[Serena’s POV]
Het bericht komt om 7:43 uur, tien minuten nadat ik Aria al in haar favoriete bloesje heb geknoopt (het is roze en heeft een strik!).
Emily: Familienoodgeval. Kan vandaag niet komen. Zo sorry!
Ik staar naar mijn telefoon en zie hoe mijn zorgvuldig opgebouwde ochtend instort.
De belangrijkste meeting van mijn carrière begint over zevenenveertig minuten. Zevenenveertig minuten om de waarde van mijn afdeling aan het nieuwe management te bewijzen, om mijn bestaansrecht te rechtvaardigen en de overnamebloedbad te overleven.
Ik heb mijn presentatie zo vaak geoefend dat ik hem slapend kan opzeggen. Ik ken elke kwetsbaarheid in hun analyse. Elk zwak punt in hun herstructureringsplan.
Wat ik niet weet, is wat ik nu met een zesjarige aan moet.
"Mama?" Aria verschijnt in de deuropening. "Kan Emy vis-krakertjes meene-e-e-men alsjeblieft?"
"Nee lieverd, sorry. Ze kan vandaag niet komen." Ik hurk neer en kijk in die slimme ogen. "Wat vind je ervan om vandaag met mama mee naar het werk te gaan?"
Haar gezicht licht op, en ik neem haar mee naar de lift, waar ik haar omkoop met beloften.
"Slechts twee uurtjes, lieverd. Je mag op de tablet, al je puzzels maken, en daarna halen we ijs, goed? Maar je moet héél, héél stil zijn."
Ze knikt plechtig, al druk swipend door haar puzzel-app. Ik kijk naar haar kleine, behendige vingers die over het scherm bewegen—capabel, precies, problemen oplossend met dezelfde meedogenloze efficiëntie die ik op spreadsheets loslaat.
‘Ze heeft het beter dan jij had,’ herinner ik mezelf. ‘Je hebt iets goeds opgebouwd. Iets veiligs.’
Als ik naar haar donkere haar kijk, naar de manier waarop ze op haar lip bijt, overvalt een herinnering me.
Zeven jaar geleden. Afstudeernacht. Te veel goedkope champagne en de uitzinnige opluchting dat ik Columbia had overleefd, op woede en beurzen—één nacht niet opgelet.
Ik herinner me het gezicht van haar vader niet. Alleen flarden: ruwe handen, een stem die me gewenst liet voelen in plaats van getolereerd, mijn naam uitgesproken alsof het ertoe deed. Ik werd alleen wakker—verwarde lakens en uitgelopen make-up.
Een broeierige juli, twee maanden later, een zwangerschapstest die mijn leven op zijn kop zette. En een koude december die me mijn dochter schonk.
De liftdeuren gaan open en Aria glijdt haar hand in de mijne. Ik duw het verleden terug waar het thuishoort.
Die nacht gaf me haar. Niets anders doet ertoe.
De bestuurskamer gonst van de spanning van mensen die doen alsof ze niet voor hun baan vechten. Afdelingshoofden zitten stijf, hun presentaties opgepoetst tot een wanhopige glans. Ik heb Aria in de hoek verstopt met een tablet en een tas vol stille bezigheden, biddend dat ze onzichtbaar blijft.
Gerald van Operations mag als eerste, zijn stem vast terwijl hij pleit om zijn team van vijftien mensen te behouden. De overnamereps zijn onbewogen, maken aantekeningen en Patricia van Marketing volgt, verkopend aan ‘synergie’ ook al gelooft ze er zelf niet in.
Mijn beurt. Ik ga staan, strijk mijn colbert glad en lever de analyse die ik tot perfectie heb geoefend: omzetprognoses, kosten-baten, de cijfers die van mijn afdeling niet alleen een nuttige, maar een onmisbare maken.
Ik ben midden in mijn weerwoord op hun efficiëntiekritiek als de deur opengaat. De sfeer slaat om.
Caspian verdomme Rothwell komt binnen alsof hij de kamer bezit—en binnenkort zal hij dat ook. Maar het is meer dan dat. Het is de manier waarop hij beweegt, dezelfde roofdierachtige elegantie die ik me herinner van Columbia, toen we elkaar als rivaliserende generaals omsingelden in elk seminar, elk debat.
Toen ik vier jaar deed alsof onze rivaliteit alles was wat ik voelde. Bekentenissen inslikte die brandden in mijn keel telkens als hij mijn argumenten genadeloos onderuit haalde met die scherpe, exaspererende briljantie.
Toen ik hem van de andere kant van de collegezaal observeerde en mezelf vertelde dat de steek in mijn borst ambitie was, geen verlangen. Geen liefde.
Toen ik nachtenlang over hem fantaseerde. Over wat er zou gebeuren als ik één keer zou toegeven dat ik hem liever wilde kussen dan verslaan.
Onze blikken kruisen en voor een fractie van een seconde breekt zijn zelfbeheersing.
Erkenning treft hem zoals het mij treft. Een bliksemflits van ‘Oh fuck, niet jij, niet hier, niet nu.’ Dan glijdt het masker weer op zijn plaats.
Dat irritante, aristocratische masker van iemand die nooit ergens voor heeft hoeven vechten.
"Serena Vale." Zijn stem is zijde over staal, en ik haat dat ik me precies herinner hoe hij klinkt als hij wint. "Nog steeds gevechten aan het voeren die je niet kunt winnen, zie ik."
Alle ogen in de kamer schieten tussen ons heen en weer. Ze ruiken bloed.
Zeven jaar. Zeven jaar sinds ik hem voor het laatst heb gezien, en hij opent met een aanval.
Prima.
"Meneer Rothwell." Ik houd mijn stem professioneel, zelfs als mijn hart bonkt. "Zal ik doorgaan, of wilt u liever horen hoe uw herstructureringsplan een foutmarge van twaalf procent heeft die u miljoenen gaat kosten in het eerste kwartaal?"
Er flikkert iets in zijn ogen. Verrassing? Respect? Woede? Maar voordat hij kan reageren, voordat ik mijn voordeel kan pakken, hoor ik het getrippel van kleine voeten op een duur tapijt.
Nee. Nee. Nee.
Aria verschijnt aan mijn zijde, trekt aan mijn rok met de volharding van iemand die precies zo lang stil is geweest als een zesjarige kan volhouden.
"Mama!" kondigt ze aan aan de hele bestuurskamer, "Ik heb alle puzzels af."
Het woord ontploft als een granaat en ik kijk meteen naar Caspian's gezicht. Zie het exacte moment waarop zijn brein deze informatie verwerkt.
Zijn ogen zakken naar Aria, en iets in zijn blik breekt. Hij kijkt naar haar alsof hij een geest ziet. Alsof ze een vergelijking is die niet zou moeten kloppen maar het wel doet.
"Mijn excuses voor de onderbreking." Mijn stem klinkt vaster dan ik me voel. "Mijn kinderopvang viel vanmorgen in het water."
"Blijkbaar." Caspian's toon kan glas snijden. "Toch zou je denken dat iemand in jouw positie het belang van professionaliteit begrijpt. Er zijn manieren om ervoor te zorgen dat je privéleven niet interfereert met cruciale bedrijfsvoering."
Het wordt stil. Zelfs de andere afdelingshoofden, zogenaamd mijn collega’s, kijken me niet aan. Maar woede welt op in mijn keel, heet en zuiver.
"Ik begrijp het prima, meneer Rothwell." Ik houd mijn hand op Aria’s schouder, veranker haar aan mij. "Ik begrijp ook dat mijn analyse foutloos is en dat mijn vermogen om zowel professioneel uit te blinken als moeder te zijn niet ter discussie staat."
O, wat hou ik ervan hoe zijn kaak strakker wordt omdat hij weet dat hij niets kan zeggen.
"Dus wilt u dat ik doorga met aantonen waarom uw acquisitiestrategie dodelijke blinde vlekken heeft, of plannen we dit in op een moment dat u bereid bent om over echte data te praten?"
Onze blikken verharden. Hetzelfde krachtenspel als op Columbia. Elke discussie waarin we elkaar met woorden vernietigden in plaats van wapens.
Hij gunt zichzelf een fractie ontspanning. "We gaan hier later op door."
Het is geen suggestie.
Ik pak Aria op en loop weg, mijn hart bonkt in mijn borstkas. Achter mij hoor ik het overleg uiteen vallen in ongemakkelijke gefluisterde stemmen.
In de gang bestudeert Aria mijn gezicht met die al te slimme ogen. "Die meneer was serieus. En een beetje eng."
"Ja, lieverd. Dat is hij."
"Maar hij heeft mooie ogen." Ze trekt haar vinger langs haar eigen jukbeen. "Ze zijn grijs met donkere vlekjes, net als die van mij!"
Mijn borst trekt samen. "Ze zijn niet mooi, schat."
"Ze zijn het wel, mama."
Daarna raakt ze de hoek van haar linkeroog aan, waar een klein moedervlekje als een schoonheidsvlekje zit.
"En kijk—hij heeft hetzelfde magische vlekje als ik, precies hier! Net als in mijn tekenfilm als mensen uit dezelfde magiërsclan komen. Denk je dat we uit dezelfde magische familie kunnen komen?"
"Dat denk ik niet, lieverd. Soms lijken mensen gewoon op elkaar."
Maar mijn gedachten razen langs herinneringen die ik heb geprobeerd te begraven. De manier waarop Caspian naar Aria keek—niet met irritatie, maar met iets rauws en verbijsterd. De schok op zijn gezicht toen hij mij ‘mama’ hoorde genoemd worden.
Mijn telefoon trilt. Een bericht van mijn assistent: ‘Meneer Rothwell wil je om 15.00 uur in zijn kantoor spreken. Alleen. Hij zei dat het niet onderhandelbaar is.’
Ik staar naar het bericht, Aria’s gewicht warm en stevig in mijn armen, en weet met absolute zekerheid dat mijn zorgvuldig opgebouwde leven op het punt staat te exploderen.
Opnieuw.
Veeg omhoog om door te gaan
Om 14:57 sta ik buiten het kantoor van Caspian, mijn hand zwevend boven de deurklink alsof ik op het punt sta iets te laten ontploffen.
Aria is veilig ondergebracht bij onze office-manager, omgekocht met kleurboeken en de belofte dat ze het avondeten mag kiezen. Ik heb mijn spiegelbeeld drie keer gecontroleerd—blazer als pantser, haar strak naar achteren, lippenstift die ‘professioneel’ zegt in plaats van ‘doodsbang’.
Ik zie eruit als iemand die haar zaken op orde heeft.
Ik voel me alsof ik naar een executie loop. De scenario's blijven in mijn hoofd rondcirkelen.
Hij zal me afmaken omdat ik Aria heb meegenomen, mijn beoordelingsvermogen in twijfel trekken, mijn geschiktheid als afdelingshoofd ter discussie stellen. Of erger nog—dat hij zelfgenoegzaam zal doen over onze tijd op Columbia. Terugdenken aan debatten waarin hij mijn argumenten genadeloos afbrak terwijl ik deed alsof ik niet zag hoe zijn mond bewoog als hij sprak.
Of misschien bedreigt hij mijn positie omdat ik hem uitdaagde in het bijzijn van zijn nieuwe aanwinst, omdat ik altijd te koppig ben geweest om te weten wanneer ik moet buigen.
Ik klop aan. Wacht. "Kom binnen."
Zijn stem reikt door de deur, en diep in mijn buik trekt iets zich samen op een manier die ik weigert te benoemen.
Caspian zit achter zijn bureau met die lome zelfverzekerdheid die mensen hebben die nooit twijfelen of ze ergens horen. Mouwen opgestroopt tot zijn ellebogen. Stropdas los. Kastanjebruin haar licht rommelig, alsof hij er met zijn handen doorheen is gegaan.
De scherpte van zijn jukbeenderen, zijn rechte perfecte neus, irriteert me alleen maar.
Zijn grijze ogen, met ongelooflijke intensiteit op mij gericht, bezorgen me rillingen langs mijn ruggengraat. Hij kijkt alsof hij deze plek al bezit. Alles erin.
Inclusief mij, misschien.
"Mevrouw Vale." Hij wijst naar de stoel tegenover hem. "Ga zitten."
Niet ‘gaat u zitten alstublieft’. Gewoon het bevel.
Ik ga zitten omdat staan voelt als toegeven aan iets ergers.
"Ik neem aan dat dit over vanmorgen gaat." Ik houd mijn stem vlak. "Mijn opvangsituatie was onvermijdelijk, maar ik begrijp dat het er niet goed uitzag—"
"Ik ben niet hier om over je kind te praten." Hij leunt achterover en bestudeert me met een intensiteit waardoor mijn huid te strak aanvoelt. "Al zouden we het er misschien over moeten hebben waarom een senior analist zich geen betrouwbare opvang kan veroorloven."
De nonchalante wreedheid ervan, de implicatie dat ik op de een of andere manier tekortschiet, wakkert iets venijnigs in mijn borst aan.
"Ik red me prima, dank u. Is er een daadwerkelijk doel voor deze vergadering, of wilde u gewoon—"
"Ik wil je een functie aanbieden."
De woorden voelen verkeerd. Alsof hij een taal spreekt die ik bijna herken, maar niet helemaal kan vertalen. "Een functie."
"Directeur Integratie en Toezicht over Overnames."
Hij schuift een map over het bureau. Met reliëf. Officieel.
"Je zou leiding geven aan een speciale taskforce die beide bedrijven controleert tijdens de fusie. Volledige toegang tot de financiële gegevens van mijn bedrijf, niet alleen die van jou. Bevoegdheid om problemen aan te kaarten, af te raden tegen specifieke fusiepunten."
Ik staar naar de map alsof hij kan bijten. "Echte macht, Vale. Niet de kruimels waarvoor je altijd hebt moeten vechten."
"Ik begrijp het niet."
"Ik heb je loopbaan bestudeerd."
Hij tikt iets op zijn tablet aan, en waarschijnlijk licht mijn volledige professionele geschiedenis op zijn scherm op.
"Je analyses zijn genadeloos en accuraat. Je hebt je bedrijf gered van drie rechtszaken waar niemand iets van weet omdat jij de problemen vond voordat ze uitgroeiden tot iets groters…"
Hij heeft me onderzocht. Niet alleen mijn dossier bekeken. Echt mijn werk bestudeerd.
Het besef voelt opdringerig. Intiem.
"Waarom?" De vraag klinkt scherper dan ik bedoelde. "Wat is je werkelijke motivatie hier?"
Zijn mond krult—niet helemaal een glimlach. "Je denkt dat ik bijbedoelingen heb."
"Ik denk dat jij Caspian Rothwell bent, en jij hebt altijd bijbedoelingen."
Er flikkert iets in zijn uitdrukking. Bijna amusement.
"De raad van bestuur wil deze fusie over zes maanden rond hebben." Hij staat op, loopt naar het raam, handen in zijn zakken. "Ze dringen aan op snelheid, willen diep snijden, direct rendement zien. Maar ik heb genoeg overnames gedaan om te weten wat er gebeurt als je snelheid boven stabiliteit stelt."
"Dus je hebt iemand nodig die de problemen vindt voordat het rechtszaken worden."
"Ik heb iemand nodig die me de waarheid vertelt." Hij draait zich om, met Manhattan als achtergrond, en het licht maakt het moeilijk zijn gezicht te lezen. "Iemand die niet bang is mij te zeggen wanneer mijn bedrijf het verkloot. En jij bent nooit bang voor me geweest, Vale."
De bekentenis landt onverwacht en vreemd in mijn borst.
Ik was bijna vergeten door de jaren heen wat een glimp van zijn goedkeuring met me deed.
Ik open de map en de salarissom doet me naar adem happen. Bijna het dubbele van wat ik nu verdien. De autoriteit is echt, niet alleen voor de vorm. Ik zou munitie hebben om mogelijk delen van deze deal te laten ontploffen. Mijn mensen beschermen.
Misschien zelfs de ergste van zijn herstructureringsplannen saboteren. Maar het bindt me ook aan hem. Direct. Dagelijkse vergaderingen. Dicht bij elkaar.
Zijn aandacht op mij gericht op manieren waarvan ik niet zeker weet of ik ze kan verdragen.
"Dit geeft mij macht over jouw bedrijf," zeg ik behoedzaam. "Waarom zou je dat risico nemen?"
"Omdat je niet dom genoeg bent om het te misbruiken." Hij komt dichterbij, gaat op de rand van zijn bureau zitten. Zo dichtbij dat ik omhoog moet kijken om hem aan te zien. "Je zult het strategisch gebruiken."
Mijn hart bonkt in mijn keel. "Je zou me kunnen opzetten. Me touw geven om mezelf mee op te hangen."
"Dat zou kunnen." Zijn stem zakt lager en een sluwe glimlach krult om zijn mondhoek. "Of ik zou je echt kunnen respecteren en slim genoeg zijn om talent te herkennen als ik het zie."
"Je hebt me nooit gerespecteerd, Rothwell."
"Misschien sluiten die dingen elkaar niet uit."
De lucht tussen ons voelt samengeperst. Gevaarlijk.
Ik zou nee moeten zeggen. Dit kantoor uit moeten lopen en een andere baan moeten zoeken. Een ander leven waarin Caspian Rothwell me niet aankijkt met ogen die te veel zien.
Maar Aria heeft stabiliteit nodig. Mijn team heeft bescherming nodig. En een deel van mij—het deel dat opbloeide tijdens onze Columbia-gevechten, dat zich het meest levend voelde als we tegenover elkaar stonden—wil weten wat er gebeurt als ik ‘ja’ zeg.
"Ik doe het." De woorden klinken vast, ondanks de chaos in mijn borst. "Maar ik wil het op papier. Volledige autonomie. Als ik iets aanwijs, luister je."
"Deal." Hij steekt zijn hand uit.
Ik schud snel zijn hand. Zijn handdruk is warm, stevig en als onze handpalmen elkaar raken, schiet er iets elektrisch door mijn arm.
Hij voelt het ook. Ik zie zijn pupillen iets verwijden voordat hij me loslaat.
"Welkom bij het team, mevrouw Vale." Zijn stem is ruwer geworden. "HR stuurt het papierwerk."
Ik sta op, heb afstand nodig, lucht, en loop zonder nog naar hem te kijken de deur uit.
"Nog één ding." Ik verstijf bij de deur. "Je dochter."
Zijn toon is veranderd—nog steeds luchtig, maar er zit iets onder wat ik niet kan plaatsen. "Ze lijkt opmerkelijk veel op jou. Zelfde gezichtsuitdrukkingen."
Mijn hand klemt zich om de deurklink. "Kinderen lijken vaak op hun ouders."
"Natuurlijk." Een pauze. "Maar die ogen zijn ongewoon. Opvallend."
Hij vist. Test. Kijkt of ik reageer. Ik dwing mezelf me om te draaien en hem recht aan te kijken. "Was er nog iets, meneer Rothwell?"
Onze blikken kruisen elkaar. Grijs op bruin. Dezelfde ongebruikelijke tint die Aria vanmorgen op haar eigen gezicht aantrof.
"Nee." Hij kijkt als eerste weg. "Dat was alles."
Ik loop weg voordat mijn zelfbeheersing breekt. In de lift trillen mijn handen terwijl ik mijn telefoon pak.
Ik: Moet praten. Noodgeval.
Maya: shit wat is er gebeurd???
Ik: Caspian Rothwell is gebeurd. Hij heeft me net een promotie aangeboden. En hij is veel te geïnteresseerd in Aria.
Maya: WAT. DE CASPIAN ROTHWELL?? oké, ik ben tot vrijdag niet in de stad maar zodra ik terug ben gaan we cocktails drinken en vertel je me alles. Kun je het tot dan volhouden?
Ik: Definieer volhouden.
Maya: doe niets wat ik niet zou doen. eigenlijk, laat maar. doe gewoon NIETS tot we hebben gepraat.
Ik stop mijn telefoon weg en sluit mijn ogen, leunend tegen de muur van de lift.
Caspian Rothwell wil me dichtbij. Wil me aan het werk zien, me bestuderen, me binnen handbereik houden.
En ik heb er net mee ingestemd.
Veeg omhoog om door te gaan