* Een jaar geleden *
POV Serena
De zomer voor het laatste jaar zou van mij moeten zijn—stapels SAT-oefenboeken op mijn bureau, college-essays die wachten om geschreven te worden, een toekomst die ik nog met mijn eigen handen kan vormen.
In plaats daarvan dwaal ik door de verlaten gangen van Westmont Prep, op zoek naar de enige persoon op deze planeet die me het gevoel geeft dat ik een misdrijf wil plegen.
Je moeders beste vriendin vraagt je om één gunst, Serena. Eén.
Catherine krijgt geen contact met haar kostbare zoon. De lacrossetraining is al een uur voorbij, maar Caleb neemt zijn telefoon niet op. En op de één of andere manier is dat nu mijn probleem.
Onze ouders zijn onafscheidelijk sinds hun kindertijd. Catherine is mijn peetmoeder. Mijn grootvader heeft haar naar het altaar geleid toen haar eigen vader niet wilde komen.
Ze hebben ons zij aan zij opgevoed, overtuigd dat wij net zo close zouden opgroeien als zij.
Ze hebben nooit gezien wanneer het allemaal misging.
Ik loop langs de prijzenkast waar Calebs lacrossefoto pontificaal staat, die irritante grijns voor altijd achter glas gevangen. Zes jaar wreedheid verborgen achter glimlachen bij het familiediner.
"Wat is er, prinses? Ga je huilend naar mama toe? Oh wacht, ze is…"
De deur van de jongenskleedkamer staat op een kier. Stoom zweeft naar buiten, draagt de geur van zeep en iets onmiskenbaar intiems met zich mee.
Ik hoor een vrouwelijke kreun voordat ik iets zie.
Het natte geluid van monden en huid die elkaar raken, weerkaatsend op de tegelmuren. Een lage, mannelijke lach die ik meteen herken, het geluid nestelt zich onder mijn huid en zakt ergens waar het niet hoort te zijn.
Omkeren, Serena. App Catherine dat je hem niet kon vinden. Loop weg.
Mijn voeten brengen me echter naar voren en door de opening in de deur zie ik ze.
Jade Richards zit op de rand van de wastafel, haar volleybalshirt omhooggeschoven zodat haar platte buik en enorme borsten zichtbaar zijn. Haar benen slaan om zijn middel, enkels gekruist in zijn onderrug, trekken hem dichterbij.
En Caleb… precies daar. Staat tussen haar dijen, slechts gehuld in een handdoek die gevaarlijk laag op zijn heupen hangt.
Water blijft nog aan zijn schouders hangen, vangt het felle licht, maakt zijn huid tot iets dat thuishoort in een museum, niet in een kleedkamer op de middelbare school. De spieren in zijn rug spannen zich als hij beweegt, en ik haat— háát —dat mijn mond droog wordt bij het zien ervan.
Zijn hand wiegt de achterkant van haar nek met een bezitterige tederheid die niet zou mogen bestaan in iemand die zes jaar lang mijn leven tot een hel heeft gemaakt.
Zijn mond glijdt traag en doelbewust over haar keel naar beneden, alsof hij van elke centimeter geniet.
"Caleb, iemand kan binnenkomen."
"Kan me geen fuck schelen." Hij stopt niet. Zijn tanden schampen haar sleutelbeen en ze hijgt, haar vingers klauwen in zijn blote schouders. "Laat ze maar kijken."
Zijn andere hand glijdt over haar dij omhoog, verdwijnt onder haar short. Wat hij ook doet, het laat haar rug van de spiegel loskomen, er ontsnapt een geluid dat puur, ongefilterd verlangen is.
Ik zou weg moeten gaan. Ik moet absoluut, zeker weten, weggaan.
In plaats daarvan blijf ik daar staan als een idioot, hitte die in golven door mijn lichaam stroomt. Eerst mijn gezicht, dan mijn borst, dan lager, zich nestelend tussen mijn dijen met een kloppend gevoel waardoor ik van schaamte dood wil gaan.
Dit is walgelijk. Hij is walgelijk. Je háát hem.
Dit is Caleb Thornton. Dezelfde klootzak die kauwgom in je haar stopte in het eerste jaar. Die aan iedereen vertelde dat je je beha opvulde. Die die vreselijke grap over je moeder maakte op Derek’s feestje.
Maar mijn lichaam lijkt zich niets aan te trekken van onze geschiedenis, te gefocust op de manier waarop zijn heupen naar voren bewegen, haar harder tegen de wastafel drukken. Het geluid dat ze maakt—rauw en wanhopig—verwringt iets in mijn borst.
Is dit hoe het voelt? Om zo begeerd te worden? Dat iemand je aankijkt alsof je het enige bent dat telt?
De gedachte voelt als verraad, dus ik duw hem weg. Precies voor mijn schouder tegen het deurkozijn stoot. Het geluid is klein, maar in de dikke stilte tussen hun hijgende ademhalingen klinkt het toch door.
Calebs hoofd schiet richting de deur.
Beweeg. Nu!
Ik duw mezelf naar binnen voordat mijn hersenen het bijbenen, laat de deur wijd openslaan, en dwing mijn gezicht in een uitdrukking van irritatie in plaats van de hete schaamte die in mijn keel kruipt.
"Je moeder belt je al een uur, klootzak." Mijn stem klinkt vlak, beheerst. Een wonder. "Onze ouders willen ons allebei vanavond thuis bij mij voor het eten. Blijkbaar is het iets belangrijks."
Jade springt van de wasbak af, trekt haar shirt omlaag, haar gezicht vuurrood. Maar Caleb beweegt niet. Hij leunt tegen de betegelde muur, armen over zijn blote borst gekruist, en kijkt naar me.
Zijn ogen glijden over mijn gezicht—de blos die ik niet kan verbergen, de snelle hartslag in mijn keel. Een langzame glimlach spreidt zich over zijn mond.
"Bevalt het uitzicht je, prinses?" Zijn stem is ruw, lager dan normaal.
"Ik was niet—" De ontkenning sterft in mijn keel, want we weten allebei dat het een leugen is.
Jade grist haar tas. "Ik moet gaan. Coach vermoordt me als ik te laat ben."
Ze schuift langs me heen met een veelbetekenende blik— betrapt —en dan zwaait de deur dicht, laat me alleen met Caleb en al deze stoom waardoor alles te dichtbij voelt, te warm, te veel.
"Je had kunnen sms'en," zegt hij, duwt zich van de muur af.
"Catherine vroeg me je te zoeken. Ik heb je gevonden. Boodschap overgebracht."
"Noemen we het zo?" Hij zet een stap dichterbij. "Want het leek er sterk op dat je aan het kijken was."
"Lang genoeg om er van te walgen."
"Walgen." Zijn lach is laag en donker. "Juist."
Nog een stap mijn kant op. Nu zo dichtbij dat ik waterdruppels over zijn borst zie glijden.
"Waarom ben je er dan nog, Lakin?"
Omdat mijn voeten niet willen bewegen.
Omdat een gebroken, verraderlijk deel van mij wil weten hoe het zou voelen als hij naar mij keek zoals hij naar haar keek. Wil weten hoe het zou voelen als hij tegen me aan zou…
"Ik ga. Zorg dat je niet te laat bent voor het avondeten."
"Ik breng je wel thuis."
"Ik heb mijn fiets. Heb nog steeds geen zin om tussen de gebruikte condooms in jouw auto te zitten."
"Doe wat je wilt, prinses."
Frisse lucht en beweging, Serena. Goed voor het lichaam, goed voor de ziel.
De stem van mijn moeder klinkt ongevraagd op—zoals ze het zei terwijl ze op haar fiets stapte, zelfs tijdens de chemo toen ze amper kon staan.
Ik ben al de deur uit voordat hij kan zien welke uitdrukking op mijn gezicht is verschenen. De rit naar huis duurt drieëntwintig minuten. Als ik de oprit op fiets, staat Calebs auto er al.
Het avondeten gaat voorbij in een waas van koetjes-en-kalfjes en gemaakte glimlachen, maar vanavond voelt alles anders. Catherine raakt steeds de arm van mijn vader aan—niet de troostende klopjes van een rouwende vriendin. Deze aanrakingen blijven hangen.
En hij leunt in haar hand op een manier die mijn maag laat verkrampen.
Ze brengen zoveel tijd samen door sinds mam stierf. Sinds Calebs vader er vandoor ging met al het geld van de Thorntons.
Ik dacht dat ze elkaar overeind hielden in de puinhoop. Maar als ik ze nu bekijk, zie ik wat ik te verblind door verdriet heb gemist. Hoe hun blikken elkaar aan de eettafel ontmoeten en net te lang vasthouden, een gesprek dragend waar ik niet bij hoor.
Als het servies is opgeruimd, staat niemand op om te vertrekken.
Mijn vader schuift zijn horloge recht. Een keer. Twee keer. Drie keer.
Dat doet hij alleen als hij zenuwachtig is.
"Kinderen, Catherine en ik hebben eigenlijk iets te vertellen." Hij schraapt zijn keel. "We zijn de afgelopen maanden veel samen geweest, en we hebben ingezien dat onze gevoelens... zijn veranderd."
Catherine pakt zijn hand. Haar ogen glanzen van iets dat angstaanjagend veel op vreugde lijkt.
Nee… Echt niet.
"Dus we hebben besloten te gaan trouwen," zegt mijn vader.
Mijn maag draait zich zo heftig om dat ik me aan de rand van de tafel vastgrijp.
Catherine—Tante Cat—die casseroles bracht tijdens de chemo en me vasthield toen ik bij de begrafenis snikte. Die dertig jaar de beste vriendin van mijn moeder was. Die nu hier zit, op de stoel van mijn moeder, met een verlovingsring die ik nu pas zie.
Het is pas zes maanden geleden.
Zes maanden sinds we mijn moeder begraven hebben, en mijn vader is nu al…
Niet doen. Hij verdient geluk. Catherine is geweldig. Mam zou willen—
Maar mam is er niet om iets te willen, hè?
"We hebben een nieuw huis gevonden," vervolgt mijn vader. "Neutraal terrein voor iedereen. Een frisse start en groot genoeg voor ons allemaal."
Aan de overkant van de tafel is Calebs gezicht onleesbaar. Zijn kaak is gespannen, maar hij zegt niets.
"De kamers van de kinderen zijn op dezelfde verdieping," voegt Catherine toe. "En Serena, jouw kamer is verbonden met die van Caleb via een Jack-and-Jill-badkamer. Is dat niet gaaf?"
Mijn ogen schieten naar die van Caleb. Voor een bevroren moment delen we iets dat misschien wederzijdse afschuw is.
"Kom op, het wordt leuk," lacht mijn vader. "Jullie kunnen eindelijk een echte familie worden."
Het woord familie valt tussen ons in als een bom, en Calebs mond krult in een glimlach die niets dan ontploffing belooft.
Mijn levenslange geheime verliefdheid wordt binnenkort mijn stiefbroer.
Ja, pap. Echt ontzettend fijn.
Veeg omhoog om door te gaan
De kartonnen doos weegt niets vergeleken met wat ik in mijn borst meedraag.
Ik zet hem neer op de onbekende vloer, terwijl ik deze kamer bekijk die zogenaamd van mij is. Neutraal terrein, noemde mijn vader het. Een nieuw begin. De muren zijn zorgvuldig beige geschilderd en leggen nergens echt een belofte.
Twee weken geleden stond ik in een bruidsmeisjesjurk toe te kijken hoe mijn vader huilde van geluk om een andere vrouw. Catherine straalde in ivoor. Ik vond het mooi, en ik haatte mezelf om dat verraad.
Nu ben ik hier. In dit huis dat geen herinneringen aan mijn moeder bevat.
Ons oude huis had haar nog overal—de keuken waar ze me wentelteefjes leerde maken, de tuin waar we tulpen planten, de leeshoek waar haar parfum bleef hangen. Weggaan voelde als het sluiten van een deur waar zij nooit meer doorheen kon lopen.
Maar ik ben nu achttien. Volwassenen laten los. Volwassenen gaan verder. Volwassenen klampen zich niet vast aan geesten.
Ik geloof het bijna.
Voetstappen denderen de trap op en Caleb laat nog een doos vallen, hard genoeg om me te laten schrikken.
"Voorzichtig," snauwde ik.
Zijn ogen glijden langzaam over me heen—slordige paardenstaart, oud t-shirt, het rood dat naar mijn hals klimt. Zijn kaak spant zich aan alsof mijn bestaan hem persoonlijk beledigt.
"Het is gewoon jouw troep," mompelt hij, maar zijn blik blijft een fractie te lang hangen voordat hij wegkijkt.
Hij sleept al de hele middag dozen met theatraal misnoegen omdat Catherine hem dat opdroeg. Zijn shirt onthult de onderarmen van een sporter, klemt om zijn brede schouders en gespierde rug, donker van het zweet.
En ik betrap mezelf erop dat ik een zweetdruppel volg langs zijn hals voordat ik mijn aandacht met geweld naar de boekenplank dwing.
"Ik ga douchen." Hij duwt zich van het kozijn af maar vertrekt niet meteen, zijn blik zakt voor een fractie naar mijn mond. "Probeer me niet te veel te missen."
Hij verdwijnt, en ik laat een adem los waarvan ik niet wist dat ik hem inhield.
Dit is wat ik nu ben, muren delend met mijn ergste vijand van school. Maar er was een tijd vóór dat alles.
Ik was twaalf, stond aan de rand van Lake Tahoe en keek hoe hij steentjes over het water liet stuiteren.
"Je doet het verkeerd," zei hij toen, en zijn stem was nog niet gemeen. "Hier. Zo."
Zijn hand had de mijne geleid, warm en geduldig.
Ik dacht dat hij de mooiste jongen was die ik ooit had gezien.
Dat was de zomer voor de brugklas. Voordat zijn vader hem begon te gebruiken als boksbal. Voordat er iets fundamenteels in Caleb brak en opnieuw werd gevormd, scherp genoeg om iedereen te snijden die te dichtbij kwam.
Stop. Stop met zijn trauma te romantiseren, idioot.
Ik duw de herinnering weg naar waar die thuishoort en ineens schiet me iets te binnen.
Shit, mijn tampons.
Ik heb ze vanmorgen op het badkamermeubel laten liggen. Het roze doosje ligt daar in het volle zicht, mijn biologie aankondigend aan de enige persoon met wie ik liever zou sterven dan ook maar iets te delen.
Ik wacht. Luister. Hoor geen water lopen. Als ik snel genoeg ben…
Maar als ik de badkamervloer opstorm, is hij daar en mijn hand landt plat op blote huid, heet en stevig.
Zijn sterke hand grijpt mijn taille om me te stabiliseren, vingers drukken in de ronding boven mijn heup met een greep die bijna bezitterig voelt. Stoom stijgt op uit de douche achter hem en vult de kleine ruimte met vochtige hitte.
Geen van ons beweegt.
Zijn vingers spannen zich om mijn taille, trekken me dichterbij voor hij zich bedenkt. De hitte in zijn ogen verhardt razendsnel tot de vertrouwde wreedheid, zo snel dat het me duizelig maakt.
"Wilde je alvast een voorproefje van je nieuwe stiefbroer, pervert?" Zijn stem druipt van spot, maar daaronder zit een ruwheid die er eerst niet was. "Dat is zelfs voor jou fucked up."
"Ik heb gewoon iets op het aanrecht laten liggen. Niet alles draait om jou en je abs, klootzak."
Zijn ogen glijden over me en ik vergeet hoe ik moet ademen. "Blijf jezelf dat maar wijsmaken."
"Opzij." Ik probeer langs hem te stappen, maar hij draait zodat hij mijn weg blokkeert.
Zijn arm rust tegen het deurkozijn, en hij sluit me op tussen de wastafel en zijn lichaam. "Ik ben nog niet klaar met praten."
"Nou, ik ben wel klaar met luisteren."
Als ik onder zijn arm door wil duiken, grijpt zijn hand mijn elleboog en trekt me terug om me aan te kijken. De greep doet geen pijn, maar is stevig genoeg dat ik me niet kan losscheuren zonder moeite.
"Laat me los, Caleb."
"Of wat?" Hij komt dichterbij, gebruikt elke centimeter van zijn lengte om over me heen te torenen. "Ga je schreeuwen? Naar papa rennen?"
Ik negeer hem, probeer langs hem te reiken naar het roze doosje, maar mijn hand trilt.
De uitputting van de verhuizing. Het verdriet om ons oude huis te verlaten. Het gewicht van staan in een badkamer die niet ruikt naar de lavendelzeep van mijn moeder—het overvalt me allemaal tegelijk.
Mijn zicht wordt wazig.
Niet huilen. Niet hier. Niet waar hij bij is.
"Gaat het…" Caleb houdt in, zijn stem wordt zachter.
Zijn hand beweegt naar mijn gezicht, en een ogenblik denk ik wild dat hij misschien de traan van mijn wang zal vegen.
Dan sluit zijn gelaat zich en alle zachtheid verdwijnt zo snel dat ik mezelf bijna wijsmaak dat ik het me verbeeld heb.
"God, wat ben je zielig." Hij laat zijn hand zakken. "Nog steeds aan het huilen om mama? Het is al zes maanden, Serena. De rest van ons is al verder gegaan."
De wreedheid is vertrouwd, maar er zit iets gemaakt in zijn toon. Ingeoefend.
De manier waarop hij in mijn ruimte binnendringt, flitst als een herinnering door mijn hoofd. Catherine's stem, fluisterend en betraand, pratend met mijn moeder jaren geleden in onze keuken.
Hij wordt zo boos, en als hij boos is komt hij zo dichtbij. Zoals…
"Je bent precies zoals je waardeloze vader." De woorden ontsnappen voordat ik ze kan tegenhouden, scherp en bedoeld om te kwetsen. "Vrouwen in het nauw drijven, je postuur gebruiken om te intimideren. De appel valt niet ver van de boom, hè?"
Calebs gezicht wordt lijkbleek. Elke spier in zijn lichaam spant zich aan en zijn stem is nauwelijks een fluistering als hij eindelijk spreekt. "Zeg dat nog eens. Ik daag je uit."
"Je hebt me gehoord." Mijn hart bonkt in mijn borstkas, maar ik wijk niet terug. "Je bent net als hém, zoals Simon. Een bullebak die zich alleen groot voelt als hij een ander klein maakt."
Zijn hand schiet uit en grijpt mijn kaak, vingers die in mijn wangen drukken, mijn gezicht omhoog dwingend.
"Houd zijn klotenaam uit je mond voordat ik—"
"Voordat je wat?" Ik probeer me los te trekken, maar zijn greep wordt alleen maar sterker. "Me slaan? Mijn punt bewijzen?"
Zijn neusgaten trillen. Zijn borst gaat snel op en neer. We zijn zo dichtbij dat ik de ader in zijn keel zie bonzen.
"Wat jammer dat je moeder je diploma-uitreiking niet zal meemaken." Calebs stem zakt. "Maar goed, je vader ging snel verder. Blijkbaar was ze niet zo moeilijk te vergeten."
"Praat niet over mijn moeder."
"Waarom niet?" Zijn lippen krullen wreed. "Bang dat jij net zo vergeetbaar bent als zij?"
Mijn vrije hand vliegt naar zijn gezicht maar Caleb grijpt mijn pols halverwege, vingers sluiten zich strak om me heen. Zijn ogen branden in de mijne.
"Voorzichtig, prinses." Hij draait langzaam mijn arm, trekt me dichterbij. "Wil je echt iets beginnen dat je niet kunt afmaken?"
"Laat me los."
"Weet je wat ik denk?" Hij leunt naar voren tot zijn mond nog maar een centimeter van mijn oor is. "Ik denk dat je doodsbang bent dat je op een dag verdwenen bent en niemand het eens opmerkt. Dat je gewoon weer een geest wordt die niemand zich ooit herinnert."
Tranen prikken achter mijn ogen en ik knipper ze woedend weg. "Jij bent…"
De woorden sterven in mijn keel. Want onder de woede zie ik iets jong en gekwetst in zijn blik dat hij wanhopig probeert te verbergen.
Ik koos dat mes over zijn vader met opzet.
Ik wist precies waar ik moest steken.
En ik haat het—God, wat haat ik het—dat een verraderlijk deel van mij medelijden voelt. Dat zelfs met zijn gif in mijn oren, ik zijn vernietiging herken en het hoor echoën in mijn eigen borst.
Nee. Je mag geen medelijden met hem hebben.
Ik wil deze empathie niet. Ik wil hem zuiver haten, zonder deze afschuwelijke complexiteit van mijn oude gevoelens voor hem.
"Niemand zal ooit echt van iemand houden die zo zielig is als jij," fluister ik, terwijl ik zie dat het eindelijk aankomt, zoals ik bedoelde. "En diep vanbinnen weet je dat het waar is."
Zijn ogen veranderen. Het gekwetste verdwijnt achter een koude masker dat geweld belooft. Hij doet een stap naar voren en ik ruk mijn hand uit zijn greep, ren weg.
Mijn schouder botst tegen het deurkozijn terwijl ik mijn kamer in vlucht, mijn vingers zoeken naar het slot. Het klikt net op tijd, voordat zijn hand met zoveel kracht op het hout slaat dat de scharnieren rammelen.
"Serena." Zijn stem is beangstigend kalm. "Doe. Die verdomde. Deur. Open."
Ik deins achteruit, hart bonkend in mijn borst.
"Je hebt zojuist je doodvonnis getekend, prinses." Weer een klap. "Hoor je me? Vanaf nu wordt jouw leven een levende hel. Elke dag onder dit dak zal ik je laten wensen dat je nooit je mond had opengedaan."
Er valt een lange stilte voordat zijn stappen weglopen en ik zijn slaapkamerdeur hoor dichtslaan.
Ik sta bevroren midden in mijn kamer, trillend zo hard dat mijn tanden klapperen. Minuten verstrijken. Misschien vijf. Misschien tien.
Dan zak ik op de grond, met mijn rug tegen het bed, en sla mijn armen om mijn knieën.
Ik haat hem.
Ik haat dat ik hem gekwetst heb.
Ik haat dat ik het merkte.
Veeg omhoog om door te gaan