Zadie’s POV
Ik was te laat. Niet gewoon ‘oeps, vijf minuten’ te laat. Ik bedoel het soort te laat waarbij je op hakken door de lobby rent. Perfecte manier om een deep-cover operatie te beginnen, toch? Ik geef de schuld aan mijn verdomde slapeloze nachten.
Specifieker? Die one-night-stand-uit-de-hel waardoor ik pijn had op plekken waarvan ik niet wist dat ze pijn konden doen. Die man had me gesloopt. Fysiek, mentaal, spiritueel. Ik had nog steeds blauwe plekken op mijn dijen en flarden van zijn stem die me opdroeg hem ‘meneer’ te noemen. En ik wist zijn verdomde naam nog steeds niet.
Ik had een beetje een hekel aan mezelf. Oké… veel. Maar ik had geen tijd om hierin te blijven hangen. Vandaag moest ik iemand anders worden. Marina Velastro: achtentwintig jaar, directie-assistente, schoon cv, geen strafblad, nep-referenties, rustig, slim en loyaal. Het soort vrouw dat opgaat in de massa, koffie haalt en glimlacht als ze wordt onderbroken.
Niet echt wie ik ben. Ik was Zadie Hollis. Federaal agent. Getraind om onder druk te schieten, verdachten te breken, beter te liegen dan elke man die ik ooit heb ontmoet. Mijn werk? Infiltreren, ontmaskeren en overleven. Het Bureau had mij deze zaak gegeven omdat niemand anders het kon klaren. Of misschien omdat niemand anders gek genoeg was om het aan te nemen.
Saventino Corporation. Naar verluidt een dekmantel voor internationale smokkel, wapenhandel en het witwassen van geld dat zo schoon was dat het glom. Geen foto’s, geen bevestigde ID van de CEO. Ik ging blind naar binnen. Mijn missie? Binnenkomen, onder de radar blijven, vuil verzamelen en het van binnenuit vernietigen.
Dat alles begon met één nep-cv en een risicovol sollicitatiegesprek zonder afspraak. Ik trok mijn kokerrok naar beneden, pakte mijn tas en liep door de dubbele glazen deuren alsof ik niet al doorweekt was van het zweet in mijn bh.
De lobby was enorm. Koud. Intimiderend. Het soort plek waar de muren geld schreeuwen en de stilte waarschijnlijk wordt opgenomen. Ik liep recht op de balie af.
De vrouw erachter keek niet eens op. “Naam?”
“Marina Velastro. Ik heb een sollicitatiegesprek.”
Eindelijk keek ze me aan en wierp vervolgens een blik op de klok achter zich. Ze trok een wenkbrauw op. “Je bent te laat voor het gesprek als directie-assistente.”
Ik schonk haar mijn beste nepglimlach. “Het verkeer was vreselijk.”
Ze glimlachte niet terug. “Neem de lift naar de bovenste verdieping. Iemand zal je opwachten.”
Ik pakte het bezoekerspasje dat ze me toewierp en liep naar de lift voor ze zich kon bedenken. Mijn hakken galmden als schoten over het marmer. Ik had er nu al een hekel aan. In de lift keek ik in de spiegel naar mijn reflectie. Strakke paardenstaart. Zachte make-up. Neutrale lipstick. Ogen die kalm oogden, ook al stond ik op het punt in paniek te raken.
De deuren gingen open op de bovenste verdieping. Alles hier was stiller. Dodelijk rijk. Een receptioniste zat achter een klein bureau buiten wat wel het kantoor van de CEO moest zijn.
“Mevrouw Velastro?” vroeg ze, zonder op te kijken van haar tablet. “U was om tien uur gepland.”
“Ik weet het,” zei ik snel. “Sorry. Ik hoopte dat iemand me alsnog kon zien.” Ze bekeek me van top tot teen. Ik hield mijn gezicht neutraal.
Ze zuchtte. “Wacht hier. Ik zal het navragen.”
Terwijl ze wegliep, ijsbeerde ik. Je kunt dit, Zadie. Je kunt je uit een ontvoering praten. Dan kun je ook een sollicitatiegesprek faken. Toch kon ik het niet loslaten. Die onbekende. Die nacht waarop ik alle logica overboord gooide. Ik was niet dronken genoeg om te vergeten hoe het voelde. Zijn handen. Zijn mond. Zijn– mijn maag draaide zich om.
Waarom heb ik hem in godsnaam mijn eerste keer gegeven? Ik, van alle mensen? Ik heb jarenlang muren opgebouwd. Iedereen buiten gehouden. Altijd nee gezegd. En dan glimlacht één knappe onbekende naar me en ineens lig ik gillend in een hotelbed? God, wat was ik een idioot.
De receptioniste kwam terug. “Meneer Saventino kan u er tussen nemen.” Ik knikte alsof mijn hart niet al tegen mijn ribbenkast beukte.
Ze opende de deur. “Gaat u maar.”
Ik stapte naar binnen. Het kantoor was enorm. Alles zwart en glas en zwijgzaam duur. Geen persoonlijke accenten. Alleen maar macht in architectonische vorm. En toen zag ik hem. Niet zijn hele gezicht. Alleen zijn rug.
Brede schouders. Gitzwart haar. Opgerolde mouwen. Eén hand in zijn broekzak. De ander rustend op het bureau. Zijn houding? Pure controle. Iets eraan liet mijn hart sneller slaan. Nee, stop. Houd jezelf bij elkaar.
Hij draaide zich een beetje om, en ik ving de hoek van zijn kaak op. Scherp en vertrouwd. Mijn adem stokte een halve seconde. Maar ik duwde het weg. Gewoon zenuwen. Gewoon zenuwen. Hij had me nog niet aangekeken.
“Ga zitten,” zei hij zonder zich om te draaien. De stem? Ruw. Laag. Nee toch. Dit kan echt niet waar zijn. Toch?
Ik ging zitten. Hart bonzend, handen klam. Ik vertelde mezelf dat er echt geen enkele kans is dat de man waarmee ik heb geslapen me nu gaat interviewen. Laat het alsjeblieft gewoon mijn verbeelding zijn.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Op het moment dat hij zich omdraaide, zweer ik dat mijn ziel probeerde uit mijn lichaam te kruipen. Het was hem. Lazaro Saventino is de man met wie ik het heb gedaan.
Gitzwart haar, ogen als onweerswolken, een kaak uitgehouwen uit steen, en een gezicht dat evengoed op een wanted-poster als op een verdomde magazinecover had kunnen staan. Brede borst, sterke handen, datzelfde kille zelfvertrouwen dat ik voelde toen hij me vastpinde op de achterbank van zijn auto.
En nu? Nu zat hij achter een CEO-bureau. Met hetzelfde gezicht dat mijn hele zenuwstelsel achtenveertig uur geleden nog compleet had vernietigd. En die klootzak vertrok geen spier.
"Je bent te laat," zei hij, alsof we niet net samen gezondigd hadden in een hotelkamer.
Ik ging zitten, mijn hart bonkte in mijn keel. "Verkeer."
Zijn blik was droog, ongeïnteresseerd. "Net als je excuus." Wauw. Oké. Sla me dan maar gelijk in mijn gezicht.
Ik hield mijn glimlach strak. "Het zal niet nog eens gebeuren."
Lazaro leunde achterover in zijn stoel, armen over elkaar. "Je bent hier voor de functie van directieassistent."
Ik knikte. "Marina Velastro."
Valse naam en een verzonnen verleden. Hij bekeek me, niet alsof hij me aantrekkelijk vond, maar alsof hij probeerde te begrijpen wie ik was. Alsof hij me eerder had gezien maar het niet kon plaatsen. Goed. Laat hem maar twijfelen. Laat hem maar zoeken. Want zodra hij zou beseffen wie ik echt was, zou de hele tent ontploffen.
"Je lijkt ondergekwalificeerd," zei hij.
"Schijn bedriegt," kaatste ik terug. Hij kantelde zijn hoofd lichtjes, alsof ik hem verraste.
Toen daalde zijn stem, glad en scherp. "Ben je altijd zo brutaal tijdens sollicitaties?"
Ik boog naar voren. "Ben jij altijd zo neerbuigend tegen vrouwen met wie je al hebt geslapen?"
Zijn uitdrukking veranderde niet. Maar zijn oog trok samen. Heel even. Dus hij herinnerde het zich wél. Ik wist het verdomme. Maar in plaats van het te erkennen, draaide hij zich naar een map op zijn bureau—waarschijnlijk mijn valse cv—en sloeg die open alsof we niet midden in een stille oorlog zaten.
"Je springt veel van baan naar baan," zei hij.
"Het zakenleven is saai," antwoordde ik. "Ik hou ervan om bezig te zijn."
Zijn blik schoot terug naar de mijne. "Je zult het hier druk krijgen."
"Mooi." Hij pauzeerde, tikte met zijn vingers op de map. Ik haatte hoe kalm en beheerst hij eruitzag. Alsof ik niet compleet aan het instorten was voor zijn neus.
Hij bekeek me nog één keer en zei: "Je begint maandag." Ik knipperde. Was dat alles?
"Je neemt me aan?" vroeg ik, proberend mijn verbazing te verbergen.
Hij schonk me een halve glimlach. Een uitdagende. "Tenzij je liever wilt dat ik de receptie bel en beveiliging je laat wegbrengen?" God, ik haatte zijn gezicht. En het feit dat ik erop had gezeten.
Langzaam stond ik op, pakte mijn tas. "Tot maandag, meneer." Ik zei het laatste woord alsof het gif was in mijn mond. Hij trok geen spier. Keek me alleen na terwijl ik wegliep, alsof hij allang wist dat ik problemen ging veroorzaken. Pas bij de lift durfde ik weer adem te halen. Toen wilde ik bijna schreeuwen.
Hij was Lazaro, verdomme, Saventino, de naam op onze dossiers. Het spook waar het Bureau nooit vat op kreeg. Clean op papier, dodelijk in werkelijkheid. Beschuldigd van alles, van wapensmokkel tot offshore witwassen en het laten verdwijnen van mensen.
En ik? Ik had me laten nemen zonder bescherming op de eerste avond, alsof ik auditie deed voor de maffiavrouwen-olympische spelen. Ik leunde tegen de liftwand, mijn vingers drukten in mijn slapen. Wat was er in godsnaam mis met mij?
Ik had in jaren geen andere man meer aangekeken. Te gefocust, te op mijn hoede. En dan één nacht whisky, pijn en eenzaamheid, en ik laat voor één man mijn muren zakken? En het moest hem zijn?
Ik liet hem binnen. Hij liet me smeken. Liet me schreeuwen. Liet me iets voelen wat ik helemaal niet had mogen voelen. En nu was hij mijn verdomde baas. Ik lachte in mezelf. Een bittere, gebroken lach. Deze missie was nu al ontspoord.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Ik wist niet wat me harder raakte: dat ik de baan kreeg, of dat ik moest assisteren bij de man die me een paar nachten geleden nog "meneer" liet kreunen.
Daar zat hij. Achter een strak bureau, in een op maat gemaakt antracietkleurig pak, met een horloge dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn appartement, en datzelfde zelfingenomen gezicht dat ik in een hotelbed had bereden. Nu moest ik hem weer meneer noemen en doen alsof hij mijn leven – en mijn rug – niet had verwoest. Ik hield mijn gezicht neutraal, mijn benen stevig. Geen emotie. Geen flashbacks. Alleen op de missie gefocust blijven.
Toen ik langs zijn kantoor liep, keek Lazaro niet eens op. “Mevrouw Valestro. Ik hoop dat u zich een beetje thuis voelt.”
“Ik voel me prima,” zei ik. “Dank u, meneer.”
Zijn mondhoek trok omhoog. “Mooi. Laat het me weten als u iets nodig heeft. En ik bedoel... álles.” Ik glimlachte strak en liep door.
De ochtend was spionage, vermomd als introductie. Ik liep rond, maakte praatjes met assistenten, deed alsof ik onder de indruk was. Maar ik hield alles scherp in de gaten. In de kopieerruimte kirden twee vrolijke assistentes alsof we in een romantische komedie zaten.
“Hij is zo aardig,” zei de een. “Heeft vorig jaar Jenna’s operatie betaald.”
“Heeft ook aan de kankerafdeling gedoneerd,” fluisterde de ander. “Niet eens over gepost.”
Ik lachte nep. “Wat een man.”
Ondertussen stond er in de dossiers dat hij geld witwaste via nepnon-profitorganisaties en wapens verkocht aan mensen met bloed aan hun handen. Te schoon. Dat maakte hem gevaarlijk.
Tegen het einde van de middag bonkte mijn hoofd van al het nep glimlachen en doen alsof ik de lucht die hij inademde niet haatte. Hij liep twee keer langs mijn bureau. Eén keer zei hij niets, de tweede keer smiespelde hij. En gek genoeg was dat erger. Precies om vijf uur stond hij er weer.
“Mevrouw Valestro. Loopt u even mee.” Ik pakte mijn tas en volgde hem richting de lift. Geen smalltalk. Niet in de lobby. Ook niet toen we uitstapten in de klamme schemering.
Hij liep snel. Ik hield gelijke tred, mijn hakken tikten over het trottoir. Bij zijn SUV aangekomen ging het portier aan de bestuurderskant op een kier.
Toen— Bang! Bang! Bang!
Schoten en gegil. Ik stond stokstijf, alert.
SERIEUS!? Op de alleréérste dag van mijn werk!
“Dekking!” riep Lazaro, terwijl hij mijn arm greep. Ik klapte tegen zijn borst aan, hij draaide zich om en schermde me af met zijn lichaam. We renden richting de parkeerplaats.
“Stap in die verdomde auto!” Hij rukte het achterportier open en duwde me naar binnen.
“Wat de—”
“Geen tijd!” Hij dook achter me aan. De deuren klapten dicht. Banden piepten. En toen waren we weg.
Ik zat daar, buiten adem, terwijl de adrenaline door mijn lijf gierde. “Wat is er in vredesnaam net gebeurd?!” Lazaro vertrok geen spier. Hij speurde gewoon als een soldaat door het achterraam.
“Iemand wilde een boodschap sturen,” zei hij plotseling, en pakte zijn telefoon alsof hij op zijn zakgeld wachtte.
“Jij bent niet verbaasd…” zei hij, toen keek hij me onderzoekend aan.
“Ik niet,” hijgend.
Zijn stem was zo kalm dat ik hem een klap wilde geven. We zwegen, alleen het vage licht van de stad flitste buiten voorbij. Toen zei ik: “Je bent niet wat ik had verwacht.”
Hij keek opzij. “Dat is de tweede keer dat je dat zegt.”
Ik keek hem aan. “Mensen proberen je te vermoorden, en jij zit te flirten?”
Hij haalde zijn schouders op. “Het houdt me rustig.”
“Probeer therapie,” beet ik hem toe, hopend dat hij beledigd zou zijn.
“Doe ik. Op dinsdag.” Mijn mond viel open. Ik knipperde. “Je meent het.”
Ik keek weg, om mezelf niet te verliezen. Die vent was chaos in zelfvertrouwen gehuld. En het ergste? Mijn lichaam reageerde alsof het hem gemist had. Alsof het weer wilde wegzinken in de armen van de man die me net had gered.
Ik kwam hier niet om gevoelens te krijgen. Ik kwam om een crimineel te pakken. Maar nu? Ik wist niet wat gevaarlijker was: zijn vijanden, of hijzelf.
Veeg omhoog om door te gaan