Ik baan me een weg door de menigte, terwijl ik mijn ogen strak op de vloer houd. Ik heb de route naar mijn kluisje praktisch uit mijn hoofd geleerd, zonder ook maar één keer mijn hoofd op te tillen om mijn omgeving te checken. Skills, toch?
Bliksemsnel verschijnen er ineens een paar felgekleurde sneakers in mijn gezichtsveld en ik stop abrupt om niet tegen ze aan te botsen.
"Ieuw, waarom loop je zo?" Een hoge stem vult de lucht en ik verstijf. Aarzelend kijk ik op en ontmoet de blik van iemand waarvan ik nooit had gedacht dat ik haar tegen het lijf zou lopen. Mijn ogen worden groot en ik begin onsamenhangende woorden te stotteren, terwijl ik al achteruit deins.
Dit kan niet waar zijn.
Ik weiger het te geloven.
Het is niemand minder dan Beatrice Walden.
Beatrice Walden kent het woord 'onpopulair' niet eens. Zolang ik haar ken, is ze altijd omringd door haar zogenaamde vriendinnen. Zij is het gemene meisje, de alfavrouw, de ultieme bitch van Heywood High. Ze is ook één van de hoogste leden van de 'Populars'. De sociale groep die door de gangen loopt alsof ze de hele school bezitten. De mensen die lachen, sneren en grappen maken over hun minder populaire medeleerlingen.
Ze brengt haar hand omhoog en haalt met een perfect verzorgde nagel door haar donkere lokken. Haar haar is altijd perfect gekruld, haar make-up smetteloos aangebracht. Als ze niet aan het snauwen of plagen is, zou je bijna zeggen dat Beatrice Walden knap is.
Haar glanzende lippen krullen omhoog als ze me opmerkt en ze slaakt een diepe zucht, alsof ik op dit moment de grootste last ter wereld voor haar ben.
"Kun je niet uitkijken waar je loopt? Het is niet zo moeilijk, kijk gewoon omhoog!" zegt ze streng, met een spottend toontje in haar stem. Ze kijkt me van top tot teen aan en ik voel mezelf in elkaar krimpen. Ik druk me tegen de muur, te verbluft om te spreken. Het voelt alsof mijn tong gegijzeld wordt, waardoor ik niet kan reageren of me kan verontschuldigen.
"Hallo? Ik praat tegen je. Ben je... stom of zo?" Beatrice bespot me, terwijl ze met één knie gebogen op haar plek blijft staan en me aanstaart, wachtend op een reactie. De meisjes aan weerszijden van haar vernauwen hun ogen en grijnzen gemeen. Ik voel mijn longen samenknijpen terwijl ik probeer mezelf bij elkaar te houden. Mijn handpalmen beginnen te zweten en ik voel mijn benen onder mijn gewicht trillen.
"Spreekt ze wel Engels? Hallooo."
Er wordt een hand voor mijn gezicht gezwaaid en alle drie barsten ze in lachen uit. Het galmt door de lucht en kaatst tegen de muren van de gang. Ik deins terug, mijn keel trekt samen tot ademhalen moeilijk wordt. Snel glip ik langs ze heen en dwing mijn benen om snel door de gang te gaan, met mijn hoofd omlaag. Mijn wangen gloeien van schaamte en ik wil dat de grond zich opent en me opslokt.
Rustig aan Bella. Het is nu voorbij.
De bel gaat luid en kondigt het begin van de schooldag aan. Ik kijk toe hoe de gangen langzaam leegstromen, groepen leerlingen verdwijnen. Ik bereik mijn kluisje en laat mezelf er met mijn rug tegenaan zakken, ogen dicht om even op adem te komen.
In, uit, adem. In, uit, adem.
Is het niet vreemd hoe iets normaals als ademen ineens zo moeilijk kan worden?
De gedachte dat ik niet zou kunnen ademen, dat mijn keel steeds verder dichtknijpt tot het voelt alsof ik naar een beetje zuurstof snak, jaagt me de stuipen op het lijf.
Dit zijn de momenten waarop ik wou dat ik iemand had die er altijd voor me was. Iemand om me te helpen als ik het nodig heb en die me steunt tegenover mensen als Beatrice Walden. Als kind heb ik altijd gehoopt op een tweelingbroer of -zus, zodat ik niet alleen zou zijn. Het idee om iemand te hebben op wie je kunt leunen, met wie je kunt praten, lachen en een band op kan bouwen, vult mijn ogen met nieuwe tranen. Wanneer papa of Jedd zich afvragen waarom ik geen vrienden heb, wuif ik het weg en doe ik alsof het me niets doet. De pijnlijke realiteit is dat ik me zo eenzaam voel.
Ik weet niet hoe ik dat moet veranderen.
*****
"Klas, leg je huiswerk op het bureau voordat je weggaat, dankjewel." De docent zegt het terwijl ze zich weer tot haar laptop wendt. Iedereen staat op, het geroezemoes zwelt aan. Engels zit er eindelijk op en ik moet nog door de gymles voordat de schooldag voorbij is.
Lichamelijke opvoeding is mijn minst favoriete vak.
Ik heb ongeveer het sporttalent van een slak.
Sport interesseert me niet, ik ben onhandig en ik schrik elke keer als er een bal op me af komt. De meeste gymlessen breng ik dagdromend door aan de rand van het voetbalveld. Staren naar de lucht en proberen vormen in de wolken te ontdekken is letterlijk een van mijn favoriete bezigheden. Ik hou ervan hoe de wolken elke minuut veranderen en langzaam een totaal andere vorm aannemen.
Soms wou ik dat ik dat ook kon... mezelf binnen enkele minuten veranderen tot een populair meisje met de beste vrienden om me heen.
Misschien zelfs verliefd worden op iemand?
Het is een beetje genant om toe te geven, maar ik, Bella Winters, heb in mijn zeventien jaar nog nooit een vriendje gehad. Tenzij het jongetje dat vroeger naast me woonde telt. Hij hield mijn hand vast voor ongeveer 1,5 seconden, tot hij besefte dat daten toch niks voor hem was.
Stil zucht ik, merkend dat het lokaal leeg is, voordat ik mijn rugzak pak en richting deur loop.
"Juffrouw Winters?" De docent houdt me tegen en ik draai me naar haar om, een beetje verbaasd dat ze mijn naam kent zonder haar presentielijst te checken.
"Ja?" antwoord ik zacht, mijn ogen nog steeds op de vloer gericht. "Je huiswerk alsjeblieft."
Ik knik en haal zonder iets te zeggen mijn huiswerk uit mijn tas om het op haar bureau te leggen.
Ik had het dezelfde dag nog afgemaakt als dat we het opkregen.
*****
"Meiden, raden wie? Ethan heeft me gisteravond gevraagd! Kun je het geloven?"
"Echt niet!"
"Oh mijn god, eindelijk!"
"Ethan heeft eindelijk ballen gekregen. Dat werd tijd ook."
Ik klem mijn sporttas tegen mijn borst en baan me een weg door de drukte in de kleedkamer van de meisjes. De helft van de meiden loopt in hun ondergoed rond, paraderend alsof het niets uitmaakt. Het geklets in de kleedkamer bezorgt me altijd koppijn als ik te lang luister, niet zo gek want het gaat altijd alleen maar over jongens.
Het laatste onderwerp: Ethan en Melissa.
Ethan was al maanden verliefd op Melissa, de aanvoerster van het meisjesvoetbalteam, voordat hij haar eindelijk vroeg. Blijkbaar vindt hun eerste date plaats op Melissa's zwembadfeestje dat ze dit weekend geeft.
Dat klinkt voor mij niet echt als een date...
Ik ben een hopeloze romanticus die eindeloze uren doorbrengt met het kijken naar stereotype liefdesfilms op Netflix. Elke keer weer als een stel uit elkaar gaat, jank ik als een baby, ook al voorspel ik het al vanaf het begin. Mijn ijs- of popcornbak eindigde altijd gemengd met mijn tranen... Bah.
Mijn idee van een eerste date zou iets intiems maar simpels zijn. Een kans voor jullie beiden om elkaar te leren kennen zonder de aanwezigheid van een heleboel anderen.
Iets rustigs en romantisch?
Misschien een restaurant.
Maar dan is er altijd de angst om als een uitgehongerd varken te eten voor je crush.
Ik bereik eindelijk de toilethokjes en stap de vrije binnen, waarbij ik de deur achter me op slot doe. Hier kleed ik me elke gymles om. Het is klein, krap en ruikt niet lekker, maar het is uit het zicht en ik kies dat op elke dag boven het feit dat iedereen mijn SpongeBob SquarePants-onderbroek ziet. Tot mijn schaamte moet ik toegeven dat ik ook de bijpassende bh aan heb.
Ik kleed me snel om in mijn gymkleren, een felrood shirt met de woorden HEYWOOD HIGH op de rug in grote witte letters. Ik heb bewust een maat gekozen die twee maten groter is, want het idee om het kleine beetje vorm dat ik heb te laten zien, spreekt me niet aan.
Daaronder draag ik rood-wit gestreepte shorts, compleet met witte sokken en mijn vertrouwde oude Converse. De hele school lijkt in onze gymkleren eigenlijk op de menselijke versie van Waar is Wally.
"Meiden, opstellen alsjeblieft!" roept mevrouw Hollins luid, terwijl ze probeert de aandacht van de klas te krijgen. Iedereen slentert loom naar haar toe, al pratend verder. Mevrouw Hollins slaakt een geΓ―rriteerde zucht en rolt met haar ogen. Ik zie hoe ze het fluitje naar haar lippen brengt en erin blaast. De schelle toon van het fluitje overvalt me en ik trek een pijnlijke grimas terwijl ik mijn oren bedek met mijn handen.
"Meiden, ik wil jullie NU in de rij!" gilt mevrouw Hollins, terwijl ze kinderachtig met haar voet op het gras stampt. Ze verlangde naar de aandacht en het respect van de leerlingen door zich nonchalant op te stellen maar momenten als deze bewezen het tegenovergestelde.
Uiteindelijk wordt er een rij gevormd en sluit ik achteraan aan, op gepaste afstand van de twee giechelende meisjes aan het eind. Mevrouw Hollinsβ ogen glijden over elke leerling totdat ze bij mij blijven hangen.
"Jij daar!" Ze wijst naar me, waardoor mijn hart sneller begint te kloppen. Ik steek mijn hand halfslachtig op en voel me ongelofelijk ongemakkelijk. Ze fronst lichtjes voordat ze verder gaat β
"Haal de voetballen van de klas, schiet op."
Ze gooit de gymzaal-sleutels naar me toe en ze landen in een hoopje op de grond voor mijn voeten. Ik kijk er alleen maar naar en staar.
"Je had ze eigenlijk moeten vangen," zucht mevrouw Hollins, terwijl ze haar hoofd schudt. Ik bijt hard op mijn wang, buk om de sleutels op te rapen.
"Wist je het niet? Ze is stom," vult Beatriceβs stem de stilte en verschillende mensen barsten in lachen uit. Mijn wangen gloeien van schaamte en ik ontwijk oogcontact. Ik klem de sleutels stevig in mijn hand, voel het koude metaal in mijn palm snijden en draai me vervolgens om richting de materiaalruimte waar de voetballen liggen opgeslagen.
"Stil zijn, klas!"
Mijn passen versnellen en ik sluit mijn ogen even, adem langzaam in en weer uit. Eindelijk bereik ik de materiaalruimte en probeer de eerste sleutel in het slot, geen succes. Er zijn ongeveer tien verschillende sleutels en ik kijk ernaar voordat ik zwaar zucht. Het duurt even voor ik de juiste vind, maar als het lukt, glimlach ik en trek de deur open voordat ik naar binnen stap. De kamer is donker, met alleen een streepje zonlicht dat door de deur naar binnen gluurt. Veel helpt het niet.
"Verdorie," mompel ik, terwijl ik mijn handen voor me uit steek om mezelf tegen te houden bij een val. Ik kan hier nauwelijks vormen onderscheiden, dus wat voor hoop heb ik om de voetballen te vinden?
"Wil je wat hulp?"
Een stem laat me schrikken van achteren en ik mis mijn evenwicht doordat ik op iets hards stap, waardoor ik naar voren tuimel. Ik gil als ik de grond raak en pijnlijk op mijn zij land. Ik trek een grimas en voel om me heen, grijp een metalen staaf onder me die in mijn rug prikte. Pijn schiet door mijn lijf en ik klem mijn kaken op elkaar, de frustratie begint toe te nemen.
"Stomme idioot van een leraar!" vloek ik op mevrouw Hollins, terwijl ik de tranen van de plotselinge pijn wegknipper.
"Gaat het?" klinkt een diepe stem en ik verstijf meteen, me realiserend dat ik niet alleen ben.
"Hallo?"
De stem klinkt opnieuw. Ik kan vaag zijn silhouet onderscheiden, lang met brede schouders.
"Hallo," piep ik zachtjes, mijn stem timide. Ik hoor hem naar me toe lopen, de schaduw van zijn uitgestrekte hand op een paar centimeter van mijn gezicht. Ik staar ernaar, voel hoe een blos omhoog kruipt langs mijn nek en wangen.
"Pak mijn hand maar, ik bijt niet."
Ik knik in het donker, voordat ik me realiseer dat hij dat waarschijnlijk niet kan zien. Urgh Bella Winters, sukkel. Mijn kleine hand reikt onzeker uit tot hij de zijne ontmoet en ik voel zijn vingers stevig om de mijne sluiten, me zachtjes omhoog trekkend. Ik trek een grimas, kreun zachtjes door de pijn die weer opvlamt in mijn zij.
"Ben je gewond?" vraagt hij, zijn stem laag en hees. Hij klinkt alsof hij net uit een dutje komt en elke keer dat hij praat, schieten mijn zenuwen omhoog.
"J-ja, ik bedoel nee hoor, het maakt niet uit." fluister ik, mijn stem trillend. Ik heb de hele dag nog niet zoveel woorden gesproken en het voelt vreemd. Ik merk dat hij mijn hand nog steeds niet heeft losgelaten, ook al sta ik stevig op mijn benen. Mijn handpalmen beginnen klam te worden dus ik trek mijn hand snel terug voordat hij het merkt.
"Je klinkt niet erg overtuigend, maar okΓ©."
"Dank je," zeg ik zachtjes, ik durf niet naar zijn gezicht op te kijken, ook al zou ik het in het donker toch niet kunnen onderscheiden.
"Geen probleem. Probeer de deur een beetje open te laten zodat het licht naar binnen kan schijnen." Mystery Boy grinnikt zachtjes, zijn gelach bezorgt me kippenvel op mijn armen.
"Dat was waarschijnlijk makkelijker geweest." antwoord ik, nerveus mee lachend.
"Ik gok dat je bij mevrouw Hollinsβ klas hoort?" vraagt hij, terwijl hij me de gevreesde tas met voetballen overhandigt. Ik pak ze aan, klem ze tegen mijn borst.
"Ja, dat klopt, dank je wel."
Er valt een korte stilte tussen ons voordat hij zijn keel schraapt. Ik zie vaag zijn schaduw verder bij me vandaan bewegen, richting de deur.
"Tot ziens, Onhandige."
Zijn woorden dragen een glimlach met zich mee, waardoor de hoeken van mijn lippen omhoog trekken. Ik vang nog net een glimp op van zijn rug als de deur opengaat.
Donker haar en brede schouders.
Als ik weer alleen ben, adem ik diep uit, mijn zenuwen zakken langzaam weer. Een simpele interactie doet me al zweten van de zenuwen en de zorgen. Terwijl ik de materiaalruimte verlaat, speur ik de omgeving af om de identiteit van Mystery Boy te achterhalen, maar het is al te laat... hij is al weg.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik blaas krachtig uit, terwijl ik probeer een losse haarlok uit mijn paardenstaart weg te blazen. Het dragen van de tas met voetballen is waarschijnlijk de meeste lichaamsbeweging die ik in een jaar heb gehad.
"Schiet op, Winters!" schreeuwt mevrouw Hollins, haar irritante stem zweeft door de lucht. Ik rol met mijn ogen, wetende dat ze me vanaf deze afstand toch niet kan zien.
"Schiet op, Winters! Doe dit, Winters!" mompel ik tegen mezelf, terwijl ik mevrouw Hollins nadoe. Ik geef het op om de tas te dragen en gooi hem in plaats daarvan op de grond, waarna ik hem aan het handvat achter me aan sleep. Ik ben niet bepaald het langste of sterkste meisje in mijn gymklas.
Ik sleep de tas tot naast mevrouw Hollins en neem weer mijn plek in de rij in. Ze begint de meisjes toe te spreken over een voetbaltoernooi, dus ik dwaal af en negeer haar. Mijn gedachten gaan terug naar Mystery Boy en ik draai me een beetje om, loerend naar de jongensklas die aan de andere kant van het veld aan het oefenen is.
Vanaf deze afstand kan ik niets onderscheiden behalve hun haarkleur. Meer dan de helft van de jongens die rondrennen heeft donker haar β mislukt. Ik zucht diep, geef het op en draai me weer om naar mevrouw Hollins, die me vanaf de zijkant met een norse blik aankijkt.
"Winters! Je zit bij Beatrice in het team," schreeuwt ze naar me toe en meteen voel ik mijn longen zich samenknijpen en mijn ademhaling oppervlakkig worden. Ik blijf als aan de grond genageld staan, als een hert dat in de koplampen staart.
"Winters, nu bewegen!" roept coach Hollins naar me, terwijl ze op haar fluitje blaast om me uit mijn kleine roes te halen. Meteen haast ik me naar Beatrice's team, die me allemaal woedend aankijken. Als blikken konden doden, lag ik nu zes voet onder de grond begraven.
Beatrice's hand schiet uit, grijpt stevig mijn elleboog en ik stop, bevroren op mijn plek. De aanraking van haar huid maakt me misselijk. Ze leunt naar me toe tot ik haar hete adem tegen mijn oor voel terwijl ze spreekt.
"Blijf uit mijn buurt, stomme."
Haar toon is dreigend, laag en venijnig.
Mijn ogen worden groot en ik knik, om te laten weten dat ik het begrijp. Beatrice laat mijn elleboog los en ik houd hem beschermend tegen mijn borst terwijl ik snel van haar wegloop. Ik ga helemaal achteraan staan, uit het zicht. Het bekende gevoel van mijn longen die zich samenknijpen vult mijn borst en ik sluit mijn ogen, mezelf dwingend om rustig te worden. Ik mag geen paniekaanval krijgen...
Niet nu. Niet hier.
Ik snap niet waarom Beatrice en haar vriendinnen me zo hard aanpakken omdat ik gewoon tegen ze aan botste. Dat is het trieste aan pestkoppen: ze hebben geen excuus nodig. Ze jagen op de kwetsbaren, de verlegenen, en helaas ben ik een van de makkelijkste doelwitten.
Ik kijk op en zie Beatrice en haar vriendin me vanuit hun lange wimpers aankijken. Beatrice's ogen schitteren van plezier als ze de angst in mijn ogen ziet. Ik doe een stap achteruit en ze laat een verstikte lach horen, waarna ze haar vinger opsteekt en die langs haar keel trekt. Haar vriendin ziet hoe ik geschrokken achteruit deins en schiet in de lach, dubbelgevouwen om mijn reactie.
Ik voel mijn maag in duizend knopen trekken en het enige stukje toast dat ik heb gegeten dreigt weer naar boven te komen. Ik draai me van hen af, tranen prikken achter mijn ogen. Ik haat het om mijn kwetsbaarheid te tonen aan mensen zoals Beatrice, maar ik kan het niet helpen. Ik wil sterk zijn, maar hoe kom je op tegen iemand als Beatrice Walden?
Een idee schiet me te binnen en ik grijp snel naar mijn buik, terwijl ik mijn best doe om te lijken alsof ik ondraaglijke pijn heb. Ik strompel naar coach Hollins, mijn gezicht vertrokken van zogenaamd pijn.
"Mevrouw Hollins? Ik voel me niet zo lekker," kreun ik, terwijl ik mijn ogen dichtknijp en hoop dat ze me een vrij uur geeft of naar de verpleegster stuurt.
"Wat is er aan de hand, Winters?" zucht coach Hollins. Ik open mijn ogen en geef haar mijn beste gekwelde blik.
"Ik voel me ziek, echt ziek." antwoord ik zacht, wat dankzij Beatrice en haar vriendinnen niet eens een leugen is. Coach Hollins bekijkt me aandachtig, haar ogen glijden van boven naar beneden over mijn lichaam.
"Je lijkt me prima."
"Ik voel me echt niet goed, coach," kreun ik harder, terwijl ik mijn buik stevig vastpak. Ik kijk stiekem naar haar gezicht, maar ze lijkt totaal niet overtuigd.
Dit is het, Bella... wanhopige tijden vragen om wanhopige maatregelen.
"Ik heb hele erge menstruatiepijn. Als ik niet ga liggen, bloed ik alles onder. Het lijkt dan net een misdaadscène uit een horrorfilm." Overdrijf ik. Er schiet een blik van afschuw over haar gezicht en ze doet zelfs een stap achteruit, alsof mijn menstruatie besmettelijk is. Ik rol inwendig met mijn ogen... Waarom schrikt ze zo van een menstruatie?
"Oh, ik voel me echt niet goed," benadruk ik, terwijl ik vooroverbuig. Mevrouw Hollins steekt uiteindelijk haar hand op en kijkt me waakzaam aan.
"Goed, prima, pak je spullen en ga maar naar huis, Winters."
Een grimas flitst over haar gezicht en ze draait zich om en loopt naar de klas. In gedachten geef ik mezelf een high five en ik kan niet voorkomen dat mijn mondhoeken in een triomfantelijke glimlach omhoog krullen.
Geweldige acteervaardigheden, Bella, de menstruatiekaart is eigenlijk geniaal.
Terwijl ik het veld afloop, kruisen mijn ogen Beatrice's kille blik. Ik voel kippenvel over mijn armen trekken en ril van de ijzige blik die door haar ogen flitst. Ze verbreekt het oogcontact niet, dus in een opwelling van moed steek ik mijn arm op en zwaai ik even naar haar. Haar gezicht vertrekt van verbazing en voordat ze kan reageren, draai ik me om en loop recht het veld af.
Dat is 1 punt voor Bella.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik zoek in mijn rugzak tot ik de sleutels vind en laat mezelf het huis binnen.
"Hallo?" roep ik, terwijl ik de deur openduw en naar binnen stap. "Papa? Ben je er?"
Geen antwoord.
Hij vertrekt meestal vroeg in de ochtend naar zijn werk, nog voordat Jedd en ik wakker worden, en keert pas laat in de avond terug. Ik zie hem niet vaak en Jedd is meer een ouder voor mij, wat niet pap's schuld is. Ik ben altijd dankbaar geweest voor hen allebei, maar ik wou dat ik papa vaker kon zien.
Ik zucht en laat mijn rugzak in de gang vallen voordat ik rechtstreeks naar de keuken ga. Telkens als ik alleen thuis ben, wordt het huis meteen griezelig... Alsof ik de hoofdrol speel in een horrorfilm. Ik trek de koelkast open en kijk naar de inhoudβ
Melk, kaas, een paar meeneemdoosjes van gisterenavond en één enkele aardbeienyoghurt. Geweldig.
Ik laat een lage kreun horen als mijn maag rommelt door het gebrek aan eten dat ik vandaag heb gehad. Ik eet nooit lunch op school, de kantine is voor mij te intimiderend. Een ruimte vol studenten binnenlopen die kletsen en socialiseren is mijn idee van een nachtmerrie. In plaats daarvan stop ik een boterham of een appel in mijn tas en eet ik die buiten, in het comfort van mijn eigen gezelschap.
Mijn ogen scannen de keuken en vallen op een briefje dat aan de voorkant van de koelkast hangt. Slordig eroverheen gekrabbeld staat in mijn vaders handschriftβ
Ovenschotel in de oven, zie jullie vanavond. Pap x
"Yes!" juich ik, terwijl ik een klein vreugdedansje doe dat op een pinguΓ―n lijkt. Ik schep wat ovenschotel op een bord, pak er een drankje en wat wortelsticks bij en ga naar boven. Mijn kamer is mijn veilige haven en ik zou hier de rest van mijn leven opgesloten kunnen zitten, zolang ik maar eten heb.
Tijd om Netflix op te starten en een nieuwe legendarische romantische film te zoeken.
*****
Er klinkt een zacht geklop op mijn slaapkamerdeur en ik pauzeer de film, snif een beetjeβ
"Binnen!" roep ik, mijn stem trilt lichtjes. De deur gaat open en Jedd verschijnt, hij kijkt geschrokken naar mijn door tranen bedekte gezicht.
"Je hebt weer van die sentimentele films zitten kijken, hè?" zegt Jedd, terwijl hij zijn hoofd schudt. Ik zie hoe zijn lippen zich tot een geamuseerde glimlach krullen.
"Yep," antwoord ik, terwijl ik mijn laptopscherm dichtklap en overeind ga zitten op mijn bed. Ik pak een kussen en hou het stevig tegen me aan.
"Het meisje in de film vindt haar ware liefde op vakantie, maar het blijkt dat hij een kankerpatiΓ«nt is en niet lang meer te leven heeft. Ze gaan samen op een epische reis om geweldige dingen te doen voor hij sterft... Ik ben bijna bij het einde. Het is zo verdrietig, vind je niet?" Ik snif opnieuw, terwijl ik een traan van mijn wang veeg.
"ClichΓ©, eerder," spot Jedd, terwijl hij aan het uiteinde van mijn bed gaat zitten. Ik kijk hem nieuwsgierig aan, me afvragend wat hij hier doet. Hij slaat zijn benen over elkaar en kijkt me aan met een intense blik die me ongemakkelijk maakt.
"Wat is dit... een eenmansinterventie?" grap ik halfhartig.
"Ik denk dat we moeten praten," antwoordt Jedd langzaam, terwijl hij zijn woorden zorgvuldig kiest. Praten?
"Praten over wat?" frons ik, terwijl ik aan het losgeraakte touwtje van mijn pluizige pyjamasokken friemel.
"Hoe was het op school?"
Hij klinkt ongemakkelijk en zijn ogen dwalen naar de vloer om geen oogcontact met mij te hoeven maken. Ik zie de medelijden bijna uit hem sijpelen en ik ril. Mijn gedachten dwalen af naar Beatrice en hoe haar groepje me heeft gepest en vernederd.
"School was prima."
Ik klim van mijn bed, ga naar de andere kant van mijn kamer zodat Jedd mijn gezichtsuitdrukking niet kan zien. Ik heb hem nooit verteld hoe moeilijk school voor mij is; toegeven aan je broer of zus dat je het zwaar hebt is niet bepaald makkelijk. Jedd is altijd populair geweest, altijd omringd door vrienden. Hij zou niet begrijpen hoe het is om zoals ik te zijn, een buitenstaander.
Ik hoor hem zwaar zuchten achter mij en ik sluit een moment mijn ogen, terwijl ik probeer mijn gekwetste gevoelens te verbergen.
"Bells, ik geef om je. Ik weet dat je het moeilijk hebt op school," zegt Jedd zacht. Ik draai me om, voel hoe ik defensief word.
"Ik heb het niet moeilijk."
"Je komt elke dag ongelukkig thuis van school, Bella. Je verlaat zelden het huis en je hebt nooit vrienden over de vloer. Het is ongezond," zegt Jedd, zijn toon wordt wanhopig.
Ik staar hem aan, mijn borst gaat zwaar op en neer. Mijn keel knijpt dicht, maar mijn ogen blijven op de zijne gericht. Hij kijkt met dezelfde intensiteit terug, zijn bruine ogen vol bezorgdheid. Ik zie hoe zijn hand omhoog gaat en door zijn viezig blonde haar strijkt.
"Ik geef om je, Bella, dat is alles."
"Het gaat wel," fluister ik, mijn stem schor van emotie. Het kost me al mijn wilskracht om niet in huilen uit te barsten voor Jedd. Ik weet niet waarom ik het niet kan, toegeven aan hem hoe eenzaam ik ben. Misschien weet ik dat, als ik het hardop zeg, het werkelijkheid wordt en ik dat niet onder ogen wil zien.
"Wil je mijn kamer verlaten, alsjeblieft?" fluister ik, terwijl ik verdrietig toekijk hoe hij even aarzelt voordat hij opstaat. Hij loopt naar me toe, twijfelt even, maar bedenkt zich dan en loopt naar de deur.
Ik wacht tot ik het zachte klikje achter hem hoor voordat ik de eerste van veel huilbuien loslaat.
Veeg omhoog om door te gaan