Zadie’s POV
De SUV was stil, maar mijn hart niet. Lazaro zat naast me alsof er niets was gebeurd, alsof we niet midden op klaarlichte dag in een hinderlaag waren gelopen, alsof mijn hoofd er niet bijna af was geblazen.
Zijn kaak was gespannen, ogen strak vooruit, gefocust alsof hij al wist wie die kogels had gestuurd en het hem niets kon schelen.
Kendall, zijn persoonlijke assistente, reed alsof ze dit al honderd keer had gedaan. Dit is de eerste keer dat ik haar ontmoet en ik denk dat we nooit met elkaar overweg zullen kunnen. Iets aan haar irriteert me zó dat ik het liefst dat blonde kreng bij d’r haren zou pakken. Ze keek geen enkele keer achterom naar mij. Tot ze zich verspreekt.
“Is het An-”
“Later,” onderbrak Lazaro haar snel, zijn toon scherp.
Kendalls ogen schoten even naar de mijne in de achteruitkijkspiegel. Ze wist dat ik het gehoord had. En nu hield ze me beter in de gaten. Ik hield mijn gezicht neutraal, niet te nieuwsgierig, niet te afstandelijk. Precies genoeg om de rol te blijven spelen.
We reden een ondergrondse garage in. Zwartgemaakte camera’s, versterkte deuren. Geen borden, geen bewakers. Hij stapte uit, wachtte niet, vroeg niet of het wel ging met mij. Hij liep gewoon door, en ik volgde.
De lounge boven was schemerig, duur, en leeg. Eén glazen wand keek uit over de skyline van de stad. Lazaro schonk twee glazen water in, gaf er een aan mij zonder een woord te zeggen. Ik pakte het met vaste handen, ook al schreeuwde alles vanbinnen.
“Je hebt een dag achter de rug,” zei hij eindelijk.
“Dat heb ik,” antwoordde ik, terwijl ik een slok nam. Ik keek hem schuin aan terwijl hij naar een gang liep, vanaf dat moment hoorde ik hun stemmen. “Wat doe je met haar?” Dat was Kendall.
“Ze is geen bedreiging,” antwoordde Lazaro.
“Ik vertrouw haar niet.”
“Ik weet het. Ga naar huis. Kom erachter wie dit gedaan heeft.” Even later hoorde ik haar vertrekken. Ik deed alsof ik niet luisterde en dronk gewoon mijn water, bleef stil zitten, speelde Marina. Maar mijn oren suisden. Lazaro kwam terug en ging tegenover me zitten, keek me een seconde te lang aan. Ik bleef kalm. Dit hoorde bij het werk. Houd je aan het dekmantelverhaal. Niet breken.
“Houd dit tussen ons,” zei hij.
“Het is niet mijn verhaal om te vertellen, meneer,” antwoordde ik, kalm en beleefd.
“Goed. Ik haat verraders.” Hij zei het niet hardop. Hij zei het zonder emotie. Gewoon een kille, definitieve zin die tussen ons in hing en de lucht zwaarder maakte.
Ik trok niet met een spier, maar iets draaide zich om in mijn borst. Ik wist wat mannen zoals hij met verraders deden, en hij zag er niet uit als iemand die iets vergaf. Hij leunde achterover, hield me nog steeds in de gaten. Alsof hij wachtte tot er nog iets los zou komen. Alsof hij al wist dat er iets niet klopte.
Ik had een reden nodig om te blijven, hij had me allang naar huis kunnen sturen. De meeste bazen zouden dat doen. Maar dit was niet zomaar een baan. Dit was een kans, misschien de enige, om zó dicht bij hem te komen.
“Als het mag,” zei ik, stem vast, “zou ik graag nog even blijven. Helpen. Misschien iets voor u koken. Ik weet dat de keuken hier goed gevuld is.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Kun je koken?”
“Redelijk goed,” zei ik. “Ik dacht: het is wel het minste wat ik kan doen, na vandaag.”
Hij antwoordde niet meteen. Bestudeerde me weer, woog elk woord alsof het een leugen kon zijn. Wat het natuurlijk ook was. “Goed,” zei hij uiteindelijk. “Eén uur.”
Ik knikte. “Ik maak iets simpels.”
“Blijf je altijd zo scherp als dit bij iedereen?” vroeg hij, zonder te glimlachen.
“Alleen als ze samen met mij onder vuur komen te liggen.” Hij reageerde niet, maar stelde ook geen vragen meer.
Dat was genoeg. Dit was het. Ik was binnen. Nu kan ik langzaam het geheim van deze maffia ontrafelen.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Ze zeggen dat de snelste weg naar de geheimen van een man via zijn maag loopt. Dat was niet waarom ik aanbood om te koken, maar als het hielp, klaagde ik niet. Zijn keuken was brandschoon. Marmeren aanrechten, alles matzwart, messen te scherp om alleen maar decoratief te zijn.
Lazaro leunde tegen het aanrecht, armen over elkaar, en volgde elke beweging die ik maakte. Hij zei niet veel. Maar zijn ogen misten niets. Ik bewoog alsof ik daar thuishoorde, alsof Marina Velastro wist hoe ze een diner moest klaarmaken in de keuken van een miljardair. Ik had hiervoor getraind. Ik was niet nieuw in doen alsof.
"Je weet hoe je met een pan om moet gaan," zei hij uiteindelijk.
"Verrast?" zei ik, zonder op te kijken.
"Aangenaam."
"Er is veel dat je niet van me weet." Goed zo. Laten we dat zo houden. Het eten stond snel op tafel. Simpel, puur, verfijnd, precies genoeg om het acteerwerk strak te houden. We zaten tegenover elkaar aan tafel. Hij raakte zijn bord niet aan.
"Proef het eerst," zei hij. Ik nam een hap. Slikte.
"Ik leef nog." Hij glimlachte vaag en begon toen te eten.
"Ben je altijd zo paranoïde?"
"Ben jij altijd zo voorbereid?" Ik moet wel. Jij bent de vijand.
We aten in stilte, de spanning hing laag in de lucht. Hij flirtte niet, maar er zoemde iets tussen ons. Hij vond het eten lekker. Zijn houding werd losser, zijn ogen niet.
"Hoe is het eten?" vroeg ik nonchalant.
"Heerlijk," zei hij. "Net als degene die het gemaakt heeft." Niet reageren. Blijf koel. Vergeet niet wie hij is.
Ik reikte naar de wijn. "Je hebt het onthouden."
Hij knipperde niet eens. "Dacht je dat ik het was vergeten?"
Ik schonk voor ons allebei in. "Drink je mee?"
Hij pakte het glas. "Op nieuwe beginnen."
"Op wat er op het spel staat." We dronken. Eén glas. Toen twee. Toen vergat ik te tellen.
Hij ontspande zich als eerste, of misschien ik wel. Ik wist het niet meer zeker. Mijn lichaam ontspande voordat mijn hoofd het deed. Mijn wangen waren warm. Mijn ledematen, te comfortabel. De wijn sloop soepel… langzaam.
"Je bent goed in doen alsof," zei hij, terwijl hij beide glazen bijschonk.
"Is dat een compliment?" vroeg ik.
Hij keek me aan, ogen scherp maar geamuseerd. "Hangt ervan af wat je verbergt."
Ik verberg dat ik hier ben om je te vernietigen, en dat was ik bijna even vergeten. We bleven drinken. Niet teveel, maar genoeg dat ik meer lachte dan ik zou moeten. Hij maakte een droge grap over de assistent op de vijftiende verdieping. Ik maakte er een over zijn smaak in kunst. En even voelde het bijna normaal.
Het lukte me hem zijn geheimen te laten vertellen. Hij is een rokkenjager, houdt ervan om naar bars te gaan. Een hete vrijgezel die meer van zijn verdomde vuile maffiazaak houdt dan van wat dan ook. Toen werd het wazig, en ik had niet door dat ik flauwgevallen was.
Opeens werd ik wakker in de logeerkamer. Nog steeds in mijn jurk, een beetje verdraaid, met één schoen aan. Mijn hoofd bonsde, en ik voelde me wazig. Ik ging snel rechtop zitten en keek om me heen. Shit. Lazaro sliep in de stoel aan de andere kant van de kamer. Nog steeds aangekleed, maar achterover geleund, één hand losjes langs zijn zij, zijn borstkas die rustig op en neer ging.
Geen dreiging. Nu tenminste niet. Ik wreef over mijn slapen en vloekte zachtjes. Ik had niet moeten blijven. Had de wijn niet moeten laten losmaken wat dan ook.
Hij is geen man, hij is een missie. Een doelwit. Een verdomde crimineel. Maar dit… dit was het moment waarop ik had gewacht. Ik pakte mijn clutch, de tracker was klein. Ik scande hem. Een man als hij kan makkelijk een tracker opsporen. Maar deze dronken idioot? Die merkt nooit een tracker in zijn horloge.
Eén seconde. Dat is alles wat ik nodig had. Ik hurkte naast zijn arm, en gebruikte voorzichtig mijn tool om de bovenkant van zijn horloge open te maken. Nadat ik het glas had verwijderd, schoof ik onopvallend de kleine tracker in de zijkant van zijn horloge, toen hij plotseling…
"Hmm…"
"Shit shit…" fluisterde ik toen hij plotseling bewoog.
Godverdomme. Mijn hart sloeg een slag over. Ik dacht dat ik daaraan dood kon gaan. En weer focussen, met het zachtste klikje. Tracker geactiveerd en niet te detecteren. Toen plaatste ik het bovenste glas terug op zijn horloge, zijn miljoenen kostende Rolex.
Ik stond langzaam op, hart bonzend, en trok me terug. Hij bewoog niet. Ik schoof terug, trok het dekbed over me heen en staarde naar het plafond. Nu de missie geslaagd was, pakte ik mijn tas en deed mijn best om langzaam uit zijn penthouse te komen en foto’s te maken.
Gepakt, Lazaro Saventino.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Niets steekt zo erg als een man die je wijn gaf, je aankeek alsof je ertoe deed... en je de volgende ochtend behandelt alsof je onzichtbaar bent.
Ik was vroeg op mijn werk. Haar strak naar achter, colbert keurig, gezicht neutraal. Ik zie eruit als Superman’s zakelijke meisje. Alsof ik niet drie nachten geleden nog in zijn penthouse wakker werd, een tracker in zijn jas verstopte, en de hele week deed alsof er niets aan de hand was.
Zodra ik uit de lift stapte, stond ze daar. Kendall. Altijd twee stappen te dichtbij. Blond, zelfingenomen, lachend om iets wat Lazaro zei alsof ze auditie deed voor de rol van "mevrouw Saventino".
Hij grijnsde naar haar alsof ze het grappigste was in het hele gebouw. En ik? Ik liep voorbij, compleet genegeerd. Geen blik. Geen knikje. Zelfs geen stugge "goedemorgen". Prima.
Ik ging aan mijn bureau zitten, logde in, en hield mijn gezicht neutraal terwijl mijn maag draaide. Ik was hier niet voor bevestiging. Ik was hier voor gerechtigheid. Voor antwoorden. Ik wist niet eens of ik hem stalkte voor mijn werk... of omdat ik wilde weten of hij Kendall op dezelfde manier neukte als hij mij geneukt had.
Wat is er in godsnaam mis met mij? Ik gaf mezelf daadwerkelijk een klap. Zacht, maar genoeg om die gedachte weg te jagen. Focus. Je bent FBI. Hij is een target. Dat is alles.
Uren gingen voorbij. Mijn ogen schoten steeds naar zijn kantoor. Om 17:32 hoorde ik hem zeggen: "Klaar wanneer jij dat bent."
"Kom eraan, meneer," antwoordde Kendall met haar soapstemmetje. Ik keek op en zag Lazaro in een schoon zwart pak en dat goddelijke gezicht. Kendall stond op rode hakken, strak in haar vel, zo zelfverzekerd als altijd. Zij zijn formeel gekleed en het ergste? Ik ben niet uitgenodigd.
Ik wachtte tot de lift dichtging voordat ik bewoog. Ik pakte mijn telefoon, dook het trappenhuis in en opende de tracker-app. Groen stipje. Ze gaan naar het zuiden.
Ik drukte op bellen. "Marlowe. Ik heb backup nodig."
"Zeg me dat je niet weer op eigen houtje gaat."
"Lazaro is net vertrokken met Kendall. In pak. Ze gaan ergens groots heen."
"Tracker actief?"
"Live. Zuidwaarts."
"Ik haal de beelden nu binnen. Wil je dat ik je ontmoet?"
"Wees er gewoon." Twintig minuten later trof ik hem in het steegje achter een club in het centrum. Hij gooide me een zwart masker en een lange jas toe.
"Je ziet er gespannen uit," zei hij.
"Ik sta op het punt dat blonde kreng haar gezicht eraf te rukken," zei ik, buiten adem. "Ik moet naar binnen voordat ze verdwijnen."
Marlowe zette zijn kraag omhoog. "Laten we dan een feestje crashen." De tracker gaf aan dat Lazaro al binnen was.
Game on.
Veeg omhoog om door te gaan