
Beschrijving
Bella Winters is zeventien jaar oud, heeft weinig zelfvertrouwen en wordt dagelijks beheerst door haar angst. Bella wil op school het liefst onopgemerkt blijven, maar krijgt juist de aandacht van de populairste pestkop van de school en de schoolhartenbreker, Brody Baxter. Een hartverwarmend verhaal waarin Bella Winters liefdesverdriet doormaakt dat haar op een reis van zelfliefde en zelfvertrouwen stuurt.
Hoofdstuk 1
Jun 22, 2025
“Bella Winters, waag het niet dat ik daar naar binnen moet komen!” Mijn oudere broer Jedd bonkt op mijn slaapkamerdeur – het is inmiddels zijn dagelijkse routine geworden. Ik trek het warme dekbed over mijn gezicht en zak weer weg in droomland.
“Bella!” waarschuwt hij door de kier van de deur en ik zucht, voel hoe ik dieper uit mijn slaap getrokken word en verder wegzak in de grimmige realiteit van mijn leven. Ik ben geen ochtendmens… Helemaal niet zelfs.
“Laat me met rust, Jedd!” mompel ik slaperig, mijn stem schor. Ik hoor hem zuchten achter de deur en zijn voetstappen verdwijnen.
“Als je over twintig minuten niet op bent, trap ik je deur in, Bella!”
“Rustig maar, opa, ik kom er al aan!” roep ik terug terwijl ik het dekbed van me af gooi en kreun door de plotselinge kou die mijn warme, slaperige lichaam raakt. Ik hoor Jedd buiten mijn slaapkamer iets mompelen over lastige pubers en ik rol met mijn ogen. Hij is twintig, drie jaar ouder dan ik, maar hij doet alsof het leeftijdsverschil jaren bedraagt.
Ik haal mijn haar uit de staart en loop naar de badkamer, duw de deur open. De lokken vallen over mijn rug en kietelen mijn blote huid. Ik draai mijn hoofd naar links en rechts om de spanning te verlichten van een nacht lang in dezelfde houding liggen. Ik grijp naar mijn tandenborstel, doe er tandpasta op en begin mijn tanden te poetsen.
Mijn blik dwaalt naar de kleine foto die op de badkamerspiegel is geprikt. Het is een foto van Jedd, papa en mij, een paar jaar geleden genomen tijdens een zomerse barbecue. Ik houd een burger in mijn rechterhand, papa’s arm losjes om mijn schouders. De glimlach op mijn gezicht is het toppunt van ongemakkelijk zijn bij het maken van een foto.
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik vijf was, maar eerlijk gezegd deed het me niets. Mijn moeder en ik kunnen simpelweg niet met elkaar overweg. Zij houdt van jurken, ik van hoodies. Zij van perfecte make-up, ik van de natuurlijke look. Zij van haarverlengingen en ik draag mijn haar religieus elke dag in een staart. Mijn moeder houdt van hakken, terwijl ik mijn converse koester.
Na een snelle douche loop ik loom naar mijn ladekast en trek mijn haar uit de handdoek. Ik begin het te föhnen, kijk zo nu en dan in de spiegel om er zeker van te zijn dat ik elk plukje meeneem.
Mijn ogen glijden langs mijn neus, die hoog is en afgerond met een knopvormig uiteinde. Mijn lippen zijn wat voller en van nature lichtroze. Een paar sproeten liggen verspreid over de brug van mijn neus en wangen – ik vind ze eigenlijk wel leuk. Ik voel me ongemakkelijk… misplaatst als mijn haar niet in een staart zit. Ik bijt op mijn onderlip, pak een elastiekje en bind mijn haar snel weer vast. Veel beter. Mijn kledingkeuze is zo’n beetje elke dag hetzelfde.
Hoodie, spijkerbroek en goeie ouwe converse.
Het bespaart ’s ochtends tijd en, misschien nog belangrijker, het is de definitie van comfort.
Wat kan een meisje zich nog meer wensen?
Ik spuit nog wat deodorant op, pak mijn schooltas en ga de deur uit. Ik ren de trap af, twee treden tegelijk, en hoor buiten Jedd’s oude auto tot leven komen – het teken dat hij klaar is om te vertrekken.
“Verdorie,” mompel ik, storm de keukendeur door. Ik grijp het laatste stuk toast dat er niet al te best uitziet.
“Het moet maar,” kreun ik, klem het brood tussen mijn tanden terwijl ik door de gang sprint en naar buiten ga. Met mijn vrije hand open ik het passagiersportier, wankelend door alles wat ik vasthoud. Ik glijd op de stoel, gooi mijn rugzak naast mijn voeten. Jedd zucht en slaat zijn hand theatraal tegen zijn voorhoofd.
“Goedemorgen, zonnestraaltje,” zeg ik, neem een hap van de toast en trek een gezicht vanwege de structuur. Ik kauw langzaam en ontwijk Jedd’s kritische blik.
“Bella, we hebben dit gesprek echt élke dag. Je moet eerder opstaan, ik kan niet nog een keer te laat komen op de universiteit.” Jedd spreekt me vermanend toe terwijl hij zijn ogen op de weg houdt en begint te rijden. Ik slik het brood weg en voel me een beetje schuldig.
“Sorry. Ik was gisteravond laat bezig met leren voor mijn wiskunde-examen,” vertel ik hem eerlijk. Uren heb ik zitten blokken en hopelijk gaat het zich uitbetalen.
“Maak je niet druk, Bells, je haalt je examens altijd met vlag en wimpel.” Jedd antwoordt en geeft me daarmee wat vertrouwen. Hij heeft deels gelijk – ik ben een echte streber en best trots op mijn cijfers. Elke avond na school studeer ik me suf, want eerlijk gezegd heb ik verder weinig te doen.
Ik ben niet bepaald een… sociaal vlindertje.
Ik houd afstand van bijna iedereen op school, gewoon omdat ik sociaal onhandig ben. Ik heb geen enkele vriend. Alleen al het idee vriendschappen te onderhouden bezorgt me zweterige handen en zorgen.
Wat als ik iets verkeerds zeg?
Wat als ze besluiten dat ze me toch niet mogen en me laten vallen?
Er zijn te veel risico’s verbonden aan vriendschappen, dus ontwijk ik iedereen. Ik ben degene die expres langer in het lokaal blijft zodat de gangen leeg zijn voordat ik naar het volgende lokaal ren.
Ik ben degene die altijd achterin de klas zit, de hele les oogcontact met de docent vermijdend… Ik denk dat 90% van de school mijn naam niet eens kent, de leraren inbegrepen.
Het gevoel van onbehagen groeit naarmate we dichterbij komen. Uiteindelijk remt Jedd af en stopt op onze vaste plek. Hij draait zich naar me toe en glimlacht.
“Succes met je examen, vergeet niet te ademen.” zegt hij voordat hij overbuigt en mijn haar door de war woelt. Ik kreun speels, sla zijn hand weg en graai naar mijn rugzak.
“Dank je, ik zie je na school,” glimlach ik, stap uit de auto. Voor ik vertrek, vernauw ik mijn ogen, wijs naar hem.
“Blijf uit de problemen.” waarschuw ik hem. Jedd antwoordt zoals hij dat al vier jaar doet. Het is ons dagelijks ritueel, een speciaal broeder-zus afscheid.
“Ik ben een engel, je hoeft je geen zorgen te maken. Doei Bells.” Hij zwaait naar me en rijdt weg. Ik kijk hoe zijn auto kleiner wordt tot hij niet meer te onderscheiden is. Ik zucht en draai me richting school, mezelf schrap zettend voor zes uur ongemakkelijk ongemak. Ik kijk naar voren en zie hoe groepen leerlingen lachend en pratend Heywood High binnenstromen.
Het duurt even, maar uiteindelijk verzamel ik de moed om naar het gebouw toe te lopen. Nog maar een jaartje en dan ben ik hier weg. Maar tot die tijd…
Daar gaan we weer, nog een eenzame dag om bij de ontelbare anderen op te tellen.

His Blonde Little Secret
64 Hoofdstukken
64
Inhoud

Opslaan

My Passion
Copyright © 2026 Passion
XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101