“Bella Winters, waag het niet dat ik daar naar binnen moet komen!” Mijn oudere broer Jedd bonkt op mijn slaapkamerdeur – het is inmiddels zijn dagelijkse routine geworden. Ik trek het warme dekbed over mijn gezicht en zak weer weg in droomland.
“Bella!” waarschuwt hij door de kier van de deur en ik zucht, voel hoe ik dieper uit mijn slaap getrokken word en verder wegzak in de grimmige realiteit van mijn leven. Ik ben geen ochtendmens… Helemaal niet zelfs.
“Laat me met rust, Jedd!” mompel ik slaperig, mijn stem schor. Ik hoor hem zuchten achter de deur en zijn voetstappen verdwijnen.
“Als je over twintig minuten niet op bent, trap ik je deur in, Bella!”
“Rustig maar, opa, ik kom er al aan!” roep ik terug terwijl ik het dekbed van me af gooi en kreun door de plotselinge kou die mijn warme, slaperige lichaam raakt. Ik hoor Jedd buiten mijn slaapkamer iets mompelen over lastige pubers en ik rol met mijn ogen. Hij is twintig, drie jaar ouder dan ik, maar hij doet alsof het leeftijdsverschil jaren bedraagt.
Ik haal mijn haar uit de staart en loop naar de badkamer, duw de deur open. De lokken vallen over mijn rug en kietelen mijn blote huid. Ik draai mijn hoofd naar links en rechts om de spanning te verlichten van een nacht lang in dezelfde houding liggen. Ik grijp naar mijn tandenborstel, doe er tandpasta op en begin mijn tanden te poetsen.
Mijn blik dwaalt naar de kleine foto die op de badkamerspiegel is geprikt. Het is een foto van Jedd, papa en mij, een paar jaar geleden genomen tijdens een zomerse barbecue. Ik houd een burger in mijn rechterhand, papa’s arm losjes om mijn schouders. De glimlach op mijn gezicht is het toppunt van ongemakkelijk zijn bij het maken van een foto.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was, maar eerlijk gezegd deed het me niets. Mijn moeder en ik kunnen simpelweg niet met elkaar overweg. Zij houdt van jurken, ik van hoodies. Zij van perfecte make-up, ik van de natuurlijke look. Zij van haarverlengingen en ik draag mijn haar religieus elke dag in een staart. Mijn moeder houdt van hakken, terwijl ik mijn converse koester.
Na een snelle douche loop ik loom naar mijn ladekast en trek mijn haar uit de handdoek. Ik begin het te föhnen, kijk zo nu en dan in de spiegel om er zeker van te zijn dat ik elk plukje meeneem.
Mijn ogen glijden langs mijn neus, die hoog is en afgerond met een knopvormig uiteinde. Mijn lippen zijn wat voller en van nature lichtroze. Een paar sproeten liggen verspreid over de brug van mijn neus en wangen – ik vind ze eigenlijk wel leuk. Ik voel me ongemakkelijk… misplaatst als mijn haar niet in een staart zit. Ik bijt op mijn onderlip, pak een elastiekje en bind mijn haar snel weer vast. Veel beter. Mijn kledingkeuze is zo’n beetje elke dag hetzelfde.
Hoodie, spijkerbroek en goeie ouwe converse.
Het bespaart ’s ochtends tijd en, misschien nog belangrijker, het is de definitie van comfort.
Wat kan een meisje zich nog meer wensen?
Ik spuit nog wat deodorant op, pak mijn schooltas en ga de deur uit. Ik ren de trap af, twee treden tegelijk, en hoor buiten Jedd’s oude auto tot leven komen – het teken dat hij klaar is om te vertrekken.
“Verdorie,” mompel ik, storm de keukendeur door. Ik grijp het laatste stuk toast dat er niet al te best uitziet.
“Het moet maar,” kreun ik, klem het brood tussen mijn tanden terwijl ik door de gang sprint en naar buiten ga. Met mijn vrije hand open ik het passagiersportier, wankelend door alles wat ik vasthoud. Ik glijd op de stoel, gooi mijn rugzak naast mijn voeten. Jedd zucht en slaat zijn hand theatraal tegen zijn voorhoofd.
“Goedemorgen, zonnestraaltje,” zeg ik, neem een hap van de toast en trek een gezicht vanwege de structuur. Ik kauw langzaam en ontwijk Jedd’s kritische blik.
“Bella, we hebben dit gesprek echt élke dag. Je moet eerder opstaan, ik kan niet nog een keer te laat komen op de universiteit.” Jedd spreekt me vermanend toe terwijl hij zijn ogen op de weg houdt en begint te rijden. Ik slik het brood weg en voel me een beetje schuldig.
“Sorry. Ik was gisteravond laat bezig met leren voor mijn wiskunde-examen,” vertel ik hem eerlijk. Uren heb ik zitten blokken en hopelijk gaat het zich uitbetalen.
“Maak je niet druk, Bells, je haalt je examens altijd met vlag en wimpel.” Jedd antwoordt en geeft me daarmee wat vertrouwen. Hij heeft deels gelijk – ik ben een echte streber en best trots op mijn cijfers. Elke avond na school studeer ik me suf, want eerlijk gezegd heb ik verder weinig te doen.
Ik ben niet bepaald een… sociaal vlindertje.
Ik houd afstand van bijna iedereen op school, gewoon omdat ik sociaal onhandig ben. Ik heb geen enkele vriend. Alleen al het idee vriendschappen te onderhouden bezorgt me zweterige handen en zorgen.
Wat als ik iets verkeerds zeg?
Wat als ze besluiten dat ze me toch niet mogen en me laten vallen?
Er zijn te veel risico’s verbonden aan vriendschappen, dus ontwijk ik iedereen. Ik ben degene die expres langer in het lokaal blijft zodat de gangen leeg zijn voordat ik naar het volgende lokaal ren.
Ik ben degene die altijd achterin de klas zit, de hele les oogcontact met de docent vermijdend… Ik denk dat 90% van de school mijn naam niet eens kent, de leraren inbegrepen.
Het gevoel van onbehagen groeit naarmate we dichterbij komen. Uiteindelijk remt Jedd af en stopt op onze vaste plek. Hij draait zich naar me toe en glimlacht.
“Succes met je examen, vergeet niet te ademen.” zegt hij voordat hij overbuigt en mijn haar door de war woelt. Ik kreun speels, sla zijn hand weg en graai naar mijn rugzak.
“Dank je, ik zie je na school,” glimlach ik, stap uit de auto. Voor ik vertrek, vernauw ik mijn ogen, wijs naar hem.
“Blijf uit de problemen.” waarschuw ik hem. Jedd antwoordt zoals hij dat al vier jaar doet. Het is ons dagelijks ritueel, een speciaal broeder-zus afscheid.
“Ik ben een engel, je hoeft je geen zorgen te maken. Doei Bells.” Hij zwaait naar me en rijdt weg. Ik kijk hoe zijn auto kleiner wordt tot hij niet meer te onderscheiden is. Ik zucht en draai me richting school, mezelf schrap zettend voor zes uur ongemakkelijk ongemak. Ik kijk naar voren en zie hoe groepen leerlingen lachend en pratend Heywood High binnenstromen.
Het duurt even, maar uiteindelijk verzamel ik de moed om naar het gebouw toe te lopen. Nog maar een jaartje en dan ben ik hier weg. Maar tot die tijd…
Daar gaan we weer, nog een eenzame dag om bij de ontelbare anderen op te tellen.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik baan me een weg door de menigte, terwijl ik mijn ogen strak op de vloer houd. Ik heb de route naar mijn kluisje praktisch uit mijn hoofd geleerd, zonder ook maar één keer mijn hoofd op te tillen om mijn omgeving te checken. Skills, toch?
Bliksemsnel verschijnen er ineens een paar felgekleurde sneakers in mijn gezichtsveld en ik stop abrupt om niet tegen ze aan te botsen.
"Ieuw, waarom loop je zo?" Een hoge stem vult de lucht en ik verstijf. Aarzelend kijk ik op en ontmoet de blik van iemand waarvan ik nooit had gedacht dat ik haar tegen het lijf zou lopen. Mijn ogen worden groot en ik begin onsamenhangende woorden te stotteren, terwijl ik al achteruit deins.
Dit kan niet waar zijn.
Ik weiger het te geloven.
Het is niemand minder dan Beatrice Walden.
Beatrice Walden kent het woord 'onpopulair' niet eens. Zolang ik haar ken, is ze altijd omringd door haar zogenaamde vriendinnen. Zij is het gemene meisje, de alfavrouw, de ultieme bitch van Heywood High. Ze is ook één van de hoogste leden van de 'Populars'. De sociale groep die door de gangen loopt alsof ze de hele school bezitten. De mensen die lachen, sneren en grappen maken over hun minder populaire medeleerlingen.
Ze brengt haar hand omhoog en haalt met een perfect verzorgde nagel door haar donkere lokken. Haar haar is altijd perfect gekruld, haar make-up smetteloos aangebracht. Als ze niet aan het snauwen of plagen is, zou je bijna zeggen dat Beatrice Walden knap is.
Haar glanzende lippen krullen omhoog als ze me opmerkt en ze slaakt een diepe zucht, alsof ik op dit moment de grootste last ter wereld voor haar ben.
"Kun je niet uitkijken waar je loopt? Het is niet zo moeilijk, kijk gewoon omhoog!" zegt ze streng, met een spottend toontje in haar stem. Ze kijkt me van top tot teen aan en ik voel mezelf in elkaar krimpen. Ik druk me tegen de muur, te verbluft om te spreken. Het voelt alsof mijn tong gegijzeld wordt, waardoor ik niet kan reageren of me kan verontschuldigen.
"Hallo? Ik praat tegen je. Ben je... stom of zo?" Beatrice bespot me, terwijl ze met één knie gebogen op haar plek blijft staan en me aanstaart, wachtend op een reactie. De meisjes aan weerszijden van haar vernauwen hun ogen en grijnzen gemeen. Ik voel mijn longen samenknijpen terwijl ik probeer mezelf bij elkaar te houden. Mijn handpalmen beginnen te zweten en ik voel mijn benen onder mijn gewicht trillen.
"Spreekt ze wel Engels? Hallooo."
Er wordt een hand voor mijn gezicht gezwaaid en alle drie barsten ze in lachen uit. Het galmt door de lucht en kaatst tegen de muren van de gang. Ik deins terug, mijn keel trekt samen tot ademhalen moeilijk wordt. Snel glip ik langs ze heen en dwing mijn benen om snel door de gang te gaan, met mijn hoofd omlaag. Mijn wangen gloeien van schaamte en ik wil dat de grond zich opent en me opslokt.
Rustig aan Bella. Het is nu voorbij.
De bel gaat luid en kondigt het begin van de schooldag aan. Ik kijk toe hoe de gangen langzaam leegstromen, groepen leerlingen verdwijnen. Ik bereik mijn kluisje en laat mezelf er met mijn rug tegenaan zakken, ogen dicht om even op adem te komen.
In, uit, adem. In, uit, adem.
Is het niet vreemd hoe iets normaals als ademen ineens zo moeilijk kan worden?
De gedachte dat ik niet zou kunnen ademen, dat mijn keel steeds verder dichtknijpt tot het voelt alsof ik naar een beetje zuurstof snak, jaagt me de stuipen op het lijf.
Dit zijn de momenten waarop ik wou dat ik iemand had die er altijd voor me was. Iemand om me te helpen als ik het nodig heb en die me steunt tegenover mensen als Beatrice Walden. Als kind heb ik altijd gehoopt op een tweelingbroer of -zus, zodat ik niet alleen zou zijn. Het idee om iemand te hebben op wie je kunt leunen, met wie je kunt praten, lachen en een band op kan bouwen, vult mijn ogen met nieuwe tranen. Wanneer papa of Jedd zich afvragen waarom ik geen vrienden heb, wuif ik het weg en doe ik alsof het me niets doet. De pijnlijke realiteit is dat ik me zo eenzaam voel.
Ik weet niet hoe ik dat moet veranderen.
*****
"Klas, leg je huiswerk op het bureau voordat je weggaat, dankjewel." De docent zegt het terwijl ze zich weer tot haar laptop wendt. Iedereen staat op, het geroezemoes zwelt aan. Engels zit er eindelijk op en ik moet nog door de gymles voordat de schooldag voorbij is.
Lichamelijke opvoeding is mijn minst favoriete vak.
Ik heb ongeveer het sporttalent van een slak.
Sport interesseert me niet, ik ben onhandig en ik schrik elke keer als er een bal op me af komt. De meeste gymlessen breng ik dagdromend door aan de rand van het voetbalveld. Staren naar de lucht en proberen vormen in de wolken te ontdekken is letterlijk een van mijn favoriete bezigheden. Ik hou ervan hoe de wolken elke minuut veranderen en langzaam een totaal andere vorm aannemen.
Soms wou ik dat ik dat ook kon... mezelf binnen enkele minuten veranderen tot een populair meisje met de beste vrienden om me heen.
Misschien zelfs verliefd worden op iemand?
Het is een beetje genant om toe te geven, maar ik, Bella Winters, heb in mijn zeventien jaar nog nooit een vriendje gehad. Tenzij het jongetje dat vroeger naast me woonde telt. Hij hield mijn hand vast voor ongeveer 1,5 seconden, tot hij besefte dat daten toch niks voor hem was.
Stil zucht ik, merkend dat het lokaal leeg is, voordat ik mijn rugzak pak en richting deur loop.
"Juffrouw Winters?" De docent houdt me tegen en ik draai me naar haar om, een beetje verbaasd dat ze mijn naam kent zonder haar presentielijst te checken.
"Ja?" antwoord ik zacht, mijn ogen nog steeds op de vloer gericht. "Je huiswerk alsjeblieft."
Ik knik en haal zonder iets te zeggen mijn huiswerk uit mijn tas om het op haar bureau te leggen.
Ik had het dezelfde dag nog afgemaakt als dat we het opkregen.
*****
"Meiden, raden wie? Ethan heeft me gisteravond gevraagd! Kun je het geloven?"
"Echt niet!"
"Oh mijn god, eindelijk!"
"Ethan heeft eindelijk ballen gekregen. Dat werd tijd ook."
Ik klem mijn sporttas tegen mijn borst en baan me een weg door de drukte in de kleedkamer van de meisjes. De helft van de meiden loopt in hun ondergoed rond, paraderend alsof het niets uitmaakt. Het geklets in de kleedkamer bezorgt me altijd koppijn als ik te lang luister, niet zo gek want het gaat altijd alleen maar over jongens.
Het laatste onderwerp: Ethan en Melissa.
Ethan was al maanden verliefd op Melissa, de aanvoerster van het meisjesvoetbalteam, voordat hij haar eindelijk vroeg. Blijkbaar vindt hun eerste date plaats op Melissa's zwembadfeestje dat ze dit weekend geeft.
Dat klinkt voor mij niet echt als een date...
Ik ben een hopeloze romanticus die eindeloze uren doorbrengt met het kijken naar stereotype liefdesfilms op Netflix. Elke keer weer als een stel uit elkaar gaat, jank ik als een baby, ook al voorspel ik het al vanaf het begin. Mijn ijs- of popcornbak eindigde altijd gemengd met mijn tranen... Bah.
Mijn idee van een eerste date zou iets intiems maar simpels zijn. Een kans voor jullie beiden om elkaar te leren kennen zonder de aanwezigheid van een heleboel anderen.
Iets rustigs en romantisch?
Misschien een restaurant.
Maar dan is er altijd de angst om als een uitgehongerd varken te eten voor je crush.
Ik bereik eindelijk de toilethokjes en stap de vrije binnen, waarbij ik de deur achter me op slot doe. Hier kleed ik me elke gymles om. Het is klein, krap en ruikt niet lekker, maar het is uit het zicht en ik kies dat op elke dag boven het feit dat iedereen mijn SpongeBob SquarePants-onderbroek ziet. Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik ook de bijpassende bh aan heb.
Ik kleed me snel om in mijn gymkleren, een felrood shirt met de woorden HEYWOOD HIGH op de rug in grote witte letters. Ik heb bewust een maat gekozen die twee maten groter is, want het idee om het kleine beetje vorm dat ik heb te laten zien, spreekt me niet aan.
Daaronder draag ik rood-wit gestreepte shorts, compleet met witte sokken en mijn vertrouwde oude Converse. De hele school lijkt in onze gymkleren eigenlijk op de menselijke versie van Waar is Wally.
"Meiden, opstellen alsjeblieft!" roept mevrouw Hollins luid, terwijl ze probeert de aandacht van de klas te krijgen. Iedereen slentert loom naar haar toe, al pratend verder. Mevrouw Hollins slaakt een geïrriteerde zucht en rolt met haar ogen. Ik zie hoe ze het fluitje naar haar lippen brengt en erin blaast. De schelle toon van het fluitje overvalt me en ik trek een pijnlijke grimas terwijl ik mijn oren bedek met mijn handen.
"Meiden, ik wil jullie NU in de rij!" gilt mevrouw Hollins, terwijl ze kinderachtig met haar voet op het gras stampt. Ze verlangde naar de aandacht en het respect van de leerlingen door zich nonchalant op te stellen maar momenten als deze bewezen het tegenovergestelde.
Uiteindelijk wordt er een rij gevormd en sluit ik achteraan aan, op gepaste afstand van de twee giechelende meisjes aan het eind. Mevrouw Hollins’ ogen glijden over elke leerling totdat ze bij mij blijven hangen.
"Jij daar!" Ze wijst naar me, waardoor mijn hart sneller begint te kloppen. Ik steek mijn hand halfslachtig op en voel me ongelofelijk ongemakkelijk. Ze fronst lichtjes voordat ze verder gaat —
"Haal de voetballen van de klas, schiet op."
Ze gooit de gymzaal-sleutels naar me toe en ze landen in een hoopje op de grond voor mijn voeten. Ik kijk er alleen maar naar en staar.
"Je had ze eigenlijk moeten vangen," zucht mevrouw Hollins, terwijl ze haar hoofd schudt. Ik bijt hard op mijn wang, buk om de sleutels op te rapen.
"Wist je het niet? Ze is stom," vult Beatrice’s stem de stilte en verschillende mensen barsten in lachen uit. Mijn wangen gloeien van schaamte en ik ontwijk oogcontact. Ik klem de sleutels stevig in mijn hand, voel het koude metaal in mijn palm snijden en draai me vervolgens om richting de materiaalruimte waar de voetballen liggen opgeslagen.
"Stil zijn, klas!"
Mijn passen versnellen en ik sluit mijn ogen even, adem langzaam in en weer uit. Eindelijk bereik ik de materiaalruimte en probeer de eerste sleutel in het slot, geen succes. Er zijn ongeveer tien verschillende sleutels en ik kijk ernaar voordat ik zwaar zucht. Het duurt even voor ik de juiste vind, maar als het lukt, glimlach ik en trek de deur open voordat ik naar binnen stap. De kamer is donker, met alleen een streepje zonlicht dat door de deur naar binnen gluurt. Veel helpt het niet.
"Verdorie," mompel ik, terwijl ik mijn handen voor me uit steek om mezelf tegen te houden bij een val. Ik kan hier nauwelijks vormen onderscheiden, dus wat voor hoop heb ik om de voetballen te vinden?
"Wil je wat hulp?"
Een stem laat me schrikken van achteren en ik mis mijn evenwicht doordat ik op iets hards stap, waardoor ik naar voren tuimel. Ik gil als ik de grond raak en pijnlijk op mijn zij land. Ik trek een grimas en voel om me heen, grijp een metalen staaf onder me die in mijn rug prikte. Pijn schiet door mijn lijf en ik klem mijn kaken op elkaar, de frustratie begint toe te nemen.
"Stomme idioot van een leraar!" vloek ik op mevrouw Hollins, terwijl ik de tranen van de plotselinge pijn wegknipper.
"Gaat het?" klinkt een diepe stem en ik verstijf meteen, me realiserend dat ik niet alleen ben.
"Hallo?"
De stem klinkt opnieuw. Ik kan vaag zijn silhouet onderscheiden, lang met brede schouders.
"Hallo," piep ik zachtjes, mijn stem timide. Ik hoor hem naar me toe lopen, de schaduw van zijn uitgestrekte hand op een paar centimeter van mijn gezicht. Ik staar ernaar, voel hoe een blos omhoog kruipt langs mijn nek en wangen.
"Pak mijn hand maar, ik bijt niet."
Ik knik in het donker, voordat ik me realiseer dat hij dat waarschijnlijk niet kan zien. Urgh Bella Winters, sukkel. Mijn kleine hand reikt onzeker uit tot hij de zijne ontmoet en ik voel zijn vingers stevig om de mijne sluiten, me zachtjes omhoog trekkend. Ik trek een grimas, kreun zachtjes door de pijn die weer opvlamt in mijn zij.
"Ben je gewond?" vraagt hij, zijn stem laag en hees. Hij klinkt alsof hij net uit een dutje komt en elke keer dat hij praat, schieten mijn zenuwen omhoog.
"J-ja, ik bedoel nee hoor, het maakt niet uit." fluister ik, mijn stem trillend. Ik heb de hele dag nog niet zoveel woorden gesproken en het voelt vreemd. Ik merk dat hij mijn hand nog steeds niet heeft losgelaten, ook al sta ik stevig op mijn benen. Mijn handpalmen beginnen klam te worden dus ik trek mijn hand snel terug voordat hij het merkt.
"Je klinkt niet erg overtuigend, maar oké."
"Dank je," zeg ik zachtjes, ik durf niet naar zijn gezicht op te kijken, ook al zou ik het in het donker toch niet kunnen onderscheiden.
"Geen probleem. Probeer de deur een beetje open te laten zodat het licht naar binnen kan schijnen." Mystery Boy grinnikt zachtjes, zijn gelach bezorgt me kippenvel op mijn armen.
"Dat was waarschijnlijk makkelijker geweest." antwoord ik, nerveus mee lachend.
"Ik gok dat je bij mevrouw Hollins’ klas hoort?" vraagt hij, terwijl hij me de gevreesde tas met voetballen overhandigt. Ik pak ze aan, klem ze tegen mijn borst.
"Ja, dat klopt, dank je wel."
Er valt een korte stilte tussen ons voordat hij zijn keel schraapt. Ik zie vaag zijn schaduw verder bij me vandaan bewegen, richting de deur.
"Tot ziens, Onhandige."
Zijn woorden dragen een glimlach met zich mee, waardoor de hoeken van mijn lippen omhoog trekken. Ik vang nog net een glimp op van zijn rug als de deur opengaat.
Donker haar en brede schouders.
Als ik weer alleen ben, adem ik diep uit, mijn zenuwen zakken langzaam weer. Een simpele interactie doet me al zweten van de zenuwen en de zorgen. Terwijl ik de materiaalruimte verlaat, speur ik de omgeving af om de identiteit van Mystery Boy te achterhalen, maar het is al te laat... hij is al weg.
Veeg omhoog om door te gaan