POV Bella
Drie pillen in plaats van twee. De bittere smaak bleef hangen terwijl ik ze met koude koffie wegspoelde.
"Dat is de derde keer dat je op je telefoon kijkt," merkte Camila op. Haar stem sneed dwars door het omgevingsgeluid van het campuscafé. "En je zit al tien minuten diezelfde pen te vermorzelen."
De pen brak, inkt sijpelde over mijn aantekeningen economie.
"Shit…" Ik greep servetten en depte driftig. "Perfect. Gewoon perfect."
"Oké, genoeg." Camila klapte haar laptop dicht. "Wat is er gebeurd tussen jou en die eikel Ajax? En zeg niet ‘niets’, je bent al drie dagen een geest."
"Er is niets aan de hand—"
"Bella." Haar toon duldde geen tegenspraak. "Je rende letterlijk weg toen je vanmorgen zijn motor zag. Je neemt andere routes naar college. Je valt uit elkaar."
De woorden drukten tegen mijn keel.
We hadden elkaar bijna gekust de laatste keer.
Ik wilde dat hij het deed. Ik wil het nog steeds.
"Het is ingewikkeld," wist ik uit te brengen.
"Alles met jullie twee is ingewikkeld." Ze boog zich naar me toe. "Maar dit is anders. Je ziet eruit alsof je elk moment—"
Hete koffie spatte over mijn borst, de brandende vloeistof trok door mijn witte t-shirt en doordrenkte mijn studieboeken met een zich uitbreidende bruine vlek.
"Oeps." Laila torende boven me uit, een leeg bekertje bungelend aan gemanicuurde vingers. "Wat ben ik toch onhandig."
Het café barstte los in geschokte uitroepen. Blikken schoten onmiddellijk onze kant op, aasgieren cirkelend voor het kill shot van Bella Sinclairs nieuwste vernedering.
Ik sprong overeind, de doorweekte stof plakte transparant aan mijn huid en liet veel meer zien dan ooit de bedoeling was.
"Ben je werkelijk zó zielig?"
"Zielig?" Laila’s lach tinkelde als brekend glas. "Ik ben niet degene die zichzelf niet droog kan houden de laatste tijd."
"Nee, jij bent gewoon degene die zo wanhopig op Ajax’ aandacht uit is dat je iedereen aanvalt die jouw waanbeelden bedreigt."
Haar gezicht kleurde vuurrood. "Jij denkt zeker dat je zo speciaal bent, hè? Oude geldtrut, onaantastbaar—"
"Wat de fuck doe je nou weer, Laila?"
Ajax’ stem sneed door haar tirade heen. Hij stond achter haar, woede straalde uit elke lijn van zijn lichaam.
"Ajax, lieverd!" Laila draaide zich om, haar hele houding veranderde. "Het was gewoon een ongelukje, echt waar. Mijn hand gleed gewoon uit—"
"Hou op met die onzin." Hij stapte om haar heen, zijn ogen op de mijne gericht. "Gaat het?"
De bezorgdheid in zijn stem deed mijn borst samentrekken. "Het gaat wel."
"Je bent doorweekt." Hij trok zijn leren jas uit en hield hem me voor. "Hier."
"Dat hoeft niet—"
"Aantrekken. Nu."
Geen verzoek. Een bevel, verpakt in onverwachte tederheid.
Onze vingers raakten elkaar toen ik de jas aanpakte en iets als elektriciteit schoot mijn arm op.
"Ajax, schat, we komen te laat voor de race," jammerde Laila, terwijl ze haar arm door de zijne haakte.
Hij liet zich zonder nog een blik mijn kant op door haar wegtrekken. De jas hing zwaar op mijn schouders en rook naar leer, motorolie en iets onmiskenbaar van hem.
"Wat de hel was dat nou weer?" vroeg Camila, terwijl ze al papiertjes bij elkaar scharrelde.
"Ik weet het niet." De waarheid schuurde rauw. "Ik weet niets meer."
"Dat is genoeg." Ze gooide de papiertjes neer. "Vanavond gaan we naar zijn race."
"Wat? Nee. Absoluut niet."
"Jawel." Haar vastberadenheid laaide op. "Je moet dit onder ogen zien—wat het ook is. Weglopen helpt niet."
"Camila—"
"Acht uur. Trek iets aan waar geen olievlekken op te zien zijn."
* * *
Het ondergrondse circuit pulseerde van rauwe energie. Motoren brulden, menigten dromden samen, geld en gevaar hingen als parfum in de lucht.
"Dit was een verschrikkelijk idee," schreeuwde ik boven het lawaai uit.
"Dit was nodig," corrigeerde Camila, terwijl ze me dieper de chaos in trok.
De startlijn doemde op door de menigte. Zes motoren. Zes rijders. Maar maar één liet mijn hart overslaan.
Ajax zat op zijn Ducati alsof hij ermee geboren was. Zwart leer omhulde zijn lichaam, helm bungelend aan één hand terwijl hij met Jake praatte. Toen hij lachte—hoofd achterover, oprecht geamuseerd—barstte er iets in mijn borst.
"Klaar?" De starter hief zijn vlag.
Ajax zette zijn helm op, zijn lichaam spande zich aan met roofdierachtige focus.
De vlag viel en de motoren schoten als gekken de nacht in.
Ajax leidde vanaf het begin, zijn lichaam bewoog mee met de machine alsof ze één bewustzijn deelden. Elke bocht was poëzie, elke versnelling een uitdaging aan de sterfelijkheid zelf.
"Holy shit," fluisterde Camila. "Hij is echt… ongelofelijk."
Dat was hij echt.
Dit was niet de wrede jongen van feestjes of de tegenstribbelende danspartner. Dit was Ajax tot de kern gestript—onverschrokken, vaardig, schitterend levend.
Het publiek barstte los toen hij over de finish kwam, vele seconden vóór de rest. Hij trok zijn helm af, zijn haar wild en zijn irritant mooie gezicht rood van de overwinning.
Toen zag hij mij.
Zijn triomfantelijke grijns haperde. Iets rauws en kwetsbaars nam het over, daar en weer weg voordat ik het een naam kon geven.
Jake sloeg hem op zijn rug, iemand duwde geld in zijn handen, Laila dook uit het niets op om haar plek aan zijn arm op te eisen. Maar zijn ogen verlieten de mijne geen moment.
"Zullen we nu gaan?" fluisterde Camila.
"Nee, nog niet."
Het woord was voor haar, maar de weigering was voor mij. Voor de roekeloze hoop dat hij nu, op dit moment, naar me toe zou komen.
Ajax maakte zich los van zijn bewonderaars en bewoog zich met een vastberaden doel door de menigte.
Naar ons toe. Naar mij toe.
En in dat split second gaf ik de lelijkste waarheid toe: een deel van mij hoorde nog steeds bij de jongen die mijn hart ooit sneller liet kloppen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV Ajax
De menigte week uiteen toen ik naar haar toe liep, mijn helm onder mijn arm geklemd, de overwinning nog steeds bruisend in mijn aderen. Bella stond verstijfd, Camila's hand om haar elleboog, alsof ze elk moment weg kon rennen.
"Wil je een ritje, sterlicht?" De uitdaging rolde van mijn tong terwijl ik naar mijn Ducati gebaarde.
Camila's greep werd steviger. "Bella, nee—"
"Ja." Dat ene woord uit haar mond sneed door de nacht, scherp en opstandig.
"Wat?" Camila en ik spraken tegelijk.
"Ik zei ja."
"Jij rijdt helemaal geen motor." Het protest klonk ruwer dan de bedoeling was.
Ik had niet verwacht dat ze mijn uitnodiging daadwerkelijk zou aannemen.
"Wie zegt dat ik dat niet doe? Ik ben ook met geld opgegroeid. Ik heb op betere machines gereden dan dit, en een Ducati is goed genoeg. Misschien ben ik het zat om altijd te doen wat er van me verwacht wordt."
Ze liep naar mijn motor, haar kin fier geheven in dat bekende gebaar van koppige trots.
"Tenzij je bang bent dat ik je zal vertragen?" Bella daagde me uit, een wenkbrauw opgetrokken.
"Stap maar op."
Ze zwaaide haar been over het zadel met verrassende souplesse, haar tennisskirt kroop gevaarlijk hoog op. Het publiek floot, en Jake riep iets grofs terwijl Laila ergens achter ons mijn naam krijste.
Ik negeerde ze allemaal, sprong met een vloeiende beweging op de motor.
"Doe deze op." Ik gaf haar mijn helm, de enige die ik nooit iemand anders liet aanraken, terwijl ik me naar haar omdraaide.
"En jij dan?" vroeg ze, haar stem zacht en verbaasd.
"Met mij komt het wel goed." Ik boog me naar haar toe en zette de helm over haar zijdezachte haar.
Mijn vingers streelden haar wang toen ik het bandje onder haar kin vastmaakte, een simpele aanraking die een golf van hitte door mijn lijf joeg.
"Kan niet riskeren dat er iets met dat mooie gezicht gebeurt."
"Hou toch op…" mompelde ze geërgerd door de helm heen.
Toch zag ik een blos op haar wangen achter het vizier dat nog omhoog stond. De onwillige, koppige meid die ze is.
De helm was te groot voor haar, waardoor ze jonger leek, kwetsbaarder. Alleen al dat beeld deed iets bezitterigs en beschermends in mijn borst opvlammen.
"Armen om mijn middel. Strak."
Haar handen raakten aarzelend mijn zij, alsof ze bang was per ongeluk mijn huid te raken, alsof het haar zou kunnen verbranden.
"Strakker, sterlicht." Ik liet de motor brullen. "Tenzij je eraf wilt vallen bij honderdvijftig kilometer per uur."
Haar armen sloten zich stevig om me heen, haar lichaam drukte zich tegen mijn rug. Het contact schoot als elektriciteit door al mijn zenuwbanen, vooral door haar warme adem in mijn nek.
"Niet loslaten," beval ik, en trok vol gas op.
We schoten het parkeerterrein af, banden krijsend over het asfalt. Bella's greep werd verstikkend, haar hoofd begraven tussen mijn schouderbladen. De stad vervaagde tot strepen neon en schaduw terwijl we door lege straten vlogen.
Twintig minuten pure snelheid. Twintig minuten haar hartslag tegen mijn ruggengraat, haar dijen tegen de mijne, haar haar onder de helm wapperend in de wind.
De weddenschap, Jake, Laila—alles verdampte in het gebrul van de motor en de hitte van haar lichaam.
Ik reed een uitkijkpunt op, de stad lag onder ons uitgespreid als verstrooide diamanten. De motor tikte na terwijl hij afkoelde. Geen van beiden bewoog.
"Je mag nu loslaten." Mijn stem was schor.
"Ik weet het." Maar haar armen bleven om me heen. Uiteindelijk stapte ze toch af, haar benen zichtbaar trillend terwijl ze de helm afnam. "Dat was..."
"Beangstigend?"
"Ongelooflijk." Haar ogen fonkelden van de adrenaline. "Ik voelde me levend."
"De meeste mensen kunnen dit niet aan." Ik sprong van de motor en bestudeerde haar blozende gezicht. "De snelheid. Het gevaar."
"Ik ben niet zoals de meesten."
"Nee." Het ontsnapte voor ik het kon tegenhouden. "Dat ben je niet."
We stonden aan de rand van het uitkijkpunt, het stadslicht schilderde goud op haar huid.
"Wat is je plan?" vroeg ik plotseling. "Na je afstuderen. Als dit allemaal voorbij is."
"Reizen." Het woord droeg een onverwacht gewicht. "Alles zien. Alles meemaken. Zolang het nog kan."
"Zolang het nog kan?"
Haar glimlach werd verdrietig. "Zolang ik jong ben. Vrij. Je weet wel."
"Waarheen eerst?"
"Tokio. Dan Bangkok. Mumbai. Caïro." Haar stem werd met elke bestemming krachtiger. "Ik wil streetfood eten in Vietnam, dansen in underground clubs in Berlijn en de zonsopgang zien vanaf Machu Picchu."
"Je moet het doen." De woorden klonken schurend. "Het leven is te kort om niet te jagen op wat je wilt."
Ze deinsde achteruit alsof ik haar geslagen had. "Geloof je dat echt?"
"Ik race illegaal op motoren met honderdvijftig per uur. Wat denk je zelf?"
"Ik denk dat je een doodswens hebt."
"Misschien." Ik draaide me volledig naar haar toe. "Of misschien weet ik gewoon dat veilig spelen ook een vorm van sterven is."
Haar adem stokte. Heel even viel het masker weg, en zag ik iets rauws en wanhopigs eronder.
"Ik was vergeten dat je vroeger leuk was," zei ik zacht.
"Ik was vergeten dat je eigenlijk lief kon zijn." Haar hand ging naar mijn gezicht, maar viel weer naar beneden. "Voor het gala. Voor alles misging."
"Bella—"
Haar telefoon explodeerde met notificaties. Het scherm lichtte op met een sms'je van haar moeder. Ik ving een glimp op van het bericht: "Heb je je avondmedicatie genomen? Het schema is belangrijk, lieverd."
"Medicatie?" vroeg ik voor ik me kon inhouden.
"Voor mijn angst," zei ze snel, haar telefoon wegstoppend. "Door de stress op de academie."
"Onzin."
"Het is niet—"
"Je liegt." Ik stapte dichterbij. "Net zoals je loog over die week dat je verdween. De pillen die je altijd slikt."
"Laat het, Ajax."
"Laat me dan."
De spanning hing tussen ons, elektrisch en gevaarlijk.
"Genoeg voor vanavond." Ze liep naar de motor. "Breng me nu naar huis."
De rit naar het Sinclair-landgoed verliep in gespannen stilte. Ze hield zich net stevig genoeg vast om niet te vallen, niet meer. Bij de poort sprong ze meteen van de motor, gaf me de helm terug en zette afstand tussen ons. Ik zette de motor uit en stapte zelf ook af.
"Bedankt voor het ritje." Haar toon was weer koud en ongenaakbaar.
"Bella." Ik greep haar pols en trok haar terug. "Stop met vluchten."
"Ik vlucht niet—"
"Jawel." Mijn andere hand gleed naar haar nek, duim streelde haar bonzende hartslag. "Je bent aan het vluchten sinds die avond in de repetitiezaal."
"Ajax, alsjeblieft…"
"Alsjeblieft wat?" Ik duwde haar tegen de stenen pilaar van het hek, een hand nog steeds op haar nek, de ander op de steen naast haar hoofd, haar ingesloten. "Wil je dat ik je met rust laat? Wil je dat ik stop met je gevoelens losmaken waar je niet aan wilt toegeven? Of wil je eindelijk dat ik je kus?"
"Ik weet het niet!" De woorden barstten uit haar. "Ik weet niet wat ik wil!"
"Leugenaar."
En toen kuste ik haar.
Zacht, eerst, zodat ze weg kon trekken. Dat deed ze niet. Haar handen grepen in mijn shirt, trokken me dichterbij. De kus werd wanhopig, hongerig, jaren van weggestopte verlangens kwamen los in een botsing van tongen en tanden.
Ze smaakte naar rebellie en spijt. Naar het zoetste ter wereld én doodzonde tegelijk. Naar alles wat ik niet zou moeten willen, maar niet kon laten.
"Ajax…" hijgde ze tegen mijn lippen.
Ik was klaar om haar volledig te verslinden, maar toen—
"Wat de fuck denk je dat je aan het doen bent met mijn zus?"
Veeg omhoog om door te gaan
POV Bella
Zane's stem spleet de nacht, rauwe woede dreef hem de oprit af. Zijn vuisten waren wit geklemd, zijn lichaam gespannen voor geweld.
"Blijf bij haar uit de buurt, klootzak! Heb je haar niet genoeg pijn gedaan al die jaren?"
Ajax stapte naar voren, even agressief als Zane. "Ga weg, kleine broer. Dit gaat jou niets aan."
"Alles wat mijn zus betreft, gaat mij aan!" Zane’s gezicht kleurde purperrood. "Vier jaar, Spencer. Vier verdomde jaren heb je haar gekweld! De grappen, de vernederingen, dat feest vorige maand—"
"Zane…" Ik probeerde tussenbeide te komen, maar hij denderde over me heen.
"Weet je nog, in het tweede jaar? Je verspreidde geruchten dat ze frigide was. Derde jaar? Je zorgde ervoor dat ze nergens voor werd uitgenodigd. Moet ik doorgaan?"
Elke beschuldiging kwam aan als een fysieke klap. Ajax’ kaak spande bij elk verwijt, maar hij ontkende niets.
Omdat het waar was.
"En nu dan?" Zane kwam dichterbij, zijn borst hevig bewegend. "Probeer je haar te verleiden? Wil je haar toevoegen aan je verzameling veroveringen? Of is dit weer zo’n zieke grap?"
"Je weet niet waar je het over hebt," gromde Ajax.
"Ik weet precies waar ik het over heb!" Zane duwde Ajax hard. "Je zette haar op dat doodskist-motorrijwiel, racete als een gek door de stad. Vooral met haar conditie—"
"Zane, stop!" De woorden schoten uit mijn keel.
Beiden draaiden zich naar mij om, Ajax’ ogen vernauwd, al berekenend.
"Welke conditie?" Zijn stem werd dodelijk stil.
"Niets." Ik greep Zane’s arm, mijn nagels boorden zich erin. "We gaan."
"Zeg me dat je hem niet hebt laten kussen," Zane rukte zich los, ongeloof op zijn gezicht. "Zeg me dat je niet zo dom bent."
"Dat is genoeg." Mijn stem kon vuur laten bevriezen. "Binnen. Nu."
"Bella—" Ajax deed een stap naar voren.
"Niet doen." Ik deinsde achteruit en trok Zane met me mee. "Gewoon... niet doen."
"Wat verberg je?" eiste Ajax. "Wat is er mis met jou?"
"Welterusten, Ajax."
Ik sleurde Zane het huis in en sloeg de deur met een klap achter ons dicht. Het geluid galmde als een schot door de marmeren hal.
"Waar dacht je in godsnaam aan?" barstte Zane los zodra we alleen waren. "Hem kussen? Op zijn motor rijden? Heb je soms een doodswens?"
"Je had het bijna gezegd!" Mijn handen trilden terwijl ik de trapleuning vastgreep. "Je had het hem bijna verteld over—"
"Sorry." Zijn woede zakte weg. "Ik zag hem je aanraken en verloor het gewoon. Maar Bella, dit is krankzinnig. Ajax Spencer? Echt?"
Ik drukte mijn vingers tegen mijn lippen. Ze brandden nog steeds van Ajax’ kus—wanhopig, hongerig, echt.
"Ik weet wat ik doe."
"Weet je dat?" Zane’s stem verzachtte. "Want vanuit mijn perspectief val je voor de jongen die je leven tot een hel heeft gemaakt."
"Het is ingewikkeld."
"Nee, dat is het niet." Hij pakte mijn schouders en dwong me hem aan te kijken. "Je bent ziek, Bella. Echt ziek. En hij is gevaarlijk—niet alleen emotioneel, maar ook fysiek. Die motor, dat racen, die levensstijl—"
"Op die motor voelde ik me eindelijk levend." De bekentenis floepte eruit voor ik hem kon stoppen. "Twintig minuten lang was ik niet het stervende meisje. Ik was gewoon... mezelf."
Zane’s gezicht brak. "Bella—"
"Ik moet mijn medicijnen nemen." Ik trok me los en liep de trap op. "Welterusten, Zane."
* * *
Vier dagen gingen voorbij in een waas van perfecte uitvoeringen. Dansrepetitie was een marteling én een redding tegelijk geworden.
"Prachtig!" riep mevrouw Meyer terwijl Ajax en ik weer een vlekkeloze doorloop afronden. "Jullie hebben jullie ritme gevonden. De chemie is onmiskenbaar!"
Chemie, ja.
Als ze eens wist.
Ajax’ hand spreidde zich over mijn rug, leidde me door een ingewikkelde draai. Elke aanraking brandde door de stof heen. Elke ademhaling bij mijn oor liet rillingen langs mijn ruggengraat stromen.
"Je ontloopt me buiten de repetities, sterlicht," fluisterde hij, zijn stem zo laag dat alleen ik het kon horen.
"Ik ben druk."
"Leugenaar." Zijn greep werd steviger, hij trok me stevig tegen zich aan voor de lift. "Je bent bang."
Hij tilde me moeiteloos op, mijn lichaam boog in perfecte vorm. Drie seconden lang vloog ik. Toen liet hij me langzaam zakken, met opzet, zodat onze lichamen langs elkaar gleden.
"Ik ben niet bang voor jou," ademde ik, gevaarlijk dicht bij zijn gezicht.
"Nee." Zijn donkergroene ogen brandden in de mijne. "Je bent bang voor jezelf."
Zodra de muziek stopte, trok ik me abrupt terug en greep mijn waterfles met trillende handen.
"Zelfde tijd morgen," riep mevrouw Meyer. "Het gala is over minder dan twee maanden. Als jullie zo doorgaan, stelen jullie de show."
Andere koppels liepen langs ons heen en wierpen jaloerse blikken onze kant op. Madison Kinderman klapte zelfs.
"We zijn goed samen," zei Ajax, zonder van zijn plek te komen. "Als je stopt met vechten."
We zijn goed, en dat is precies het probleem. We zitten in de problemen. Het soort dat zo begint en eindigt in puin.
Drie dagen geleden had mijn dokter gebeld: bloedwaarden verslechterden, nieuwe pillen erbij, striktere timing, nog minder stressmomenten. De boodschap was onromantisch en absoluut—bescherm je hart of verlies het.
Ik had beloofd dat ik het zou doen. Voor mijzelf. Voor iedereen die van me hield. Ook voor hem. Hoe dichter Ajax bij me kwam, hoe meer ik de rafelranden van mijn leven voelde.
"Het is maar dansen," zei ik, want dat was de kleinste waarheid die ik aankon.
"Niets tussen ons is maar iets." Hij kaatste mijn eigen woorden terug. "Dat zei je zelf."
Ik hield zijn blik één tel vast—lang genoeg om te onthouden hoe hij eruitzag als hij in ons geloofde—en koos toen de enige overleving die me nog restte.
Ik stapte achteruit, draaide me om en liep weg voordat de muziek me kon verleiden te blijven. Tegen de tijd dat de deuren achter me dichtvielen, stond mijn besluit vast: ik zou niet meer komen opdagen voor de walsrepetities.
Veeg omhoog om door te gaan