SOPHIA’S POV
Ik zat vlak bij de schoolbibliotheek, dicht bij de oprit en ver van de gang. Het was mijn nieuwe favoriete plekje geworden, ver weg van het klaslokaal, van de mensen op de middelbare school. Je kent die uitspraak wel over de middelbare school als het slechtste moment van je leven? Voor mij was het precies dat.
Tijdens mijn jeugd werd ik voortdurend bekritiseerd en uitgelachen om mijn uiterlijk. Ik was een mollig meisje – nou ja, ik was een mollig meisje. Daarna maakte ik er een dagelijkse taak van om te sporten en werd ik de aanvoerder van het cheerleaderteam.
"Hoe denk je dat hij je ooit zal opmerken als je steeds voor hem wegduikt?" zei Kylie, terwijl ze me uit mijn altijd verdwijnende gedachten liet schrikken.
"Ik wil niet dat hij me opmerkt," mompelde ik, terwijl ik verder bleef schetsen aan een bekend figuurtje in mijn notitieboekje. Kylie en ik zijn al vrienden sinds we kinderen waren en sinds mijn pleegvader me adopteerde, zijn we onafscheidelijk. Zij is de enige die al mijn smerige geheimpjes kent, vooral mijn kleine crush op mijn vaders vriend Henry.
Oké, mijn crush op Henry is misschien niet zo klein, het was enorm. Alles aan hem liet me anders voelen. Ik weet dat hij ouder is dan ik, veel ouder zelfs, en er is geen logische reden waarom ik een man aantrekkelijk vind die twee keer zo oud is als ik, maar ik kan er gewoon niks aan doen.
Kylie leunde achterover in haar stoel, haar wenkbrauwen gefronst. "Sophia, serieus, je moet echt loskomen van die crush op Henry. Hij is, tja, stokoud in vergelijking met jou." Ik haatte het als Kylie me de les probeerde te lezen over mijn gevoelens voor Henry. Ik moest het haar vertellen omdat ik haar vertrouwde met mijn geheim.
Ik rolde met mijn ogen, een dramatische zucht verliet mijn lippen. "Kom op, Kylie. Leeftijd is slechts een getal, weet je? En het is niet alsof ik controle heb over mijn gevoelens." Dit was altijd een constante strijd tussen ons. Ze leek maar niet te begrijpen waarom ik zo verliefd was op Henry, want ze bleef volhouden dat het allang meer was dan een gewone crush, en ze had gelijk. Het was meer dan alleen maar een crush.
Ze lachte, schudde haar hoofd. "Geloof me, Sophia, hij gaat je nooit op die manier zien. Je bent praktisch een baby vergeleken met hem." Ik begon geïrriteerd te raken door haar opmerkingen. Henry ziet mij niet als een baby, ook al was het leeftijdsverschil wel een ding.
Ik zakte onderuit, mijn kin rustend op mijn hand. "Maar Kylie, heb je die ogen van hem wel eens gezien? En die ruige charme? Het is alsof hij zo uit een romantische roman gestapt is." Zei ik dromerig, mijn gedachten afdwalend naar hoe hij eruit zou zien zonder shirt, maar ik schudde die gedachte snel weg – dat zou niet zijn waar ik nu aan moest denken.
Kylie trok een wenkbrauw op, haar lippen getrokken in een halve glimlach. "Romantische roman? Meen je dat nou? Dit is de echte wereld, Soph." Natuurlijk wist ik dat het echt was, maar ik wist ook dat hij voor mij meer was dan alleen een verre droom, maar ik wilde dat allemaal.
Ik trok een pruillip, lichtelijk defensief. "Hé, liefde kan overal toeslaan, toch? Zelfs tijdens een zakenvergadering of in een koffiebar." Ik wist dat het nergens op sloeg, maar het was het enige wat ik nu als verweer kon bedenken.
Ze boog naar me toe, haar toon meelevend. "Kijk, ik snap dat hij aantrekkelijk is, maar hij is ook gewoon, tja, veel te hoog gegrepen voor jou. En ik bedoel niet omdat hij een succesvolle miljardair is, ik bedoel omdat hij twee keer zo oud is als jij én de vriend van je vader. Sophie, dat kan nooit werken."
Ik kaatste terug, vastberaden in mijn stem: "Misschien nu niet, Kylie, maar wacht maar af. Op een dag ziet hij me echt." Ik dacht al na over hoe dat zou zijn, als hij mij eindelijk zou zien voor wie ik was.
Kylie barstte in lachen uit. "Oh, hou op! Je bent echt niet goed bij je hoofd!"
Ik kneep mijn ogen samen naar haar, mijn speelse houding veranderde een beetje. "Wacht maar. Hij zal zich realiseren dat ik degene ben die zijn grappen begrijpt, die lacht om zijn vreselijke woordspelingen. Ik weet zeker dat hij dat niet krijgt bij een ander, en waarom denk je dat hij nog niet getrouwd is? Misschien wacht hij, diep vanbinnen, toch op een meisje zoals ik."
Kylies gelach verstomde en ze zuchtte. "Sophia, je stuurt jezelf regelrecht naar een gebroken hart."
Ik schudde koppig mijn hoofd. "Geen sprake van. Dit is het lot. Zoals in de films, waar de underdog uiteindelijk het hart verovert van de onbereikbare man. Het zou zo die film kunnen zijn, over een leerling die verliefd wordt op haar leraar."
"Je weet toch dat dat tragisch afliep?"
"Wat dan nog, bij mij loopt het anders."
Kylie gooide haar handen in de lucht, verslagen. "Prima, doe wat je wilt. Maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb."
Een triomfantelijke glimlach speelde rond mijn lippen. "Ik zal je zeker uitnodigen voor onze bruiloft," plaagde ik haar, om de sfeer wat luchtiger te maken, want iedere keer als Kylie en ik over Henry praatten, eindigde het in een soort ongelijke strijd.
Ze rolde met haar ogen, een grijns op haar lippen. "Natuurlijk, toekomstige mevrouw Sophia Henry."
Ik leunde achterover in mijn stoel, mijn hart fladderde van hoop en zenuwen. "Je zult het nog wel zien, Kylie. Jij zult het zien."
Ik klampte me vast aan mijn verliefdheid op Henry als aan een reddingslijn, overtuigd dat hij op een dag, tegen alle verwachtingen in, mij zou zien voor wie ik was: het meisje dat zijn wereld op zijn kop kon zetten.
Kylie keek me aan, haar frustratie was duidelijk zichtbaar. "Je bent echt de meest koppige persoon die ik ken, Sophia. Waarom kun je niet gewoon eens daten met jongens van je eigen leeftijd?"
Ze was nu overgeschakeld op mijn minst favoriete onderwerp: daten met jongens van mijn eigen leeftijd. Maar vandaag was ik wel in voor een beetje geklets.
Ik boog naar haar toe, een ondeugende glimlach op mijn lippen. "Omdat, Kylie, die jongens gewoon niets voor mij zijn. Oudere mannen hebben iets—ik weet niet—karisma en ervaring dat veel aantrekkelijker is." Het was waar; jongens van mijn leeftijd waren meestal nog kinderen die hun moeder nodig hadden voor advies.
Ze gooide haar handen omhoog van frustratie. "Karisma en ervaring? Of komt het gewoon doordat Henry een baan heeft en een auto en, niet te vergeten, hij is een verdomde miljardair."
Ik haalde mijn schouders op, een speelse twinkeling in mijn ogen. "Hé, dat werkt niet bepaald tegen hem, hoor."
Kylie rolde met haar ogen, haar toon doordrenkt van sarcasme. "Ja hoor, want daten met de zakenpartner en beste vriend van je vader is totaal niet ingewikkeld."
Ik wuifde haar bezwaren weg. "Details, details. Liefde overwint alles, weet je nog?"
Ze kreunde. "Je bent onmogelijk."
Een sluwe glimlach kroop over mijn gezicht. "Oh, en trouwens, ik heb besloten het heft in eigen handen te nemen."
Kylies ogen werden groot, de nieuwsgierigheid was duidelijk van haar gezicht af te lezen. "Waar heb je het over?"
"Ik ga vanavond mijn gevoelens aan Henry opbiechten," kondigde ik aan. Hier had ik al heel lang over nagedacht, en hoe langer ik wachtte, hoe meer ik het gevoel kreeg dat de tijd me inhaalde.
Kylies mond viel open. "Wacht, wat? Ben je gek geworden?" Ze riep het uit en de mensen die vlakbij waren en net binnenkwamen, keken naar ons.
Ik leunde achterover, mijn armen zelfverzekerd over elkaar. "Nee joh, het is het perfecte plan. Ik stort mijn hart uit in een oprechte boodschap, en wie weet? Misschien voelt hij hetzelfde voor mij." Toen ik het uitsprak, realiseerde ik me dat het in mijn hoofd veel beter klonk en dat het in het echt veel ingewikkelder zou zijn.
Kylie keek geschokt. "Sophia, dat is echt een vreselijk idee. Als je vader erachter komt, zit je tot je honderdste huisarrest uit."
Ik wuifde haar bezorgdheid weg, mijn opwinding groeide. "Dat kan me niks schelen. Liefde is het risico waard."
Ze greep mijn schouders, een wanhopige blik in haar ogen. "Sophia, serieus, je kunt dit niet doen. Het wordt een regelrechte ramp en ik ken je, jij bent echt geen masochist."
Ik schudde haar van me af, mijn besluit stond vast. "Maak je geen zorgen, Kylie. Het gaat gebeuren."
Er ontsnapte een zucht aan haar lippen. "Ongelooflijk ben je."
Ik grijnsde, een mengeling van zenuwen en verwachting borrelde in me op. "Wens me succes, Kylie. Vanavond is het zover."
Er volgde een stortvloed aan argumenten en protesten, maar diep vanbinnen was ik vastbesloten. Ik ging dat bericht aan Henry sturen, wat de consequenties ook zouden zijn.
Ik ga mijn gevoelens vanavond aan Henry opbiechten.
Veeg omhoog om door te gaan
SOPHIA’S PERSPECTIEF
Toen ik door de deur liep, verstijfde ik. Henry, in mijn woonkamer? Mijn wangen werden rood. "Eh, hoi," kreeg ik eruit, terwijl ik me een beetje sprakeloos voelde. Hij was altijd bij ons thuis, maar vandaag had ik hem hier niet verwacht, niet op de dag dat ik al mijn moed bij elkaar had geraapt om hem te vertellen wat ik voor hem voelde.
Henry glimlachte warm. "Hey daar, Sophia. Blijf niet zo staan, geef me een knuffel!"
Verrast maar enthousiast haastte ik me naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen. Zijn geur overspoelde me en ik kreeg een rilling over mijn rug. Mijn hart sloeg op hol als de vleugels van een kolibrie. Hij vroeg me altijd om hem te knuffelen, en dat was mijn favoriete eigenschap aan hem.
"Goed je te zien," zei hij, terwijl hij door mijn haar woelde. Ik trok me terug, zijn aanraking bleef hangen als een zoete melodie.
Papa grijnsde om mijn overduidelijke verlegenheid. "Ze wordt volwassen, Henry. Wordt bijna zestien, middelbare school, universiteit… Je moet haar niet meer als een kind behandelen."
Ik had niet eens door dat mijn vader in de kamer was, alles waar ik aan kon denken was het feit dat Henry er was. Begrijp me niet verkeerd, mijn vader is belangrijk voor me; sinds ik mijn ouders verloor en hij me adopteerde – hij was een goede vriend van mijn moeder – is hij het beste wat me daarna is overkomen. Hij heeft altijd voor me gezorgd en ervoor gezorgd dat ik niets tekortkwam.
Henry knikte, met die serieuze blik in zijn ogen die me altijd intrigeerde. "De tijd vliegt. De universiteit is een grote stap."
Ik knikte iets te snel, voelde de hitte in mijn wangen stijgen. "Zeker, ja."
Papa gebaarde naar de eettafel. "Kom bij ons eten, Sophia."
Mijn hartslag versnelde. Eten met Henry? Ik forceerde een glimlach, probeerde cool en beheerst over te komen. "Eigenlijk moet ik, eh, eerst even douchen. Ben zo terug." Ik heb vaker met hen gegeten, maar vandaag voelde het anders, vandaag was ik me meer dan ooit bewust van Henry’s aanwezigheid in ons huis.
In mijn kamer leunde ik tegen de deur, mijn hart draaide nog steeds een marathon. Ik trok mijn nachtjapon aan en haalde diep adem.
Beneden stuntelde ik door het diner heen. Henry’s woorden trokken al mijn aandacht, maar mijn eigen antwoorden leken onderweg te verdwijnen. Ik wierp stiekeme blikken als ik dacht dat niemand het zag, maar papa's veelbetekenende glimlach verraadde dat hij het wel degelijk doorhad. Mijn vader wist dat ik een zwak voor Henry had, maar hij ging ervan uit dat het gewoon een onschuldige verliefdheid was en dat er niets kwaads achter zat.
Het diner voelde als een hindernisbaan. Henry's woorden vloeiden als honing, en ik hing aan zijn lippen als een magneet. Maar telkens als ik probeerde te spreken, raakten mijn woorden in de war.
Ik probeerde zo onopvallend mogelijk naar hem te kijken, ervan overtuigd dat niemand het doorhad. Er was gewoon iets aan zijn aanwezigheid dat zo anders voelde voor mij. Mijn vader zei ALTIJD dat ik me veel ouder gedraag en praat dan mijn leeftijd, maar dat gevoel verdwijnt totaal als Henry in de buurt is.
Henry richtte zijn blik op mij, een vriendelijke glimlach om zijn lippen. "Dus, Sophia, al nagedacht over de universiteit?" Hij is altijd een prater geweest, hield ervan om over van alles te praten en was vooral geïnteresseerd in mijn studie; hij hecht veel waarde aan school en alles daaromheen.
"Wat zijn je gedachten over de universiteit?" herhaalde hij zijn vraag. Ik was verdwaald in mijn gedachten en overanalyseerde alles.
Mijn hart sloeg een slag over en ik verslikte me bijna in mijn eten. Universiteit? Vroeg hij me dat echt? Rustig blijven, Sophia.
Ik schraapte mijn keel en deed alsof het me niets deed. "Ja, ik overweeg de Ivy League. Misschien Brown of Harvard." Ik wilde altijd al naar een Ivy League universiteit, mijn vader heeft er ook op gezeten, net als Henry.
Henry trok bewonderend een wenkbrauw op. "Wauw, je mikt hoog. Je bent een slim kind, Sophia."
Ik moest moeite doen om niet met mijn ogen te rollen omdat hij me een kind noemde. "Ik word binnenkort zestien, hoor."
Hij lachte, dat warme geluid dat altijd rillingen over mijn rug joeg. "Je hebt gelijk. Ik moet je maar eens gaan aanspreken als de jonge dame die je aan het worden bent."
Mijn wangen werden rood en ik probeerde me op mijn eten te concentreren om mijn schaamte te verbergen. "Ja, tja, dat gebeurt als je ouder wordt, denk ik." Dit zijn van die momenten waarop ik helemaal geloof in wat ik voor Henry voel. Er is iets speciaals aan hoe we praten en met elkaar omgaan; het is bijna alsof de wereld verdwijnt als we samen zijn.
Hij schonk me een plagende glimlach. "Inderdaad. Dus, jonge dame, nog andere plannen behalve de Ivy League veroveren?"
Ik haalde mijn schouders op, mijn hart maakte een vreugdesprongetje bij die bijnaam. "Voor nu probeer ik gewoon de middelbare school te overleven."
Papa mengde zich in het gesprek: "Ze heeft haar oog op de debatclub. Toch, Sophia?"
Ik knikte, dankbaar voor het nieuwe onderwerp. "Ja, ik vind het fijn om mijn mening te geven. En te zeggen hoe ik over dingen denk."
Henry leunde achterover in zijn stoel, peinzend. "Debatclub, hè? Dat is een geweldige manier om je vaardigheden te scherpen."
"Sophia is zo slim, ze praat of gedraagt zich niet eens als kinderen van haar leeftijd, ik ben zo trots op haar," zei mijn vader opschepperig, en ik wist dat hij dat echt zo voelde, niet alleen omdat hij het al een miljoen keer had gezegd.
Onze blikken kruisten elkaar en even waren we alleen met z’n tweeën. Mijn hart bonsde en ik voelde een golf van moed. "Misschien kun je eens komen kijken bij een van onze debatten."
Henrys glimlach had een vleugje nieuwsgierigheid. "Dat lijkt me leuk. Laat het maar weten wanneer."
Terwijl het diner op zijn einde liep, hielp ik met het afruimen van de tafel, terwijl het gesprek steeds opnieuw door mijn hoofd speelde. Mijn verliefdheid op Henry was niet zomaar een onnozele bevlieging. Het was echt, complex, en misschien, heel misschien, zag hij mij als meer dan een kind. De twinkeling in zijn ogen, de gedeelde glimlachen—het was een stil begrip dat mijn hart deed zweven.
We zaten midden in een moment, alleen Henry en ik, verdwaald in ons gesprek. Toen, als een plotselinge windvlaag, sprong mijn vader ertussen. "Henry, jij moet binnenkort toch reizen?"
Mijn hart zonk, verbrijzelde in stukken. Waarom moest hij dat nu ter sprake brengen? En wat bedoelt hij met dat Henry zou gaan reizen, reizen naar waar, met wie?
Henrys ogen ontmoetten de mijne, zijn glimlach vervaagde een beetje. "Ja, dat klopt. Ik ben eigenlijk bezig met het opzetten van een nieuw kantoor in Californië, Florida om precies te zijn. Daar zal ik behoorlijk wat voor moeten reizen."
Californië. Het woord galmde als een verre echo door mijn hoofd. Ik voelde een zwaar gevoel in mijn borst. Hij ging weg, maar voor hoelang, zou het maar tijdelijk zijn?
Papa keek nieuwsgierig. "Wauw, Californië. Dat is een grote stap. Hoe gaat het met het nieuwe kantoor?"
Henrys uitdrukking werd serieuzer. "Het is veel werk, maar ik denk dat het de moeite waard zal zijn. Als alles eenmaal loopt, ga ik er permanent wonen."
Mijn hart trok samen, alsof het in een bankschroef werd geklemd. Permanent? Het voelde als een storm van emoties die in mij woedde. Het leek wel alsof ik een hartaanval kreeg, ik voelde het: Henry zou voorgoed bij me weggaan en ik kon er niets aan doen.
Papa knikte, onder de indruk. "Dat is een grote beslissing. Maar ik weet zeker dat je het goed zult doen."
Ik voelde me een toeschouwer in mijn eigen lichaam, mijn hart bonkte in mijn oren. Ik wist mijn stem te vinden, bijna fluisterend. "Permanent?"
Henry draaide zich naar mij toe, zijn blik werd zachter. "Ja, Sophia. Zodra het kantoor goed draait, zal ik in Californië gevestigd zijn, omdat ik de operaties en de algemene gang van zaken moet beheren. Maar natuurlijk kom ik af en toe nog wel langs hier."
"Af en toe?" herhaalde ik, terwijl mijn hart in mijn borst fladderde. Wat betekent dat eigenlijk, het was niet de hoop of zekerheid die ik nodig had. Het was slechts een vage belofte en niets meer.
Hij glimlachte, diezelfde geruststellende glimlach waardoor mijn hart steeds weer oversloeg. "Zeker weten. Je zult me vast wel zat worden hier."
Mijn vader lachte. "Dat betwijfel ik."
Terwijl zij verder praatten over de logistiek van het nieuwe kantoor, probeerde ik te bevatten wat Henry net had gezegd. Hij ging weg, ja, maar hij liet ook een belofte achter, een band die niet zomaar zou verdwijnen door afstand.
Toen het diner ten einde liep, zei papa: "Waarom blijf je niet voor het toetje, Henry?"
Ik hield mijn blik naar beneden gericht en nipte met overdreven aandacht aan mijn water.
Henrys stem klonk zacht: "Een andere keer, Collins. Dank je wel."
Papa gaf me een veelzeggende blik. "Sophia, wil je Henry even uitlaten?" Sinds ik klein was, vroeg hij me altijd om Henry of onze andere gasten uit te laten. Het was mijn manier om beleefdheid te tonen.
Mijn hart sloeg een slag over. Henry uitlaten? Ik knikte, mijn hartslag opnieuw versneld. We liepen samen naar de deur, en ik bracht er een verlegen glimlach uit.
"Bedankt dat je langskwam," mompelde ik, terwijl mijn blik heel even naar zijn lippen gleed.
Henrys glimlach was begrijpend. "Altijd. Je wordt al een grote meid."
De manier waarop hij het zei, met een twinkeling in zijn ogen, liet mijn wangen vuurrood kleuren.
"Tot snel, Sophia," zei hij, terwijl hij mijn schouder klopte.
Ik keek hem na terwijl hij vertrok, mijn gedachten maalden. Toen ik me omdraaide, stond papa daar met de armen over elkaar.
"Je bent stil vanavond," merkte hij op.
De hitte trok naar mijn wangen en ik haalde mijn schouders op. "Gewoon moe, denk ik."
Hij trok een wenkbrauw op, maar ik veranderde snel van onderwerp. "Ik ga nu die douche nemen. Welterusten, pap."
In mijn kamer leunde ik tegen de gesloten deur, terwijl ik de momenten van de avond opnieuw afspeelde. Henrys aanwezigheid, zijn woorden, alles galmde na in mijn hoofd. Morgen, nam ik me voor, morgen zou ik een stap verder zetten dan mijn verlegenheid. Want misschien, heel misschien, kon deze verliefdheid meer worden dan alleen een bonzend hart.
Hij ging weg en ik moest zo snel mogelijk in actie komen.
Veeg omhoog om door te gaan