Zadie’s POV
Ik wist niet wat me harder raakte: dat ik de baan kreeg, of dat ik moest assisteren bij de man die me een paar nachten geleden nog "meneer" liet kreunen.
Daar zat hij. Achter een strak bureau, in een op maat gemaakt antracietkleurig pak, met een horloge dat waarschijnlijk meer kostte dan mijn appartement, en datzelfde zelfingenomen gezicht dat ik in een hotelbed had bereden. Nu moest ik hem weer meneer noemen en doen alsof hij mijn leven – en mijn rug – niet had verwoest. Ik hield mijn gezicht neutraal, mijn benen stevig. Geen emotie. Geen flashbacks. Alleen op de missie gefocust blijven.
Toen ik langs zijn kantoor liep, keek Lazaro niet eens op. “Mevrouw Valestro. Ik hoop dat u zich een beetje thuis voelt.”
“Ik voel me prima,” zei ik. “Dank u, meneer.”
Zijn mondhoek trok omhoog. “Mooi. Laat het me weten als u iets nodig heeft. En ik bedoel... álles.” Ik glimlachte strak en liep door.
De ochtend was spionage, vermomd als introductie. Ik liep rond, maakte praatjes met assistenten, deed alsof ik onder de indruk was. Maar ik hield alles scherp in de gaten. In de kopieerruimte kirden twee vrolijke assistentes alsof we in een romantische komedie zaten.
“Hij is zo aardig,” zei de een. “Heeft vorig jaar Jenna’s operatie betaald.”
“Heeft ook aan de kankerafdeling gedoneerd,” fluisterde de ander. “Niet eens over gepost.”
Ik lachte nep. “Wat een man.”
Ondertussen stond er in de dossiers dat hij geld witwaste via nepnon-profitorganisaties en wapens verkocht aan mensen met bloed aan hun handen. Te schoon. Dat maakte hem gevaarlijk.
Tegen het einde van de middag bonkte mijn hoofd van al het nep glimlachen en doen alsof ik de lucht die hij inademde niet haatte. Hij liep twee keer langs mijn bureau. Eén keer zei hij niets, de tweede keer smiespelde hij. En gek genoeg was dat erger. Precies om vijf uur stond hij er weer.
“Mevrouw Valestro. Loopt u even mee.” Ik pakte mijn tas en volgde hem richting de lift. Geen smalltalk. Niet in de lobby. Ook niet toen we uitstapten in de klamme schemering.
Hij liep snel. Ik hield gelijke tred, mijn hakken tikten over het trottoir. Bij zijn SUV aangekomen ging het portier aan de bestuurderskant op een kier.
Toen— Bang! Bang! Bang!
Schoten en gegil. Ik stond stokstijf, alert.
SERIEUS!? Op de alleréérste dag van mijn werk!
“Dekking!” riep Lazaro, terwijl hij mijn arm greep. Ik klapte tegen zijn borst aan, hij draaide zich om en schermde me af met zijn lichaam. We renden richting de parkeerplaats.
“Stap in die verdomde auto!” Hij rukte het achterportier open en duwde me naar binnen.
“Wat de—”
“Geen tijd!” Hij dook achter me aan. De deuren klapten dicht. Banden piepten. En toen waren we weg.
Ik zat daar, buiten adem, terwijl de adrenaline door mijn lijf gierde. “Wat is er in vredesnaam net gebeurd?!” Lazaro vertrok geen spier. Hij speurde gewoon als een soldaat door het achterraam.
“Iemand wilde een boodschap sturen,” zei hij plotseling, en pakte zijn telefoon alsof hij op zijn zakgeld wachtte.
“Jij bent niet verbaasd…” zei hij, toen keek hij me onderzoekend aan.
“Ik niet,” hijgend.
Zijn stem was zo kalm dat ik hem een klap wilde geven. We zwegen, alleen het vage licht van de stad flitste buiten voorbij. Toen zei ik: “Je bent niet wat ik had verwacht.”
Hij keek opzij. “Dat is de tweede keer dat je dat zegt.”
Ik keek hem aan. “Mensen proberen je te vermoorden, en jij zit te flirten?”
Hij haalde zijn schouders op. “Het houdt me rustig.”
“Probeer therapie,” beet ik hem toe, hopend dat hij beledigd zou zijn.
“Doe ik. Op dinsdag.” Mijn mond viel open. Ik knipperde. “Je meent het.”
Ik keek weg, om mezelf niet te verliezen. Die vent was chaos in zelfvertrouwen gehuld. En het ergste? Mijn lichaam reageerde alsof het hem gemist had. Alsof het weer wilde wegzinken in de armen van de man die me net had gered.
Ik kwam hier niet om gevoelens te krijgen. Ik kwam om een crimineel te pakken. Maar nu? Ik wist niet wat gevaarlijker was: zijn vijanden, of hijzelf.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
De SUV was stil, maar mijn hart niet. Lazaro zat naast me alsof er niets was gebeurd, alsof we niet midden op klaarlichte dag in een hinderlaag waren gelopen, alsof mijn hoofd er niet bijna af was geblazen.
Zijn kaak was gespannen, ogen strak vooruit, gefocust alsof hij al wist wie die kogels had gestuurd en het hem niets kon schelen.
Kendall, zijn persoonlijke assistente, reed alsof ze dit al honderd keer had gedaan. Dit is de eerste keer dat ik haar ontmoet en ik denk dat we nooit met elkaar overweg zullen kunnen. Iets aan haar irriteert me zó dat ik het liefst dat blonde kreng bij d’r haren zou pakken. Ze keek geen enkele keer achterom naar mij. Tot ze zich verspreekt.
“Is het An-”
“Later,” onderbrak Lazaro haar snel, zijn toon scherp.
Kendalls ogen schoten even naar de mijne in de achteruitkijkspiegel. Ze wist dat ik het gehoord had. En nu hield ze me beter in de gaten. Ik hield mijn gezicht neutraal, niet te nieuwsgierig, niet te afstandelijk. Precies genoeg om de rol te blijven spelen.
We reden een ondergrondse garage in. Zwartgemaakte camera’s, versterkte deuren. Geen borden, geen bewakers. Hij stapte uit, wachtte niet, vroeg niet of het wel ging met mij. Hij liep gewoon door, en ik volgde.
De lounge boven was schemerig, duur, en leeg. Eén glazen wand keek uit over de skyline van de stad. Lazaro schonk twee glazen water in, gaf er een aan mij zonder een woord te zeggen. Ik pakte het met vaste handen, ook al schreeuwde alles vanbinnen.
“Je hebt een dag achter de rug,” zei hij eindelijk.
“Dat heb ik,” antwoordde ik, terwijl ik een slok nam. Ik keek hem schuin aan terwijl hij naar een gang liep, vanaf dat moment hoorde ik hun stemmen. “Wat doe je met haar?” Dat was Kendall.
“Ze is geen bedreiging,” antwoordde Lazaro.
“Ik vertrouw haar niet.”
“Ik weet het. Ga naar huis. Kom erachter wie dit gedaan heeft.” Even later hoorde ik haar vertrekken. Ik deed alsof ik niet luisterde en dronk gewoon mijn water, bleef stil zitten, speelde Marina. Maar mijn oren suisden. Lazaro kwam terug en ging tegenover me zitten, keek me een seconde te lang aan. Ik bleef kalm. Dit hoorde bij het werk. Houd je aan het dekmantelverhaal. Niet breken.
“Houd dit tussen ons,” zei hij.
“Het is niet mijn verhaal om te vertellen, meneer,” antwoordde ik, kalm en beleefd.
“Goed. Ik haat verraders.” Hij zei het niet hardop. Hij zei het zonder emotie. Gewoon een kille, definitieve zin die tussen ons in hing en de lucht zwaarder maakte.
Ik trok niet met een spier, maar iets draaide zich om in mijn borst. Ik wist wat mannen zoals hij met verraders deden, en hij zag er niet uit als iemand die iets vergaf. Hij leunde achterover, hield me nog steeds in de gaten. Alsof hij wachtte tot er nog iets los zou komen. Alsof hij al wist dat er iets niet klopte.
Ik had een reden nodig om te blijven, hij had me allang naar huis kunnen sturen. De meeste bazen zouden dat doen. Maar dit was niet zomaar een baan. Dit was een kans, misschien de enige, om zó dicht bij hem te komen.
“Als het mag,” zei ik, stem vast, “zou ik graag nog even blijven. Helpen. Misschien iets voor u koken. Ik weet dat de keuken hier goed gevuld is.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Kun je koken?”
“Redelijk goed,” zei ik. “Ik dacht: het is wel het minste wat ik kan doen, na vandaag.”
Hij antwoordde niet meteen. Bestudeerde me weer, woog elk woord alsof het een leugen kon zijn. Wat het natuurlijk ook was. “Goed,” zei hij uiteindelijk. “Eén uur.”
Ik knikte. “Ik maak iets simpels.”
“Blijf je altijd zo scherp als dit bij iedereen?” vroeg hij, zonder te glimlachen.
“Alleen als ze samen met mij onder vuur komen te liggen.” Hij reageerde niet, maar stelde ook geen vragen meer.
Dat was genoeg. Dit was het. Ik was binnen. Nu kan ik langzaam het geheim van deze maffia ontrafelen.
Veeg omhoog om door te gaan
Zadie’s POV
Ze zeggen dat de snelste weg naar de geheimen van een man via zijn maag loopt. Dat was niet waarom ik aanbood om te koken, maar als het hielp, klaagde ik niet. Zijn keuken was brandschoon. Marmeren aanrechten, alles matzwart, messen te scherp om alleen maar decoratief te zijn.
Lazaro leunde tegen het aanrecht, armen over elkaar, en volgde elke beweging die ik maakte. Hij zei niet veel. Maar zijn ogen misten niets. Ik bewoog alsof ik daar thuishoorde, alsof Marina Velastro wist hoe ze een diner moest klaarmaken in de keuken van een miljardair. Ik had hiervoor getraind. Ik was niet nieuw in doen alsof.
"Je weet hoe je met een pan om moet gaan," zei hij uiteindelijk.
"Verrast?" zei ik, zonder op te kijken.
"Aangenaam."
"Er is veel dat je niet van me weet." Goed zo. Laten we dat zo houden. Het eten stond snel op tafel. Simpel, puur, verfijnd, precies genoeg om het acteerwerk strak te houden. We zaten tegenover elkaar aan tafel. Hij raakte zijn bord niet aan.
"Proef het eerst," zei hij. Ik nam een hap. Slikte.
"Ik leef nog." Hij glimlachte vaag en begon toen te eten.
"Ben je altijd zo paranoïde?"
"Ben jij altijd zo voorbereid?" Ik moet wel. Jij bent de vijand.
We aten in stilte, de spanning hing laag in de lucht. Hij flirtte niet, maar er zoemde iets tussen ons. Hij vond het eten lekker. Zijn houding werd losser, zijn ogen niet.
"Hoe is het eten?" vroeg ik nonchalant.
"Heerlijk," zei hij. "Net als degene die het gemaakt heeft." Niet reageren. Blijf koel. Vergeet niet wie hij is.
Ik reikte naar de wijn. "Je hebt het onthouden."
Hij knipperde niet eens. "Dacht je dat ik het was vergeten?"
Ik schonk voor ons allebei in. "Drink je mee?"
Hij pakte het glas. "Op nieuwe beginnen."
"Op wat er op het spel staat." We dronken. Eén glas. Toen twee. Toen vergat ik te tellen.
Hij ontspande zich als eerste, of misschien ik wel. Ik wist het niet meer zeker. Mijn lichaam ontspande voordat mijn hoofd het deed. Mijn wangen waren warm. Mijn ledematen, te comfortabel. De wijn sloop soepel… langzaam.
"Je bent goed in doen alsof," zei hij, terwijl hij beide glazen bijschonk.
"Is dat een compliment?" vroeg ik.
Hij keek me aan, ogen scherp maar geamuseerd. "Hangt ervan af wat je verbergt."
Ik verberg dat ik hier ben om je te vernietigen, en dat was ik bijna even vergeten. We bleven drinken. Niet teveel, maar genoeg dat ik meer lachte dan ik zou moeten. Hij maakte een droge grap over de assistent op de vijftiende verdieping. Ik maakte er een over zijn smaak in kunst. En even voelde het bijna normaal.
Het lukte me hem zijn geheimen te laten vertellen. Hij is een rokkenjager, houdt ervan om naar bars te gaan. Een hete vrijgezel die meer van zijn verdomde vuile maffiazaak houdt dan van wat dan ook. Toen werd het wazig, en ik had niet door dat ik flauwgevallen was.
Opeens werd ik wakker in de logeerkamer. Nog steeds in mijn jurk, een beetje verdraaid, met één schoen aan. Mijn hoofd bonsde, en ik voelde me wazig. Ik ging snel rechtop zitten en keek om me heen. Shit. Lazaro sliep in de stoel aan de andere kant van de kamer. Nog steeds aangekleed, maar achterover geleund, één hand losjes langs zijn zij, zijn borstkas die rustig op en neer ging.
Geen dreiging. Nu tenminste niet. Ik wreef over mijn slapen en vloekte zachtjes. Ik had niet moeten blijven. Had de wijn niet moeten laten losmaken wat dan ook.
Hij is geen man, hij is een missie. Een doelwit. Een verdomde crimineel. Maar dit… dit was het moment waarop ik had gewacht. Ik pakte mijn clutch, de tracker was klein. Ik scande hem. Een man als hij kan makkelijk een tracker opsporen. Maar deze dronken idioot? Die merkt nooit een tracker in zijn horloge.
Eén seconde. Dat is alles wat ik nodig had. Ik hurkte naast zijn arm, en gebruikte voorzichtig mijn tool om de bovenkant van zijn horloge open te maken. Nadat ik het glas had verwijderd, schoof ik onopvallend de kleine tracker in de zijkant van zijn horloge, toen hij plotseling…
"Hmm…"
"Shit shit…" fluisterde ik toen hij plotseling bewoog.
Godverdomme. Mijn hart sloeg een slag over. Ik dacht dat ik daaraan dood kon gaan. En weer focussen, met het zachtste klikje. Tracker geactiveerd en niet te detecteren. Toen plaatste ik het bovenste glas terug op zijn horloge, zijn miljoenen kostende Rolex.
Ik stond langzaam op, hart bonzend, en trok me terug. Hij bewoog niet. Ik schoof terug, trok het dekbed over me heen en staarde naar het plafond. Nu de missie geslaagd was, pakte ik mijn tas en deed mijn best om langzaam uit zijn penthouse te komen en foto’s te maken.
Gepakt, Lazaro Saventino.
Veeg omhoog om door te gaan