passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Dear Enemy, You're My Mate - Hoofdstuk #2 - door Felicia

Dear Enemy, You're My Mate

/

Hoofdstuk 2

Proloog

Patricia

Veertien jaar oud.

Nee-nee-nee! Ik ben weer te laat voor de les! Er zit kwijl op mijn wang en ik ren in mijn verdomde pyjama’s.

Ik bleef op de sluimerknop van mijn telefoon drukken tot ik plotseling wakker schrok met het besef dat ik waarschijnlijk had verslapen. Ik heb amper in de spiegel gekeken voordat ik ons huis uitstormde.

Terwijl ik langs de ramen van een donker klaslokaal loop, heb ik spijt dat ik mijn haar niet eens heb geborsteld—ik lijk op Hermelien Griffel in de eerste Harry Potter-film, met een vogelnest op mijn hoofd. Het mijne is wel donkerder. Ik ben geboren met het complex van een geest en zwart haar dat erbij past.

Ik ben een puinhoop.

Mopperend over mijn kapsel sluip ik dichter naar een deur aan het einde van de gang. Die leidt naar de achterkant van ons klaslokaal. Mevrouw Bridget, de bejaarde dame die mijn geschiedenisdocente is, ziet amper iets en zal niet merken dat ik twintig minuten te laat ga zitten.

Ik stap het lokaal binnen en sluip met mijn ogen gericht op een lege bank en stoel. Mijn tas glijdt van mijn schouder op de grond, en dan valt mijn blik op Dior die boven mij zit. Hij vernauwt die priemende, kille ogen op mijn outfit, en ik grom waarschuwend naar hem.

Mijn stem is laag en dreigend. "Geen woord."

Zijn lippen trekken zich op in een grijns die veel te wolfsachtig is om vriendelijk te zijn, en ik adem langzaam in—Dior is als een blaar op mijn achterste. We zitten in dezelfde roedel, en hoewel die gozer misschien de alfa van Winterbite wordt, is hij een nare betweter.

"Oké, ik zal het niet doen, omwille van jou."

Wantrouwen borrelt in mijn buik. "Dat is nieuw... Je bent nooit aardig tegen mij, tenzij je er iets mee wilt bereiken, Lavigne."

De jongen glimlacht. "Je kwetst me. Er zijn momenten dat ik aardig kan zijn."

Op de een of andere manier betwijfel ik zijn woorden.

Dior is zonder filter geboren, en zijn hele bestaan lijkt erop gericht om mijn leven tot een hel te maken. De idioot gedraagt zich niet naar zijn leeftijd. Hij is een wonderkind, een genie, en een egoïstische zelfingenomen eikel.

Dior schept op over zijn IQ wanneer hij maar kan. Hij noemde me zelfs dom recht in mijn gezicht toen ik de laatste keer een onvoldoende haalde voor wiskunde. Echt waar, alleen al het zien van hem doet mijn binnenste koken als een vulkaan.

Dior en ik gaan samen als sneeuw en zout.

Niet dat ik überhaupt veel vrienden heb. Ik ben alleen bevriend met een menselijk meisje, Tiffany, maar dat is genoeg om me bij zinnen te houden. Mensen weten niet dat bovennatuurlijke wezens bestaan, en dat vind ik zo fijn aan Tiffany. Ze behandelt me niet anders omdat ik de omega van mijn roedel ben.

"Juist..." mompel ik.

Ik beweeg weer, en als ik naast mijn stoel sta, werpt Dior me een blik toe met slechte bedoelingen die van zijn gezicht af te lezen zijn. Bruin haar valt in zijn blauwe, engelachtige ogen, verspild aan een duivel.

"Wat is er nu weer?" sis ik.

Diors lippen krullen tot een kwaadaardige grijns die over zijn mond speelt. Zijn armen zijn gekruist over zijn borst, en hij balanceert op zijn stoel terwijl pure amusementswaarde van hem afstraalt.

'Je bent weer te laat, Goldheart. En je lijkt moe. Waarom neem je niet plaats? Ontspan die benen.'

Ugh, soms haat ik de gedachtenlink. Het is een weerwolven-ding. En omdat we in dezelfde roedel zitten, gebruikt Dior het om zijn gedachten uit te zenden wanneer hij daar zin in heeft.

Ik ben ook vreselijk in het bewaren van geheimen en laat onbewust mijn emoties in de gedachtenlink lekken. Natuurlijk pest Dior me ermee—hij kwam erachter dat ik een oogje heb op William en hield er twee weken lang zijn mond niet over.

'Ja, er kwam iets tussen.' antwoord ik en ga zitten, om vervolgens doorweekt te worden van het water.

Wat. De. Werkelijke. Vork.

Een schaterlach galmt tegen de muren, en ik zit daar, knipperend van verbazing naar het waterballonnetje dat uit het plafond kwam vallen.

"O mijn god, ze trapte erin!"

"Ja, ze is zo dom!"

"Ook lelijk! Heb je haar gezicht gezien? O-N-B-E-T-A-A-L-B-A-A-R!"

"Ze draagt haar pyjama!"

"N-E-R-D."

Al mijn klasgenoten hebben de grootste lol om mijn ongemak, en mijn wangen gloeien van vernedering. Nooit in mijn leven heeft mijn hart zo hard geklopt.

Ik krijg geen adem—zelfs mevrouw Bridget, onze lerares, snuift van het lachen. Iemand fluit luid, en ik moet op mijn onderlip bijten om de tranen tegen te houden. Ik had vandaag niet naar school moeten komen.

"Beste grap ooit, Lavigne!" roept Marcus, de populaire sportjongen in onze klas, waarna iedereen nog harder lacht in instemming.

"Goed gedaan, Lavigne!"

"Lavigne is de man!"

Mijn hoofd tolt. Dior werpt me een blik toe. Eerst grijnst hij, maar dan trekt er iets ongemakkelijks over zijn gezicht als hij mijn bevende lippen ziet. Heel even hoopte ik dat het spijt was, maar dan zet hij zijn schouders recht alsof hij een confrontatie verwacht.

Hij gebruikt de gedachtenlink weer. 'Eigen schuld, dikke bult.'

Met brandende pijn in mijn keel staar ik Dior recht aan en neem zijn tevredenheid in me op. 'Wat de fuck?!'

Dior grijnst op zijn stoel, onaangedaan door de pijn in mijn stem. 'Beschouw het maar als wraak voor toen je gisteren mijn broodtrommel boven mijn hoofd hield.'

Mijn lippen wijken, maar mijn stem blijft weg. Ik gebruik de gedachtenlink. 'Dat deed ik omdat je maar niet ophield me te plagen en me suf noemde omdat ik hoopte dat William mijn toekomstige partner zou zijn! Je was zo gemeen, Dior!'

Irritatie flitst in Diors ogen. Er is nog een andere emotie, maar ik kan niet duiden welke. 'Waarom vind je hem eigenlijk zo leuk? Ik snap dat William de alfa van de Summerburst-roedel is, maar wat nog meer?! Waarom ben je zo gek op hem? En waarom ben je zo wanhopig om je verdomde partner te vinden?!'

Als ik moedig was, zou ik mijn echte gevoelens uitspreken en Dior vertellen dat ik ernaar verlang mijn partner te vinden om mijn leven met iemand te delen.

Mijn hart verlangt naar iemand liefs. Ik wil dat een man zijn armen om mijn middel slaat en mijn nek kust, me inademt en in woorden uitdrukt hoeveel hij me heeft gemist na dagen van afwezigheid, maar ik heb niet genoeg moed om Dior te vertellen over mijn verre dagdromen.

Ik zucht. 'William is een alfa, en hij is prachtig—moet ik nog meer zeggen?'

Er klinkt een dreigend gesnuif in mijn hoofd. 'Ja hoor, want uiterlijk is alles, prima donna. Je bent zo oppervlakkig dat mijn hoofd pijn doet van je gedachten—waarom valt elk meisje altijd op de knappe jongen?'

'Weg uit mijn hoofd!' Ik draai me om en blik hem vernietigend aan. Dior grijnst, en nieuwsgierigheid flikkert in zijn babyblauwe ogen, alsof die gemene jongen het heerlijk vindt mij op de kast te jagen—wat een eikel. 'En hou op met me zo te noemen!'

Dior trekt een wenkbrauw op. Wat een etterbak. Het genie heeft twee klassen overgeslagen, en nu zit hij daar, sneakers op zijn bureau, terwijl hij zelfgenoegzaam kijkt. Zijn ogen, koud als ijs, bekijken mensen altijd met zo’n hardheid dat het lijkt alsof hij iedereen beneden zich acht.

'Je zendt je gedachten naar elk roedel lid hier in de buurt, en je mag van geluk spreken dat wij de enigen zijn in dit lokaal,' glimlacht Dior dan, maar het is te getemd om op zijn duivelse gezicht te passen. Hij is iets van plan. Zijn ogen zijn berekenend, zielloos. 'En over je andere vraag—laat me maar eens stoppen.'

Ik bal mijn handen tot vuisten en houd een schreeuw in. 'Jij-... Jij maakt me zo gefrustreerd!'

'En jij ergert me kapot!'

'Waarom? Omdat ik me als een tiener gedraag, in tegenstelling tot jou, die alles doet om zijn alfa-vader te worden?!'

Dior werpt me een scherpe blik toe en heft zijn schouders op om dreigender over te komen. Het werkt niet. De jongen is nog geen alfa, en een twaalfjarige maakt mij niet bang.

'Nee, dat is het niet! Je bent zo vrolijk dat ik ervan moet kotsen! En je hoopt altijd dat elke knappe jongen die binnenkomt je partner zal zijn.'

'En wat is er mis met dromen, hè?!'

'Nou, kies dan tenminste voor één jongen, Patty!' Dior slaat zijn armen over elkaar, en ravenzwart haar valt in zijn ogen. Hij draagt altijd geruite overhemden met de mouwen opgestroopt. 'Serieus, ik schaam me bijna dat jij in mijn roedel zit!'

Ik blijf hangen bij de oude bijnaam. 'Niemand noemt me nog Patty!'

Toen ik jonger was, was ik een groot meisje, en de andere kinderen uit mijn roedel noemden me Patty, de omega. Ik weet nog dat ik elke nacht huilde vanwege die vreselijke bijnaam. Ik bén inderdaad de omega, maar ik word liever niet aan mijn positie herinnerd.

Ze pestten me ook omdat ik van meisjesachtige dingen hou, zoals kleurrijke rokjes, jurken, plakbriefjes en dagboeken. Mijn haaraccessoires zijn glimmend, en mijn roedelleden lachen meestal als ze me zien.

Maar ik huil niet meer als ze papieren vliegtuigjes naar mijn voeten gooien—ik ben niet meer datzelfde zwakke meisje!

Tegenwoordig ben ik van binnen super onzeker, maar ik verberg mijn lage zelfbeeld achter zware make-up en lipgloss. In de mensenwereld heb ik een naam en een plek waar ik thuishoor.

En hopelijk kan ik mijn roedel achterlaten en een nieuwe vinden waar ik niet het laagst in rang ben. William zou mijn kans kunnen zijn op een ander leven.

Dior's gelach galmt tegen de muren in mijn hoofd. 'Het is Patty of prima donna—kies maar.'

Ik sta op het punt om Dior naar de keel te vliegen. Elk haartje op mijn lijf staat overeind, klaar voor de strijd. Ik sta op scherp, snauwend op mijn stoel, waardoor mensen hun hoofd draaien, tot de deur opengaat en iedereen zich focust op William die binnenkomt.

"Sorry dat ik te laat ben!"

Elke spoortje woede verdwijnt, en ik vergeet mijn ruzie met Dior zodra mijn ogen die van William ontmoeten.

Hij is iedereens levende dagdroom—blond, knap, lang, met een gladde huid en krullen die in zijn honingkleurige ogen vallen. Hij is zelfs nog goed gekleed ook! Zijn spijkerbroek sluit nauw om zijn benen, en zijn witte t-shirt laat zijn gebruinde huid extra opvallen.

Ik volg hem met mijn ogen en gil van blijdschap als hij de stoel voor me kiest. Een dromerige glimlach is op mij gericht, en ik smelt weg in mijn stoel terwijl ik probeer hem te ruiken. Mijn knokkels drukken in mijn wang, mijn schouders hangen—ik zwijmel. Iemand moet me knijpen zodat ik terugkom uit William-land!

'Al meteen weg van hem?' grinnikt Dior duister. 'Misschien moet ik het hem maar vertellen, zodat je deze keer een kans krijgt.'

'DIOR! HOU JE BEK!' Ik ben woedend, op het randje van gekte. 'Stop met je gedachten in mijn hoofd te zenden!'

'Ik probeer je alleen maar te helpen,' zegt Dior, maar zijn toon verraadt dat hij het niet meent. 'Je bent te verlegen om iemand uit te vragen, prima donna—you praat stoer, maar iedereen in onze roedel weet dat jij ons gekke kleine omega'tje bent.'

Zijn woorden komen aan als een klap in mijn gezicht.

Waarom moet Dior zo gemeen zijn?

Woede stroomt door mijn aderen, maar ik weet beter dan om in de klas te veranderen.

In plaats daarvan trek ik mijn schouders recht en kijk vooruit, alsof de duivel zelf niet achter me zit. Een enkele traan loopt over mijn wang—ik haat Dior Lavigne met een brandende passie.

Ik bijt op mijn onderlip, hef mijn kin als William zich in zijn stoel beweegt. Zijn warme ogen vinden de mijne, en van binnen smelt ik. Hij is zo knap, en hoewel hij geen woord zegt en weer voor zich uit kijkt, heeft hij mijn dag toch een beetje beter gemaakt.

Als ik geluk heb, zal William mijn voorbestemde partner zijn, maar gezien mijn geluk krijg ik vast een nare, gemene partner, zoals Dior. En ik zou liever sterven dan de rest van mijn leven met hem vast te zitten.

Ik kijk naar voren en zie dat William zich omdraait om nog een blik op me te werpen. Zijn lippen vormen een verlegen glimlach, en ik smelt een beetje vanbinnen—ik hoop dat mijn toekomstige partner net zo mooi en lief is als deze jongen. Ik wil een partner die kostbaar voor me is.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 1 **

Heden.

Patricia.

Negentien jaar oud.

Het leven is niet eerlijk. Dior is tijdens de bovenbouw flink gegroeid en heeft Williams plek als meest begeerde jongen ingenomen. Hij is pas zeventien maar al de alfa van de Winterbite-roedel.

Die jongen heerst met ijzeren vuist, en iedereen met een beetje gezond verstand weet dat er geen hart in zijn borst klopt. Helaas zijn ze allemaal zo verblind door zijn schoonheid en pure alfakracht dat niemand het monster aan de binnenkant ziet.

De meisjes in mijn roedel aanbidden hem alsof hij hun idool is, giechelend telkens als hij hun kant op kijkt. Het verbaast me hoe zijn puistjes zijn verdwenen en zijn plaats hebben gemaakt voor een gezicht zo mooi dat je zou denken dat het door een engel gebeeldhouwd is.

Ja, zo knap is hij. En niet alleen dat, zijn lichaam is tegenwoordig pure fysieke perfectie. Zonde dat een jongen die zo knap is, wat mij betreft zo’n lelijk hart bezit.

Dior denkt dat hij beter is dan de rest, altijd met die ondoorgrondelijke blik op zijn gezicht. Ook vindt hij het heerlijk om mijn hoofd binnen te dringen wanneer hij maar wil. Daardoor overweeg ik om rogue te gaan—ik heb mijn mate nog niet gevonden, maar ik trek het laatste schooljaar niet met de duivel zelf die steeds mijn gedachten onderbreekt.

Met langzame bewegingen probeer ik mijn dienblad met eten in balans te houden, mijn ogen gericht op de tafel waar ik zojuist zat. Het beste aan wonen in Zweden is de gratis lunch die de school serveert, en ik glimlach om de geur van taco’s—ik ben al aan mijn tweede ronde bezig.

“Hé, is dat Patty Goldheart?”

Een andere stem lacht. “De nerd?”

“Wedden dat je haar niet raakt!”

“Gast, let op dan!”

Mijn voeten bevriezen bij het papieren vliegtuigje dat bij mijn voeten landt, en een golf van ongemak spoelt over me bij het horen van Diors kenmerkende lach verderop in de kantine.

Het lijkt alsof de tijd vertraagt tot ik zijn tafel gevonden heb, en ik slik moeizaam bij het zien van de populaire tieners om Dior heen.

Blijkbaar heeft hij zijn mensen gevonden.

Ik negeer het papieren vliegtuigje en loop verder, neem weer plaats aan mijn lege tafel. Wat ben ik toch een zielige loser.

Tiffany, mijn beste vriendin, is onlangs verhuisd en tegenwoordig zit ik alleen. De rollen zijn omgedraaid—ik ben een eenzame wolf, terwijl Dior massa’s vrienden heeft binnengehaald. Mensen cirkelen constant om hem heen. Zowel mensen als weerwolven willen zijn aandacht.

“Kijk haar dan, helemaal alleen!” Marcus slingert zijn lelijke grijns mijn kant op, terwijl hij met zijn doorlopende wenkbrauw wiebelt. Hij zit in hetzelfde zwemteam als Dior, breedgeschouderd en, eerlijk gezegd, de domste weerwolf op aarde.

Een paar meisjes giechelen om zijn opmerking, en een meisje—de huidige vriendin van Marcus—stuurt me een spottende blik. Haar naam is Gloria en ik zie hoe ze haar dreadlocks over een benig schoudertje slaat wanneer ik haar aankijk, en ik rol met mijn ogen voor ik weer naar mijn eten kijk.

“Wat een varken,” zegt Gloria met een toon van walging, alsof het idee dat iemand gezond eet haar tegenstaat. “Is dat niet haar tweede portie?”

Dior draait zich om, bekijkt me met zijn beruchte spottende blik. Zijn kenmerkende grijns verschijnt op zijn lippen, en ik krimp in elkaar. Elke keer als ik zijn blik ontmoet, voelt het alsof ik een klap in mijn maag krijg.

“O, grote Patty is inderdaad plus-size.”

Wacht.

Zei Dior nou wat ik denk dat hij zei?

Maar ik dacht dat we stilzwijgend hadden afgesproken geen gemene dingen tegen elkaar te zeggen als anderen het konden horen. We spraken altijd alleen via de mind-link. En verdomme, misschien zie ik Dior niet als vriend, toch snijden zijn woorden op de een of andere manier als messen.

Gelach vult de ruimte, en een gevoel van afgrijzen vult mijn maag. Ik stop met eten, kijk naar mijn buik en vraag me af of ik misschien beter geen eten meer kan nemen. Tranen prikken achter mijn oogleden, en als Riley, het slanke kreng uit mijn klas, langs mijn tafel loopt terwijl ze lacht, sta ik op.

Ik neem mijn dienblad en dump mijn taco’s in de prullenbak. Het woord “plus-size” gonst door de kantine, en nadat ik mijn eten heb weggegooid, volgt een golf van gelach. Ellende vreet me op van binnen, en ik draai me om om Dior met betraande ogen aan te kijken.

‘Ik hoorde dat je bijna jarig bent,’ zend ik mijn stem via de mind-link, waarbij ik de aandacht van iedere weerwolf in onze roedel trek. De ogen draaien mijn kant op, maar het kan me niks schelen. ‘Wat als ik je een spiegel geef, zodat je de lelijke persoon kunt zien die je bent geworden?’

Meteen klinkt Riley’s stem via de mind-link. ‘Waar heb je het over—Dior is heet!’

Ik glimlach bitter, blij dat ik Diors aandacht heb getrokken. Hij ziet er zo oppermachtig uit met zijn belachelijke, wilde haar en moedervlek net onder die babyblauwe ogen. Zeker, die lelijke jongen is opgebloeid als een bloem, maar zijn persoonlijkheid is alleen maar verrotter geworden.

‘O, Dior is knap genoeg voor een tijdschriftcover met een lichaam als uit steen gehouwen, maar ik had het niet over zijn uiterlijk,’ glimlach ik naar Dior, terwijl ik innerlijk lach om de schok op zijn gezicht. ‘Ik bedoelde zijn persoonlijkheid—zijn lelijke hart kun je al van een kilometer afstand zien.’

Dior lacht. ‘Aangezien jij zo groot bent, wed ik dat je ook al van een kilometer afstand te zien bent, misschien zelfs vanuit de ruimte.’

Iedereen lacht, en mijn hart breekt in duizend scherpe stukjes, maar ik ga niet vluchten. Nog niet.

‘Gefeliciteerd—je hebt mijn punt bewezen. Ik hoop dat je trots bent op jezelf, dat je een meisje pest dat al op de grond ligt—heel mannelijk, Dior.’

Met die woorden verlaat ik de lawaaierige kantine. Niemand gaf om mijn laatste speech, behalve Dior, die ik een moment van innerlijke strijd zag tonen. Ik hoop dat ik iets in hem heb geraakt, zijn hart van ijs heb beroerd.

Ik kan niet geloven dat ik vijandjongen ooit als vriend heb gezien, voor het begin van dit semester. Zeker, we spraken elkaar nooit vriendelijk aan, maar Diors aanwezigheid stelde me altijd gerust. We waren allebei buitenstaanders, maar nu is alles anders.

Dior hoort nu bij de mooie mensen, en dat betekent dat ik helemaal alleen ben.

Met verwoestende zekerheid ren ik door de gang om mezelf op te sluiten in een toilet. Ik sta op het punt in tranen uit te barsten en ik wil niet dat iemand me zo aantreft als ik mentaal instort. Niemand gebruikt deze hokjes en ik trek mijn benen op, knipperend om mijn tranen tegen te houden.

Mijn blik blijft vastgeplakt aan de graffiti op de muur en de verschillende hartjes met letters erin. Ik maak mijn hoofd leeg, probeer te ontspannen tot ik het gegiechel van meisjes buiten mijn toilethokje hoor. Hoge hakken tikken tot ze allebei bij de spiegels staan, terwijl de kranen lopen.

"Heb je Patty's gezicht gezien toen ze de kantine verliet?" Het meisje dat spreekt is Larissa, een meisje uit mijn roedel. Ik ben blij dat haar neus niet zo goed is als die van mij, anders had ze doorgehad dat ik in dezelfde ruimte ben. "Het was onbetaalbaar om haar glanzende lippen te zien trillen."

"Dat was het inderdaad," zegt het andere meisje, Juula, terwijl ze haar lippen op elkaar drukt. Ze zal zelf ook lipgloss opdoen. "Ik had eigenlijk medelijden met haar."

Larissa snuift. "Waarom?"

"Stel je voor dat je negentien bent en je hebt je partner nog steeds niet gevonden. Patty moet zich zo eenzaam voelen."

Er klinkt een zucht. "Het is zielig, maar schat—zwakke wolven zoals Patty zijn waarschijnlijk niet eens waardig om een partner te hebben."

Beide meisjes barsten in lachen uit terwijl ik daar zit met een hart dat in stukken breekt—een plotselinge drang om te transformeren spoelt over me heen. Ik wil de wind in mijn gezicht voelen, maar natuurlijk kan ik op school niet veranderen.

In plaats daarvan storm ik het toilethokje uit, tot verbazing van de meisjes. Twee opgemaakte gezichten richten zich volledig op mij, en ik bestudeer drie seconden lang hun open vissenbekjes voor ik door de deuren verdwijn.

Shit. Shit. Shit.

Ik wilde niet dat iemand mijn tranen zou zien!

Mijn pas versnelt. Ik weet niet waar ik heen ga, maar ik wil hier wegvluchten en ergens tot mezelf komen. Mijn roedel gaat straks jagen, en ik moet eerst mijn wonden likken.

Plotseling struikel ik naar voren en bots ik tegen iemand aan die langer en harder is dan een rots. Mijn ogen sluiten instinctief en ik val als een dominosteen, kreunend tot een grote hand mijn rug ondersteunt om me tegen te houden.

"Dank je wel voor..." Ik houd abrupt op met praten als ik Diors prachtige gezicht boven me zie hangen. Hij is tegenwoordig uitzonderlijk groot, langer dan een boom. Mijn hart klopt sneller dan ooit, en ik vervloek mezelf mentaal voor mijn reactie op deze knappe jongen. Wonderlijk genoeg kijk ik nors, ondanks dat sommige hersencellen hem duidelijk aantrekkelijk vinden. "Oh, jij bent het. Laat maar."

Hij trekt een wenkbrauw op. "Is dat wat je zegt tegen iemand die je net heeft gered van een vernederende val op je gezicht?"

Ik kijk hem woedend aan. "Ik ga je niet bedanken..."

Zijn lippen krullen tot een roofzuchtige glimlach. "Moet ik je dan maar weer laten vallen?"

Ik deins achteruit, om vervolgens uit te glijden en wéér door hem vastgehouden te worden. Geamuseerdheid straalt van zijn gezicht. Dior is de aantrekkelijkste jongen die ik ooit in het echt heb gezien en de enige bij wie ik ooit zo dichtbij ben geweest—die gedachte maakt me nerveus, maar mijn bitterheid naar hem toe verpest het moment.

"Dank je," mompel ik.

"Graag gedaan." Zonder zijn hand weg te trekken, bewegen Diors geamuseerde lippen opnieuw. "Je bent echt een wandelende ramp."

Ik kijk mijn levenslange vijand aan en recht mijn rug, wanhopig om los te komen van zijn hand die me vasthoudt. Dior is ellende in persoon, en ik ruk mezelf opzij, me bewust van zijn blauwe ogen die elke beweging volgen. Van zijn gebeeldhouwde gezicht tot zijn brede schouders en strakke spieren, hij zou zo op een reclamebord kunnen staan.

Eerlijk, Dior is precies het soort jongen dat Disney Channel vroeger zou inhuren om kijkers te trekken—zijn ogen zijn om bij weg te dromen, maar helaas is hij een gigantische klootzak.

"Je bent altijd zo aardig tegen me als je praat," sneer ik sarcastisch, terwijl ik mijn haar over mijn schouder zwaai. "Een echte gentleman."

Dior kijkt me aan, en ik kan het niet laten—ik staar terug in zijn betoverende ogen, waar ik meteen spijt van krijg als amusement zijn gezicht overneemt. Verdomme—hij heeft mijn waardering vast gemerkt!

Een glimlach, bijna verlegen, verschijnt op zijn lippen, maar ik wuif het weg als een hallucinatie. "Ben je... Ben je me aan het checken?"

"Natuurlijk niet!" roep ik uit.

Dior onderdrukt een lach. "Weet je dat zeker?"

"Ja!" gil ik bijna. "Sorry hoor, maar niet iedereen vindt jou knap!"

Maar ik wel, en ik haat mezelf daarom—mijn verraderlijke brein.

"Auw," lacht Dior. "Wees een beetje lief, anders breek je nog mijn arme hart, Patty."

"Je hart breken?" Mijn ogen vernauwen zich, terwijl ik alles herinner wat Dior me heeft aangedaan. Hij is praktisch de reden dat ik gepest word, omdat iedereen hem volgt. Dior noemt me plus-size, en ineens deelt iedereen zijn mening. "Jij bent degene die mijn hart brak!"

Dior lijkt oprecht in de war. "Waar heb je het over?"

Ik rol met mijn ogen. "Doe niet alsof je dom bent—je doet zo je best om mijn leven tot een hel te maken dat je niet eens meer hoeft te proberen! Die opmerking over dat ik plus-size ben? Bedankt daarvoor! Nu kijkt iedereen naar me alsof ik een afschuwelijk monster ben, een dikke klotekoek!"

"Doen ze dat?"

"Ja!" De frustratie giert door mijn hoofd. "Kom op! Je kunt toch niet zo blind zijn dat je niet begrijpt dat je hebt gewonnen—iedereen pest me, dus laat me met rust!"

Dior gooit zijn hoofd ineens achterover van het lachen. "Jij denkt dat mensen je pesten?" Hij bekijkt me van top tot teen met licht geamuseerde ogen, wat me koude rillingen bezorgt. "Dat is een belachelijke bewering! Natuurlijk ben je de omega, maar we geven om je, Patty. En de jongens vinden je -..."

"Oh ja? Je geeft om me, hè?" onderbreek ik hem, woedend. "Is dat waarom je mijn leven tot een hel hebt gemaakt?!"

Diors uitdrukking wordt een stuk minder vriendelijk. "Je overdrijft—je leven is geen hel."

"Het ís hel!" schreeuw ik. "Maar jij bent zo'n gevoelloze klootzak dat je het waarschijnlijk niet eens doorhebt! Je bent een waardeloze leider—je geeft nergens om behalve jezelf!"

"Zo praat je niet tegen je alpha," gromt Dior. "Beschouw jezelf gewaarschuwd, Patricia. Een andere alpha zou je een lesje leren voor je ongeduld en gebrek aan loyaliteit!"

"Dat kan me niets schelen!" Ik gooi mijn handen omhoog. "Boeit me niet, maar vergis je niet—jij bent voor mij geen echte alpha!"

Er flitst iets door Diors ogen, maar ik ben er klaar mee. Ik loop richting de deuren, dankbaar dat die idioot me niet volgt.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2 **

Patricia

School is voorbij, en ik sta op het punt me bij mijn roedel te voegen voor een late jacht. Ik ben nog steeds gekwetst door de gebeurtenissen in de kantine, waaronder mijn confrontatie met Dior, maar toch probeer ik positief te blijven en me te focussen op de natuur.

Ik vouw mijn kleren op achter wat struiken. Het weer is fris, en de herfst heeft vurige kleuren gebracht zoals rood en geel, waardoor het lijkt alsof de grond in brand staat.

Met een glimlach om de kou spits ik mijn oren bij het geluid van stemmen. Gloria en Riley giechelen zoals gewoonlijk over mij en roddelen.

Riley, het mooie meisje met hertenogen, heeft momenteel verkering met Dior.

En om een of andere stomme reden haat ze mij. Ik denk dat ze mijn afkeer van haar vriendje heeft aangezien voor interesse in hem, wat ronduit lachwekkend is.

Ik weet zeker dat Dior met Riley zal paren—ze verdienen elkaar.

"Hé, Patty," Riley loopt op me af, haar armen onder haar stevige, kleine borsten gevouwen. Het feit dat de mijne groter zijn, geeft me een zieke voldoening. Ik ben rond, terwijl Riley alleen maar dunne perfectie is. "Weet je zeker dat je vanavond met de rest van de roedel wilt gaan jagen? Jouw plus-size benen zullen ons alleen maar vertragen."

Gloria grinnikt om de gemene woorden van haar vriendin, en ik huiver bij het idee dat Riley misschien mijn toekomstige Luna wordt. Dit meisje verdient het om het B-woord genoemd te worden.

Zuchtend doe ik mijn mond open om te spreken. "Moet je je niet meer zorgen maken om je vriendje vanavond in plaats van mij te pesten? Ik hoorde dat Dior later deze week achttien wordt."

Riley steekt haar neus in de lucht. Haar wimpers waaien in de wind en haar hakken zijn zo hoog dat ze amper kan staan.

"Dior's verjaardag gaat jou niks aan, dikzak—het is niet alsof de maangodin jou als zijn mate zou kiezen, hoe dan ook. Iedereen weet dat ik geboren ben om zijn Luna te worden! Wij zijn voorbestemd!"

Ik snuif. "Ik kan me geen wredere straf voorstellen dan met jouw vriendje gepaard te moeten worden—Dior is geboren met gif in plaats van bloed in zijn aderen. En ik wed dat hij kinderen als lunch eet. Hij is echt kwaad."

Riley slaakt een kreet van verontwaardiging. "Hoe durf je zoiets over je alpha te zeggen!"

Ik negeer Riley en transformeer in mijn wolvengedaante. Als wolf ben ik misschien kleiner dan de rest, maar ik ben meer dan klaar om wat vrijheid in mijn poten te voelen.

"Hoe durf je me te negeren?!" gilt Riley. "Verander niet van gedaante, slet!"

Opnieuw negeer ik Riley.

Vol anticipatie graaf ik mijn klauwen in de grond, en verstijf als er een paar enorme poten voor de mijne stopt. Ze zijn wit als sneeuw, en ik kijk stilletjes omhoog, mijn oren plat tegen mijn kop bij het aanzicht van Dior die me in zijn wolvengedaante observeert.

De wind staat achter hem, blaast kleurrijke bladeren samen met zijn lange vacht opzij. Zoals altijd geven die doordringende blauwe ogen me geen moment rust. Als het onheil een gezicht had, zou het Dior zijn.

'Kijk eens aan, de plus-size zelf,' zijn tanden zijn zichtbaar, en ik zie zijn roze tandvlees. Zijn gezicht vertrekt in walging, alsof ik een plaag ben in zijn huis. 'Ben je hier vanavond naar binnen gerold?'

Ik klem mijn kaken op elkaar tegen de witte wolf, niet bang om mijn alpha uit te dagen. Ik ben toch van plan deze roedel te verlaten en grom zonder angst, waardoor Dior zo verbaasd is dat hij alleen maar staat te knipperen.

Ik imiteer zijn toon, bitter en kil. 'Kijk eens aan, de stenen hart zelf. Nog harten gebroken vanavond? Of misschien weer een SOA erbij voor in je boek? Ik heb gehoord dat mijn alpha sneller van meisje wisselt dan van onderbroek.'

Die blauwe ogen worden zo groot als schoteltjes. Afkeuring straalt van Dior’s gezicht alsof hij niet kan geloven dat zijn omega hem belachelijk maakt. Er verstrijken een paar seconden en uiteindelijk blaas ik luidruchtig naar de reuzenwolf, zelfverzekerd, tot Dior zich tot de anderen wendt.

'We jagen vanavond niet op klein wild,' kondigt Dior aan met een stem ontdaan van menselijke emotie, en hij draait zich naar mij om met een dierlijke glans in zijn ogen. 'Onze omega moet een lesje leren—wie haar vangt, wordt beloond.'

Onze roedelleden huilen van opwinding als uit de kluiten gewassen husky’s, terwijl de angst door mijn brein raast. Mijn hart bonkt als een bezetene terwijl ik probeer te begrijpen wat er gebeurt.

'Mijn roedel gaat me als een konijn opjagen?' vraag ik.

'Ja, je krijgt vijf minuten voorsprong, dus je kunt maar beter rennen.'

Na Dior's woorden verspil ik geen seconde. Ik sprint het bos in, me bewust van de geamuseerde gehuilen achter me. Felle vastberadenheid pompt door mijn hoofd terwijl ik mijn neus naar de sterren hef, zoekend naar leiding.

Probeer een plan te bedenken, Patricia!

Ik ben niet snel op mijn poten, en waarschijnlijk kan ik mijn roedelleden niet eruit rennen, maar ik heb hersens en de enige andere persoon in mijn roedel met een spoortje intelligentie is Dior.

Die anderen kan ik te slim af zijn.

Met mijn hoofd op volle toeren sla ik rechtsaf, volg de boomtoppen tot ik bij een klif aankom. Met groeiende twijfel kijk ik naar beneden in het gat, en ik grimas bij de stem in mijn hoofd die zegt dat dit mijn enige kans is om dit kat-en-muisspel te winnen.

'Waar is ze gebleven?'

'Ik denk dat ik haar geur heb!'

Adrenaline raast door mijn aderen terwijl ik weer in menselijke vorm verander, me bewust van mijn roedelleden in de buurt. Mijn haar valt over mijn schouders en ik ril als de kou mijn naakte huid bijt.

"Je kunt dit!"

Met mijn armen over mijn borst gekruist om mijn verharde tepels te verbergen, nader ik de klif en klim naar beneden op het geluid van rennende wolven.

Er is een grot vlak onder de klif, en terwijl ik bij de opening sta, smeer ik natte modder over mijn huid in de hoop dat het mijn geur maskeert. Ik wrijf wat in mijn haar, niet bang om vies te worden.

Als ik klaar ben, waag ik me de grot in. Ik betwijfel of mijn roedelleden me zullen vinden, en ik ga zitten op de eerste steen die ik zie. De kou prikt in mijn blote billen en ik vloek zachtjes.

"Zo koud!"

Het is Dior’s schuld dat ik moet schuilen—wat is zijn probleem?

Die jongen haat me al sinds de kleuterschool. We werden allebei verliefd op dezelfde schop en emmer en eindigden met worstelen op de grond. Omdat ik ouder ben dan hij, won ik, en kleine Dior huilde zijn ogen uit. Ik stak mijn tong uit, en dat maakte ons tot vijanden.

Ik zat te spelen met mijn voeten, mijn nek gebogen, toen ik een geluid hoorde dat uit het diepere deel van de grot kwam. Het wekte mijn interesse, en ik onderdrukte een gil toen een gigantische beer mijn gezichtsveld binnenkwam.

De beer is niet normaal—het lijkt alsof hij uit de dood is opgestaan! Zijn ogen gloeien rood, en er zitten littekens en zichtbare botten op zijn lichaam. Een walgelijke stank van rottend vlees volgt het wezen, en ik houd mijn adem in, me afvragend of ik hallucineer.

Ik knipper een keer om dat idee te testen en gil wanneer het wezen op me afstormt. In paniek ontwijk ik de enorme klauwen die naar me grijpen. De beer gromt, en ik ren naar de ingang, maar stop zodra ik een witte wolf zie.

Angst snijdt door me heen, en ik vraag me af waar ik naartoe moet. Dior kijkt me woedend aan voordat hij zijn kop optilt om de beer te observeren. Verrassing flitst door zijn ogen, en dan springt hij—ik dek me in, maar de wolf stormt langs me heen. Mijn ogen schieten open bij het geluid van weer een gegrom, en ik slaak een kreet bij het tafereel van Dior die het opneemt tegen de enorme beer.

'Wat is dit in godsnaam voor wezen?' klinkt Diors stem in mijn hoofd. 'Dit ziet er niet normaal uit!'

'Ik weet het niet!'

'Godverdomme!' gromt Dior terwijl hij zijn kop draait. Zijn wolf is monsterlijk, maar de beer is nog imposanter. 'Ga de grot uit, Patricia! Zoek de anderen! Onze roedel is te ver weg om via de gedachtenlink te bereiken!'

Ik staar naar Dior en schrik als de beer hem aanvalt. Enorme klauwen snijden door zijn achterpoot, en hij jankt luid voordat Dior naar de beer uitvalt. Dior is sterk, maar ik ben niet blind—op dit moment is hij niet opgewassen tegen de beer.

Dior strompelt naar voren, probeert in de beer te bijten, maar het is zinloos. Het enorme beest smijt hem tegen de grotmuur en brult van triomf. Ik weet zeker dat Dior een paar botten heeft gebroken, en ik zie bloed uit zijn mond druipen, terwijl zijn blauwe ogen zich vastklemmen op de beer.

Ik moet hem helpen!

Zonder erbij na te denken, verander ik van gedaante en werp mezelf op de beer, bijtend in zijn achterlijf. Een woede die ik niet herken brandt in mijn zintuigen, en ik bijt zo hard dat ik mijn tanden voel. De beer huilt het uit van pijn, en Dior doet mee, bijtend op de beer totdat het wezen plotseling in rook opgaat.

Hijgend kijk ik naar Dior terwijl hij terug verandert. Witte vacht maakt plaats voor huid, en ik kijk boos naar de irritant knappe jongen. Zelfs met kneuzingen is hij aantrekkelijk, al doet het pijn om dat toe te geven.

"Mijn been is gebroken..." grimast Dior bij het uitstekende bot. Hij probeert het te bewegen, maar balt zijn tanden bij de pijn. "Godverdomme—genees nou eens!"

Ik kantel mijn hoofd, probeer hard te negeren dat de jongen daar poedelnaakt zit. Hij is lang en zijn borst lijkt wel geplaveid met keien.

'Vloeken versnelt het genezingsproces niet.'

"Geen shit, Sherlock!" hijgt Dior door zijn opeengeklemde tanden. "Maar ik zou nu al moeten genezen! Alpha’s herstellen veel sneller!"

'Iets klopte er niet aan die beer. Hij droeg een geur van onnatuurlijke oorsprong.'

"Ja, hij stonk naar magie!" Dior is buiten zinnen van pijn, en op dat moment besluit ik dat ik hem misschien niet mag, maar hem ook niet kan laten sterven.

Zuchtend verander ik terug naar mens en loop naar Dior toe, mijn ogen strak op zijn wond gericht. Ik moet extra voorzichtig zijn en al mijn gedachten leegmaken. Het zou me doden als hij wist dat ik hem onweerstaanbaar aantrekkelijk vond—ik zou liever sterven dan zijn voldoening zien.

Want hoewel Dior gezegend is met brede schouders, lengte en de genen van een engel, is zijn persoonlijkheid duivels. Vriendelijkheid is zeldzaam op zijn gezicht, en zijn blauwe ogen zijn kouder dan de ziel van mijn gemene oma Sally.

"Vergis je niet—ik mag je nog steeds niet, maar je bent wel een mens," ik ontmoet kort Diors verbijsterde blik, en til dan een steen op om een EHBO-doos tevoorschijn te halen die eronder lag verstopt.

Dior knijpt zijn ogen samen. "Kom je hier vaker?"

"Deze grot was vroeger mijn schuilplaats." Ik stop het bloeden van Diors wond met een kompres. "Maar nu jij deze plek kent, kom ik hier niet meer terug."

Dior verstijft, en een ijzige golf van angst glijdt als een deken over me heen als hij zijn hoofd draait. Zijn nek is licht gebogen, en de gebruikelijke kilte in zijn blik is aanwezig, spottend onder zijn bos dom, zweterig zwart haar. Hij is prachtig, een lust voor het oog voor velen, maar de manier waarop hij naar me kijkt, doet mijn huid van mijn botten verdwijnen.

Ik klem mijn kaken op elkaar, mijn blik vast op de naderende natuurramp genaamd Dior Lavigne. En zoals altijd weet ik dat ik uitgeput en gekneusd uit de stille oorlog tussen ons zal komen.

Diors lippen gaan uit elkaar. "Ik vind je ongelooflijk irritant."

"Wat aardig om te zeggen tegen iemand die loyaal genoeg is om aan je zijde te blijven!"

"Waar. Dat is behoorlijk verrassend van jou, en in ruil daarvoor zal ik de rest van de roedel vragen het pesten tot een minimum te beperken."

Ik snuif. "Dat is niet genoeg."

"Wat bedoel je?"

"Ik verdien het niet om als stront behandeld te worden in mijn roedel, en daarom ga ik weg." Mijn hart krimpt van verlangen naar vrijheid. "Ik, Patricia Goldheart, heb geen vertrouwen meer in mijn alpha en zal de Winterbite-roedel verlaten."

Dior staart me aan. "Dat kun je niet doen!"

Hij grijpt mijn arm alsof hij me wil tegenhouden, maar ik kras in zijn vingers. Mijn dreigende blik vernauwt zich op zijn gezicht, en bitterheid spat uit mijn mond.

"Een heel jaar lang heb ik het gepikt dat je me uitmaakte voor van alles en nog wat, en eerlijk gezegd vond ik de niet-populaire Dior leuker dan de huidige versie. Je knappe gezicht heeft je doen vergeten hoe het is om onderaan de voedselketen te staan, en ik ben het zat dat je me 'dikke Patty' noemt telkens als ik een tweede portie neem in de kantine."

Met mijn neus in de lucht en mijn hart als kompas loop ik naar de uitgang van de grot. Diors ogen wegen als lood op mijn schouders, en ik draai me om, niet gehinderd door mijn naaktheid.

"Dit ben ik." Mijn glimlach verbergt de pijn die binnen in mij krult. "En ik bied daar geen excuses voor aan."

Dior kijkt me van top tot teen aan, zijn gezicht weerspiegelt emoties die ik niet begrijp. Zijn wimpers zijn dik en raken zijn wangen bij elke knippering. Diors lippen gaan open, maar er komt geen geluid uit, en ik zucht, teleurgesteld dat hij niet weet hoe hij zijn excuses moet aanbieden.

"Vaarwel, Dior."

Veeg omhoog om door te gaan

Dear Enemy, You're My Mate

Dear Enemy, You're My Mate

111 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

111

Inhoud

Aa