passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Dangerous Game with My Sweet Mobster - Hoofdstuk #3 - door Tessa Kelwyn

Dangerous Game with My Sweet Mobster

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 2

Zadie’s POV

Wat heb ik in godsnaam gedaan?

Mijn hoofd bonkte als een drumsolo, mijn mond smaakte naar een mix van goedkope whisky en slechte beslissingen, en mijn lichaam… oh god, mijn lichaam, voelde alsof ik drie rondes had gevochten in een gevecht waarvan ik me nauwelijks kon herinneren dat ik het had gewonnen.

Het eerste wat ik opmerkte? Pijn tussen mijn benen, omhoog langs mijn ruggengraat, spieren waarvan ik niet eens wist dat ik ze had, deden verdomd veel pijn. Ik draaide me om… en verstijfde. Daar lag hij. De man die me gisteravond heeft vernietigd.

Blote borst. Gesneden kaaklijn. Die irritant kalme, zondig zelfvoldane uitdrukking… zelfs in zijn slaap. Alsof hij niet de reden was dat ik straks hinkend hier weg zou lopen met een gekrenkt ego en waarschijnlijk inwendige schade. Ik probeerde overeind te komen en toen zag ik het. Hem. Dat verdomde ding tussen zijn benen. Nog steeds slap. Nog steeds enorm. Echt… angstaanjagend enorm.

Ik knipperde, geschokt. “Jezus Christus,” fluisterde ik. “Geen wonder dat ik mijn dijen niet meer voel.”

Dat ding leek wel een vergunning nodig te hebben. Ik was een getrainde federaal agent. Ik heb martelingen gezien. Bloed en dood. Maar die lul? Dat was trauma. Ik klemde het deken tegen mijn borst, hart bonzend. Zadie-fucking-Hollis. Beste van haar eenheid. Altijd in controle. En nu? Heeft ze op de een of andere manier haar maagdelijkheid verloren aan een vent van wie ze de naam niet eens weet, nadat ze hem volledige toegang gaf als een dronken cheerleader in een motel.

“Pak jezelf bij elkaar,” siste ik tegen mezelf. Ik krabbelde van het bed, griste mijn jurk van de vloer en trok hem half springend over mijn dijen. Mijn bh zat in mijn tas. Mijn waardigheid? Weg. Ik keek niet meer naar hem om. Ik pakte mijn hakken en vluchtte als een inbreker de deur uit.

De ochtend sloeg me in het gezicht, koud, luid en meedogenloos. Mijn hakken tikten op de stoep terwijl ik de straat af rende, jurk gedraaid, mascara uitgelopen, haar alsof ik had gevochten met een tornado en verloren. Mijn telefoon trilde. Marlowe. Natuurlijk.

Ik nam op. “Wat.”

“Jeetje,” zei hij. “Goedemorgen voor jou ook.”

“Ik ben onderweg. Spit het uit,” zei ik, nu al geïrriteerd.

“Ik wilde gewoon checken of je thuis was gekomen. Je ghostte me gisterenavond.” Waarom klinkt hij als een zeikerd? Hij was degene die mij gisteravond liet zitten.

“Ik leef nog,” zei ik, amper.

“Je klinkt als een kater op benen.”

Ik kreunde. “Wil je iets?”

Hij aarzelde. “Gaat het wel?” Ik antwoordde niet. “Z… is er iets gebeurd?”

Ik zuchtte scherp. “Ik… sms je later.” Ik hing op. Schoof mijn telefoon in mijn tas. En bad dat de aarde open zou splijten en me zou opslokken. Want hoe vertel je je beste vriend dat je net je maagdelijkheid bent verloren aan een wandelende seksgod… en je niet eens zijn verdomde naam hebt gevraagd?

Ik ontsloot mijn appartementdeur en smeet hem dicht achter me. De stilte sloeg me als een baksteen. Koud. Stil. Oordelend. Ik smeet mijn sleutels op het aanrecht en liep linea recta naar de douche. Ik keek mezelf niet eens aan in de spiegel, ik wist al dat ik eruitzag alsof ik op alle mogelijke manieren gesloopt was. Heet water gutste over mijn rug terwijl ik mijn voorhoofd tegen de tegels drukte. En toen kwam het allemaal terug. Zijn stem. Zijn handen. Mijn kreunen. Zijn bevelende stem in mijn oor.

“Noem me meneer.” Mijn maag draaide zich om.

“Kut, Zadie,” fluisterde ik, terwijl ik met mijn hand tegen de tegel sloeg. “Wat heb je in godsnaam gedaan?”

Het water was kokendheet, maar het kreeg het niet van me af. Het schuldgevoel. De fout. Ik had niet alleen de controle verloren. Ik had hem vrijwillig afgestaan. Erom gesmeekt. In een handdoek gewikkeld sleepte ik mezelf naar de rand van het bed, nauwelijks in staat helder te denken. Toen lichtte mijn telefoon op.

NIEUW VEILIG BERICHT — Chief Chris

NIEUWE MISSIE — PRIORITEITSNIVEAU: ZWART

Operatie: Diepe Infiltratie

Dekmantel: Bedrijfsassistente

Doelwit: Saventino Corporation

Beschuldigingen: Internationale wapenwitwaspraktijken, offshore rekeningen, vermoedelijke banden met georganiseerde misdaad.

Doel: Beginnen als laaggeplaatste medewerker. Routine opbouwen. Toegang krijgen. Profiel opbouwen. Bewijs verzamelen. Onopvallend blijven. Schoon blijven.

Geen namen. Geen foto’s. Alleen orders. Maar één woord sprong eruit als een geladen pistool: Saventino. Mijn bloed stolde. Saventino was zo’n naam die in donkere kamers gefluisterd werd. Niemand had bewijs. Niemand had details. Alleen geruchten. En nu zou ik voor hem gaan werken. Undercover en alleen.

Nieuwe identiteit: Marina Velastro. Vers cv. Schoon verleden. Simpel verhaal. Het dossier is geladen.

Mijn foto: licht bewerkt. Lichtere ogen. Dunnere kaak. Een strakkere glimlach. Iemand die er verzorgd, stil, onzichtbaar uitzag. Ik staarde naar haar. Ze leek niet op Zadie.

Ze leek op iemand die zich niet zou laten slopen door een vreemde op de achterbank van een auto en zonder antwoorden zou vertrekken. Ze leek op iemand die haar lichaam niet zou weggeven en haar missie niet zou vergeten nog voor hij begon. Want op dit moment? Dat is precies wat ik had gedaan.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

Zadie’s POV

Ik was te laat. Niet gewoon ‘oeps, vijf minuten’ te laat. Ik bedoel het soort te laat waarbij je op hakken door de lobby rent. Perfecte manier om een deep-cover operatie te beginnen, toch? Ik geef de schuld aan mijn verdomde slapeloze nachten.

Specifieker? Die one-night-stand-uit-de-hel waardoor ik pijn had op plekken waarvan ik niet wist dat ze pijn konden doen. Die man had me gesloopt. Fysiek, mentaal, spiritueel. Ik had nog steeds blauwe plekken op mijn dijen en flarden van zijn stem die me opdroeg hem ‘meneer’ te noemen. En ik wist zijn verdomde naam nog steeds niet.

Ik had een beetje een hekel aan mezelf. Oké… veel. Maar ik had geen tijd om hierin te blijven hangen. Vandaag moest ik iemand anders worden. Marina Velastro: achtentwintig jaar, directie-assistente, schoon cv, geen strafblad, nep-referenties, rustig, slim en loyaal. Het soort vrouw dat opgaat in de massa, koffie haalt en glimlacht als ze wordt onderbroken.

Niet echt wie ik ben. Ik was Zadie Hollis. Federaal agent. Getraind om onder druk te schieten, verdachten te breken, beter te liegen dan elke man die ik ooit heb ontmoet. Mijn werk? Infiltreren, ontmaskeren en overleven. Het Bureau had mij deze zaak gegeven omdat niemand anders het kon klaren. Of misschien omdat niemand anders gek genoeg was om het aan te nemen.

Saventino Corporation. Naar verluidt een dekmantel voor internationale smokkel, wapenhandel en het witwassen van geld dat zo schoon was dat het glom. Geen foto’s, geen bevestigde ID van de CEO. Ik ging blind naar binnen. Mijn missie? Binnenkomen, onder de radar blijven, vuil verzamelen en het van binnenuit vernietigen.

Dat alles begon met één nep-cv en een risicovol sollicitatiegesprek zonder afspraak. Ik trok mijn kokerrok naar beneden, pakte mijn tas en liep door de dubbele glazen deuren alsof ik niet al doorweekt was van het zweet in mijn bh.

De lobby was enorm. Koud. Intimiderend. Het soort plek waar de muren geld schreeuwen en de stilte waarschijnlijk wordt opgenomen. Ik liep recht op de balie af.

De vrouw erachter keek niet eens op. “Naam?”

“Marina Velastro. Ik heb een sollicitatiegesprek.”

Eindelijk keek ze me aan en wierp vervolgens een blik op de klok achter zich. Ze trok een wenkbrauw op. “Je bent te laat voor het gesprek als directie-assistente.”

Ik schonk haar mijn beste nepglimlach. “Het verkeer was vreselijk.”

Ze glimlachte niet terug. “Neem de lift naar de bovenste verdieping. Iemand zal je opwachten.”

Ik pakte het bezoekerspasje dat ze me toewierp en liep naar de lift voor ze zich kon bedenken. Mijn hakken galmden als schoten over het marmer. Ik had er nu al een hekel aan. In de lift keek ik in de spiegel naar mijn reflectie. Strakke paardenstaart. Zachte make-up. Neutrale lipstick. Ogen die kalm oogden, ook al stond ik op het punt in paniek te raken.

De deuren gingen open op de bovenste verdieping. Alles hier was stiller. Dodelijk rijk. Een receptioniste zat achter een klein bureau buiten wat wel het kantoor van de CEO moest zijn.

“Mevrouw Velastro?” vroeg ze, zonder op te kijken van haar tablet. “U was om tien uur gepland.”

“Ik weet het,” zei ik snel. “Sorry. Ik hoopte dat iemand me alsnog kon zien.” Ze bekeek me van top tot teen. Ik hield mijn gezicht neutraal.

Ze zuchtte. “Wacht hier. Ik zal het navragen.”

Terwijl ze wegliep, ijsbeerde ik. Je kunt dit, Zadie. Je kunt je uit een ontvoering praten. Dan kun je ook een sollicitatiegesprek faken. Toch kon ik het niet loslaten. Die onbekende. Die nacht waarop ik alle logica overboord gooide. Ik was niet dronken genoeg om te vergeten hoe het voelde. Zijn handen. Zijn mond. Zijn– mijn maag draaide zich om.

Waarom heb ik hem in godsnaam mijn eerste keer gegeven? Ik, van alle mensen? Ik heb jarenlang muren opgebouwd. Iedereen buiten gehouden. Altijd nee gezegd. En dan glimlacht één knappe onbekende naar me en ineens lig ik gillend in een hotelbed? God, wat was ik een idioot.

De receptioniste kwam terug. “Meneer Saventino kan u er tussen nemen.” Ik knikte alsof mijn hart niet al tegen mijn ribbenkast beukte.

Ze opende de deur. “Gaat u maar.”

Ik stapte naar binnen. Het kantoor was enorm. Alles zwart en glas en zwijgzaam duur. Geen persoonlijke accenten. Alleen maar macht in architectonische vorm. En toen zag ik hem. Niet zijn hele gezicht. Alleen zijn rug.

Brede schouders. Gitzwart haar. Opgerolde mouwen. Eén hand in zijn broekzak. De ander rustend op het bureau. Zijn houding? Pure controle. Iets eraan liet mijn hart sneller slaan. Nee, stop. Houd jezelf bij elkaar.

Hij draaide zich een beetje om, en ik ving de hoek van zijn kaak op. Scherp en vertrouwd. Mijn adem stokte een halve seconde. Maar ik duwde het weg. Gewoon zenuwen. Gewoon zenuwen. Hij had me nog niet aangekeken.

“Ga zitten,” zei hij zonder zich om te draaien. De stem? Ruw. Laag. Nee toch. Dit kan echt niet waar zijn. Toch?

Ik ging zitten. Hart bonzend, handen klam. Ik vertelde mezelf dat er echt geen enkele kans is dat de man waarmee ik heb geslapen me nu gaat interviewen. Laat het alsjeblieft gewoon mijn verbeelding zijn.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

Zadie’s POV

Op het moment dat hij zich omdraaide, zweer ik dat mijn ziel probeerde uit mijn lichaam te kruipen. Het was hem. Lazaro Saventino is de man met wie ik het heb gedaan.

Gitzwart haar, ogen als onweerswolken, een kaak uitgehouwen uit steen, en een gezicht dat evengoed op een wanted-poster als op een verdomde magazinecover had kunnen staan. Brede borst, sterke handen, datzelfde kille zelfvertrouwen dat ik voelde toen hij me vastpinde op de achterbank van zijn auto.

En nu? Nu zat hij achter een CEO-bureau. Met hetzelfde gezicht dat mijn hele zenuwstelsel achtenveertig uur geleden nog compleet had vernietigd. En die klootzak vertrok geen spier.

"Je bent te laat," zei hij, alsof we niet net samen gezondigd hadden in een hotelkamer.

Ik ging zitten, mijn hart bonkte in mijn keel. "Verkeer."

Zijn blik was droog, ongeïnteresseerd. "Net als je excuus." Wauw. Oké. Sla me dan maar gelijk in mijn gezicht.

Ik hield mijn glimlach strak. "Het zal niet nog eens gebeuren."

Lazaro leunde achterover in zijn stoel, armen over elkaar. "Je bent hier voor de functie van directieassistent."

Ik knikte. "Marina Velastro."

Valse naam en een verzonnen verleden. Hij bekeek me, niet alsof hij me aantrekkelijk vond, maar alsof hij probeerde te begrijpen wie ik was. Alsof hij me eerder had gezien maar het niet kon plaatsen. Goed. Laat hem maar twijfelen. Laat hem maar zoeken. Want zodra hij zou beseffen wie ik echt was, zou de hele tent ontploffen.

"Je lijkt ondergekwalificeerd," zei hij.

"Schijn bedriegt," kaatste ik terug. Hij kantelde zijn hoofd lichtjes, alsof ik hem verraste.

Toen daalde zijn stem, glad en scherp. "Ben je altijd zo brutaal tijdens sollicitaties?"

Ik boog naar voren. "Ben jij altijd zo neerbuigend tegen vrouwen met wie je al hebt geslapen?"

Zijn uitdrukking veranderde niet. Maar zijn oog trok samen. Heel even. Dus hij herinnerde het zich wél. Ik wist het verdomme. Maar in plaats van het te erkennen, draaide hij zich naar een map op zijn bureau—waarschijnlijk mijn valse cv—en sloeg die open alsof we niet midden in een stille oorlog zaten.

"Je springt veel van baan naar baan," zei hij.

"Het zakenleven is saai," antwoordde ik. "Ik hou ervan om bezig te zijn."

Zijn blik schoot terug naar de mijne. "Je zult het hier druk krijgen."

"Mooi." Hij pauzeerde, tikte met zijn vingers op de map. Ik haatte hoe kalm en beheerst hij eruitzag. Alsof ik niet compleet aan het instorten was voor zijn neus.

Hij bekeek me nog één keer en zei: "Je begint maandag." Ik knipperde. Was dat alles?

"Je neemt me aan?" vroeg ik, proberend mijn verbazing te verbergen.

Hij schonk me een halve glimlach. Een uitdagende. "Tenzij je liever wilt dat ik de receptie bel en beveiliging je laat wegbrengen?" God, ik haatte zijn gezicht. En het feit dat ik erop had gezeten.

Langzaam stond ik op, pakte mijn tas. "Tot maandag, meneer." Ik zei het laatste woord alsof het gif was in mijn mond. Hij trok geen spier. Keek me alleen na terwijl ik wegliep, alsof hij allang wist dat ik problemen ging veroorzaken. Pas bij de lift durfde ik weer adem te halen. Toen wilde ik bijna schreeuwen.

Hij was Lazaro, verdomme, Saventino, de naam op onze dossiers. Het spook waar het Bureau nooit vat op kreeg. Clean op papier, dodelijk in werkelijkheid. Beschuldigd van alles, van wapensmokkel tot offshore witwassen en het laten verdwijnen van mensen.

En ik? Ik had me laten nemen zonder bescherming op de eerste avond, alsof ik auditie deed voor de maffiavrouwen-olympische spelen. Ik leunde tegen de liftwand, mijn vingers drukten in mijn slapen. Wat was er in godsnaam mis met mij?

Ik had in jaren geen andere man meer aangekeken. Te gefocust, te op mijn hoede. En dan één nacht whisky, pijn en eenzaamheid, en ik laat voor één man mijn muren zakken? En het moest hem zijn?

Ik liet hem binnen. Hij liet me smeken. Liet me schreeuwen. Liet me iets voelen wat ik helemaal niet had mogen voelen. En nu was hij mijn verdomde baas. Ik lachte in mezelf. Een bittere, gebroken lach. Deze missie was nu al ontspoord.

Veeg omhoog om door te gaan

Dangerous Game with My Sweet Mobster

Dangerous Game with My Sweet Mobster

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa