passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

BibliotheekKies een boek
searchsearch
nlnl

NL

Daddy's Best Friend - Hoofdstuk #4 - door Royhan H

Daddy's Best Friend

/

Hoofdstuk 4

Hoofdstuk 3

SOPHIA'S POV

De zon glipte de volgende ochtend door mijn gordijnen, een nieuwe dag begon. Ik schoof uit bed, mijn gedachten zwaar door het gesprek van gisteravond. Henry's aanstaande vertrek echode in mijn hoofd, een zware last op mijn borst. Dit zou een klap voor mij worden, en dan waren er nog al die andere dingen waar ik mee moest omgaan, zoals mijn gevoelens aan Henry opbiechten. Ik stapte uit bed en liep naar beneden.

Beneden hoorde ik papa's gelach, dat bekende geluid van plezier dat hij bewaarde voor Henry. Mijn hart trok samen. Ze zaten aan de telefoon, en ik probeerde te luisteren zonder dat het opviel.

"...morgen een paar maanden op reis," klonk Henry's stem door de hoorn. "Ik ben voorlopig niet terug."

Verwoesting overspoelde me als een vloedgolf. Een paar maanden? Het was alsof iemand de lucht uit mijn longen sloeg. Dit was het, het moment waar ik zo tegenop had gezien. Ik kon hem niet laten gaan zonder hem te vertellen hoe ik me voelde. Het was meer dan een verliefdheid; het was echt.

Met dat besluit in mijn hoofd pakte ik mijn laptop en plofte op mijn bed. Ik opende mijn messenger-app op mijn telefoon, mijn vingers hingen boven het toetsenbord. Maar twijfel sloop naar binnen. Lezen mensen als Henry wel sms'jes? Mijn vingers stopten, en ik zuchtte gefrustreerd. Ik wist niet wat de beste manier was om hem te bereiken.

Ik had zijn e-mailadres nodig, een zekere manier om hem te bereiken. Hij is natuurlijk een millennial en dat gebruiken ze meestal. Vastberaden liep ik naar beneden, waar papa nog steeds aan het bellen was. "Hé, pap?"

Hij keek me aan en knikte dat ik door kon gaan.

"Zou je mij Henry's e-mailadres kunnen geven?" vroeg ik, terwijl ik probeerde nonchalant te klinken. Ik wilde niet dat hij iets anders zou vermoeden.

Papa fronste nieuwsgierig zijn wenkbrauwen. "Henry's e-mailadres? Waarom heb je dat nodig?"

Er schoot me een leugen te binnen, een halve waarheid. "Ik wil hem een verslag sturen om te laten nakijken. Het is voor een schoolproject en het is echt belangrijk voor me."

Papa glimlachte, duidelijk verrast door mijn plotselinge interesse in school. "Natuurlijk. Ik kan het ook voor je nakijken als je wilt. Ik ben daar echt goed in en ik geef de beste feedback."

Mijn hart sloeg op hol. "Nee, het is een verslag over werktuigbouwkunde. Je weet wel, Henry's vakgebied. Het moet gewoon echt goed zijn, daarom."

Papa's uitdrukking veranderde van verrassing naar begrip. "Ah, ik snap het. Ik zal dat e-mailadres voor je opzoeken."

Mijn hart bonkte in mijn borst terwijl hij het e-mailadres opzocht en het aan me gaf. Ik bedankte hem en trok me terug op mijn kamer, mijn handen trilden terwijl ik Henry's e-mailadres intypte. Dit was het, het moment van de waarheid. Bij elke toetsaanslag ging mijn hart sneller kloppen, de zwaarte van mijn gevoelens rustte zwaar op mijn schouders.

Je kunt dit Sophia, fluisterde ik tegen mezelf.

Hey Henry,

Dus, ik zit hier achter mijn laptop, dit te typen met een bonzend hart en een miljoen gedachten die door mijn hoofd razen. Ik weet het, het komt vast onverwacht, maar ik moet je iets vertellen. Wil je alsjeblieft even de tijd nemen om dit te lezen?

Allereerst wil ik dat je weet dat ik het begrijp. Ik bedoel, ik snap dat je dit misschien een beetje vreemd vindt, misschien zelfs schokkend. Ik ben tenslotte jong, jij bent... nou ja, niet zo jong. Maar dit is het punt: wat ik voor jou voel is niet zomaar een tienerverliefdheid die snel weer overwaait. Het is echt, Henry. Zo echt als het maar kan.

Ja, ik weet dat je misschien denkt aan het leeftijdsverschil. Jij bent twee keer zo oud als ik, voor sommige mensen is dat een groot ding. Maar voor mij niet. Ik ben niet zomaar een dromerig kind. Ik word volwassen, en ik weet wat ik wil. En wat ik wil, dat ben jij.

Ik weet dat er obstakels zullen zijn, zoals het feit dat je de beste vriend van mijn vader bent. Dat maakt het ingewikkeld, toch? Maar goed, ik heb altijd van een uitdaging gehouden. En laten we eerlijk zijn, als we dat aankunnen, kunnen we alles aan. Samen.

Ik weet ook dat ik binnenkort achttien word. Ja, het lijkt misschien ver weg, maar dat is het echt niet. En wanneer die dag komt, zijn er geen wettelijke barrières meer tussen ons. Dan kunnen we onze eigen keuzes maken, en zelf onze weg bepalen.

Henry, ik vraag je nu niet om beslissingen te maken. Ik moest je alleen laten weten hoe ik me voel. Ik heb nachten wakker gelegen, alles overwogen, en ik kom steeds weer bij dezelfde conclusie: ik hou van jou.

Het is geen impulsieve emotie. Het is een diep, rustig gevoel dat al een tijd in me groeit. Ik heb gezien hoe je lacht, hoe je luistert, hoe je mensen bijzonder laat voelen. En ik wil degene zijn die naast je staat, die je laat lachen, die je gelukkig maakt.

Ik vraag nu geen antwoord. Denk er gewoon over na. Denk aan ons. Want Henry, ik ben bereid te wachten. Ik geloof in ons, en ik geloof dat als we voor elkaar bestemd zijn, we een weg zullen vinden.

Neem je tijd, en onthoud: wat er ook gebeurt, mijn gevoelens zullen niet veranderen.

Liefs,

Sophia

De e-mail was klaar, een bekentenis die ik niet langer binnen kon houden. Met een diepe ademhaling klikte ik op verzenden. De e-mail verdween in de digitale leegte, en ik voelde een mix van opwinding en veel angst door mijn bloed stromen. De waarheid was eruit, en nu kon ik alleen nog maar wachten op zijn antwoord, hopend dat het op de een of andere manier niet het einde van ons verhaal zou zijn.

En laat het ergste maar gebeuren. Ik had nu alles gedaan wat ik kon doen, het was nu aan het universum om aan mijn kant te staan, en dat was waar ik op hoopte. Zo niet, dan was ik de klos en zou mijn vader erachter komen en me levenslang huisarrest geven.

Ik pakte mijn telefoon en sms'te Kylie.

"Ik heb het eindelijk gedaan,"

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

HENRY’S POV

Hier ben ik dan, al een uur staar ik naar de e-mail van Sophia. Ze is altijd een slim kind geweest, vol energie en nieuwsgierigheid. Ik had het wel door, dat verliefdheidsgedoe, je weet wel, typische puberdingen. Maar dit... dit is iets anders. Ze legt alles bloot, haar gevoelens en gedachten.

"Wat moet ik hiermee doen, jeetje, dit was veel en de moeite die ze in deze zorgvuldig geschreven e-mail heeft gestoken verdient bewondering,"

Ze is zo slim, zo helder, zo intelligent. Ik haalde mijn schouders op.

Ik krab aan mijn hoofd, probeer het te bevatten. Gebeurt dit echt? Natuurlijk geef ik om haar. Ze is praktisch familie, haar vader is mijn beste vriend. Maar dit, dit is een heel nieuw niveau. Ze praat over liefde, over samen zijn.

Ik kan niet anders dan in mezelf grinniken. Wie had gedacht dat ik ooit midden in zoiets zou zitten? Ik ben geen jonge god meer. Ik heb genoeg grijze haren en zij is, nou ja, ze is levendig en jong. En ik heb het hele relatiegebeuren een tijd vermeden vanwege alle drama die het met zich meebracht.

Maar er zit een oprechtheid in haar woorden die moeilijk te negeren is. En het laatste wat ik wil is dat zij in de problemen komt hierdoor. Collins zou me de kop kosten als hij erachter kwam. Ik wilde haar niet in zo’n drama meeslepen, ze is nog maar een kind en weet niet hoe ingewikkeld dit soort zaken met volwassenen kunnen zijn.

Ik trommel met mijn vingers op het toetsenbord, peinsend over mijn volgende stap. Ik kan dit niet zomaar negeren. Sophia verdient een antwoord, en ik kan er niet omheen dat ik dit onder ogen moet komen, face-to-face. Dit was niet iets waarvoor ik een e-mail terug zou typen, ze verdient een goed antwoord en uitleg waarom dit NOOIT kan werken.

Besluit genomen, klap ik mijn laptop dicht met een vastberaden knik. Tijd om Sophia’s school op te zoeken. Wie had ooit gedacht dat ik de rol van bezorgde potentiële aanbidder zou spelen? Ik lachte om mijn eigen grap, dat zou natuurlijk nooit gebeuren.

Het leven heeft echt een vreemde manier om je voor verrassingen te zetten. Laten we hopen dat ik deze kan opvangen zonder een flinke misser te maken.

****

De schoolparkeerplaats voelde vreemd intimiderend terwijl ik kwam aanrijden. Ik was hier al ontelbare keren geweest, Sophia ophalen na haar voetbaltraining. Maar vandaag hing er een gespannen sfeer. Ik leunde tegen mijn auto en haalde diep adem om mezelf te kalmeren. Dit ging geen makkelijk gesprek worden. Maar het was nodig, ik zou binnenkort naar Californië Florida vertrekken en dit moest ik nog doen voordat ik wegging.

In de verte zag ik haar, haar figuur bewoog gracieus over het veld. Mijn hart bonsde toen ze dichterbij kwam, haar gebruikelijke vrolijke glimlach vervangen door een neutrale blik. Geen sprong in mijn armen vandaag. Ik slikte, mezelf voorbereidend op wat ik moest zeggen.

"Hey, Sophia," begroette ik haar, mijn stem misschien wat trillender dan ik hoopte. Dit was niet het begin waar ik op gehoopt had.

"Hoi, Henry," antwoordde ze, haar toon ingetogen. Ze wist waarom ik hier was en ik weet zeker dat ze mijn gezicht al had gelezen, ik kwam haar geen leuk cadeau of goed nieuws brengen.

Ik schraapte mijn keel, verzamelend wat ik wilde zeggen. "Luister, ik wilde met je praten." Mijn stem klonk streng deze keer.

Haar reactie was enkel een knikje, haar ogen flakkerden, ze wist waar ik het over wilde hebben maar bleef stil.

"Ik heb je e-mail ontvangen," bracht ik eindelijk uit, mijn blik gericht op de grond. Ik kon het niet opbrengen haar aan te kijken, het brak alle stevigheid die ik probeerde op te zetten, het was alsof ik een helling probeerde op te klimmen.

Sophia’s stilte was zwaar, bijna verstikkend. Het was alsof ze op mijn oordeel wachtte. Het was alsof ze wist wat ging komen want ze sloeg haar armen om haar buik, maar haar blik was doordringend, ik bewonder haar lef, het was alles, moet ik toegeven.

"Ik waardeer je eerlijkheid," ging ik verder, mijn stem stabiel ondanks mijn innerlijke onrust. "Maar Sophia, ik kan... ik kan deze gevoelens niet beantwoorden."

Haar ogen, ooit zo vol leven, dofden. Het was alsof ik haar zojuist een klap in het hart had gegeven. Ik voelde een steek van schuld, maar ik wist dat dit het juiste was. Ik moest het nu doen, voordat het te ver zou gaan.

"Ik bedoel, je bent jong, en ik..." Ik hield op, gebarend naar mezelf.

Sophia beet op haar lip, haar ogen glinsterden van opkomende tranen. "Henry, dit is niet zomaar een domme verliefdheid. Het is echt. Ik weet wat ik voel." Haar ogen werden waterig en ik voelde me rot voor haar.

Ik zuchtte, de zwaarte van de situatie voelend. "Sophia, ik wil je gevoelens niet bagatelliseren. Maar wat je voelt... het zal slijten. Geloof me."

Ze schudde haar hoofd, vastberadenheid in haar blik. "Nee, dat zal het niet. Ik heb hierover nagedacht. Ik heb over jou nagedacht." Ze probeerde sterk te blijven maar ik voelde haar ontdooien, van ijs naar water.

Mijn hart deed pijn door haar oprechtheid. "Sophia, je moet begrijpen. In plaats van je energie in zoiets als dit te steken, kun je je beter richten op je school. Je cijfers kunnen nog beter." Ik wist dat ze al een uitmuntende studente was, maar er is altijd meer wat ze kan doen.

Ze keek me aan met een mengeling van frustratie en verdriet. "Je mist het punt, Henry. Dit gaat niet over cijfers of school. Dit gaat over wat er in mijn hart zit." Ze kwam dichterbij maar ik deed een stap opzij en schonk haar een flauwe glimlach zodat mijn terughoudendheid haar niet teveel zou kwetsen.

Ik zuchtte, mijn vastberadenheid sterker. "Ik weet dat het nu zo voelt, maar geloof me, dat verandert." Ik werd steeds verdrietiger bij elk woord dat ik sprak, maar dit moest ik doen.

Tranen sprongen in haar ogen, haar stem brak. "Je hebt het mis. Ik ken mezelf."

Ik voelde de spanning tussen ons, het gewicht van haar emoties tegenover mijn verstand. "Sophia, probeer te begrijpen. Je hebt nog zoveel niet meegemaakt. Dit zal voorbijgaan." Ik heb vrouwen gehad die veel ouder waren dan zij, die smoorverliefd op me waren, maar als ik er geen aandacht aan schonk, gingen ze uiteindelijk door met hun eigen leven.

Ze veegde een traan weg, haar stem trilde terwijl ze protesteerde: "Dat zal niet. Het verandert nooit."

Ik wist dat ik streng moest blijven, voor ons allebei. "Sophia, luister. Je bent jong, en wat je voelt is intens. Maar het zal veranderen als je ouder wordt, als je meer van het leven ervaart."

Haar blik kruiste de mijne, frustratie en verdriet in haar ogen. "Je hebt het hier echt mis, Henry."

De stilte hing zwaar in de lucht, onverbiddelijk. Ik wist dat ze tijd nodig had om dit te verwerken, om te accepteren wat ik had gezegd. Zonder nog iets te zeggen, sprak ik alleen: "Dag, Sophia," en liep naar mijn auto.

Ik reed weg en wierp via de achteruitkijkspiegel een blik op haar. Haar betraande ogen bleven me bij, een herinnering aan de moeilijke beslissing die ik had genomen. Ik wist dat het het beste was, maar het maakte het niet makkelijker. Soms doet het juiste doen meer pijn dan wat dan ook.

Dit was het, ik had alles gedaan wat ik kon en het enige wat mij nog restte was deze stad verlaten. En dat deed ik, bijna meteen.

VIER JAAR LATER

Ik kreeg een telefoontje van Collins, het is altijd fijn hem te horen.

"Hey man, hoe gaat het," begroette ik.

"Goed, ik heb haast, moet zo een vlucht halen, ik wilde je alleen even laten weten dat Sophia bij jou komt logeren, ze is toegelaten tot UCLA en heeft een plek nodig om te verblijven en ik heb jouw huis als perfect voorgesteld," hij sprak snel en mijn hart begon nog sneller te kloppen.

Sophia die bij mij komt wonen, wat een episch rampenscenario dat op het punt staat te gebeuren.

Veeg omhoog om door te gaan

Daddy's Best Friend

Daddy's Best Friend

73 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

73

Inhoud

Aa