

Beschrijving
Ze tekende een contract. Ze tekende niet om verliefd te worden. En ze tekende zeker niet om op twee mannen tegelijk te vallen. Mia Scott houdt zich amper staande - alleenstaande moeder, nachtdienst-schoonmaakster, haar vijfjarige zoontje William nog maar een paar maanden van de dood verwijderd zonder een hartoperatie die ze niet kan betalen. Dan stapt Jared Morgan haar leven weer binnen. Ze heeft haar hele middelbareschooltijd vanaf de tribune naar hem zitten kijken. Hij heeft haar naam nooit geleerd. Nu is hij NFL-quarterback, een roddelbladcatastrofe en de man die haar een deal aanbiedt: een nepverloving om zijn carriere te redden voor de Super Bowl, in ruil voor het geld dat haar zoon redt. Eenvoudig. Transactioneel. Een houdbaarheidsdatum op pagina drie. Maar Jared is niet de arrogante playboy die de camera's laten zien. En dan is er Luke Matthews. De jongen die sinds de middelbare school altijd een plek voor haar vrijhield als niemand anders dat deed. Nu is hij linebacker in Jareds team, en hij is terug. Waar Jared vuur is, is Luke de grond onder haar voeten. Standvastig. Geduldig. Altijd daar als de rook optrekt. En Mia weet niet meer welk gevoel liefde is en welk zwaartekracht.
Hoofdstuk 1
Mar 19, 2026
Mia’s POV
* Tien jaar geleden *
Mijn vader sterft dezelfde nacht dat Jared Morgan naar mijn naam vraagt, en ik ben er vrij zeker van dat het universum me gewoon in de maling neemt op dit punt.
Maar laten we even terugspoelen.
Een paar uur eerder sta ik aan precies hetzelfde keukeneiland te doen alsof ik naar dit studentenfeest ben gekomen voor het goedkope bier. En Olivia—mijn beste vriendin, mijn geweten, mijn persoonlijke hype-woman—staat me al de hele tijd te observeren terwijl ik naar de achtertuin kijk alsof ik op een stake-out ben.
"Je staart. Weer," zegt ze, terwijl ze iets drinkt dat eruitziet als radioactief afval en dan een grimas trekt. "Hij is dronken, Mia. Al sinds zeven uur kacheltje lam. Dit is niet jouw Disney-moment."
Ze heeft gelijk. Ze heeft altijd gelijk, wat eerlijk gezegd best irritant is.
Maar Jared Morgan is daarbuiten in zijn footballshirt, met brede schouders en een moeiteloze charme. Hij lacht ergens om, en mijn stomme, verraderlijke hart doet weer zijn ding.
Dat zielige gefladder waar ik al jaren vanaf probeer te komen. Dat geen hoeveelheid logica, zelfrespect, of doelbewust daten met Ron ooit heeft kunnen oplossen.
Dit moet je weten: ik ben al verliefd op Jared Morgan sinds de middelbare school.
Niet het schattige, gezonde soort crush waarbij je giechelt met je vriendinnen en daarna verdergaat.
Het zielige, allesoverheersende soort waarbij je zijn trainingsschema uit je hoofd leert en "per ongeluk" elke dinsdag om 15:47 langs de gym loopt omdat hij dan naar buiten komt.
Ik heb het geprobeerd, oké? Echt geprobeerd.
Ik ben met Ron gaan daten specifiek om dit te stoppen. Kies de jongen die je daadwerkelijk ziet staan, die meteen terug appt, die je vraagt bij hem aan tafel te zitten tijdens de lunch in plaats van je te laten cirkelen rond zijn wereld, drie tafels verderop.
Ron zag me. Ron koos mij.
Dat had genoeg moeten zijn. Dat zou alles moeten oplossen.
Behalve dat ik hier sta, met mijn hartslag die omhoogschiet telkens als Jareds lach over het gras waait, en ik precies besef hoe spectaculair dat plan gefaald heeft.
"Ik heb lucht nodig," zeg ik tegen Olivia.
"Jij hebt therapie nodig."
"Zelfde verschil." Ik glip richting de veranda voordat ze me fysiek kan tegenhouden, slingerend langs dronken eindexamenkandidaten en rode Solo-bekers, en op dat moment vang ik de blik van mijn vriend Luke.
Hij staat bij het footballteam, meer dan 1 meter 90 aan stille intensiteit. Hij weet van Jared. Weet het al sinds het derde jaar, draagt het met zich mee samen met elk geheim dat ik hem ooit heb verteld, plus enkele die ik nooit heb uitgesproken.
Dan klinkt er een stem achter me: "Je bent veel te knap om hier in je eentje te staan."
Mijn maag zakt drie verdiepingen naar beneden.
Ik draai me om, en Jared staat recht voor me. Zijn shirt plakt aan zijn borst, nat van welk drankspelletje hij zojuist ook gewonnen heeft, en als hij tegen de reling naast me leunt, raakt zijn arm de mijne.
Dit is het. Dit is het moment. Twee jaar aan fantasieën samengeperst tot één perfect…
"Papa's geld of goede smaak?"
Hij kijkt naar mijn jurk en zijn ogen reizen langzaam en doelbewust. Beginnend bij de halslijn en langzaam naar beneden glijdend, elke centimeter opnemend, voordat ze weer omhoogkruipen om mijn blik te ontmoeten.
Ik zou nu eigenlijk iets charmants moeten zeggen. Flirterig. Het soort zin dat het meisje in zijn hoofd zou zeggen. Ik til mijn kin op en, "Tenminste hoef ik geen kutbaantje te hebben om mijn studie te betalen."
Oh god. Oh lieve god. Heb ik dit echt net…
Zijn wenkbrauwen schieten omhoog en een halve seconde denk ik dat ik het compleet verpest heb. Maar dan lacht hij—een verraste, oprechte lach, die zelfs hem lijkt te overvallen.
Hij bijt op zijn onderlip, schudt zijn hoofd alsof hij niet kan geloven wat er net is gebeurd, en als hij me weer aankijkt is alles anders.
"Oké." Hij zet zijn drankje op de reling, zonder het oogcontact te verbreken. "Oké, ik zie je."
Hij doet een stap naar me toe. Niet veel, maar genoeg dat ik mijn hoofd een beetje naar achteren moet kantelen om hem aan te blijven kijken. Net genoeg dat de ruimte tussen ons iets wordt waar ik me intens, pijnlijk bewust van ben.
"Jij bent niet zoals de rest, hè?"
Hij zegt het zacht, bijna tegen zichzelf, en zijn arm verschuift op de reling achter me en mijn ruggengraat strekt zich naar die warmte alsof ik een plant ben die naar het licht groeit. "De rest van wie?"
"Alle meiden die zich de hele avond aan me opdringen." Zijn blik flitst omlaag en als hij weer omhoogkomt is er iets in zijn ogen waardoor mijn huid te strak aanvoelt. "Jij hebt zo'n hele... ‘het kan me geen fuck schelen’-uitstraling. Dat is sexy."
Ik zou iets slims moeten zeggen. Iets dat past bij het meisje dat hij blijkbaar denkt dat ik ben.
Maar ik kijk alleen maar naar hem, en hij kijkt naar mij, en het feestgeluid verandert in een verre, doffe dreun.
Vijf waanzinnige seconden lang leef ik in elk dagboekfragment dat ik ooit heb geschreven. Die waarin hij me opmerkt in de gang, waarin hij naast me zit tijdens de lunch, waarin hij mijn naam zegt alsof ik van hem ben.
Jareds ene hand komt omhoog om een lok haar achter mijn oor te strijken—zijn vingertoppen raken mijn jukbeen, glijden langs mijn kaaklijn. Zijn lippen raken mijn oorlel als hij zich naar me toe buigt. "Sla dit feest over met mij. Ik ken een plek die rustiger is."
Zijn hand glijdt van mijn gezicht naar mijn taille, vingers spreiden zich uit over mijn heup, en die aanraking stuurt een schokgolf recht door mijn zenuwstelsel.
Mijn mond wordt droog en mijn hoofd werkt totaal niet meer, want Jared Morgan kijkt naar me alsof ik de enige persoon op dit feest ben, en zijn hand is op me, en hij wil ergens rustiger heen en dit gebeurt echt.
Dan zegt hij: "Hoe heet je, schoonheid?"
En het hele moment barst open, precies doormidden. Twee jaar lang woont deze jongen gratis in mijn hoofd, jaren op dezelfde middelbare school en in dezelfde klassen, en hij weet niet eens hoe ik heet.
Hij ziet me niet eindelijk.
Hij is gewoon strontzat en versiert het dichtstbijzijnde meisje dat alleen staat.
"Ik heb een vriend, Jared."
Hij houdt mijn blik een fractie te lang vast, haalt zijn schouders op met die irritante grijns. "Zijn verlies, als je van gedachten verandert."
Een van zijn teamgenoten roept zijn naam vanaf de oprit, rammelt met autosleutels, en Jared loopt zonder aarzeling naar de auto. Ik kijk hoe hij instapt met drie andere jongens, allemaal wiebelend, lachend, te dronken om recht te lopen, laat staan te rijden.
Ze scheuren de duisternis in en ik draai me weer om naar het feest en denk er verder niet over na. Ik heb nauwelijks ademgehaald of Ron's hand grijpt mijn elleboog vast.
"Wat de fuck was dat?"
Mijn maag zakt weg. "Niets. Hij was dronken. Hij deed niet eens…"
"Ik zag jullie." Zijn vingers sluiten zich om mijn pols, zo hard dat het pijn doet. "Beledig mijn intelligentie niet. Je was twintig minuten weg, Mia."
"Ik was gewoon hier met O—"
"Met hem?" Hij stapt dichterbij, drijft me tegen de reling aan. "Denk je dat ik dom ben? Denk je dat ik niet zag hoe jullie tegen elkaar aan stonden? Alsof je net…" Hij lacht, maar het is lelijk. Wreed. "Jezus Christus. Heb je tenminste nog de moeite genomen jezelf een beetje op te knappen voordat je weer naar beneden kwam?"
"Ik ben nergens geweest!" Mijn stem breekt. "Ik was hier. Vraag het maar aan iedereen."
Olivia verschijnt achter zijn schouder, haar gezicht bleek. "Ron, wat is dit voor onzin."
"Bemoei je er niet mee." Hij draait zijn hoofd niet eens.
Luke stapt van ergens links naar voren, schouders recht. "Gaat alles goed hier?"
"Prima." Ik beweeg snel tussen hen in, mijn hand op Rons borst, om de explosie weg te sturen van het publiek. "Het gaat goed. Ik haal wel een biertje voor je. Tyler is er—hij vroeg naar je."
Zijn ogen zoeken mijn gezicht naar iets om me op te straffen, maar ik blijf stil en geef hem niets.
Rons greep verslapt eindelijk, het bloed stroomt terug in mijn vingers, en ik neem hem mee om drankjes te halen. Zijn arm zakt uiteindelijk zwaar en bezitterig over mijn schouders, en ik vouw mezelf in de ruimte die hij mij toestaat.
De uren daarna drink ik meer dan goed voor me is, in een poging de randjes van zijn greep op mijn arm en het geluid van Jareds stem te vervagen. Olivia blijft dichtbij, kijkt me aan met die frons tussen haar wenkbrauwen die betekent dat ze alles opslaat wat ze later nog zal bespreken.
Het feest loopt leeg en Ron verdwijnt naar binnen voor een potje kaarten terwijl ik alleen op de achterste traptreden zit. Het beton koud onder mijn jurk, mijn hoofd voor het eerst die avond prettig licht, als mijn telefoon gaat.
Mams naam staat op het scherm en dat voorspelt weinig goeds.
Niet om middernacht, niet als ze weet dat ik weg ben.
"Mia. Lieverd. Je vader…" Haar stem klinkt als iets dat kapot is gevallen en iemand heeft geprobeerd het weer in elkaar te zetten met trillende handen. "Er was een auto-ongeluk, een uur geleden. Hij… De politie heeft zijn… bevestigd."
Ze kan het niet afmaken. Ze stikt in haar tranen, en hoeft het niet af te maken.
De woorden die ze niet zegt, komen toch binnen.
Mijn vader is dood. Ik had op dat moment niet kunnen bedenken dat vanaf nu mijn leven in een nachtmerrie in real time zou veranderen.
Ik wist ook nog niet dat ik toen zwanger was, tot twee weken na papa’s begrafenis.

Bride for the Quarterback
45 Hoofdstukken
45
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101