passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

His Rejected Second Chance Mate - Hoofdstuk #3 - door Judels

His Rejected Second Chance Mate

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 2 - Nooit!

Zara's POV

"Over mijn lijk," spuugde ik. "Je hebt je kans gehad!"

"Zara!" Noah greep mijn arm, en woede laaide in mij op, waardoor Kaya een waarschuwende grom liet horen. Toch negeerde Noah de waarschuwing en hield mijn arm stevig vast om me op mijn plek te houden.

"Ik denk dat je mijn arm beter los kunt laten voordat mijn wolf je mooie gezicht verbouwt," gromde ik. "Ze zal niet aarzelen om je aan te vallen en te doden; ze is erg beschermend naar mij toe."

Noah trok een pijnlijk gezicht, maar liet mijn arm niet los.

"Dus jij vindt dat ik een mooi gezicht heb?" plaagde Noah, met een grijns op zijn lippen. "Ik voel me gevleid."

"Laat los!" siste ik. "Voordat—"

"Kom op, Zara," zei Noah, terwijl hij zijn hoofd naar mijn oor bracht. "Denk je echt dat jouw wolf haar lotsbestemde partner pijn zou doen?"

"Wil je die theorie testen?" brulde ik, terwijl ik dichterbij kwam en mijn hoofd schuin hield om hem aan te kijken.

Noah en ik staarden elkaar aan terwijl de spanning tussen ons toenam.

Ik weiger te wijken. Hij kan maar beter toegeven voordat ik Kaya op hem loslaat.

"Luna Zara, Alpha Noah," riep de gastheer-Alpha. "Is er een probleem?"

Blijkbaar had hij de commotie opgemerkt.

"Nee," antwoordde Noah, met een glimlach rond zijn lippen en een geamuseerde blik in zijn ogen.

Met langzame beweging liet Noah mijn arm los, stak zijn handen in de lucht en deed een stap achteruit.

"Als u mij nu wilt excuseren," siste ik, terwijl de woede van me afstraalde en ik mijn middernachtblauwe jurk recht trok. "Ik heb wel betere dingen te doen dan met mijn twee-minuten-ex-mate te praten!"

Noah deed zijn mond open om iets te zeggen, maar ik stak mijn middelvinger op en rende zo snel als ik kon door de gang, in de richting waar ik Levi had zien gaan.

Wat voor smoes hij ook zou hebben, er was geen manier waarop ik die klootzak nog een kans zou geven.

Noah leek onaangedaan. Ik hoorde zijn schoenen piepen op de gepolijste vloer achter me. Hij was duidelijk vastbesloten om met me te praten.

"Er is iets vreemds aan Alpha Noah," merkte Kaya op. "Hij lijkt ongelooflijk gretig om zijn punt te maken."

"Te gretig," beaamde ik.

Begrijpt Noah niet dat hij mij heeft afgewezen en dat ik verder ben gegaan? De band is verbroken. Die bestaat niet meer. Ik voel helemaal niets meer voor hem.

"Waar is Levi in vredesnaam?" gromde ik. "Hij hoort aan mijn zijde te blijven en mij te beschermen tegen mijn irritante, verwaande ex-mate."

Ik hief mijn neus in de lucht en snoof terwijl ik naar Levi zocht.

Ik kneep mijn ogen samen toen zijn geur me naar een lange, donkere gang leidde.

Wat is er in hemelsnaam met hem gebeurd?

Een paar minuten later vond ik een deur die naar de tuin buiten leidde.

Na enkele minuten merkte ik eindelijk Levi op, die alleen op een bankje bij de voeten van de godin zat. Hij had zijn handen in zijn haar begraven.

"Hij lijkt verdrietig," piepte Kaya, en er trok een koude rilling door mij heen.

Ik haastte me naar Levi toe om bij hem te zijn.

"Levi?" riep ik. "Gaat het wel?"

Levi schudde zijn hoofd, maar vermeed het om me aan te kijken.

"Wat is er in vredesnaam gebeurd?" vroeg ik, terwijl ik dichterbij kwam.

"Ik had moeten beseffen dat het te mooi was om waar te zijn," jammerde Levi voor zichzelf.

"Waar heb je het over?" vroeg ik, geschrokken.

Oh, Godin. Zeg me alsjeblieft dat het niet is wat ik denk dat het is.

"Dat hij mij niet wilde," snikte Levi.

Shit!

"Je hebt je mate gevonden?" vroeg ik voorzichtig.

Was dat de reden dat Levi de zaal uitstormde en mij alleen met Noah achterliet?

"Ja," huilde Levi, zijn onderlip trilde.

"Wat is er gebeurd?" vroeg ik, terwijl ik naast Levi ging zitten en mijn hand op zijn rug legde.

"Hij heeft me afgewezen," zei Levi, en hij snoof. "Hij gunde me nog geen vijf minuten van zijn tijd."

Woede borrelde in mij op.

Wie doet zoiets? Levi is het vriendelijkste en meest medelevende persoon die ik ken.

"Wie is die vent?" vroeg ik, terwijl ik mijn handen tot vuisten balde. Ik was al woedend. Ik zou er geen probleem mee hebben om mijn klauwen uit te slaan en een flinke hap uit die wolf te nemen.

"Alpha Harrison," mompelde Levi, en verse tranen stroomden over zijn wangen.

Mijn hart sloeg een slag over en ik zuchtte van opluchting. Die afwijzing was een zegen bij ongeluk.

Alpha Harrison was een klootzak. Hij is een harteloze, meedogenloze Alpha die meer om zijn portemonnee geeft dan om zijn roedel. Iedereen verafschuwt hem. Ik kon het niet uitstaan dat mijn beste vriend aan zo’n vreselijke Alpha gekoppeld zou worden.

Ik trok Levi in mijn armen en legde voorzichtig zijn hoofd op mijn schoot. Terwijl ik hem probeerde te troosten en gerust te stellen, huilde hij stilletjes van zijn gebroken hart.

Ik wist dat Levi depressief was, dus begon ik onbewust met zijn haar te spelen, een oude gewoonte van mij.

Ik zuchtte.

Weten hoeveel pijn Levi vanbinnen had, brak mijn hart, en ik had het gevoel dat hij hierna erg kwetsbaar en op zijn hoede zou zijn voor de liefde.

Ik draaide mijn hoofd om toen mijn ogen beweging opmerkten, en ik rolde met mijn ogen en gromde van binnen toen ik Noah op een paar meter afstand zag staan. Hij leunde tegen de muur van het roedelhuis en grijnsde terwijl hij ons zwijgend gadesloeg.

Kan hij eens ophouden met dat stalken?

"Wat een lef," gromde Kaya. "Te bedenken dat hij ons afwijst, en ons nu als een wild dier stalkt."

"Negeer hem," zei ik, terwijl ik mijn aandacht op Levi richtte. Hij jammerde, ook al was hij gestopt met huilen.

"Weet je wat," zei ik. "Ik heb thuis iets wat kan helpen om een gebroken hart als het jouwe te helen."

Voorzichtig veegde ik de tranen van Levi's gezicht toen hij overeind kwam. Zijn huid was al rood uitgeslagen door het huilen.

"Heb je dat echt?" vroeg hij, een snik ontsnapte aan zijn lippen.

"Zeker," zei ik zacht. "Kom op. Jouw naam staat op een grote emmer ijs. En je mag er zoveel toppings op doen als je wilt."

"Zelfs aardbeien?" vroeg hij.

Levi hield van aardbeien, en ze waren ook een van mijn favorieten.

"Zelfs die," zei ik. "Op de terugweg kunnen we een stop maken om wat lekkere rode aardbeien voor je te halen."

Ik stond op en stak mijn hand uit naar Levi. "Kom. Laten we gaan! We moeten geen minuut meer verspillen."

De terugreis naar huis was stil.

Het verlangen naar zijn mate bleef in Levi's ogen hangen terwijl hij uit het raam staarde.

Een jaar geleden, toen Noah mij afwees, had ik precies diezelfde verslagen blik.

Mijn gedachten gingen terug naar die vreselijke avond.

Ik ben niet met de auto naar huis gegaan. Kaya nam het over, transformeerde, en rende, zo snel als haar poten haar konden dragen, weg van Noah, de regen in.

We renden urenlang door het bos in een poging de constante pijn in mijn borst te verzachten.

Uiteindelijk kwam ik thuis, rillend, uitgeput en koud. De pijn zou altijd in mijn hart gegrift blijven, een litteken dat nooit echt zou verdwijnen. Er was geen manier om eroverheen te komen.

Toen ik terugkwam bij het roedelhui, ging ik direct naar mijn kamer. Ik nam niet eens de moeite om Levi te vertellen dat ik terug was.

Ik was tot in het diepst van mijn ziel gebroken—vanbinnen voelde ik me zo leeg en koud. Het feit dat mijn mate voor iemand anders koos, maakte me beschaamd.

Ik stond mezelf toe om slechts één nacht ellendig te zijn.

Ik hield de afwijzing voor mezelf, en ik vertelde Levi nooit iets over Noah. Ik wilde niet dat Levi medelijden met me zou hebben.

Ik merkte een zwarte SUV die achter ons reed.

"Het houdt nooit op," snauwde Kaya. "Laat mij hem pakken!"

"Rustig aan," antwoordde ik. "Misschien kunnen we hem kwijtraken in het bos."

Kaya snoof, maar ze wist hoe het zat. Vergeleken met gewone wolven waren zilverrugwolven veel sneller en sterker.

Ik zei tegen onze chauffeur dat hij moest stoppen, en hij bracht de auto tot stilstand.

"Wat is er aan de hand?" vroeg Levi, verbaasd.

"Onze wolven kunnen wel een flinke run gebruiken om wat stoom af te blazen," merkte ik op terwijl ik het portier opendeed. "Daar worden ze vast beter van."

"En onze kleren dan?" vroeg hij. "Je vader—"

"Levi," onderbrak ik. "Ik weet zeker dat je die kleren nooit meer aan wilt. Niet na vanavond, en mijn vader zal het begrijpen."

Met een verslagen zucht deed hij de auto op slot en stapte uit.

Ik gaf de chauffeur snel zijn instructies, veranderde in mijn zwarte en zilverrugwolf, en schoot het bos in met Levi’s wolf vlak achter me, hopend dat we Noah vanavond te snel af zouden zijn.

****

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3 - Ontmoeting...

Zara's POV

"Levi, sta op!" schreeuwde ik terwijl ik het deken van hem aftrok.

"Nee! Laat me met rust!" Met een kreet griste hij het deken uit mijn handen en trok het over zijn hoofd. "Laat me in vrede mokken!" mompelde hij onder het deken.

"Nee!" snauwde ik. "Het is al drie verdomde dagen. Je kunt niet in bed blijven liggen. We moeten naar de training. Je mag geen dag meer missen!"

"Wie geeft erom! Mijn mate in ieder geval niet!" schreeuwde hij.

Ik haalde diep adem. Ik stond op het punt om te ontploffen, Levi bij zijn kraag te grijpen en hem naar beneden te slepen naar de training, want ik had mijn breekpunt bereikt.

"Levi," zei ik terwijl ik naast hem op zijn bed ging zitten. "Je slaat nu echt door in deze afwijzing. Andere wolven hebben het geaccepteerd en zijn verder gegaan."

"Noem er één?" gromde hij, terwijl hij het deken van zijn gezicht haalde.

Oh nee. Ik was er niet klaar voor om Levi te vertellen over mijn eigen afwijzing.

"Je weet wel, andere wolven," zei ik, terwijl ik opstond.

Met een oogrol trok Levi het deken weer over zijn hoofd.

"Ik zag dat!" gromde ik. "Sta nu op en ga je klaarmaken voor de training. Dat is een bevel, beta!"

Levi negeerde me, en dat was genoeg om mij over de rand te duwen.

Ik greep het deken en rukte het hardhandig weg, waardoor hij samen met het deken op de grond terechtkwam.

"Auw!" siste hij terwijl hij de bult op zijn hoofd masseerde. "Waar was dat voor nodig?"

"Voor het negeren van je Luna!" snauwde ik. "Nu, schiet op, onder de douche met je!"

Levi verscheen een half uur later volledig aangekleed, en samen gingen we op weg naar de training.

"Ah," zei Beta John, Levi's vader, toen hij ons zag aankomen. "Heeft de toekomstige beta eindelijk besloten om buiten zijn kamer te kijken?"

John is de Beta van de roedel en de rechterhand van mijn vader.

Met zijn twee meter vijf was hij een imposante, donkerharige wolf met de bleekste blauwe ogen, die mij altijd het gevoel gaven dat hij dwars door me heen kon kijken.

Beta John gromde en stormde naar voren, woedend omdat hij zich niet gerespecteerd voelde, terwijl Levi zijn armen over elkaar sloeg, zuchtte en met zijn ogen rolde.

"Je hebt de training gemist," brulde hij. "Ik ben erg teleurgesteld in je. Wat heb je daarover te zeggen?"

Levi wuifde de vraag weg en hief zijn kin om zijn vader recht in de ogen te kijken.

"Beta John, goedemorgen," zei ik, terwijl ik tussen hen in ging staan, net voordat John zou ontploffen en Levi een pak slaag zou geven. "Uhm. Mijn excuses dat we te laat zijn. Welke training staat er vandaag op het programma?"

Beta John kneep zijn wenkbrauwen samen terwijl hij langzaam naar mij toe draaide.

"Sparren en volgen," gromde hij tussen zijn tanden door. "Tien mijl in menselijke vorm."

Ik wierp Levi een waarschuwende blik toe toen hij achter mij zuchtte.

Had hij een doodswens? Hij weet dat zijn vader nooit een gevecht uit de weg gaat.

"Prima," antwoordde ik met een glimlach, en duwde Levi snel in de richting van het tien-mijls-parcours.

"Je had hem me een pak slaag moeten laten geven," zei Levi toen we uit gehoorafstand waren. "Al was het maar voor even, het zou me tenminste iets laten voelen."

"Je doet nu echt dom," snauwde ik en onderbrak hem. "Laten we deze loop afmaken voordat je vader besluit extra training toe te voegen. Ik word al moe als ik eraan denk."

Het feit dat we amper tien mijl in menselijke vorm hadden afgelegd, betekende dat ik wist dat Beta John ons met opzet strafte.

We betraden de sparringring iets meer dan een uur later, en het duurde niet lang voordat ik Levi op de mat had vastgepind.

"Ik geef me over!" riep Levi.

"Geef niet zo snel op!" siste ik. "Vecht!"

Normaal zouden Levi en ik veel langer dan twee minuten sparren. Het enige waar ik op kon hopen, was dat Beta John blind was voor Levi's slechte prestaties deze ochtend. Anders zou hij mijn vader inlichten, wat misschien problemen zou opleveren als ik de rol van Luna op mij neem in de roedel.

"Alsof jij ervaring hebt met afwijzing," snauwde hij en duwde me van zich af. "Laat me gewoon met rust!"

"Dat kan ik niet, Levi," zei ik. "Je bent mijn vriend en Beta. Jouw lijden is mijn lijden."

"Hou erover op, Zara," zei Levi terwijl hij opstond. "Ik ga me even opfrissen."

Heeft zijn gebroken hart ervoor gezorgd dat ik mijn vriend voor altijd zou verliezen?

"Wat is zijn verhaal?" vroeg Kevin, een van de hoofdstrijders, terwijl Levi haastig naar de kleedkamers liep. "Hij lijkt depressief."

"Hij heeft gewoon moeite om zich te concentreren," antwoordde ik. "Het komt wel goed."

Ik liep naar de kleedkamer en nam snel een douche.

Toen ik vertrok, zag ik dat Levi en zijn vader heftig ruzie maakten in de gang.

Oh, Godin, wat nu weer?

"Beta John, is er iets aan de hand?" vroeg ik beheerst, zodra ik erbij stond.

"Nee," zei hij, terwijl hij zijn zoon een vernietigende blik toewierp. "Alles is nu in orde."

"Oké," zei ik voorzichtig toen ik zag dat Levi zijn neutrale gezicht hield. "Dan gaan we maar."

Ik reikte uit om Levi's hand te pakken, maar hij schudde zijn hoofd en trok zich terug.

Wat was er in hemelsnaam aan de hand?

"Zara," zei Beta John, en mijn blik schoot naar hem. "De Alpha wil je spreken."

"Dat weet ik," antwoordde ik. "We gaan samen lunchen vandaag."

Mijn ouders waren gisteravond teruggekomen van een reis naar een rivaliserende roedel waar ze een verdrag hadden getekend.

Beta John deed een stap naar voren. Zijn gezicht werd uitdrukkingsloos. Ik haatte het als hij zich zo gedroeg—dat betekende problemen.

"Ik wil verduidelijken dat hij nu op je wacht in zijn kantoor," antwoordde Beta John.

"Bedoelt u: nu meteen?" vroeg ik verrast.

"Ja, nu meteen," antwoordde hij, terwijl zijn normaal al ijzige lichtblauwe ogen nog kouder werden.

"Prima," zei ik. "Levi–"

"Hij gaat niet met je mee," onderbrak Beta John, terwijl hij mijn blik vasthield.

Geschokt trok ik mijn wenkbrauwen samen. Zo'n reactie had ik nog nooit van hem gezien.

Levi huiverde zichtbaar terwijl mijn blik naar hem gleed.

Had Kevin iets gezegd over Levi's prestaties vanmorgen?

"Hij heeft niet het recht om je te intimideren," gromde Kaya in mijn hoofd. "Jij staat hoger in rang dan hij."

Kaya had gelijk. Ik rechtte mijn schouders en herpakte mezelf.

"Het spijt me, Beta, maar ik heb mijn beta aan mijn zijde nodig," zei ik. Hij opende zijn mond om te protesteren, maar ik hief mijn hand om hem het zwijgen op te leggen. "Als mijn vader, de Alpha, onze afspraak heeft vervroegd, dan heb ik als toekomstige Luna het recht om mijn Beta naast me te hebben. Deze meeting lijkt belangrijk, en ik weet vrij zeker dat mijn vader het ermee eens zal zijn dat Levi erbij moet zijn."

Beta Johns kaak verstrakte en woede flitste door zijn ogen. Hij had niet verwacht dat ik hem met mijn rang zou overrulen.

Hij knikte stijfjes en stapte opzij.

Ik pakte Levi's hand en trok hem mee terwijl ik haastig langs hem liep. Ik wist dat wat mijn vader van me wilde bespreken belangrijk moest zijn, maar ik had geen idee dat het mijn leven voorgoed zou veranderen.

****

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4 – Overeenkomst

Zara's POV

"Wat was dat nou weer?" vroeg ik toen we de gang in liepen, richting de kantoren.

Levi leek nog meer teruggetrokken en somber nadat hij met zijn vader had gesproken.

"Niets," zei hij.

"Liegt niet tegen me, Levi," gromde ik. "Ik ken jouw vader net zo goed als jij. Waar hadden jullie ruzie over?"

"Verdomme, Zara!" Zijn handen balden zich tot vuisten terwijl hij uitviel. "Laat het nou gewoon. Ik kan het zelf wel aan."

Ik wilde iets zeggen, maar het geluid van gelach uit het kantoor van mijn vader onderbrak me.

"Het lijkt erop dat er iemand bij hem is," merkte Kaya op, waardoor er een rilling over mijn rug liep.

"Is het iemand die we kennen?" vroeg ik.

Kaya snoof en kneep haar ogen samen.

"Ik weet het niet zeker," fluisterde ze. "Maar er hangt een bekende geur in de lucht, en die komt uit het kantoor van jouw vader."

De deur van het kantoor van mijn vader piepte op zijn scharnieren nog geen seconde later, en toen hij openging, zag ik de enorme wolf die ik mijn vader noem. Hij grijnsde en leek ergens tevreden over.

"Verdomme," mind-linkte Levi. "Je vader lijkt ergens blij mee te zijn."

Ik denk dat het ondertekenen van het verdrag volgens plan is verlopen.

"Ah, daar ben je, Zara," zei mijn vader. "We verwachtten je al."

"We?" Ik keek naar Levi terug, verbaasd.

Ik had mijn vader nog nooit zo blij gezien. Voor een Alpha met een kort lontje gedroeg hij zich een beetje vreemd. Dit was niet hoe hij normaal deed.

Ik draaide me snel weer naar mijn vader, hopend een aanwijzing te krijgen over wat er in vredesnaam gaande was, maar alles wat ik zag waren zijn prachtige, opgewekte grijze ogen.

"We kunnen beter naar binnen gaan om te zien waar al die opwinding over is," mind-linkte Levi en klonk weer als zichzelf.

"Levi's stemmingswisselingen bezorgen me een whiplash," merkte Kaya op.

"Ik denk het ook," antwoordde ik Levi, terwijl mijn hart sneller begon te kloppen.

"Kom, kom; we kunnen onze gast niet laten wachten," zei mijn vader, terwijl hij zijn arm uitstak en ons wenkte.

Terwijl we mijn vader zijn kantoor in volgden, hadden Levi en ik dezelfde uitdrukking van verwarring op ons gezicht. Zijn brede rug was naar ons toe gekeerd, waardoor ons zicht werd geblokkeerd.

Mijn ogen gleden over de 2 meter 5 grote Alpha; zijn grijze haar was netjes gekamd, en voor het eerst leek hij volledig uitgerust.

Was dat wat dat korte tripje hem had gebracht?

Ik verstijfde op mijn plek toen ik de vage geur van grasland rook, wat mijn hart een slag deed overslaan.

"Nee! Dat kan niet!" siste ik inwendig. "Hij zou het niet durven wagen hier te komen!"

"Wat de f*ck, Zara!" Levi botste tegen me aan en gromde achter me.

"Sorry," mompelde ik met grote ogen.

"Wat is er aan de hand met-" Levi's stem stokte toen mijn vader zich van ons afwendde en naar zijn bureau liep, waarmee mijn ergste angst werd bevestigd: Noah f*cking Flinch!

"Is dat...?" mind-linkte Levi, en ik knikte.

"Wat doet hij hier?" mind-linkte hij.

"Kom, kom, ga zitten, Zara," riep mijn vader naar me. "We hebben veel te bespreken."

Ik knikte en liep stijfjes naar de enige stoel die nog vrij was voor het bureau van mijn vader.

"Beta, je mag ook gaan zitten," gebaarde mijn vader naar de lover's couch bij de muur.

Levi wierp een zijdelingse blik op Noah en schudde zijn hoofd.

"Dank u, Alpha," grijnsde Levi stijf en zei. "Maar ik blijf liever aan Luna's zijde."

De ogen van mijn vader gleden over ons tweeën, zichtbaar verward met gefronste wenkbrauwen.

"Goed dan," zei mijn vader. "Doe maar wat je wil."

"Zara," sprak hij vervolgens. "Ik begrijp dat je bekend bent met Alpha Noah."

Ik slikte met moeite de brok in mijn keel weg en knikte langzaam.

"Prima," zei mijn vader, terwijl hij met een glimlach achterover leunde in zijn stoel. "Alpha Noah heeft mij ook verteld dat jij zijn lotsbestemde mate bent."

"Waar heeft je vader het over?" gromde Levi over de mind-link. "Is hij je mate? Waarom heb je me dat nooit verteld? Houd je iets voor me achter?"

"Speel nu niet de beschermende beta," snauwde Kaya terug, waardoor Levi stil werd. "Je bezorgt me koppijn!"

Ik knikte als antwoord op de meeste vragen, maar bleef verder stil.

Ik wilde de glimlach van Alpha Noah's gezicht trekken toen die op de hoeken van zijn lippen verscheen.

"Uitstekend," ging mijn vader verder. "Alpha Noah heeft om je hand gevraagd."

Alle haartjes op mijn lijf gingen overeind staan. De klootzak gebruikte mijn vader om bij mij in de buurt te komen.

"Is dat zo?" vond ik eindelijk mijn stem terug.

Beiden, mijn vader en Alpha Noah, knikten.

"Interessant," zei ik terwijl ik opstond. "Heeft Alpha Noah je ook verteld dat hij mij meer dan een jaar geleden heeft afgewezen?"

De glimlach van mijn vader bevroor terwijl het gezicht van Alpha Noah asgrauw werd.

Dacht Alpha Noah echt dat ik zomaar blindelings een bevel van mijn vader zou opvolgen, zonder tegenstribbelen?

"Wat deed hij?" brulde Levi achter me.

"Er is meer," zei ik. "Hij heeft me afgewezen ten gunste van een partner die hij zelf uitkoos."

"Is dat waar?" vroeg mijn vader; zijn gezicht versteende, en zijn ogen werden zwart—Marcus, zijn wolf, moest vechten om de controle.

"Dat is zo," gaf Alpha Noah toe. "Toch kan ik het uitleggen. Mijn gekozen partner heeft me een liefdesdrankje gegeven in de hoop dat ik verliefd op haar zou worden en haar tot mijn Luna zou maken. Pas toen ik Zara afwees en haar pijn voelde, werd de betovering verbroken en kwam ik weer bij zinnen."

"Leugenaar!" gromde Kaya, die de controle overnam en haar klauwen uitsloeg. Ze wilde Noah's gezicht verbouwen.

"Kalmeer je wolf, Zara," beval mijn vader.

Levi's armen sloten zich om mijn middel en hij trok me naar de achterkant van het kantoor. Kaya was woedend en bleef tegen zijn greep in vechten.

"Waarom heb je het me niet verteld?" vroeg Levi uiteindelijk, toen ik mezelf weer onder controle had. Zijn ogen straalden medelijden uit, precies de reden waarom ik niet wilde dat hij het wist.

Ik haalde diep adem. Nu het geheim al bekend was, zou liegen het niet beter maken.

"Er viel niet veel te vertellen," zei ik. "Hij kuste zijn gekozen partner en wees me binnen twee minuten af."

"Verdorie, het spijt me," zei Levi, terwijl hij me in een berenknuffel trok.

"Wees maar niet," zei ik terwijl ik me langzaam terugtrok. "Het is beter zo."

Ik zuchtte.

Binnen een dag zal het hele roedel weten dat ik ben afgewezen, en iedereen zal medelijden met me hebben.

Mijn blik gleed naar mijn vader; hij en Alpha Noah waren verwikkeld in een verhitte discussie. Plotseling verscheen er weer een glimlach op het gezicht van mijn vader, terwijl hij knikte.

"Oh nee!" gromde Kaya. "Wat heeft Alpha Noah gezegd?"

"We kunnen het maar beter snel te weten komen!" siste ik. "Voordat—"

"Ben je nog in controle?" vroeg Levi, toen hij mijn gezicht zag verharden.

Ik knikte.

"Kaya is gewoon boos," legde ik uit. "Ze mag Noah niet zo."

Met een knik van Levi liepen we samen terug naar het bureau van mijn vader.

"Zara," zei mijn vader zacht. "Na overleg met Alpha Noah heb ik een besluit genomen."

"Besluit?" hijgde ik, terwijl mijn hartslag omhoog schoot. "Wat voor besluit?"

"Nou," zei Alpha Noah. "Ik ben bereid ons nog een kans te geven, aangezien je nog geen tweede kans-partner hebt gevonden."

Meende hij dit serieus? En mijn vader ging ermee akkoord?

Ik draaide me naar mijn vader; hij leek blij met de regeling.

"Bereid?" siste ik vol walging. "Ik ben niet geïnteresseerd."

"Zara," snauwde mijn vader, terwijl hij me dreigend aankeek. "Je zult het leiderschap van het roedel niet op je kunnen nemen als je niet gepaard bent."

Ik sloeg mijn armen om mijn middel. Ik ken de regels van het roedel. Zonder een Alpha kan een wolvin geen roedel leiden; een Alpha kan wel een roedel leiden zonder Luna.

Ik draaide met mijn ogen. De politiek van ons roedel is zo ongelooflijk complex en oneerlijk.

"Wie zegt dat ik geen partner heb?" vroeg ik.

Dat deed de drie wolven schrikken, die elkaar nu verbaasd aankeken.

"Levi en ik hebben afgesproken gekozen partners te zijn," vervolgde ik. "Het is beter zo. Levi kent alle regels en wordt door iedereen gewaardeerd. Hij zal een goede en rechtvaardige Alpha zijn."

De drie wolven keken me sceptisch aan.

"Wat doe je, Zara?" mind-linkte Levi me toen hij eindelijk besefte wat ik net had gezegd. "Dat is niet iets waar we ooit over zijn overeengekomen. Je weet dat ik niet kan..."

"Speel gewoon mee," mind-linkte ik terug.

"Nee!" gromde hij via de mind-link. "Ik kan je vader niet voorliegen. Dit is niet goed!"

"We liegen niet," mind-linkte ik. "We winnen gewoon wat tijd."

"Beta Levi, is dit waar?" vroeg mijn vader.

Mijn hart bonsde in mijn borstkas terwijl Levi erbij stond als een hert in de koplampen. Ik kruiste mijn vingers en hoopte dat Levi zou meespelen.

"Kom op, Levi," mind-linkte ik hem. "Ik kan niet gekoppeld worden aan deze sluwe rat. Kijk naar hem. Er klopt iets niet in deze situatie. Hij kan geen roedelleider worden. Hij zal alles vernietigen wat onze vaders hebben opgebouwd."

Levi keek me aan, en daarna weer naar mijn vader.

Hij sloot zijn ogen en slikte hoorbaar.

"Ja, Alpha," antwoordde hij terwijl hij langzaam zijn ogen opende. "We hebben zo'n afspraak gemaakt."

Ik onderbrak Noah terwijl hij op het punt stond iets te zeggen.

"Zijn we klaar?" vroeg ik terwijl ik opstond. "Kunnen we nu gaan?"

Mijn vader knikte, maar schraapte zijn keel toen Levi en ik bij de deur kwamen. We keken allebei om naar mijn vader, wachtend op zijn laatste opmerking.

"Oh nee!" jammerde Kaya. "Ik herken die blik!"

"Dat betekent problemen..."

"Zara. Beta Levi," werd mijn vader serieus. "Weet dat jullie paringsceremonie zal plaatsvinden bij de volgende volle maan."

Mijn hart zonk—dat was dit weekend.

****

Veeg omhoog om door te gaan

His Rejected Second Chance Mate

His Rejected Second Chance Mate

123 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

123

Inhoud

Aa