passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Bride for the Quarterback - Hoofdstuk #3 - door itsvlada

Bride for the Quarterback

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 2

* Heden *

"Hoe gaat het de laatste tijd met onze jongen?" vraagt Olivia terwijl ze wijn in mijn glas schenkt.

"Hetzelfde als toen ik hem een paar uur geleden in het ziekenhuis zag." Ik neem het glas aan. "Wat niet veel zegt, je weet hoe William is."

Ze weet het inderdaad. Zij was degene die iets meer dan een jaar geleden naast me zat in de spreekkamer van de cardioloog, terwijl de arts uitlegde wat aortaklepstenose betekent voor de borstkas van mijn achtjarige zoon.

We vouwen ons vanavond weer in onze vaste plekken β€” mismatched glazen en benen onder ons gevouwen. Dit is het ding dat me op de been hield tijdens de Ron-jaren, tijdens de diagnose, tijdens de nachten waarin de muren van het appartement slonken tot de grootte van een doodskist.

Olivia op mijn piepkleine balkon met goedkope wijn en zonder oordeel.

Sommige vrouwen hebben een therapeut. Ik heb dit.

"Nog nieuws over wanneer de operatie gepland wordt?"

In plaats van meteen te antwoorden neem ik een slok. De wijn van zes dollar is verschrikkelijk, maar ik drink hem toch. "Ik ben ermee bezig."

"Ermee bezig betekent...?"

"Dat ik geen flauw idee heb hoe ik het moet betalen, en als ik er langer dan dertig seconden over nadenk beginnen mijn handen te trillen."

Ik zet het glas neer terwijl Olivia me over haar eigen glas heen aankijkt. Ze laat de stilte precies zo lang duren als ik het aankan. "Heeft Ron nog contact opgenomen, geld gestuurd?"

"Ron heeft geen cent gestuurd sinds hij vertrok nadat William de diagnose kreeg en we de eerste rekeningen voor zijn behandeling ontvingen."

"Helemaal niets, echt?"

"Nou, hij is blijkbaar druk bezig huisje-boompje-beestje te spelen met Jessica, en zij is duur in onderhoud. Onze zoon bestaat niet in die postcode." Ik volg de rand van het glas met mijn duim. "De laatste keer dat we spraken zei hij dat de ziekte van het kind mijn schuld was. Mijn genen, mijn probleem."

"Dat heeft hij gezegd. Die woorden."

"Ja, acht jaar huwelijk en dat is zijn afscheidsrede."

Het ergste? Dit is niet eens het absolute dieptepunt. Dat was tien jaar geleden.

Het dieptepunt was in de keuken van mijn ouderlijk huis staan, twee dagen na de begrafenis van papa, starend naar de executieverkoopbrief terwijl de advocaat uitlegde dat bedrijfs- en persoonlijke bezittingen blijkbaar hetzelfde zijn wanneer je vader overlijdt met meer schulden dan bezittingen.

Het dieptepunt was moeten stoppen met mijn studie omdat ik het collegegeld niet kon betalen en mijn hele toekomst zag instorten tot een zwart gat. Het dieptepunt was Ron Scott die me kort daarna ten huwelijk vroeg β€” niet omdat hij van me hield, maar omdat hij me zwanger had gemaakt.

En mama… Ze hield zo compleet van papa dat zijn dood iets fundamenteels in haar brak. Ze stopte met eten, met slapen, met doen alsof het allemaal nog iets uitmaakte.

Ik vond haar zes maanden na papa’s dood, terwijl ik acht maanden zwanger was. Lege medicijnflesjes op het nachtkastje, een briefje met β€˜Het spijt me’ waardoor ik door extreme stress te vroeg beviel.

Dus ja. Het dieptepunt was wees worden en jonge moeder tegelijk, op mijn negentiende, met niets meer dan de kruimels van mijn vorige leven en een overspelige echtgenoot.

Ik dacht echt dat een huwelijk alles zou oplossen. Alsof mevrouw Scott worden op magische wijze zou ongedaan maken dat ik ooit Mia Smith was, het meisje wiens vader ooit een veelbelovend bedrijf bezat en een stralende toekomst tegemoet ging.

Ik herinner me de eerste keer dat Ron mijn arm hard genoeg greep om blauwe plekken achter te laten. Ik had de verkeerde melk gekocht. Volle melk in plaats van halfvol, alsof dat de vingerafdrukken rechtvaardigde die een week lang paars bleven.

Ik weet ook nog dat ik dacht: dit is nog steeds beter dan dakloos zijn met een kind.

Zo laag lag de lat.

"Ik was zo dom om Ron te laten geloven dat ik gered moest worden. Dat ik geluk had dat hij met me wilde trouwen toen ik niets te bieden had. Geen diploma, geen toekomstperspectief, geen familie. Alleen maar een zwanger meisje met dode ouders en nergens om naartoe te gaan."

Olivia’s greep om haar glas wordt steviger. "Hij had je partner moeten zijn."

"Hij was mijn cipier." De wijn maakt me eerlijk. Roekeloos. "En dat heb ik allemaal doorstaan om vervolgens de sms’jes van Jessica te vinden. Maandenlang β€˜ik mis je, schat’ en β€˜wanneer ga je bij haar weg’ terwijl ik in een ziekenhuisstoel naast het bed van onze zoon sliep."

"Ik zou elk spoor van die man verbranden. En het land met zout bestrooien."

"Aansluiten maar." Ik schenk nog een glas in met handen die niet helemaal steady zijn.

Olivia kantelt haar hoofd terwijl ze haar glas aanneemt. "Waarom heb je je achternaam eigenlijk nooit terug veranderd naar Smith? Je loopt nog steeds rond als Mia Scott, alsof je die man nog iets verschuldigd bent."

Er ontsnapt een schamper lachje aan me. "Liv, ik kan amper de boodschappen betalen. Denk je dat ik tijd ga verspillen op het gemeentehuis omwille van een achternaam? Ik heb iets grotere problemen."

Ze leunt achterover en de stilte die volgt is zo dik dat ik erin zou kunnen stikken. Dan verandert er iets in haar gezicht β€” de frons tussen haar wenkbrauwen verdwijnt, haar mondhoeken trekken op.

"Ik denk dat we het even over iets positiefs moeten hebben. Dus…" Ze draait haar glas rond. "Ik kwam een paar dagen geleden Luke Matthews tegen."

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog voor ik het kan tegenhouden. Ik heb Luke niet meer gezien sinds het jaar dat ik noodgedwongen stopte met studeren en alles wat daarna kwam.

"Koffietentje bij het stadion. Ik draai me om, en daar staat hij β€” twee keer zo breed als ik me herinner, Ashcats-jas strak gespannen over schouders die nu een deurpost kunnen blokkeren." Ze grijnst. "We hebben een uur gepraat."

"Waarover?"

"Middelbare school. Universiteit. Zijn voetbalcarrière. Wist je dat hij nu linebacker is bij de Ashcats? Beroepsselectie, alles erop en eraan." Ze pauzeert, kijkt me aan over haar glas. "We hebben het ook over jou gehad. Ik heb hem verteld over je scheiding."

"Je hebt hem…"

"En je had zijn gezicht moeten zien, Mia!" Ze leunt naar voren, haar knie duwt tegen de mijne. "De man lichtte helemaal op zodra ik je naam noemde. Weet je nog hoe hij naar je keek op school? Alsof jij de maan had opgehangen en het zelf niet eens doorhad?"

Ze wijst met haar glas naar me. "Zelfde blik. Al die jaren later en nog steeds diezelfde blik."

Mijn ogen zoeken de reling, een roestplek die ik al weken wilde wegschrobben.

Heel interessante roest. Enorm fascinerend.

"Hij is trouwens single. En hij vroeg om je nummer." Olivia stoot zachtjes haar knie tegen de mijne. "Ik heb het hem gegeven."

De wijn komt bijna uit mijn neus. "Je hebt hem mijn nummer gegeven?"

"Hij is aardig, hij is stabiel, hij heeft een echte baan, en hij is al half verliefd op je sinds de middelbare school." Ze haalt haar schouders op met het gemak van iemand die een misdaad heeft begaan en daar geen greintje spijt van heeft. "Je zou het slechter kunnen treffen. Je hΓ©bt het slechter getroffen."

Mijn mond gaat open om te protesteren. De brutaliteit, het overschrijden van grenzen, het pure Olivia-gehalte… Maar nog voor ik iets kan zeggen, breekt er iets warms door mijn borstkas.

Mijn lippen trekken op in een glimlach, klein, nauwelijks zichtbaar, maar het is de eerste echte glimlach die ik in weken heb gevoeld en we weten het allebei. Dan herinner ik me het nieuws dat ik ook voor haar heb.

"Ik ben ontslagen." Haar glas blijft halverwege hangen. "Het eethuisje heeft uren geschrapt en ik ben niet op de lijst gekomen. Niets in het vooruitzicht, geen leads en de huur moet over twee weken betaald worden…"

"Het spijt me…" Olivia pakt mijn hand in de hare en knijpt er zachtjes in.

Ik knik en laat het gezoem van de stad onder ons de stilte vullen.

Dan zet ze haar glas neer en kijkt me aan met die specifieke kalmte die ze alleen heeft wanneer ze verpleegkundige is in plaats van vriendin.

"Misschien zoeken ze ondersteunend personeel bij de Ashcats, en kan Luke helpen? Hij zei daar geloof ik iets over," zegt ze zacht. "Schoonmaken, of onderhoud. Niets bijzonders, maar het is vast, en het heeft voordelen."

Het woord schoonmaken landt als een steen in mijn maag. Zou de Mia die ik ooit was zich ooit hebben kunnen voorstellen als schoonmaker te werken om het leven van haar kind te redden?

"Mia…" Olivia’s stem is nu vast, geen wijnzachtheid meer. "Het is een loonstrookje, praat met hem. Wat is het alternatief?"

Het alternatief is het rekenwerk dat ik telkens doe als ik naar mijn bankrekening kijk. Het alternatief is een behandeling die ik niet kan betalen, en een tijdlijn die elke keer korter wordt.

Het alternatief is mijn zoon in de ziekenhuiskamer en ik met mijn trots om me heen gewikkeld als een deken die niemand warm houdt.

Dus misschien is dit wel mijn laatste hoop.

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

Ik zit op de keukenvloer met Williams behandelingsbonnetjes als mijn telefoon tegen de tegels trilt.

Onbekend nummer. Ik wil hem bijna laten gaan, maar iets zorgt ervoor dat ik toch opneem.

"Mia? Met Luke… Luke Matthews." Een pauze. "Olivia heeft me je nummer gegeven, ik hoop dat dat okΓ© is."

Zijn stem is warm en een beetje nerveus langs de randen, en het raakt me ergens achter mijn borstbeen, zoals een liedje horen waarvan ik vergeten was dat ik het kende.

Ik had twee dagen naar Olivia's post-it op de koelkast gestaard, moed verzamelend om te bellen. Dat hij me voor is, ontspant iets in mijn borst waarvan ik niet wist dat het gespannen was.

"Luke." Ik glimlach als een idioot naar de keukenvloer. "Ja. Ja, dat is okΓ©."

"Mooi! We moeten afspreken." Er zit een glimlach in zijn stem, ik hoor het duidelijk. "Ik spreek je liever in het echt dan aan de telefoon."

"Luke, ik weet niet of..."

"Rosie's. Twee uur vanmiddag." Een pauze. "Weet je Rosie's nog?"

Natuurlijk weet ik het nog, het eethuisje vlakbij de campus met de gescheurde vinylbanken en koffie die smaakte alsof die tijdens de Koude Oorlog gezet was. "Ik weet Rosie's nog."

"Mooi. Ik ben de grote man in een booth die er zenuwachtig uitziet."

Ik hang op en blijf nog even zitten met de bonnetjes op mijn schoot, mijn duim nog warm van het telefoonscherm, tot ik uiteindelijk opsta, me klaarmaak en de bus neem naar de andere kant van de stad.

Rosie's is niet veranderd. Nog steeds dat gebarsten bord, hetzelfde belletje boven de deur, dezelfde geur van verbrande koffie en pannenkoekenbeslag die waarschijnlijk ouder is dan ik.

Hij zit al in een booth als ik binnenkom, en even blijf ik gewoon in de deuropening staan om het verschil te verwerken want… holy shit.

De Luke die ik me herinnerde was slungelig. Allemaal ellebogen en knieΓ«n, zo lang dat hij nog niet wist wat hij ermee aan moest. Deze Luke vult de booth. Zijn Ashcats-jas ligt over de zitting naast hem en zijn schouders zouden een gang kunnen blokkeren.

Hij ziet me en staat zo snel op dat hij de tafel stoot, en dan beweegt hij naar me toeβ€”een muur van spieren in een thermisch henley-shirt dat hem perfect pastβ€”en ineens omhelst hij me.

Stevig. Warm. Zijn armen omsluiten me helemaal, en ik moet mijn hoofd achterover kantelen om adem te halen. Hij ruikt naar schone was en iets andersβ€”parfum misschien, of gewoon hijzelfβ€”en zijn kin rust een tel langer dan toevallig op mijn hoofd.

"Je bent kleiner geworden," zegt hij in mijn haar.

"Jij bent belachelijk geworden." Ik trek me terug en moet ver omhoog kijken. Wanneer is hij zo lang geworden? "Wat geven ze je te eten?"

"ProteΓ―neshakes en existentiΓ«le angst." Hij grijnstβ€”dezelfde grijns, precies dezelfdeβ€”en mijn borst doet iets ingewikkelds. "Vooral proteΓ―neshakes."

We schuiven de booth in en hij is nog steeds te groot, zijn knieΓ«n stoten tegen de mijne onder de tafel. Hij beweegt ze niet. Ik ook niet. Het is meteen weer makkelijk, precies zoals het altijd was met Lukeβ€”geen toneel, geen stoerdoenerij.

Gewoon twee mensen die elkaar herinneren van vΓ³Γ³r de wereld zwaar werd.

"Dus," zegt Luke zodra ze weg is. "Hoe is het met je?"

Het is zo'n monumentaal ontoereikende vraag voor het decennium dat we proberen te overbruggen dat ik bijna lach. "Waar moet ik beginnen?"

"Waar je maar wilt." Hij leunt achterover, één arm losjes over de rugleuning van de booth, en door die houding trekt zijn shirt strak over zijn borst. Ik merk het op. Ik ben niet dood. "We hebben tijd."

Dus ik vertelde het hem. Eerst de korte versieβ€”Williams situatie, de medicijnen, de ziekenhuisbezoeken, de operatie waarvoor we de klok verslaan om die te kunnen betalen, en mijn worstelingen. Hij luistert zonder het medelijdende gezicht dat ik heb leren haten. Gewoon knikken, vragen stellen die laten zien dat hij echt oplet.

"Genoeg over mijn puinhoop," zeg ik. "Hoe is het in de grote competitie?"

Zijn gezicht licht op en hij begint te vertellen over zijn eerste week bij de Ashcatsβ€”hoe hij met zijn shirt achterstevoren naar de training kwam en de ervaren spelers hem elke oefening zo lieten doen, de hele sessie lang.

Hij doet alle stemmen na en ik lach zo hard dat mijn koffie bijna door mijn neus komt.

"Ik heb vorige week water laten aanbranden," zegt hij, bloedserieus.

"Dat is fysiek onmogelijk."

"En toch…" De lach sterft weg in iets stillers.

"Je bent een profatleet die geen water kan koken."

"Ter verdediging: ik was erg afgeleid."

"Waarmee?"

Zijn ogen houden de mijne een fractie te lang vast. "Dingen."

Er ontvouwt zich iets warms in mijn buik voordat we onbedoeld terugdrijven. De middelbare school, het eerste jaar van de universiteit, de feestjes die we hebben overleefd, de tentamens waar we ons suf op hebben gestudeerd. Kyle Brennan’s legendarische beerparties. Olivia’s rampzalige poging tot een homecoming-kapsel waardoor ze eruitzag alsof ze een gevecht met een krultang had gevoerd – en verloren.

"Ik denk aan die dagen vaker dan ik zou moeten," zegt Luke, terwijl hij zijn mok langzaam ronddraait. "Voordat alles… ingewikkeld werd."

Het gewicht van wat hij niet uitspreekt, nestelt zich tussen ons in.

Voordat mijn vader stierf. Voordat mijn moeder. Voordat Ron. Voordat ik deze versie van mezelf werdβ€”de versie die met de bus naar een diner gaat in plaats van de oude Mia, die haar vader’s dure auto gebruikte om daarheen te rijden.

"Ja," zeg ik. "Ik ook."

"Dus wat is er gebeurd?" Hij draait zijn mok tussen zijn handen. "Na je van de universiteit ging. Olivia vertelde me stukjes, maar nooit het hele verhaal."

Mijn vingers haken door het oor van de mok. Het keramiek is warm en ik focus daarop.

"Papa’s bedrijf was niet wat iedereen dacht." De woorden klinken vlak. "Na het ongeluk kwamen de schulden boven waterβ€”leningen, riskante deals, allemaal op naam van mijn moeder gestapeld..."

"Hoe erg?"

"Erg genoeg dat de verkoop van het bedrijf amper de schulden dekte." Ik neem een slok. De koffie is lauw geworden, maar ik drink hem toch op. "Geen erfenis. Geen trustfonds. Mijn collegegeld was geen beurs, en toen het geld verdween, verdween mijn plek ook."

"En je moeder?" Zijn stem is voorzichtig. Alsof hij het al weet.

"Kon het niet aan. Verloor haar man, het huis, zag alles oplossen." Zijn vingers stoppen met het draaien van de mok. Wanneer de serveerster weer bij ons komt, wuift Luke haar weg zonder op te kijken. "Ik vond haar."

Luke zegt niet dat het hem spijt. Hij steekt zijn hand over de tafel en legt hem op de mijneβ€”palm naar beneden, warm, stevig. Ik trek mijn hand niet terug. Zijn duim glijdt langzaam en geruststellend over mijn knokkels, waardoor mijn adem even stokt, en we zitten gewoon zo, een moment lang.

Dan leunt hij naar voren, ellebogen op tafel, en zijn uitdrukking wordt serieus. "Hoe kan ik helpen?"

De vraag landt tussen ons als een granaat. "Luke..."

"Ik meen het." Zijn hand drukt steviger op de mijne. "Wat heb je nodig? Geld voor de operatie? Een plek om te blijven? Een advocaat om Ron voor alimentatie aan te pakken?" Zijn ogen zijn indringend, zoeken mijn gezicht af. "Zeg het maar, en ik regel het."

Mijn keel knijpt dicht. Want natuurlijk zou hij dat doen. Natuurlijk zou mijn oude vriend Luke hier in dit aftandse wegrestaurant zitten en zonder aarzeling aanbieden mijn hele leven te fixen.

Alsof het zo simpel is. Alsof ik het waard ben gered te worden.

De oude Mia zou ja hebben gezegd. Zou hem hebben laten helpen. Zou alles wat hij aanbood met beide handen hebben aangenomen.

Deze versie van mij? Die heeft geleerd dat hulp aannemen altijd met voorwaarden komt. Niets is gratis. "Ik hoef geen liefdadigheid, Luke."

"Het is nietβ€”"

"Olivia noemde dat je iets over een baan zei." Ik trek mijn hand terug, vouw beide handen om mijn mok, schep afstand. "Bij het team, op de faciliteit. Dat is wat ik nodig heb. Gewoon... informatie over die baan."

Er flikkert iets over zijn gezicht. Teleurstelling misschien, of pijn. Maar hij herpakt zich snel, leunt achterover, geeft me ruimte.

"Ja." Hij schraapt zijn keel. "Ja, natuurlijk. Mijn vriend Gary vertelde dat hij moeite heeft met het vinden van schoonmaakpersoneel, dus…" Hij kijkt naar mijn gezicht terwijl hij het zegt. "Ik kan met Gary praten. Vrij zeker dat je morgen al zou kunnen beginnen, als je wilt."

Hij leunt weer naar voren, en ineens zitten we zo dichtbij dat ik de donkere spikkels in zijn ogen kan zien.

Ik zou dankjewel moeten zeggen. Zou moeten erkennen wat hij doetβ€”zijn reputatie op het spel zetten voor mij, gunsten vragen, proberen te helpen zonder dat het als liefdadigheid voelt.

Ik kijk naar hemβ€”kijk echt. Er is iets in zijn gezicht dat verder gaat dan vriendschap, iets behoedzaams en geduldigs recht achter zijn ogen, alsof het daar al jaren zit. Mijn keel wordt dik van woorden die ik nog niet kan uitspreken.

"OkΓ©," zeg ik, knikkend. "Morgen."

Zijn gezicht breekt open in een brede glimlachβ€”oprecht, opgelucht, en met iets eronder wat ik nog niet kan benoemen.

"Mooi." Hij wenkt om de rekening. "Ik sms je de details."

Cheryl legt de rekening op tafel en Luke pakt hem voordat ik zelfs maar naar mijn portemonnee kan grijpen. "Luke..."

"Niet doen." Hij heeft zijn kaart al in zijn hand. "Laat mij dit doen. Alsjeblieft."

Het is zoiets kleins. Een kop koffie en de pannenkoeken die hij heeft besteld maar amper heeft aangeraakt omdat hij te druk was met praten met mij.

Maar het voelt groter dan dat.

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Het Ashcats-complex ruikt om zes uur β€˜s ochtends naar boenwas en ambitie.

Ik sta in de personeelsgang in een grijze polo die twee maten te groot is, met een tijdelijke badge aan mijn borst geklemd, en luister naar Gary. Mijn nieuwe baas is net klaar met het uitleggen van mijn nieuwe bestaan.

"Kleedkamers klaar voor negen uur. Blijf van de kantoren van de coaches af. Niet praten met spelers. Niet ademen waar ze je kunnen zien."

"Inspirerende peptalk," zeg ik.

Hij glimlacht niet. "Succes."

De kleedkamer van de mannen is zo groot als mijn hele flatgebouw. Gepolijst hout, het Ashcats-logo ingelegd in goud en zwart op de vloer, rijen lockers met messing naamplaatjes die me niets zeggen.

Ik duw de dweil in langzame bogen over de vloer en focus op het ritme β€” slepen, uitspoelen, uitwringen, herhalen.

Dit is gewoon een baan. Dit is voor William. Dit is prima.

Ik ben halverwege als de deuren openknallen en de wereld ontploft. Twintig lichamen stormen de ruimte in als een muur van lawaai, aftershave en testosteron, elkaar duwend, lachend, lockers smakkend.

Ik probeer in de hoek te verdwijnenβ€”onzichtbaar, precies zoals Gary zeiβ€”maar mijn voet blijft achter de emmer haken en ineens ga ik onderuit. Armen zwaaiend, vies water dat in slow motion door de lucht spettert. Mijn leven flitst aan me voorbij en het is precies zo teleurstellend als ik dacht.

Dan grijpt een hand mijn middel en trek ik abrupt weer rechtop, mijn handpalmen slaan plat tegen warme, blote huid. Wanneer ik opkijk, is mijn gezicht plotseling op een paar centimeter van een gezicht dat ik beter ken dan mijn eigen spiegelbeeld.

Jared verdomme Morgan.

Zijn hand ligt stevig op mijn middel. Vingers wijd gespreid, duim rust net boven mijn heupbot. Ik voel de hitte van zijn handpalm door de dunne stof van mijn polo en elk neuron in mijn brein vuurt tegelijk af.

Hij is groter dan ik me herinner, scherper ook. De jongensachtige zachtheid is weggehakt en vervangen door hoeken die glas kunnen snijden. Er loopt een litteken door zijn linkerwenkbrauw en zijn schouders lijken ontworpen door iemand die ervoor betaald wordt stervelingen aan het huilen te maken.

En die ogen… Jezus Christus, die ogen. Nog steeds onmogelijk groen. Nog steeds verwoestend.

"Gaat het?" Hij houdt me nog steeds vast, nog steeds zo dichtbij.

Ik zou moeten bewegen. Mijn dweil moeten pakken en verdwijnen zoals Gary me zei.

Maar ik sta bevroren, zijn hand nog steeds op mijn middel, mijn handpalmen nog steeds tegen zijn blote borst, en ik voel zijn hartslag onder mijn vingersβ€”gelijkmatig en totaal onaangedaan.

"Ja." Mijn stem klinkt schor. "Het gaat."

Zijn duim beweegt tegen mijn middel. Slechts één keer, een kleine cirkel die misschien per ongeluk is, maar extreem opzettelijk voelt. Dan laat hij los en mis ik meteen de warmte.

Ik doe een stap achteruit en grijp de dweil. "Sorry. Ik zal gewoon…"

Ik draai me om naar de deur, maar zijn hand grijpt mijn elleboog, nonchalant, alsof hij een boodschappenkarretje terugduwt dat de verkeerde gang is ingedraaid.

"Jongens," kondigt hij aan, en de kamer wordt half stil, "zo verwelkom je geen nieuw personeel." Mijn longen ontspannen zich voor één stom, dankbaar moment, voor hij grijnst. "Je moet er een uitdaging van maken!"

Hij grijpt de handdoek die om zijn middel gewikkeld is, trekt hem er in één beweging af, en mijn brein crasht compleet. Helemaal uitgeschakeld.

Want Jared Morgan staat drie stappen van me vandaan met helemaal niets aan en blijkbaar geen greintje schaamte, en mijn verraderlijke ogen glijden even omlaag voor ik ze tegen kan houden en…

Hij gooit de handdoek naar me.

Ik vang hem puur op reflex, mijn gezicht gloeit rood genoeg om staal te smelten.

"Kom op, jongens!" Jared grijnst nuβ€”dezelfde waardoor ik zijn naam in hartvormige bubbels schreef als een idioot. "Laat de dame niet in de kou staan!"

De kamer vat aan als een lopend vuurtje. Een speler wikkelt zijn handdoek af en slingert hem de kamer door. Een ander trekt de zijne los met een juich en gooit hem in de richting van mijn hoofd. Handdoeken vliegen van heupen, banken, aan de overkant van de ruimte alsof het de ergste sneeuwballengevecht ooit is.

Behalve dat iedere sneeuwbal klam is en ruikt naar een sporttas die in een hete auto is achtergelaten.

"Je gaat niet weg tot ze allemaal opgeraapt zijn." Jared leunt achterover tegen zijn locker, armen over elkaar.

De kamer barst uit in lachen en mijn kaak klemt zich zo strak dat ik mijn kiezen voel malen. Mijn handen trillen langs mijn zij en mijn blik vernauwt zich tot de stapel stof aan mijn voeten.

Er knapt iets in mij.

Misschien komt het door het slaapgebrek. Misschien is het omdat mijn zoon in een ziekenhuisbed ligt en ik in een kamer vol miljonair-sporters sta die dit grappig vinden. Misschien zijn het tien jaar van het inslikken van mijn trots en mijn woede en mijn verdriet tot er nergens meer plek is om het kwijt te kunnen.

Misschien ben ik er gewoon klaar mee.

In plaats van hun handdoeken meteen op te rapen, zet ik een stap naar hem toe, en dan nog een. Tot we zo dicht bij elkaar staan dat ik mijn hoofd moet kantelen om oogcontact te houden.

Zijn ogen speuren mijn gezicht af alsof hij een vergelijking probeert op te lossen. Dan trekt zijn mondhoek even in iets wat op een glimlach lijkt, maar die verdwijnt snel als ik mijn knie hard tussen zijn benen omhoog breng.

De impact is op een bevredigende manier die waarschijnlijk vreselijke dingen over mij als persoon zegt. Jareds ogen worden groot, zijn mond vormt een stomme β€˜oh’ van shock en pijn, als hij dubbelklapt, zijn handen vliegensvlug naar zijn kruis, en de hele kleedkamer compleet losgaat.

Gejoel. Geschreeuw. Iemand lacht zo hard dat er tranen over hun wangen rollen.

Ik buig naar hem toeβ€”net genoeg zodat hij me kan horen boven het kabaal.

"De volgende keer dat je wilt rotzooien met de schoonmaakster," zeg ik zoet, "bedenk dan dat ze misschien helemaal geen fucks meer heeft om aan jouw ego te besteden."

Hij kijkt op naar me met nauwelijks verborgen woede in zijn ogen en sist bijna: "Hoe heet je?"

"Het staat op mijn badge, eikel," zeg ik vlak.

Ik draai me om en buk om elke handdoek op te rapen, ze zwijgend en mechanisch in de bak te laden tot die overloopt en ik naar de deur loop.

Achter me hoor ik Jared iets uitpersen wat een lach zou kunnen zijn of pure pijnβ€”moeilijk te zeggen. Maar net als ik bij de uitgang ben, snijdt zijn stem door het lawaai.

"Mia Scott." Ik stop, maar draai me niet om. "Die naam ga ik onthouden."

Als ik naar buiten loop, is de gang heerlijk leeg. Mijn gezicht gloeit, handdoeken vallen bij elke stap over de rand van de bak terwijl mijn telefoon begint te trillen in mijn zak. Ik verplaats de bak naar één arm, peuter de telefoon eruit met de andere, mijn ogen op het schermβ€”en loop regelrecht tegen een muur van cheerleaders aan.

De bak valt op de grond, handdoeken verspreiden zich over de tegels als witte vlaggen van overgave.

Geweldig. Echt geweldig.

Het meisje vooraan kijkt naar de rommel, dan omhoog naar mij, en glimlacht zoals mensen glimlachen wanneer ze iets hebben gevonden dat ze graag willen vernielen.

"De nieuwe schoonmaakster." Ze kantelt haar hoofd. "Schattig. Misschien moet je beter uitkijken waar je loopt?"

Haar meiden lachen achter haar. Ze opent haar mond om er nog iets aan toe te voegen, ik zie het al in haar ogen, maar ik heb de naam op mijn telefoonscherm al gezien.

Dr. Martinez. Williams cardioloog.

Alles stopt met bestaan terwijl ik de telefoon tegen mijn oor druk en me omdraai van de cheerleader, midden in haar zin.

"Goedemorgen, mevrouw Scott." Haar stem is beheerstβ€”de voorzichtige, gecontroleerde toon die betekent dat er onder de oppervlakte juist niets gecontroleerd is. "William is vanochtend ingestort. Hij heeft koorts en klaagt over pijn op de borst."

"Wat?" Mijn hand klemt de telefoon zo hard vast dat het hoesje kraakt. "Hoe erg?"

"Zijn hartklep verslechtert sneller dan we hadden verwacht. Hij is nu in Metro General, hij is stabiel, maar..."

De rest hoor ik niet meer. De bak blijft waar hij gevallen is en de cheerleader roept nog iets scherps achter me terwijl ik al naar de kantineruimte ren.

"Gaat het goed met hem?" Mijn stem klinkt alsof ik onder water praat terwijl ik de deur achter me sluit.

"De aortaklepstenose is sneller verergerd dan we dachten. Hij is nu stabiel, de koorts is onder controle, maar ik kan geen stabiliteit garanderen voor langer dan een maand. Misschien minder. Hij heeft een chirurgische klepvervanging nodig. Snel."

"Hoe snel?" Mijn stem klinkt alsof die van iemand is die heel ver weg staat.

"Gisteren, bij voorkeur. Realistisch moeten we binnen vier weken inplannen, anders wordt het een spoedingreep met aanzienlijk slechtere prognose."

Ik knik. Blijf knikken tegen mezelf. Alsof als ik maar genoeg knik, de woorden zich vanzelf herschikken tot iets draagbaars. "Wat kost het?"

Ze aarzelt, en dat zegt me alles.

"Het deel dat de verzekering niet dekt, inclusief facilitaire kosten en het specialistenteam..." Ze haalt adem. "We praten over ongeveer tweehonderdduizend dollar."

Dr. Martinez praat nog steedsβ€”iets over betalingsregelingen, hulptrajecten, financieringsoptiesβ€”maar de woorden drijven langs me heen als rook. Niets ervan doet ertoe. Niets ervan is echt.

Want er is geen universum waarin ik tweehonderdduizend dollar in vier weken kan regelen. Toch?

________________

Veeg omhoog om door te gaan

Bride for the Quarterback

Bride for the Quarterback

45 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

45

Inhoud

Aa