Heden.
Patricia.
Negentien jaar oud.
Het leven is niet eerlijk. Dior is tijdens de bovenbouw flink gegroeid en heeft Williams plek als meest begeerde jongen ingenomen. Hij is pas zeventien maar al de alfa van de Winterbite-roedel.
Die jongen heerst met ijzeren vuist, en iedereen met een beetje gezond verstand weet dat er geen hart in zijn borst klopt. Helaas zijn ze allemaal zo verblind door zijn schoonheid en pure alfakracht dat niemand het monster aan de binnenkant ziet.
De meisjes in mijn roedel aanbidden hem alsof hij hun idool is, giechelend telkens als hij hun kant op kijkt. Het verbaast me hoe zijn puistjes zijn verdwenen en zijn plaats hebben gemaakt voor een gezicht zo mooi dat je zou denken dat het door een engel gebeeldhouwd is.
Ja, zo knap is hij. En niet alleen dat, zijn lichaam is tegenwoordig pure fysieke perfectie. Zonde dat een jongen die zo knap is, wat mij betreft zo’n lelijk hart bezit.
Dior denkt dat hij beter is dan de rest, altijd met die ondoorgrondelijke blik op zijn gezicht. Ook vindt hij het heerlijk om mijn hoofd binnen te dringen wanneer hij maar wil. Daardoor overweeg ik om rogue te gaan—ik heb mijn mate nog niet gevonden, maar ik trek het laatste schooljaar niet met de duivel zelf die steeds mijn gedachten onderbreekt.
Met langzame bewegingen probeer ik mijn dienblad met eten in balans te houden, mijn ogen gericht op de tafel waar ik zojuist zat. Het beste aan wonen in Zweden is de gratis lunch die de school serveert, en ik glimlach om de geur van taco’s—ik ben al aan mijn tweede ronde bezig.
“Hé, is dat Patty Goldheart?”
Een andere stem lacht. “De nerd?”
“Wedden dat je haar niet raakt!”
“Gast, let op dan!”
Mijn voeten bevriezen bij het papieren vliegtuigje dat bij mijn voeten landt, en een golf van ongemak spoelt over me bij het horen van Diors kenmerkende lach verderop in de kantine.
Het lijkt alsof de tijd vertraagt tot ik zijn tafel gevonden heb, en ik slik moeizaam bij het zien van de populaire tieners om Dior heen.
Blijkbaar heeft hij zijn mensen gevonden.
Ik negeer het papieren vliegtuigje en loop verder, neem weer plaats aan mijn lege tafel. Wat ben ik toch een zielige loser.
Tiffany, mijn beste vriendin, is onlangs verhuisd en tegenwoordig zit ik alleen. De rollen zijn omgedraaid—ik ben een eenzame wolf, terwijl Dior massa’s vrienden heeft binnengehaald. Mensen cirkelen constant om hem heen. Zowel mensen als weerwolven willen zijn aandacht.
“Kijk haar dan, helemaal alleen!” Marcus slingert zijn lelijke grijns mijn kant op, terwijl hij met zijn doorlopende wenkbrauw wiebelt. Hij zit in hetzelfde zwemteam als Dior, breedgeschouderd en, eerlijk gezegd, de domste weerwolf op aarde.
Een paar meisjes giechelen om zijn opmerking, en een meisje—de huidige vriendin van Marcus—stuurt me een spottende blik. Haar naam is Gloria en ik zie hoe ze haar dreadlocks over een benig schoudertje slaat wanneer ik haar aankijk, en ik rol met mijn ogen voor ik weer naar mijn eten kijk.
“Wat een varken,” zegt Gloria met een toon van walging, alsof het idee dat iemand gezond eet haar tegenstaat. “Is dat niet haar tweede portie?”
Dior draait zich om, bekijkt me met zijn beruchte spottende blik. Zijn kenmerkende grijns verschijnt op zijn lippen, en ik krimp in elkaar. Elke keer als ik zijn blik ontmoet, voelt het alsof ik een klap in mijn maag krijg.
“O, grote Patty is inderdaad plus-size.”
Wacht.
Zei Dior nou wat ik denk dat hij zei?
Maar ik dacht dat we stilzwijgend hadden afgesproken geen gemene dingen tegen elkaar te zeggen als anderen het konden horen. We spraken altijd alleen via de mind-link. En verdomme, misschien zie ik Dior niet als vriend, toch snijden zijn woorden op de een of andere manier als messen.
Gelach vult de ruimte, en een gevoel van afgrijzen vult mijn maag. Ik stop met eten, kijk naar mijn buik en vraag me af of ik misschien beter geen eten meer kan nemen. Tranen prikken achter mijn oogleden, en als Riley, het slanke kreng uit mijn klas, langs mijn tafel loopt terwijl ze lacht, sta ik op.
Ik neem mijn dienblad en dump mijn taco’s in de prullenbak. Het woord “plus-size” gonst door de kantine, en nadat ik mijn eten heb weggegooid, volgt een golf van gelach. Ellende vreet me op van binnen, en ik draai me om om Dior met betraande ogen aan te kijken.
‘Ik hoorde dat je bijna jarig bent,’ zend ik mijn stem via de mind-link, waarbij ik de aandacht van iedere weerwolf in onze roedel trek. De ogen draaien mijn kant op, maar het kan me niks schelen. ‘Wat als ik je een spiegel geef, zodat je de lelijke persoon kunt zien die je bent geworden?’
Meteen klinkt Riley’s stem via de mind-link. ‘Waar heb je het over—Dior is heet!’
Ik glimlach bitter, blij dat ik Diors aandacht heb getrokken. Hij ziet er zo oppermachtig uit met zijn belachelijke, wilde haar en moedervlek net onder die babyblauwe ogen. Zeker, die lelijke jongen is opgebloeid als een bloem, maar zijn persoonlijkheid is alleen maar verrotter geworden.
‘O, Dior is knap genoeg voor een tijdschriftcover met een lichaam als uit steen gehouwen, maar ik had het niet over zijn uiterlijk,’ glimlach ik naar Dior, terwijl ik innerlijk lach om de schok op zijn gezicht. ‘Ik bedoelde zijn persoonlijkheid—zijn lelijke hart kun je al van een kilometer afstand zien.’
Dior lacht. ‘Aangezien jij zo groot bent, wed ik dat je ook al van een kilometer afstand te zien bent, misschien zelfs vanuit de ruimte.’
Iedereen lacht, en mijn hart breekt in duizend scherpe stukjes, maar ik ga niet vluchten. Nog niet.
‘Gefeliciteerd—je hebt mijn punt bewezen. Ik hoop dat je trots bent op jezelf, dat je een meisje pest dat al op de grond ligt—heel mannelijk, Dior.’
Met die woorden verlaat ik de lawaaierige kantine. Niemand gaf om mijn laatste speech, behalve Dior, die ik een moment van innerlijke strijd zag tonen. Ik hoop dat ik iets in hem heb geraakt, zijn hart van ijs heb beroerd.
Ik kan niet geloven dat ik vijandjongen ooit als vriend heb gezien, voor het begin van dit semester. Zeker, we spraken elkaar nooit vriendelijk aan, maar Diors aanwezigheid stelde me altijd gerust. We waren allebei buitenstaanders, maar nu is alles anders.
Dior hoort nu bij de mooie mensen, en dat betekent dat ik helemaal alleen ben.
Met verwoestende zekerheid ren ik door de gang om mezelf op te sluiten in een toilet. Ik sta op het punt in tranen uit te barsten en ik wil niet dat iemand me zo aantreft als ik mentaal instort. Niemand gebruikt deze hokjes en ik trek mijn benen op, knipperend om mijn tranen tegen te houden.
Mijn blik blijft vastgeplakt aan de graffiti op de muur en de verschillende hartjes met letters erin. Ik maak mijn hoofd leeg, probeer te ontspannen tot ik het gegiechel van meisjes buiten mijn toilethokje hoor. Hoge hakken tikken tot ze allebei bij de spiegels staan, terwijl de kranen lopen.
"Heb je Patty's gezicht gezien toen ze de kantine verliet?" Het meisje dat spreekt is Larissa, een meisje uit mijn roedel. Ik ben blij dat haar neus niet zo goed is als die van mij, anders had ze doorgehad dat ik in dezelfde ruimte ben. "Het was onbetaalbaar om haar glanzende lippen te zien trillen."
"Dat was het inderdaad," zegt het andere meisje, Juula, terwijl ze haar lippen op elkaar drukt. Ze zal zelf ook lipgloss opdoen. "Ik had eigenlijk medelijden met haar."
Larissa snuift. "Waarom?"
"Stel je voor dat je negentien bent en je hebt je partner nog steeds niet gevonden. Patty moet zich zo eenzaam voelen."
Er klinkt een zucht. "Het is zielig, maar schat—zwakke wolven zoals Patty zijn waarschijnlijk niet eens waardig om een partner te hebben."
Beide meisjes barsten in lachen uit terwijl ik daar zit met een hart dat in stukken breekt—een plotselinge drang om te transformeren spoelt over me heen. Ik wil de wind in mijn gezicht voelen, maar natuurlijk kan ik op school niet veranderen.
In plaats daarvan storm ik het toilethokje uit, tot verbazing van de meisjes. Twee opgemaakte gezichten richten zich volledig op mij, en ik bestudeer drie seconden lang hun open vissenbekjes voor ik door de deuren verdwijn.
Shit. Shit. Shit.
Ik wilde niet dat iemand mijn tranen zou zien!
Mijn pas versnelt. Ik weet niet waar ik heen ga, maar ik wil hier wegvluchten en ergens tot mezelf komen. Mijn roedel gaat straks jagen, en ik moet eerst mijn wonden likken.
Plotseling struikel ik naar voren en bots ik tegen iemand aan die langer en harder is dan een rots. Mijn ogen sluiten instinctief en ik val als een dominosteen, kreunend tot een grote hand mijn rug ondersteunt om me tegen te houden.
"Dank je wel voor..." Ik houd abrupt op met praten als ik Diors prachtige gezicht boven me zie hangen. Hij is tegenwoordig uitzonderlijk groot, langer dan een boom. Mijn hart klopt sneller dan ooit, en ik vervloek mezelf mentaal voor mijn reactie op deze knappe jongen. Wonderlijk genoeg kijk ik nors, ondanks dat sommige hersencellen hem duidelijk aantrekkelijk vinden. "Oh, jij bent het. Laat maar."
Hij trekt een wenkbrauw op. "Is dat wat je zegt tegen iemand die je net heeft gered van een vernederende val op je gezicht?"
Ik kijk hem woedend aan. "Ik ga je niet bedanken..."
Zijn lippen krullen tot een roofzuchtige glimlach. "Moet ik je dan maar weer laten vallen?"
Ik deins achteruit, om vervolgens uit te glijden en wéér door hem vastgehouden te worden. Geamuseerdheid straalt van zijn gezicht. Dior is de aantrekkelijkste jongen die ik ooit in het echt heb gezien en de enige bij wie ik ooit zo dichtbij ben geweest—die gedachte maakt me nerveus, maar mijn bitterheid naar hem toe verpest het moment.
"Dank je," mompel ik.
"Graag gedaan." Zonder zijn hand weg te trekken, bewegen Diors geamuseerde lippen opnieuw. "Je bent echt een wandelende ramp."
Ik kijk mijn levenslange vijand aan en recht mijn rug, wanhopig om los te komen van zijn hand die me vasthoudt. Dior is ellende in persoon, en ik ruk mezelf opzij, me bewust van zijn blauwe ogen die elke beweging volgen. Van zijn gebeeldhouwde gezicht tot zijn brede schouders en strakke spieren, hij zou zo op een reclamebord kunnen staan.
Eerlijk, Dior is precies het soort jongen dat Disney Channel vroeger zou inhuren om kijkers te trekken—zijn ogen zijn om bij weg te dromen, maar helaas is hij een gigantische klootzak.
"Je bent altijd zo aardig tegen me als je praat," sneer ik sarcastisch, terwijl ik mijn haar over mijn schouder zwaai. "Een echte gentleman."
Dior kijkt me aan, en ik kan het niet laten—ik staar terug in zijn betoverende ogen, waar ik meteen spijt van krijg als amusement zijn gezicht overneemt. Verdomme—hij heeft mijn waardering vast gemerkt!
Een glimlach, bijna verlegen, verschijnt op zijn lippen, maar ik wuif het weg als een hallucinatie. "Ben je... Ben je me aan het checken?"
"Natuurlijk niet!" roep ik uit.
Dior onderdrukt een lach. "Weet je dat zeker?"
"Ja!" gil ik bijna. "Sorry hoor, maar niet iedereen vindt jou knap!"
Maar ik wel, en ik haat mezelf daarom—mijn verraderlijke brein.
"Auw," lacht Dior. "Wees een beetje lief, anders breek je nog mijn arme hart, Patty."
"Je hart breken?" Mijn ogen vernauwen zich, terwijl ik alles herinner wat Dior me heeft aangedaan. Hij is praktisch de reden dat ik gepest word, omdat iedereen hem volgt. Dior noemt me plus-size, en ineens deelt iedereen zijn mening. "Jij bent degene die mijn hart brak!"
Dior lijkt oprecht in de war. "Waar heb je het over?"
Ik rol met mijn ogen. "Doe niet alsof je dom bent—je doet zo je best om mijn leven tot een hel te maken dat je niet eens meer hoeft te proberen! Die opmerking over dat ik plus-size ben? Bedankt daarvoor! Nu kijkt iedereen naar me alsof ik een afschuwelijk monster ben, een dikke klotekoek!"
"Doen ze dat?"
"Ja!" De frustratie giert door mijn hoofd. "Kom op! Je kunt toch niet zo blind zijn dat je niet begrijpt dat je hebt gewonnen—iedereen pest me, dus laat me met rust!"
Dior gooit zijn hoofd ineens achterover van het lachen. "Jij denkt dat mensen je pesten?" Hij bekijkt me van top tot teen met licht geamuseerde ogen, wat me koude rillingen bezorgt. "Dat is een belachelijke bewering! Natuurlijk ben je de omega, maar we geven om je, Patty. En de jongens vinden je -..."
"Oh ja? Je geeft om me, hè?" onderbreek ik hem, woedend. "Is dat waarom je mijn leven tot een hel hebt gemaakt?!"
Diors uitdrukking wordt een stuk minder vriendelijk. "Je overdrijft—je leven is geen hel."
"Het ís hel!" schreeuw ik. "Maar jij bent zo'n gevoelloze klootzak dat je het waarschijnlijk niet eens doorhebt! Je bent een waardeloze leider—je geeft nergens om behalve jezelf!"
"Zo praat je niet tegen je alpha," gromt Dior. "Beschouw jezelf gewaarschuwd, Patricia. Een andere alpha zou je een lesje leren voor je ongeduld en gebrek aan loyaliteit!"
"Dat kan me niets schelen!" Ik gooi mijn handen omhoog. "Boeit me niet, maar vergis je niet—jij bent voor mij geen echte alpha!"
Er flitst iets door Diors ogen, maar ik ben er klaar mee. Ik loop richting de deuren, dankbaar dat die idioot me niet volgt.
Veeg omhoog om door te gaan
Patricia
School is voorbij, en ik sta op het punt me bij mijn roedel te voegen voor een late jacht. Ik ben nog steeds gekwetst door de gebeurtenissen in de kantine, waaronder mijn confrontatie met Dior, maar toch probeer ik positief te blijven en me te focussen op de natuur.
Ik vouw mijn kleren op achter wat struiken. Het weer is fris, en de herfst heeft vurige kleuren gebracht zoals rood en geel, waardoor het lijkt alsof de grond in brand staat.
Met een glimlach om de kou spits ik mijn oren bij het geluid van stemmen. Gloria en Riley giechelen zoals gewoonlijk over mij en roddelen.
Riley, het mooie meisje met hertenogen, heeft momenteel verkering met Dior.
En om een of andere stomme reden haat ze mij. Ik denk dat ze mijn afkeer van haar vriendje heeft aangezien voor interesse in hem, wat ronduit lachwekkend is.
Ik weet zeker dat Dior met Riley zal paren—ze verdienen elkaar.
"Hé, Patty," Riley loopt op me af, haar armen onder haar stevige, kleine borsten gevouwen. Het feit dat de mijne groter zijn, geeft me een zieke voldoening. Ik ben rond, terwijl Riley alleen maar dunne perfectie is. "Weet je zeker dat je vanavond met de rest van de roedel wilt gaan jagen? Jouw plus-size benen zullen ons alleen maar vertragen."
Gloria grinnikt om de gemene woorden van haar vriendin, en ik huiver bij het idee dat Riley misschien mijn toekomstige Luna wordt. Dit meisje verdient het om het B-woord genoemd te worden.
Zuchtend doe ik mijn mond open om te spreken. "Moet je je niet meer zorgen maken om je vriendje vanavond in plaats van mij te pesten? Ik hoorde dat Dior later deze week achttien wordt."
Riley steekt haar neus in de lucht. Haar wimpers waaien in de wind en haar hakken zijn zo hoog dat ze amper kan staan.
"Dior's verjaardag gaat jou niks aan, dikzak—het is niet alsof de maangodin jou als zijn mate zou kiezen, hoe dan ook. Iedereen weet dat ik geboren ben om zijn Luna te worden! Wij zijn voorbestemd!"
Ik snuif. "Ik kan me geen wredere straf voorstellen dan met jouw vriendje gepaard te moeten worden—Dior is geboren met gif in plaats van bloed in zijn aderen. En ik wed dat hij kinderen als lunch eet. Hij is echt kwaad."
Riley slaakt een kreet van verontwaardiging. "Hoe durf je zoiets over je alpha te zeggen!"
Ik negeer Riley en transformeer in mijn wolvengedaante. Als wolf ben ik misschien kleiner dan de rest, maar ik ben meer dan klaar om wat vrijheid in mijn poten te voelen.
"Hoe durf je me te negeren?!" gilt Riley. "Verander niet van gedaante, slet!"
Opnieuw negeer ik Riley.
Vol anticipatie graaf ik mijn klauwen in de grond, en verstijf als er een paar enorme poten voor de mijne stopt. Ze zijn wit als sneeuw, en ik kijk stilletjes omhoog, mijn oren plat tegen mijn kop bij het aanzicht van Dior die me in zijn wolvengedaante observeert.
De wind staat achter hem, blaast kleurrijke bladeren samen met zijn lange vacht opzij. Zoals altijd geven die doordringende blauwe ogen me geen moment rust. Als het onheil een gezicht had, zou het Dior zijn.
'Kijk eens aan, de plus-size zelf,' zijn tanden zijn zichtbaar, en ik zie zijn roze tandvlees. Zijn gezicht vertrekt in walging, alsof ik een plaag ben in zijn huis. 'Ben je hier vanavond naar binnen gerold?'
Ik klem mijn kaken op elkaar tegen de witte wolf, niet bang om mijn alpha uit te dagen. Ik ben toch van plan deze roedel te verlaten en grom zonder angst, waardoor Dior zo verbaasd is dat hij alleen maar staat te knipperen.
Ik imiteer zijn toon, bitter en kil. 'Kijk eens aan, de stenen hart zelf. Nog harten gebroken vanavond? Of misschien weer een SOA erbij voor in je boek? Ik heb gehoord dat mijn alpha sneller van meisje wisselt dan van onderbroek.'
Die blauwe ogen worden zo groot als schoteltjes. Afkeuring straalt van Dior’s gezicht alsof hij niet kan geloven dat zijn omega hem belachelijk maakt. Er verstrijken een paar seconden en uiteindelijk blaas ik luidruchtig naar de reuzenwolf, zelfverzekerd, tot Dior zich tot de anderen wendt.
'We jagen vanavond niet op klein wild,' kondigt Dior aan met een stem ontdaan van menselijke emotie, en hij draait zich naar mij om met een dierlijke glans in zijn ogen. 'Onze omega moet een lesje leren—wie haar vangt, wordt beloond.'
Onze roedelleden huilen van opwinding als uit de kluiten gewassen husky’s, terwijl de angst door mijn brein raast. Mijn hart bonkt als een bezetene terwijl ik probeer te begrijpen wat er gebeurt.
'Mijn roedel gaat me als een konijn opjagen?' vraag ik.
'Ja, je krijgt vijf minuten voorsprong, dus je kunt maar beter rennen.'
Na Dior's woorden verspil ik geen seconde. Ik sprint het bos in, me bewust van de geamuseerde gehuilen achter me. Felle vastberadenheid pompt door mijn hoofd terwijl ik mijn neus naar de sterren hef, zoekend naar leiding.
Probeer een plan te bedenken, Patricia!
Ik ben niet snel op mijn poten, en waarschijnlijk kan ik mijn roedelleden niet eruit rennen, maar ik heb hersens en de enige andere persoon in mijn roedel met een spoortje intelligentie is Dior.
Die anderen kan ik te slim af zijn.
Met mijn hoofd op volle toeren sla ik rechtsaf, volg de boomtoppen tot ik bij een klif aankom. Met groeiende twijfel kijk ik naar beneden in het gat, en ik grimas bij de stem in mijn hoofd die zegt dat dit mijn enige kans is om dit kat-en-muisspel te winnen.
'Waar is ze gebleven?'
'Ik denk dat ik haar geur heb!'
Adrenaline raast door mijn aderen terwijl ik weer in menselijke vorm verander, me bewust van mijn roedelleden in de buurt. Mijn haar valt over mijn schouders en ik ril als de kou mijn naakte huid bijt.
"Je kunt dit!"
Met mijn armen over mijn borst gekruist om mijn verharde tepels te verbergen, nader ik de klif en klim naar beneden op het geluid van rennende wolven.
Er is een grot vlak onder de klif, en terwijl ik bij de opening sta, smeer ik natte modder over mijn huid in de hoop dat het mijn geur maskeert. Ik wrijf wat in mijn haar, niet bang om vies te worden.
Als ik klaar ben, waag ik me de grot in. Ik betwijfel of mijn roedelleden me zullen vinden, en ik ga zitten op de eerste steen die ik zie. De kou prikt in mijn blote billen en ik vloek zachtjes.
"Zo koud!"
Het is Dior’s schuld dat ik moet schuilen—wat is zijn probleem?
Die jongen haat me al sinds de kleuterschool. We werden allebei verliefd op dezelfde schop en emmer en eindigden met worstelen op de grond. Omdat ik ouder ben dan hij, won ik, en kleine Dior huilde zijn ogen uit. Ik stak mijn tong uit, en dat maakte ons tot vijanden.
Ik zat te spelen met mijn voeten, mijn nek gebogen, toen ik een geluid hoorde dat uit het diepere deel van de grot kwam. Het wekte mijn interesse, en ik onderdrukte een gil toen een gigantische beer mijn gezichtsveld binnenkwam.
De beer is niet normaal—het lijkt alsof hij uit de dood is opgestaan! Zijn ogen gloeien rood, en er zitten littekens en zichtbare botten op zijn lichaam. Een walgelijke stank van rottend vlees volgt het wezen, en ik houd mijn adem in, me afvragend of ik hallucineer.
Ik knipper een keer om dat idee te testen en gil wanneer het wezen op me afstormt. In paniek ontwijk ik de enorme klauwen die naar me grijpen. De beer gromt, en ik ren naar de ingang, maar stop zodra ik een witte wolf zie.
Angst snijdt door me heen, en ik vraag me af waar ik naartoe moet. Dior kijkt me woedend aan voordat hij zijn kop optilt om de beer te observeren. Verrassing flitst door zijn ogen, en dan springt hij—ik dek me in, maar de wolf stormt langs me heen. Mijn ogen schieten open bij het geluid van weer een gegrom, en ik slaak een kreet bij het tafereel van Dior die het opneemt tegen de enorme beer.
'Wat is dit in godsnaam voor wezen?' klinkt Diors stem in mijn hoofd. 'Dit ziet er niet normaal uit!'
'Ik weet het niet!'
'Godverdomme!' gromt Dior terwijl hij zijn kop draait. Zijn wolf is monsterlijk, maar de beer is nog imposanter. 'Ga de grot uit, Patricia! Zoek de anderen! Onze roedel is te ver weg om via de gedachtenlink te bereiken!'
Ik staar naar Dior en schrik als de beer hem aanvalt. Enorme klauwen snijden door zijn achterpoot, en hij jankt luid voordat Dior naar de beer uitvalt. Dior is sterk, maar ik ben niet blind—op dit moment is hij niet opgewassen tegen de beer.
Dior strompelt naar voren, probeert in de beer te bijten, maar het is zinloos. Het enorme beest smijt hem tegen de grotmuur en brult van triomf. Ik weet zeker dat Dior een paar botten heeft gebroken, en ik zie bloed uit zijn mond druipen, terwijl zijn blauwe ogen zich vastklemmen op de beer.
Ik moet hem helpen!
Zonder erbij na te denken, verander ik van gedaante en werp mezelf op de beer, bijtend in zijn achterlijf. Een woede die ik niet herken brandt in mijn zintuigen, en ik bijt zo hard dat ik mijn tanden voel. De beer huilt het uit van pijn, en Dior doet mee, bijtend op de beer totdat het wezen plotseling in rook opgaat.
Hijgend kijk ik naar Dior terwijl hij terug verandert. Witte vacht maakt plaats voor huid, en ik kijk boos naar de irritant knappe jongen. Zelfs met kneuzingen is hij aantrekkelijk, al doet het pijn om dat toe te geven.
"Mijn been is gebroken..." grimast Dior bij het uitstekende bot. Hij probeert het te bewegen, maar balt zijn tanden bij de pijn. "Godverdomme—genees nou eens!"
Ik kantel mijn hoofd, probeer hard te negeren dat de jongen daar poedelnaakt zit. Hij is lang en zijn borst lijkt wel geplaveid met keien.
'Vloeken versnelt het genezingsproces niet.'
"Geen shit, Sherlock!" hijgt Dior door zijn opeengeklemde tanden. "Maar ik zou nu al moeten genezen! Alpha’s herstellen veel sneller!"
'Iets klopte er niet aan die beer. Hij droeg een geur van onnatuurlijke oorsprong.'
"Ja, hij stonk naar magie!" Dior is buiten zinnen van pijn, en op dat moment besluit ik dat ik hem misschien niet mag, maar hem ook niet kan laten sterven.
Zuchtend verander ik terug naar mens en loop naar Dior toe, mijn ogen strak op zijn wond gericht. Ik moet extra voorzichtig zijn en al mijn gedachten leegmaken. Het zou me doden als hij wist dat ik hem onweerstaanbaar aantrekkelijk vond—ik zou liever sterven dan zijn voldoening zien.
Want hoewel Dior gezegend is met brede schouders, lengte en de genen van een engel, is zijn persoonlijkheid duivels. Vriendelijkheid is zeldzaam op zijn gezicht, en zijn blauwe ogen zijn kouder dan de ziel van mijn gemene oma Sally.
"Vergis je niet—ik mag je nog steeds niet, maar je bent wel een mens," ik ontmoet kort Diors verbijsterde blik, en til dan een steen op om een EHBO-doos tevoorschijn te halen die eronder lag verstopt.
Dior knijpt zijn ogen samen. "Kom je hier vaker?"
"Deze grot was vroeger mijn schuilplaats." Ik stop het bloeden van Diors wond met een kompres. "Maar nu jij deze plek kent, kom ik hier niet meer terug."
Dior verstijft, en een ijzige golf van angst glijdt als een deken over me heen als hij zijn hoofd draait. Zijn nek is licht gebogen, en de gebruikelijke kilte in zijn blik is aanwezig, spottend onder zijn bos dom, zweterig zwart haar. Hij is prachtig, een lust voor het oog voor velen, maar de manier waarop hij naar me kijkt, doet mijn huid van mijn botten verdwijnen.
Ik klem mijn kaken op elkaar, mijn blik vast op de naderende natuurramp genaamd Dior Lavigne. En zoals altijd weet ik dat ik uitgeput en gekneusd uit de stille oorlog tussen ons zal komen.
Diors lippen gaan uit elkaar. "Ik vind je ongelooflijk irritant."
"Wat aardig om te zeggen tegen iemand die loyaal genoeg is om aan je zijde te blijven!"
"Waar. Dat is behoorlijk verrassend van jou, en in ruil daarvoor zal ik de rest van de roedel vragen het pesten tot een minimum te beperken."
Ik snuif. "Dat is niet genoeg."
"Wat bedoel je?"
"Ik verdien het niet om als stront behandeld te worden in mijn roedel, en daarom ga ik weg." Mijn hart krimpt van verlangen naar vrijheid. "Ik, Patricia Goldheart, heb geen vertrouwen meer in mijn alpha en zal de Winterbite-roedel verlaten."
Dior staart me aan. "Dat kun je niet doen!"
Hij grijpt mijn arm alsof hij me wil tegenhouden, maar ik kras in zijn vingers. Mijn dreigende blik vernauwt zich op zijn gezicht, en bitterheid spat uit mijn mond.
"Een heel jaar lang heb ik het gepikt dat je me uitmaakte voor van alles en nog wat, en eerlijk gezegd vond ik de niet-populaire Dior leuker dan de huidige versie. Je knappe gezicht heeft je doen vergeten hoe het is om onderaan de voedselketen te staan, en ik ben het zat dat je me 'dikke Patty' noemt telkens als ik een tweede portie neem in de kantine."
Met mijn neus in de lucht en mijn hart als kompas loop ik naar de uitgang van de grot. Diors ogen wegen als lood op mijn schouders, en ik draai me om, niet gehinderd door mijn naaktheid.
"Dit ben ik." Mijn glimlach verbergt de pijn die binnen in mij krult. "En ik bied daar geen excuses voor aan."
Dior kijkt me van top tot teen aan, zijn gezicht weerspiegelt emoties die ik niet begrijp. Zijn wimpers zijn dik en raken zijn wangen bij elke knippering. Diors lippen gaan open, maar er komt geen geluid uit, en ik zucht, teleurgesteld dat hij niet weet hoe hij zijn excuses moet aanbieden.
"Vaarwel, Dior."
Veeg omhoog om door te gaan
Patricia
Ik sleep mijn voeten voort, vastbesloten om in mijn bed te sterven zodra ik thuiskom.
Omdat ik niet rijk ben, woon ik nog steeds bij mijn ouders. Volgend jaar ga ik eindelijk verhuizen, godzijdank, want mijn ouders steunen me totaal niet. Ze zijn gehersenspoelde pionnen van Dior, totaal onwetend over de diepe haat die ik voel voor hun geliefde alfa.
Zoals verwacht staat mijn moeder, Elena, al bij de deur te wachten terwijl ik over onze tuin loop, bedekt met rode en bruine eikenbladeren. Ze draagt een witte blouse en een zwarte broek. Een schort hangt over haar schouder, en haar blik is intens.
Ik weet zonder te vragen dat ze het laatste gerucht heeft gehoord: dat ik de roedel heb verlaten om een rogue te worden. Haar uitdrukking zegt alles en verbergt haar innerlijke woede totaal niet.
"Patricia!" Teleurstelling straalt van het gezicht van mijn moeder, en haar neusgaten trillen van afkeuring. Met haar donkere haar en hartvormig gezicht lijken we net klonen. "Hoe durf je de roedel te verlaten! Weet je wel wat het betekent om een rogue te zijn? Je hebt je mate nog niet eens gevonden! Wie zal je beschermen?!"
Met bitterheid loop ik haar voorbij. Ik trek mijn schoenen uit, terwijl ik weet dat haar ogen me doorboren. Ze is langer dan ik, maar ik ben niet bang, en ik zal nooit mijn excuses aanbieden omdat ik voor mezelf opkom en mijn omega-leven achter me laat. Ik ben klaar met gepest worden.
"Patricia, negeer je me?!"
Ik loop de keuken in, wetend dat mijn moeder me volgt. Zonder ergens om te geven pak ik een Pepsi uit de koelkast. Ik dacht dat ik een wrak zou zijn na het verlaten van mijn oude roedel, maar zonder Diors stem in mijn hoofd borrelt er pure vreugde in mijn keel omhoog.
Vandaag wordt mijn wedergeboorte.
En morgen zal ik weer een beetje sterker zijn.
"PATRICIA!"
Eindelijk draai ik me om en ontmoet de priemende blik van mijn moeder. Haar vingernagels zijn in klauwen veranderd, en ik glimlach. Ze heeft haar woede nooit goed kunnen verbergen, wat één van haar gebreken is.
"Ik hoorde je de eerste keer."
"Waarom heb je de roedel verlaten?!"
"Ik ben het weerwolvenleven zat," zeg ik fel tegen mijn moeder. "We hebben te veel regels, te veel rangen, en een ongelooflijke discriminatie onder onze soort. Als ik straks van de middelbare school af ben, wil ik bruidstaarten ontwerpen—niet huilen naar de nieuwe maan."
De ogen van mijn moeder vernauwen zich. "Patricia, je kunt niet weglopen voor wie je bent, en de roedel verlaten is de domste beslissing die je ooit hebt genomen! Je bent niet langer beschermd door de alfa en hebt jezelf tot doelwit gemaakt voor heksen en vampiers die weer een nieuw speeltje zoeken!"
Verdriet overspoelt mijn zintuigen als ik in de bezorgde ogen van mijn moeder kijk. Haar woede heeft plaatsgemaakt voor bezorgdheid, en ik kantel mijn hoofd, terwijl ik haar mijn meest geruststellende glimlach probeer te geven.
"Ik ben niet goed in weerwolf zijn." Mijn stem is kalm en mijn woorden zijn waarachtig. "In tegenstelling tot al die heldinnen uit de verschillende weerwolvenboeken die ik gelezen heb, ben ik geen prinses die stiekem over verborgen krachten beschikt. Ik ga ook niet de bergen in om onverklaarbaar sterk te worden. Ik ben gewoon Patricia—accepteer me alsjeblieft zoals ik ben. Mijn roedel kon dat niet, maar jij bent niet alleen een weerwolf; je bent ook mijn moeder."
Mijn moeder opent haar mond, sluit hem weer, met honderd woorden geschreven op haar ronde gezicht, maar haar trieste uitdrukking vertelt me dat ze er toch niks mee zal doen.
"Ik ben erg trots op mijn rol als adviseur van de alfa." Haar woorden breken mijn hart, maar ik blijf rechtop staan. "Je weet dat ik alles niet op het spel kan zetten—ik heb hier hard voor gewerkt, Patricia."
"Ik begrijp het." Ik begrijp er geen fuck van, maar weerwolvenlogica lijkt dieper te gaan dan bloed.
"En..." Ze aarzelt, kijkt weg van schaamte, en mijn hart zinkt nog verder weg, nog voordat ze haar zin uitspreekt, want ik weet wat er zal komen. "Ik kan geen rogue onderdak bieden, Patricia—je weet dat het tegen de regels is."
Ik knipper een paar keer met mijn ogen tot ik breek en lach, als een kapotte plaat die blijft hangen. "Jullie zijn allemaal gestoord—weerwolven zijn echt niet goed snik en al die regels zijn belachelijk!"
"Patricia..."
"Nee!" schreeuw ik, terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Onze bruggen branden af. Ik voel het in mijn botten. Op dit moment sta ik in de as van onze moeder-dochterband. "Ga jezelf niet zitten uitleggen nadat je voor een vreemde hebt gekozen in plaats van je eigen dochter! Hoe kon je dit doen? Jullie zijn allemaal gek!"
"Maar jij bent ook een weerwolf..."
"Ja, dat ben ik! Maar als jij en Dior aan de rand van een berg hingen, wachtend om gered te worden, zou ik eerst jou helpen omdat jij mijn familie bent! Jij bent mijn moeder!"
"Patricia..."
Mijn moeder draagt haar hart op haar mouw, en ik zie de innerlijke strijd tussen haar moedergevoelens en haar weerwolfinstinct. Het laatste wint echter, en mijn gekneusde hart bloedt.
"Ik ga weg."
Schrik trekt over haar gezicht als ik de gang in loop. Elk deel van mij doet pijn en elke beweging is zwaar. Ik verlies mijn grip op de werkelijkheid, en diep vanbinnen hoop ik dat dit een nare droom is.
Een bonkende hoofdpijn vult mijn schedel terwijl ik me buk. Ik ben bezig mijn schoenen aan te trekken wanneer mijn moeders woorden me weer bereiken.
"Maar moet je niet eerst naar boven om je spullen in te pakken?" vraagt ze. "Je hebt kleren en schone onderbroeken nodig."
Ik kijk haar woedend aan. "Nee, ik wil niks meer met jullie te maken hebben—houd mijn spullen maar. Ik verzin wel iets."
Mijn moeder liet een enkele traan, maar ik was al de deur uit voordat ze me nog verder kon breken. Ik ben te trots om haar te laten zien dat ik huil, en ze verdient mijn tranen ook niet.
Ik ren tussen de bomen in onze achtertuin, veranderend van gedaante zonder om mijn kleren te geven. Ze scheuren en veranderen in flarden, en ik schud mijn vacht uit voordat ik het bos in schiet.
Met mijn verdriet dat door me heen raast als een storm, laat ik het me voortdrijven langs bomen en stenen die ik nog nooit heb gezien. Bladeren dwarrelen uit de lucht, en ik spring over takken en keien.
Hoe kon mijn moeder me dit aandoen?
En waarom is Dior altijd de oorzaak van mijn ellende?
Hij is een verdomde vloek!
Woedend versnel ik en schiet langs de rivier. Ik heb nog nooit zo ver gerend, en ik weet dat dit geen Winterbite-territorium meer is. De heuvels hier horen bij een andere roedel, maar ik ben niet bang.
Ik blijf rennen, laat dikke sneeuwvlokken op mijn neus landen. Ik ben altijd al aangetrokken geweest tot de winter en haar lichte kleuren. Kerstmis is mijn favoriete feestdag, en ik hou van die zoete films over ware liefde vinden onder de maretak.
Mijn hart breekt als ik besef dat dat nooit voor mij zal gebeuren.
In een perfecte wereld had ik nu al iemand gehad. Ik ben negentien en heb de mate-band nog nooit gevoeld, wat betekent dat mijn mate waarschijnlijk niet in dezelfde stad woont, of jonger is dan achttien.
Verdomme, wat zou ik ze graag vinden. Hopelijk is mijn mate zo zoet als suiker, iemand wiens glimlach de hele stad kan verlichten. Ik wil mijn koekjesdeeg delen met een lachend gezicht en een toekomst opbouwen met een zachte ziel.
Alle meisjes vinden die zweverige, zoete en verslavende superliefde in de romannetjes—ik wil dat gevoel ook, maar in plaats van op de golf mee te drijven wil ik verdrinken en me helemaal onderdompelen in de liefde. Ik wil zo graag mijn binnenste voelen borrelen van warme chocolademelk.
En mijn soort staat bekend om het hebben van een unieke mate, iemand die speciaal door de maangodin voor jou is uitgekozen. Maar met mijn geluk is die van mij waarschijnlijk onder een bus gelopen en dood.
Eenzaamheid verscheurt me tot ik een bekende huil hoor—Dior roept me, maar ik ga niet naar hem toe. Ik zal nooit meer zijn kleine omega zijn. Het is tijd dat ik aan mezelf denk.
Veeg omhoog om door te gaan