipen.
Owen staat recht tegenover mijn deur als een soort goedgeklede wachter. Vers gestreken kleren, perfect haar, hij ziet eruit alsof hij uit een modetijdschrift is gestapt in plaats van een nacht jongens in elkaar te slaan.
"Ga je ergens heen?" Zijn stem is kalm, beheerst, alsof me stalken gewoon een standaard dinsdag is.
"Ja. Weg van jou." Ik doe de deur op slot en loop naar de trap, maar hij loopt naast me alsof hij een schaduw met bindingsangst is.
"Dan breng ik je."
"Ik heb een auto."
"En ik heb een baan te doen."
"En ik heb een werkend brein."
"Twijfelachtig."
Ik stop midden in de gang en draai me naar hem toe. "Sorry?"
"Je liep recht in een overduidelijke valstrik gisteravond. Je beoordelingsvermogen is op z’n best dubieus."
"Ach, rot op." Ik draai me weer om en begin sneller te lopen. "Jij weet niks van mij of mijn leven of waarom ik de keuzes maak die ik maak."
"Ik weet genoeg."
"Je weet niks." Ik loop nu bijna te snel, mijn woede maakt me onoplettend. "Je bent gewoon een ouwe vriend van mijn vader, ingehuurd om op me te passen omdat hij te druk is met geld verdienen om echt vader te zijn."
De woorden smaken bitter, maar ze zijn waar. Papa besteedt liever geld aan iemand anders om zich om mijn veiligheid te bekommeren dan dat hij zelf in mijn leven aanwezig is.
Ik kom boven bij de grote trap, nog steeds woedend, nog steeds te snel lopend, nog steeds zonder op te letten waar ik ga.
Mijn voet glijdt verkeerd over de marmeren rand en plots vlieg ik door de lucht.
Voor een fractie van een seconde zie ik mijn onmiddellijke toekomst: twee trappen naar beneden storten, waarschijnlijk mijn nek brekend in het proces.
Wat een perfect zielige manier om te sterven—vermoord door mijn eigen woede en dure vloer.
Maar dan schiet Owen’s arm uit, grijpt me rond mijn middel en trekt me terug tegen zijn borst. We staan even tegen elkaar aan, zijn hand gespreid over mijn buik, zijn adem warm langs mijn oor.
"Voorzichtig," zegt hij, en zijn stem klinkt zachter dan ik ooit heb gehoord.
Mijn hart bonkt zo hard dat ik verbaasd ben dat mijn ribben niet blauw worden. "Ik ben oké."
"Doe het voor mij." Hij begeleidt me om op de bovenste trede te gaan zitten, hurkt dan neer en tilt voorzichtig mijn voet op.
Zijn handen zijn warm en stabiel terwijl hij mijn enkel draait, op schade checkend met een soort precisie die op medische training duidt. Of gevechtstraining. Of allebei.
Er fladdert iets raars in mijn buik als zijn vingers voorzichtig over mijn huid glijden.
Het is volkomen ongepast en absoluut ongewenst, maar het is er wel.
"Doet dit pijn?" Hij drukt zacht op de zijkant van mijn voet en ik moet op mijn lip bijten om geen geluid te maken dat niets met pijn te maken heeft.
"Nee."
"En dit?" Zijn duim glijdt langs mijn enkelbot en ik zweer het, ik voel die aanraking overal.
"Prima. Het is prima."
Owen laat mijn enkel los en staat op, maar doet geen stap achteruit. In plaats daarvan steekt hij zijn hand uit om me overeind te helpen, en ik staar er een moment naar.
Sterke vingers, eeltige handpalmen, handen die weten hoe ze dingen moeten maken. Handen die waarschijnlijk veel meer weten dan alleen eerste hulp verlenen.
Ik neem zijn hand aan, en het contact stuurt een ongewenste schok door mijn lijf.
Zijn greep is stevig, zeker, zelfverzekerd. Het soort handen waarmee een vrouw waarschijnlijk haar eigen naam vergeet als hij zijn best doet.
Wat een totaal ongepaste gedachte is over de vriend van je vader.
Maar ik kan het niet laten me af te vragen hoe goed die handen zouden voelen als ze niet professioneel hoefden te zijn. Als hij me aanraakte omdat hij het wilde, niet omdat hij op verwondingen checkte.
Hij houdt mijn hand nog steeds vast, en ik laat het toe.
We staan veel te dicht bij elkaar, en ik ruik zijn aftershave—iets duurs en mannelijks waardoor ik dichter bij hem wil komen staan.
Owen's duim glijdt over mijn knokkels, en ik zweer dat het niet per ongeluk is. De aanraking is te doelbewust, te voorzichtig, te verdomd intiem voor een bodyguard die zijn cliënt controleert.
"Je gaat te laat komen," zegt hij, en laat mijn hand vallen alsof hij zich aan brandt.
Het moment spat uiteen, en ik blijf daar achter als een idioot.
"Ja. De kinderen." Ik verstal mijn tas, doe alsof mijn handen niet trillen. "Ze wachten."
"Ik breng je."
"Prima. Maar je blijft in de auto."
Owen's glimlach is scherp als een mes, maar in zijn ogen staat nu iets anders. Iets wat er eerst niet was.
"Daar komen we nog wel achter, engel."
Jeetje. Ik heb therapie nodig. Of een koude douche. Of allebei.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Noelle
Drie weken. Drie verdomde weken dat Owen Tate in mijn periferie ronddwaalt als een belachelijk aantrekkelijke surveillance-drone.
Ik kan niet ademen zonder dat hij mijn longcapaciteit analyseert. Kan geen koffie bestellen zonder dat hij de barista scant op potentiële dreigingen.
Kan niet eens gaan pissen zonder dat hij zich strategisch buiten de wc-deur opstelt als een soort urinebeveiligingsteam.
Het is psychologische oorlogsvoering vermomd als bescherming, en ik word er knettergek van.
"Je kijkt alsof je op het punt staat een moord te plegen," merkt Jamie op terwijl hij zijn haverlattelatte roert met de precisie van een scheikundige. "En niet het leuke, misdaad-uit-passie soort. Het langzame, methodische, lichaam-in-de-vriezer soort."
We zitten bij Grind Coffee, onze vaste plek op zaterdag, en Owen heeft zich geïnstalleerd aan een hoektafel met perfect zicht op onze booth.
Hij doet alsof hij een of andere militaire thriller leest, maar ik voel zijn aandacht als een fysieke last.
"Ik denk er serieus over na," mompel ik, terwijl ik mijn bosbessenmuffin met onnodige agressie te lijf ga.
Ik ben echt woedend.
"Weet je wat hij gisteren deed? Hij is me gevolgd naar mijn college vrouwenstudies. Hij heeft twee uur lang buiten de deur gestaan. Professor Sanders dacht dat ik werd gestalkt door een ex-vriend."
"Technisch gezien wórdt je ook gestalkt."
"Door de vriend van mijn vader. Wat op de een of andere manier nog erger is."
Jamies ogen schieten naar Owen's tafel en ik zie zijn pupillen lichtjes verwijden. "Jezus, Noelle. Heb je die man eigenlijk wel eens echt bekeken? Echt goed?"
"Helaas wel. Elke verdomde dag."
"Die schouders kunnen waarschijnlijk een kleine auto bankdrukken. En zijn handen..." Jamie wappert dramatisch met zijn hand. "Dat zijn handen die dingen weten. Vuile dingen. Dingen waardoor je je eigen naam zou vergeten."
Er kruipt warmte omhoog langs mijn nek. "Jamie."
“Wat? Ik zeg alleen maar, als ik constant onder toezicht zou moeten staan, dan zou ik willen dat het door iemand was die eruitziet alsof hij zo uit een heel specifiek soort pornografische fantasie is gestapt.”
“Hij is geen fantasie. Hij is een nachtmerrie met een goed botstructuur.”
“Onzin.” Jamie leunt naar voren, zijn stem zakt tot een samenzweerderig gefluister. “Wil je beweren dat je er nooit aan hebt gedacht? Nooit hebt afgevraagd hoe het zou zijn om…”
“Om wat?”
“Om met hem naar bed te gaan.”
Het woord treft me als een fysieke klap. Hitte schiet naar mijn wangen, en ik weet bijna zeker dat mijn hart net via mijn keel heeft geprobeerd te ontsnappen.
“Ik heb niet— Dat is niet— Hij is een vriend van mijn vader!”
“En?”
“Dus het is ongepast.”
“Ongepast is mijn tweede naam, schat. Nou ja, technisch gezien is het Sebastian, maar je snapt het idee.”
Ik werp een blik naar Owens tafel. Hij doet nog steeds alsof hij leest, maar er is iets aan de stand van zijn schouders dat suggereert dat hij zich hyperbewust is van ons gesprek.
Kan hij ons horen? Weet hij dat we het over hem hebben?
“Bovendien,” gaat Jamie verder, “je bent tweeëntwintig. Hij is wat, vijfendertig? Veertig? Het is niet echt illegaal, het is gewoon heet.”
“Het is ingewikkeld.”
“De beste seks is dat altijd.” Jamie's grijns is ronduit duivels. “En nu we het toch over seks hebben, wanneer heb je voor het laatst echt goed geneukt? En zeg niet Warren, want we weten allebei dat die ramp niet meetelt.”
Mijn gezicht gloeit. “Dat is niet relevant.”
“Oh, lieverd. Het is volkomen relevant. Je loopt rond met al die opgekropte seksuele spanning, en je hebt een wandelende sekssymbool die je overal volgt. Het is pure kosmische ironie.”
“Ik ben niet seksueel gefrustreerd.”
“Je bent een tweeëntwintigjarige maagd die al drie weken leeft als een non. Als je niet seksueel gefrustreerd bent, ben je klinisch dood.”
Het maagd-zijn komt aan als een klap in mijn gezicht. Jamie is de enige die het weet, en hij gebruikt die informatie als een wapen zodra hij vindt dat ik dom doe.
"Weet je wat jouw probleem is?" zegt hij, achteroverleunend in zijn stoel. "Je denkt hier helemaal verkeerd over na."
"Hoe denk ik er dan over?"
"Als een slachtoffer. Alsof je machteloos bent." Zijn ogen schitteren van ondeugd. "Maar dat ben je niet. Je bent Noelle godverdomme Morris. Je bent slim, je bent prachtig, en je hebt daddy issues die een kleine stad van stroom zouden kunnen voorzien. Gebruik het."
"Gebruik wat?"
"Je kracht, sukkel. Verleid hem."
Ik verslik me in mijn koffie. "Sorry, wat?"
"Je hebt me gehoord. Verleid Owen Tate. Slaap met hem. Laat hem zo uit zijn dak gaan dat hij zijn eigen naam vergeet."
"Dat is gestoord."
"Is het dat? Denk er logisch over na. Je wilt dat hij weggaat, toch? Nou, wat is de snelste manier om papa lief zover te krijgen dat hij een bodyguard ontslaat?"
De puzzelstukjes vallen met angstaanjagende helderheid op hun plek. "Ongepast gedrag."
"Precies. Zodra Michael Morris hoort dat zijn kostbare dochter het met zijn oude vriend heeft gedaan, ligt Owen eruit voor je 'seksuele intimidatie' kunt zeggen."
"Jamie, dat is—"
"Briljant? Dat weet ik." Hij trilt bijna van opwinding. "En bovendien, zo raak je je maagdelijkheid kwijt aan iemand die weet wat hij doet. Win-win."
Mijn gedachten razen door de mogelijkheden. Owen, wiens professionele masker eindelijk breekt. Owen, die naar me kijkt alsof ik meer ben dan alleen een opdracht. Owen, die me aanraakt zonder te doen alsof hij naar verwondingen zoekt.
"Ik kan hem niet zomaar verleiden. Hij is te beheerst, te professioneel."
"Lieverd, heb je gezien hoe hij naar je kijkt? Alsof hij elk detail probeert te onthouden terwijl hij tegelijkertijd de drang vecht om je over zijn schouder te gooien en naar zijn grot te dragen."
"Hij kijkt helemaal niet zo naar me."
“Dat doet hij absoluut. Vooral als je niet oplet. Het is alsof je een man langzaam zijn verstand ziet verliezen.”
Ik werp nog een blik op Owen. Hij heeft een bladzijde omgeslagen, maar zijn kaak is gespannen en er is iets aan zijn houding dat duidt op een innerlijk conflict.
“Zelfs als dat waar is,” zeg ik, “zou hij die grens nooit oversteken. Daar is hij te oud voor.”
“Iedereen heeft een breekpunt, Noelle. Zelfs Meneer Perfect daar.” Jamie’s glimlach is puur kwaad. “Je hoeft alleen maar het zijne te vinden.”
“En hoe doe ik dat precies?”
“Door jezelf te zijn. Maar dan meer. Mooier, verleidelijker, nog onmogelijker om te weerstaan.”
Hij pauzeert even voor het dramatische effect, zijn ogen fonkelen van kattenkwaad.
“Denk er eens over na. Je staat te popelen om je maagdelijkheid te verliezen aan iemand die niet stuntelt als een tiener. Owen ziet eruit alsof hij je dingen kan laten ervaren waardoor je je eigen naam vergeet.”
Er ontstaat een warme gloed laag in mijn buik bij die gedachte.
Owens handen op mijn huid, zijn mond op de mijne, die voorzichtige, beheerste bewegingen die veranderen in iets wanhopigs en wilds.
“Dit is gek,” fluister ik.
“De beste plannen zijn dat altijd.”
“Wat als het niet werkt? Wat als hij niet geïnteresseerd is?”
“Dan heb je het in ieder geval geprobeerd. En dan zit je nog steeds met hem opgescheept, maar dan weet je het tenminste.” Jamie steekt haar hand over de tafel en knijpt in de mijne. “Maar geloof me, schat. Hij is geïnteresseerd. Hij vecht er gewoon tegen.”
Ik kijk weer naar Owen, en deze keer kijkt hij terug. Onze blikken kruisen elkaar in het café en een moment hangt er een elektrische spanning in de lucht. Dan kijkt hij weg, kaak gespannen, en slaat weer een bladzijde om in zijn boek.
“Je hebt gelijk,” zeg ik uiteindelijk. “Dit is krankzinnig. Volledig, totaal krankzinnig.”
“Maar je gaat het toch doen.”
Het is geen vraag. Jamie kent me te goed.
“Ik ga het toch doen.”
"Braaf meisje." Zijn grijns zou heel Las Vegas van stroom kunnen voorzien. "Laten we het nu over strategie hebben. Want als je Owen Tate gaat verleiden, dan doe je het goed."
Mijn hart bonkt terwijl de realiteit van mijn plan tot me doordringt.
Ik ga mijn bodyguard verleiden. Ik ga mijn maagdelijkheid verliezen aan de vriend van mijn vader. Ik ga van elke seconde genieten.
Het spel is begonnen, Owen Tate. Het spel is verdomme begonnen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Owen
Bijna een maand lang heb ik op de Morris-prinses mogen passen, en ze test mijn godverdomde gezond verstand.
Elke dag worden de jurken strakker. Elke dag worden de rokken korter.
Elke verdomde dag vindt ze nieuwe manieren om voor mijn neus te bukken, langs me te strijken, van die opmerkingen te maken die precies op het randje van ongepast balanceren.
Haar outfit van vandaag was een waar meesterwerk in psychologische oorlogsvoering.
Een zwarte zomerjurk die elke ronding omhelst, een halslijn die net genoeg decolleté toont om mijn mond droog te maken, een zoom die haar kont amper bedekt als ze gaat zitten.
Ze weet precies wat ze doet.
Vanmorgen liet ze zogenaamd "per ongeluk" haar sleutels vlak voor me vallen, en nam vervolgens alle tijd om ze op te rapen. Gebogen in haar middel, jurk die omhoog kruipt, mij een perfect uitzicht gevend op haar dijen.
Toen ze weer rechtop stond, wierp ze me zo'n blik toe—grote ogen vol onschuld—alsof ze geen vlieg kwaad zou doen.
Verdomde tease.
Ik kan niet ontkennen dat ze aantrekkelijk is. Verwoestend aantrekkelijk. Het soort schoonheid dat slimme mannen dom maakt en domme mannen dood.
Met haar vuilblonde haar en scherpe tong, benen die eindeloos lijken, en een mond die voor zonde is gemaakt.
Maar ik mag niet voor haar vallen.
Niet alleen omdat ik haar tijdelijke bodyguard ben, maar ook vanwege wie ze is. Wiens dochter ze is. En omdat ze eenentwintig verdomde jaren oud is.
Tweeëntwintig. Jezus.
Ik ben achtendertig. Toen zij leerde haar veters te strikken, verdiende ik al mijn geld met mensen omleggen. Toen ze aan de middelbare school begon, draaide ik zwarte operaties in het Oosten.
Toen ze waarschijnlijk haar eerste zoen kreeg, begroef ik mijn derde lijk.
De rekensom is simpel en meedogenloos.
Michael Morris is een oude vriend van me. We hebben samen gedronken, oorlogsverhalen gedeeld, onderling respect opgebouwd door jaren van professionele hoffelijkheid.
Zijn dochter is zestien jaar jonger dan ik en totaal verboden terrein, om meer redenen dan ik op kan noemen.
Misschien probeert ze me op afstand te houden. Misschien is ze gewoon geïnteresseerd in oudere mannen omdat haar vader er nooit was.
Verdomme, misschien verveelt ze zich gewoon en vindt ze het vermakelijk om met het personeel te flirten.
Meisjes zoals zij—rijk, beschermd, met vaderproblemen tot aan het plafond—ze gaan door oudere mannen heen als accessoires. Ze verzamelen ze voor de kick, de rebellie, het gevoel volwassen en gevaarlijk te zijn.
Ik heb het eerder gezien.
Het naïeve universiteitsmeisje dat denkt dat ze een echte man wil, maar gillend wegrent zodra ze merkt wat dat werkelijk betekent.
Het prinsesje dat fantaseert over ruwe handen en duistere verlangens, totdat ze een voorproefje van het echte werk krijgt.
Wat haar motivatie ook is, ik gun haar niet de voldoening van een reactie.
Geen rukje, geen blik, niet eens een verdomde spiertrekking. Ik ben een standbeeld in een pak, en zij is gewoon Michaels dochter die grenzen test die ze niet begrijpt.
Maar verdomme, het wordt steeds moeilijker.
Gisteren bracht ze een uur door in de bibliotheek om te studeren, en ik heb dat hele uur naar haar zitten kijken terwijl ze op haar lip beet tijdens het lezen.
Kijken hoe haar tong even over haar lippen gleed als ze zich concentreerde. Kijken hoe ze zich uitstrekte als een kat als ze moe was, haar rug kromde en die kleine geluidjes maakte die rechtstreeks naar mijn lul gingen.
Professionele afstand, mijn reet.
Het ironische is dat haar vaders geld letterlijk mijn moeder in leven houdt.
Kanker is duur. De goede behandelingen, degene die echt werken, kosten meer dan de meeste mensen in hun hele leven verdienen.
Wanneer Michael Morris een beroep doet op oude vriendschappen, verwacht ik dat hij bloed wil zien.
In plaats daarvan biedt hij me een heel ander soort betalingsregeling aan.
Houd zijn dochter veilig, en hij zorgt ervoor dat mijn moeder de beste behandeling krijgt die geld kan kopen.
Sommige deals zijn te goed om te weigeren.
Het restaurant is chic genoeg dat niemand opkijkt van twee mannen in dure pakken die whisky bestellen die meer kost dan de huur van de meeste mensen.
Michael zit tegenover me, en ziet eruit als de succesvolle zakenman die hij pretendeert te zijn.
"De Vancouver-zending verloopt soepel," zegt hij, terwijl hij zijn glas ronddraait. "De kwaliteitscontrole is uitzonderlijk."
"Geen problemen met de transportvoertuigen?"
"Geen. De routes zijn schoon, de chauffeurs zijn betrouwbaar." Hij neemt een slok, en leunt dan achterover. "Deze deal kan alles veranderen, Owen. We hebben het over het grootste distributienetwerk in de noordelijke gebieden."
Ik knik, begrijpend hoeveel er achter zijn woorden schuilgaat.
De familie Morris staat op het punt de markt te domineren op elke grote drugslijn van hier tot aan de Canadese grens. Het soort deal waarmee je rijk genoeg wordt om landen te kopen, en gevaarlijk genoeg dat iedereen je dood wil.
"De concurrentie?"
"Afgehandeld." Michaels glimlach is scherp als een mes. "Sommige mensen leren op de harde manier dat je niet met familiezaken moet sollen."
We drinken in een comfortabele stilte, twee oude vrienden, professionals die het soort werk bespreken waardoor wij in dure pakken rondlopen en anderen vroeg het graf in gaan.
Er zit iets bijna ontspannends in, deze dans van gecodeerde taal en wederzijds begrip.
Een herinnering aan wie ik ben, wat ik doe, waarom ik me niet kan laten afleiden door korte rokjes en brutale monden.
"Hoe gaat het met mijn dochter?" vraagt Michael, en de verschuiving in zijn toon is subtiel maar merkbaar.
"Ze is... temperamentvol."
“Dat is één manier om het te zeggen.” Michael lacht, een geluid dat evenveel genegenheid als uitputting in zich draagt. “Dat heeft ze van haar moeder.”
De vermelding van zijn vrouw blijft als een spook in de lucht hangen.
Ik ken het verhaal—iedereen in onze wereld kent het verhaal. Auto-ongeluk, zeiden ze. Kapotte remmen. Gewoon weer zo’n tragisch iets dat goede mensen overkomt.
Bullshit.
Het was een aanslag. Proper, professioneel, bedoeld om een boodschap over te brengen. Het enige probleem is dat de boodschap voor Michael bedoeld was, niet voor zijn vrouw.
Nu probeert Michael te beschermen wat er nog van zijn familie over is, en ik ben het wapen dat hij heeft gekozen om dat te doen.
“Ze begrijpt het niet,” zeg ik, omdat het waar is.
“Ze heeft alle recht om boos te zijn.” Michaels stem is stil, bijna verdrietig. “Ik ben er nooit. Ik mis alles. Haar verjaardagen, haar diploma-uitreikingen, haar hele verdomde leven.”
“Je houdt haar in leven.”
“Doe ik dat? Of hou ik haar alleen maar gevangen in een gouden kooi?”
Het is een terechte vraag.
Noelle Morris leidt een leven waar de meeste mensen alleen maar van kunnen dromen. Ontworpen kleding, dure opleiding, een huis dat groter is dan menig klein dorp. Ze heeft alles wat geld kan kopen.
Behalve dat ene wat ze écht wil.
Haar vader.
“Ik kan niet wachten om naar huis te komen,” zegt Michael, en er zit iets rauws in zijn stem waardoor ik anders naar hem kijk. “Deze deal sluit, en dan kan ik eindelijk een stap terug doen. Een echte vader zijn, in plaats van alleen maar een chequeboek.”
Mijn telefoon trilt tegen mijn borst en ik haal hem tevoorschijn om het bericht te checken.
Beveiliging van het landgoed. Bewegingssensoren geactiveerd bij de noordelijke poort. Het kleine prinsesje probeert weer te ontsnappen.
“De plicht roept,” zeg ik, terwijl ik opsta en geld op tafel gooi.
Michaels glimlach is veelbetekenend. “Ze maakt het je moeilijk, hè?”
“Niets waar ik niet op voorbereid ben.”
“Ik weet het.” Michael heft zijn glas in een schijnheildige toost. “Ik weet dat mijn dochter veilig zou zijn bij jou, mijn vriend.”
Veeg omhoog om door te gaan