passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Give Me Your Heart door Nina Soelian

Give Me Your Heart

/

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 1

POV Bella

Het amberkleurige pillenflesje trilde in mijn hand terwijl ik de dop losdraaide. Twee witte tabletten, zoals elke nacht.

Camila deed alsof ze haar make-up controleerde in de zonneklepspiegel en gaf me zo de illusie van privacy die ik allang niet meer nodig had.

"Weet je, op een dag betrapt iemand je," zei ze terwijl ze haar kenmerkende rode lipstick bijwerkte. "En dan? Vliegt je perfecte imago in rook op?"

"Laat ze maar gissen," antwoordde ik, terwijl ik de pillen droog doorslikte. "Iedereen op Ashford heeft geheimen. Het mijne komt gewoon met een recept."

Het Curtis-landgoed schitterde tegen de nachtelijke hemel voor ons. Muziek dreunde door de verzorgde tuinen waar de jonge elite van Ashford Academy bijeenkwam voor hun maandelijkse ritueel van dure drank en nog goedkopere roddels.

"Klaar om de ijskoningin uit te hangen?" vroeg Camila toen we de ingang naderden.

"Ik stop nooit," zei ik, terwijl ik mijn gelaat in geoefende perfectie trok.

Het feest slokte ons op—een zee van designerkleding en aangeboren zelfvertrouwen. Ik bewoog me met ingestudeerde elegantie door de menigte, ontving luchtkusjes en lege complimenten.

Toen brulden de motoren de oprijlaan op, en mijn hart bonsde tegen mijn ribben.

Vier motoren. Vier rijders.

Maar ik zag er maar één.

Ajax Spencer stapte af met de vloeiende arrogantie die mijn dromen al kwelde sinds ik zeventien was. Zijn leren jack ving het licht van de tuinverlichting terwijl hij zijn helm afzette, donker haar perfect nonchalant.

De tijd had zijn scherpe randjes alleen maar aangescherpt—de mooie jongen die me ooit deed stotteren was nu iets gevaarlijkers geworden.

"Oh, fijn..." mompelde Camila naast me. "De barbaren zijn gearriveerd."

Ik dwong mezelf weg te kijken, maar het kwaad was al geschied.

De herinneringen overspoelden me als een vloedgolf.

Drie jaar op Whitmore Preparatory—het internaat waar oud geld hun kinderen naartoe stuurde om keurige erfgenamen te worden. Ajax was in het tweede jaar overgekomen, een buitenstaander tussen berekende perfectie.

Ik had hem vanuit de gangen gadegeslagen, gefascineerd door iemand die zich niets aantrok van de regels die ons met de paplepel waren ingegoten.

Elke keer dat hij met die nonchalante tred langs mijn kluisje liep, verraadde mijn hartslag me. Maar hem benaderen betekende het risico lopen afgewezen te worden door iemand die er juist bewust voor koos buiten onze wereld te staan.

Toen was ik te laf, te bang voor de reactie van mijn familie, te bezorgd over het perfecte imago dat ik moest volgen.

En toen vernietigde het Sinclair Foundation Gala alles voordat het goed en wel begonnen was.

Vier jaar geleden stond ik bij de champagnefontein toen Ajax Spencer recht op me af liep.

Geen waarschuwing. Geen aarzeling. Alleen die gevaarlijke glimlach en vastberaden passen die de menigte doorkliefden.

Mijn hart bonsde tegen mijn ribben. Elk geoefend woord verdampte. Hij was te dichtbij, te plotseling, te veel. Mijn handen schoten instinctief omhoog—duwend, paniekerig. Hij tuimelde achteruit, armen zwaaiend, tegen de toren aan.

Kristal brak. Champagne spatte uit elkaar. Tientallen telefoons legden zijn ondergang vast terwijl ik verstijfd stond, handen nog steeds opgeheven, geschokt door wat ik had gedaan.

Elke gemene opmerking, elke publieke vernedering op mijn pad—allemaal voortgekomen uit één stom, nerveus gebaar dat elke kans die we hadden kunnen hebben ruïneerde.

Dat moment baarde vier jaar oorlog tussen mij en Ajax.

Ik werd uit mijn gedachten getrokken toen Zack me bij het zwembad in het nauw dreef, eindeloos pratend over de laatste aanwinst van zijn vader, terwijl ik op de juiste momenten knikte. Toen hij me eindelijk met Camila alleen liet en we de reflectie van het feest over het water zagen glinsteren—vonden ze ons.

Daar gaan we…

"Is dat Bella Sinclair?" De stroperige stem liet mijn ruggengraat verstijven. "Ik wist niet dat Victoria tegenwoordig liefdadigheidsuitnodigingen doet."

Laila Whitmore stond voor me, haar lichaam gegoten in een jurk die meer kostte dan de auto’s van de meesten. Ze had zich aan Ajax’ arm vastgeklampt zodra hij binnenkwam, haar perfect gemanicuurde nagels boorden zich als klauwen in zijn leren jack.

"Laila," erkende ik koel. "Ik zie dat nieuw geld nog steeds wanhopig probeert relevant te blijven. Wat moet dat uitputtend zijn voor je."

De menigte om ons heen werd stil, bloed rookbaar in het water. Ajax’ ogen schoten naar de mijne—geamuseerd en gevaarlijk.

"Mijn familie heeft haar fortuin tenminste deze eeuw verdiend," siste Laila. "Wij hoeven niet te teren op overgrootvaders spoorwegmonopolie."

"Nee, jullie hoeven alleen maar te smeken om uitnodigingen voor feestjes waar je nooit helemaal bij zult horen." Ik glimlachte zoet. "Maar maak je geen zorgen, wanhoop is tegenwoordig bijna modieus."

Ajax lachte toen—een lage klank die over mijn ruggengraat raspte. "Voorzichtig, Laila. De prinses heeft blijkbaar klauwen."

"Heeft ze dat?" Laila’s glimlach werd venijnig. "Laten we eens kijken hoe scherp die zijn als ze helemaal nat is."

Ze bewoog snel—een berekende struikeling, haar schouder raakte de mijne. Maar ik zag het aankomen en probeerde opzij te stappen. Haar hand schoot uit, duwde hard, en het zwembad kwam op me af.

Koud water sloeg de lucht uit mijn longen. Mijn jurk werd een loden gewicht, trok me omlaag. Ik kwam boven, happend naar adem, haar plakte aan mijn gezicht, mascara liep al uit.

Gelach barstte los rondom het zwembad. Telefoons verschenen als wapens, legden mijn vernedering vast voor de sociale media-slachting van morgen.

Door de chloorwaas zag ik Ajax dubbelgevouwen, zijn perfecte gezicht geplooid van plezier.

Dat deed op de een of andere manier meer pijn dan de val zelf.

"Oh mijn God, Bella!" Laila’s nepbezorgdheid klonk over het water. "Sorry! Op deze hakken kun je gewoon niet lopen. Gaat het?"

Ik bleef watertrappelen, mijn doorweekte jurk verstrikt rond mijn benen. "Perfect," bracht ik uit tussen opeengeklemde tanden.

"Je lijkt wel een verzopen rat," riep iemand, wat nieuw gelach veroorzaakte.

"Beter dan eruitzien als afval," kaatste ik terug, maar mijn stem kraakte, waardoor het effect verloren ging.

Ajax kwam overeind, veegde tranen uit zijn ogen. Onze blikken kruisten elkaar over het water, en voor een moment liet ik hem alles zien—de pijn, de vernedering, de schim van dat zeventienjarige meisje dat ooit dacht dat hij het waard was om te leren kennen.

Zijn lach stierf weg en even dacht ik spijt op zijn gezicht te zien flitsen.

"Hier," zei hij, terwijl hij naar de rand van het zwembad liep en zijn hand uitstak. "Laat me je eruit helpen."

Opluchting stroomde door me heen. Misschien zat er toch nog wat fatsoen in hem. Ik reikte omhoog, greep zijn warme, sterke hand.

Hij trok me half omhoog—en liet toen los.

Ik klapte terug in het water met een nog grotere plons, deze keer ging ik helemaal kopje-onder. Het publiek barstte uit in hysterisch gelach, twee keer zo hard als eerst.

Toen ik weer boven kwam, proestend en tot op het bot vernederd, grijnsde Ajax als de duivel zelf.

"Oh, het spijt me zo ," riep hij spottend boven het bulderende gelach uit, "mijn hand moet zijn uitgegleden. Je bent blijkbaar te glad om te redden."

"Bella!" Camila baande zich door de menigte, knielde bij de rand van het zwembad. "Hier, pak mijn hand."

Ik worstelde naar haar toe, mijn jurk verzette zich bij elke beweging, maar mijn handen gleden weg op de rand en ik viel weer terug het water in.

Meer gelach. Meer telefoons.

Nog meer bewijs van Bella Sinclair’s spectaculaire val uit de gratie.

"Dit is goud waard," kraaide Jake Murphy, Ajax’ beste vriend en aanstoker. "De ijskoningin smelt eindelijk!"

"Hou je mond, eikel," snauwde Camila, maar niemand deed iets.

Uiteindelijk hees ik mezelf op het zwembaddek, het water gutste van mijn geruïneerde jurk.

Die kleefde aan elke ronding, op sommige plekken doorschijnend, mijn transformatie van Ashford-royalty naar morgenochtend’s virale grap compleet makend.

Nou, shit.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 2

POV Ajax

Het lachen brandde door mijn keel als zuur, maar ik kon niet stoppen. Niet met iedereen die keek. Niet met Jake die op mijn rug sloeg en Laila’s nagels die haar overwinning in mijn arm drukten.

Toen vonden Bella’s ogen de mijne over het water, en er wrong iets in mijn borst.

Ze zag eruit alsof ze gebroken was. Niet de gepolijste, onaantastbare old money-prinses van Ashford Academy, maar iets rauws en gekwetsts. Het meisje doordrenkt van chloor dat watertrappend bleef, was dezelfde als van Whitmore Prep—degene waardoor mijn borst altijd samenkneep iedere keer dat ze langs liep.

Het lachen bleef steken in mijn keel.

“Hier,” hoorde ik mezelf zeggen, terwijl ik naar de rand van het zwembad liep. “Laat me je eruit helpen.”

Haar gezicht veranderde, opgelucht, en schuldgevoel sloeg me als een mokerslag. Maar toen sneed Jake’s stem erdoorheen: “Wat doe je, man?” en voelde ik ieders ogen op mij, wachtend.

Ik stak mijn hand uit. Ze reikte omhoog, vol vertrouwen, haar vingers koud en wanhopig tegen de mijne. Een fractie van een seconde had ik haar eruit kunnen trekken. Had gemoeten.

In plaats daarvan trok ik haar half omhoog en liet toen los.

Ze viel terug met een enorme plons, en het publiek werd gek. Het gelach was nu oorverdovend, maar alles wat ik kon zien was de schok op haar gezicht toen ze bovenkwam, het verraad dat door haar beheersing sijpelde.

Jake gierde het uit van het lachen, sloeg op mijn schouder alsof ik een held was.

"God, dat verveelt nooit," hijgde Jake naast me. "De verwend nest kreeg eindelijk wat ze verdiende."

Maar terwijl ik Bella weer zag watertrappen, me aankeek alsof ik net haar hart eruit had gerukt, was ik weer zeventien. Staand bij die verdomde champagnefontein met mijn hart bonzend tegen mijn ribben.

Vier jaar, en ik kon nog steeds de kristallen scherven door mijn smoking voelen snijden. De champagne die mijn ogen prikkelde en de vernedering die dieper brandde dan welke fysieke wond dan ook.

Maandenlang haar profiel tekenen in de marges van mijn notitieboek, uit mijn hoofd leren hoe ze haar haar achter haar oor schoof tijdens de les, hoe ze op haar onderlip beet als ze nadacht. Godverdomme repeteren wat ik zou zeggen als ik eindelijk de kans kreeg om met haar te praten.

Het Sinclair Foundation Gala moest perfect zijn—mijn grote gebaar, mijn moment. In plaats daarvan had ze me weggeduwd alsof ik besmet was. Alsof ik niets was.

"Ajax, schatje, je mist de show," kirde Laila, maar haar stem kwam amper binnen.

Bella klom uit het zwembad, water stroomde over haar lichaam. De ruïne van haar jurk plakte aan elke ronding, doorzichtig in het licht van de tuin. Prachtig en verwoest—precies zoals zij mij vier jaar geleden had achtergelaten.

Ze kwam recht op me af. Geen aarzeling. Geen angst. Alleen pure, gerichte woede.

De klap knalde over mijn gezicht als bliksem.

"Wanneer ben je het beu om een zielige klootzak te zijn, Ajax?" Haar stem sneed door de verbijsterde stilte. "Of is een eikel zijn gewoon je natuurlijke staat nu?"

Zielig.

Het woord ontplofte in mijn borst. Mijn vaders favoriete verwijt, uitgesproken boven kristallen tumblers whiskey. "Je bent zielig, Ajax. Een teleurstelling. Een verspilling van de naam Spencer."

"Heb je me nou serieus…" begon ik, mijn hand naar mijn brandende wang bewegend.

"Geslagen? Ja." Bella stond daar, druipend, mascara als oorlogsstrepen over haar gezicht. "En ik zou het zo weer doen. Jij bent niets anders dan een lafaard, schuilend achter je leren jack en je kleine clubje jaknikkers."

"Dat zegt wat, van iemand die mij letterlijk in een champagnefontein heeft geduwd," kaatste ik terug, de oude wond weer opengereten. "Tenminste doe ik niet alsof ik perfect ben terwijl ik mensen kapotmaak."

"Ik was zeventien!" spuugde ze. "Jij hebt me vier jaar lang getreiterd om één stom moment toen we kinderen waren?"

"Eén stom moment?" Ik stapte dichterbij, het publiek negerend dat dichterbij kwam staan. "Je vernederde me voor iedereen die ertoe deed. Tientallen telefoons, Sinclair. Tientallen video’s van Ajax Spencer gezicht-eerst in champagne en glas."

"Vernederd?" Haar lach was bitter. "Je kwam me uitlachen, Spencer, om een gemene grap uit te halen zoals je altijd deed bij mensen zoals ik."

"Mensen zoals jij?" snauwde ik. "Je bedoelt verwende nesten die denken dat ze alles kunnen maken zonder gevolgen?"

"Tenminste ben ik geen sadistische klootzak die erop kickt om mensen te kwellen!" kaatste ze terug, haar stem brak van woede.

"Misschien had je daarover na moeten denken voordat je spelletjes met me ging spelen," zei ik kil.

Er flikkerde iets fel in haar ogen toen ze haar mond opende, klaar om de ruzie voort te zetten, maar Camila trok haar al mee.

"Kom, Bella. Je hebt dit niet nodig." Camila wierp me een blik toe die verf had kunnen doen bladderen. "Heb je niet genoeg schade aangericht, Spencer?"

Ze verdwenen het huis in, mij achterlatend met een brandende wang en een holle borst.

"Holy shit," lachte Jake, sloeg op mijn schouder. "Dat was voorspel als ik het ooit heb gezien. Ze wil je keihard."

"Ze is niets meer dan een frigide trut zonder riem," zei Laila, haar vingers tekenden patronen op mijn borst. "Je moet haar eens echt een lesje leren, schat. Laat haar maar eens zien wat er gebeurt als ze haar handen op jou legt."

"Eigenlijk," Jake’s ogen lichtten op met die gevaarlijke glans die ik maar al te goed kende. "Ik heb een beter idee. Wil je echt wraak nemen? Maak het interessant."

"Wat heb je in gedachten?" vroeg ik, al wist ik het eigenlijk al. Jake’s ideeën betekenden altijd dat iemand gekwetst werd.

"Een weddenschap." Hij grijnsde als een haai die bloed ruikt. "Je hebt tot aan het afstuderen—wat, drie maanden? Verleid de prinses van de Sinclairs. Laat haar voor je vallen. Echt vallen. En dan laat je haar vallen voor iedereen."

"Briljant," ademde Laila, haar opwinding tastbaar. "Kun je het je voorstellen? Perfecte Bella Sinclair, kapotgemaakt door de bad boy die ze zegt te haten?"

"Hoeveel?" hoorde ik mezelf vragen.

"Vijfduizend zegt dat je het niet kan," Jake pakte zijn telefoon, al bezig de anderen te appen. "Neuk haar, laat haar smeken om je. En dan loop je weg."

"Deal," zei ik, de woorden smaakten als as.

Maar terwijl Jake juichte, en Laila overwinningskusjes in mijn nek drukte, kon ik de blik in Bella’s ogen niet vergeten. Dat moment van rauwe pijn, voordat de woede het overnam.

Ze had gezegd dat ik zielig was. Net als mijn vader. Net als mijn broers met hun perfecte cijfers en hun hoekbureaus.

Ajax de teleurstelling. Ajax de mislukkeling. Ajax de familie-schande die nooit iets zou bereiken.

Misschien hadden ze gelijk. Misschien was ik precies wat iedereen zei—een eikel, een verspilling, een wrede grap in dure leer.

Maar als dat is wat ik was, dan kon ik het maar beter helemaal zijn.

"Dit wordt episch," kraaide Jake, nu al halfdronken van verwachting. "Het onaantastbare brave meisje en de bad boy. Het is net een film."

"Beter," zei ik, terwijl ik een glimlach forceerde die aanvoelde als brekend glas. "Het is wraak."

Ik goot de rest van mijn drankje naar binnen, liet de brand de herinnering aan Bella in dat zwembad wegspoelen. Aan Bella op haar zeventiende, altijd net buiten bereik. Aan de jongen die haar glimlach in de kantlijn van zijn ziel tekende.

Die jongen was dood. Al sinds het moment dat ze hem in die champagnefontein duwde.

Wat overbleef was precies wat ze me noemde—een zielige klootzak.

Dan kon ik er maar beter naar leven.

Veeg omhoog om door te gaan

Give Me Your Heart

Give Me Your Heart

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa