[Claire’s POV]
Zelfs ik zou met mezelf naar bed gaan. Denk ik.
Tenminste, dat is het effect waar ik voor ga.
Nog drie dagen tot ik negentien word, en ik sta voor mijn spiegel met een heuse existentiële crisis over de vraag of deze jurk me er verfijnd uit laat zien, of alsof ik verkleedpartijtje speel in mijn moeders kast.
Spoiler alert: het is absoluut dat laatste, maar ik ben nu eenmaal al zover.
Het enige dat erger is dan dat, is dat mijn lichaam blijkbaar besloten heeft een grootschalige opstand te beginnen.
Ik heb het al een week bloedheet, breek uit in willekeurige zweetaanvallen die niets te maken hebben met de hittegolf in Californië. Mijn huid voelt te strak, alsof ik een bodysuit draag die twee maten te klein is, en elke stof lijkt me te irriteren.
Zelfs mijn favoriete zijden lakens voelen als schuurpapier.
Maar het doet er nu niet toe, Hugh is hier.
Althans, hij was hier eerder, maar ik was toevallig weg om me op hem voor te bereiden.
Mijn haar laten doen voordat ik urenlang de perfecte jurk uitzocht. Mijn oogschaduw vier keer opnieuw aangebracht, omdat de eerste pogingen me eruit lieten zien als een geschrokken wasbeer of een slaperige panda. Met geen acceptabel midden daartussen.
En dat allemaal voor de zakenpartner van mijn vader. Een man die twee keer zo oud is als ik, maar daardoor niet knapper. Een man die al minstens een jaar de ster is van mijn ongepaste dagdromen.
Ik besef dat dit me tot een wandelend cliché maakt. Maar het kan me niks schelen.
Ik werp mezelf nog een laatste blik in de spiegel, strijk de marineblauwe jurk glad en ga naar beneden. De geur van het avondeten hangt door het huis—mevrouw Walker heeft zichzelf weer overtroffen met haar beroemde kreeft-risotto. Wat betekent dat papa volledig in gastheer-modus is.
"Claire!" "Claire!" Papa’s stem weerklinkt door ons landhuis, ergens vanuit de eetkamer. "Wil je Hugh even halen? Hij zit voorlopig in de logeerkamer op de derde verdieping. Het eten is klaar."
Wil ik dat? Ach, lieve papa… Als je het eens wist.
"Natuurlijk," zeg ik, proberend nonchalant te klinken maar waarschijnlijk ergens terechtkomend tussen overdreven vrolijk en hyper.
Ik beklim de trap, repeteer in mijn hoofd normaal menselijk gedrag. Kloppen. Wachten. De boodschap brengen. Niet staren. Niet kwijlen. Niet raar doen.
De deur van zijn tijdelijke kamer staat op een kier, maar ik klop toch, want zo ben ik opgevoed. Zelfs al zijn mijn gedachten over deze man verre van netjes.
"Hugh? Het eten is…" Geen antwoord.
Ik duw de deur verder open, stap voorzichtig naar binnen. De kamer is leeg—zijn leren weekendtas ligt open op het bed, kleren keurig uitgestald, en ik kijk richting de badkamer.
De deur staat op een kier, maar het is stil. Geen stromend water, geen beweging.
Ik zou weg moeten gaan. Dit is duidelijk een privéruimte.
Toch betrap ik mezelf erop dat ik dieper de kamer in loop, mijn vingers glijden langs zijn koffer. Zijn parfum staat op de commode. Een boek op het nachtkastje—iets over economische theorie, wat me doet glimlachen want natuurlijk leest hij voor zijn plezier.
Dan zie ik het. Zijn overhemd, over de stoel bij het raam gedrapeerd. Dat donkergrijze exemplaar dat hij de vorige keer droeg. Dat zo heerlijk strak over zijn borst spande toen hij diep ademhaalde.
Voor mijn hersenen kunnen beseffen wat mijn lijf doet, heb ik de kamer overgestoken en het opgepakt. De geur treft me meteen—cederhout en iets donkerders, iets wat ik niet helemaal kan benoemen maar waardoor mijn huid weer te strak voelt en mijn gedachten wazig worden.
Ik adem het dieper in, ogen gesloten, en eerlijk? Het is het waard.
De warmte voel ik als eerste. Lichaamswarmte die tegen mijn rug straalt, zo dichtbij dat ik het door mijn jurk heen voel. Dan een diepe inademing bij mijn nek—iemand die mij inademt zoals ik dit overhemd inadem.
"Gevonden wat je zocht?"
Mijn hart slaat bijna over en als ik me omdraai, staat hij daar—op slechts centimeters afstand, zo dichtbij dat ik mijn hoofd moet achterover kantelen om hem aan te kijken.
Hoe heb ik hem niet gehoord?
Hoe kan een man van dat formaat zo stil bewegen? Is hij soms een ninja?
Hugh torent boven me uit, ruim één meter negentig miljardairs-perfectie. Zijn donkere haar is vochtig, naar achteren gestreken van een gezicht dat thuishoort op oude beeldhouwwerken—scherpe kaaklijn, rechte neus, jukbeenderen waar je glas mee zou kunnen snijden. Zilveren draden aan zijn slapen maken hem alleen maar verwoestender.
Waterdruppels parelen nog op zijn brede schouders, lopen langs de gespierde vlakken van zijn borst en de lijnen van zijn harde buikspieren.
Hij draagt niets anders dan een handdoek, gevaarlijk laag om zijn heupen, en ik ben er vrij zeker van dat mijn eierstokken zojuist hun eigen overlijdensakte hebben getekend.
“Ik… Avondeten. Papa heeft me gestuurd om…” Mijn brein lijkt besloten te hebben op vakantie te gaan. “Het eten is klaar.”
Hij doet geen stap achteruit. Die staalgrijze ogen glijden naar het shirt dat ik tegen mijn borst druk, en dan langzaam—zo langzaam—weer omhoog naar mijn gezicht. De intensiteit in zijn blik doet mijn adem stokken.
“Je bent in mijn kamer.” Zijn stem is ruw, bijna een grom. “Met mijn kleren in je handen.”
“Ik was gewoon—” Ik slik moeizaam. “Je gaf geen antwoord.”
“Dus besloot je jezelf maar te bedienen?”
Hitte stijgt naar mijn wangen. “Ik kan misschien maar beter gaan.”
Maar ik beweeg niet. Kan niet bewegen. Hij staat zo dichtbij dat als ik te diep zou ademen, mijn borst tegen de zijne zou schuren.
“Dat is geen antwoord op mijn vraag.” Hij leunt dan een beetje naar voren, en ik vang zijn geur opnieuw op—cederhout en iets wilds eronder, waardoor mijn heldere gedachten volledig verdwijnen. “Heb je een ander parfum op? Je ruikt…”
Hij houdt in, zijn kaak spant zich. “Ik ruik… wat?”
In zijn ogen flitst iets wat bijna als pijn en honger lijkt. Of misschien is het gewoon mijn hitsige verbeelding. “Anders.”
Het woord blijft tussen ons hangen, geladen met een betekenis die ik niet begrijp.
“Anders hoe?” fluister ik.
Zijn blik zakt naar mijn lippen. “Alsof je…” Weer een pauze, weer die innerlijke strijd. Maar het is slechts voor een hartslag voor hij het loslaat. “Maakt niet uit.”
“Het eten is klaar,” weet ik weer uit te brengen, mijn stem pijnlijk ademloos. “Je moet waarschijnlijk… iets aantrekken.”
“Waarschijnlijk wel.” Maar hij beweegt nog steeds niet.
De lucht voelt zwaar en elektrisch, en mijn hartslag bonkt zo hard dat ik zeker weet dat hij het kan horen. Zijn borst rijst en daalt met beheerst diepe ademhalingen, alsof hij iets bevecht.
“Het shirt.” Zijn stem klinkt nog lager. “Je mag het nu loslaten.”
Ik kijk naar beneden en besef dat ik het nog steeds als een schild tegen mijn lichaam druk. Wanneer ik het loslaat, raken onze vingers elkaar even, en die aanraking stuurt een schok door me heen die totaal niet in verhouding staat tot het contact.
“Sorry,” fluister ik.
“Geeft niet.” De woorden komen er gespannen uit voor hij een stap achteruit doet, afstand tussen ons brengt, en de betovering verdwijnt. “Zeg tegen je vader dat ik over vijf minuten beneden ben.”
Ik vlucht, er is geen ander woord voor. Ik ren bijna de kamer uit, en stop pas als ik weer veilig beneden ben, mijn handen tegen mijn brandende wangen gedrukt.
Het avondeten is een marteling. Prachtige, ondraaglijke marteling.
Papa is vanavond in zeldzaam goede doen—warmer dan gewoonlijk, bijna aanhankelijk in zijn gereserveerde manier terwijl hij met oprechte belangstelling mijn verjaardagsfeestje bespreekt. Hoewel "belangstelling" voor multi-miljardair Richard Winters vooral neerkomt op gedetailleerde logistiek in plaats van echte emotie.
Het zou schattig zijn als het niet zo controlerend was. En als de man tegenover mij het niet onmogelijk maakte me te concentreren op iets anders dan de herinnering aan druppels water op zijn blote huid.
“Dus, Hugh,” zeg ik, “hoe was Londen?”
Hij kijkt op, en even kruisen onze blikken elkaar. Dan wendt hij zich af, zijn kaak gespannen. “Productief. De vergaderingen verliepen goed.”
“Hoe is het daar deze tijd van het jaar?”
“Koud. Regenachtig.” Er speelt een schaduw van een glimlach om zijn lippen. “Je zou het waarschijnlijk leuk vinden. Erg sfeervol.”
Het is beleefd en volkomen vriendelijk. Maar er is nu een muur tussen ons, alsof hij elk woord zorgvuldig afweegt. Papa mengt zich in het gesprek met een verhaal over zijn eigen reis naar Londen, en Hugh doet deze keer gemakkelijk mee.
Hij voelt zich duidelijk meer op zijn gemak in gesprek met zijn oude vriend en zakenpartner dan met zijn jonge, domme dochter.
Nou, shit.
Als ik probeer nog een vraag te stellen, om mijn theorie te testen, is Hugh’s antwoord kort voordat hij het gesprek weer terugstuurt naar papa. Niet onbeleefd, gewoon afstandelijk. Zorgvuldig, doelbewust afstandelijk.
En toch betrap ik hem erop dat hij naar me kijkt als hij denkt dat ik op mijn bord gefocust ben. Korte, onbewaakte momenten voor hij zijn blik weer afwendt. De tegenstrijdigheid is om gek van te worden—de afstand in zijn woorden tegenover de intensiteit in zijn ogen.
Na het hoofdgerecht excuseer ik me om thee te zetten, en als ik terugkom, dwarrelen stemmen uit papa’s studeerkamer dichtbij. Verheven stemmen. Wat schokkend is, want Hugh verheft nooit zijn stem. Nooit.
Ik zou niet moeten afluisteren, dat weet ik, zo ben ik niet opgevoed en toch…
Doe ik het toch.
“—te gevaarlijk, Richard.” Hugh’s stem snijdt fel en boos door de deur. “Je kunt haar hier niet onwetend over houden!”
“Claire hoeft nergens iets van te weten tot na—”
Dan plotselinge stilte, het soort dat betekent dat ze iets gehoord hebben. Of iemand. Dat alleen al is een duidelijke boodschap voor mij en ik maak me snel uit de voeten voor ze de deur open doen, mijn hart bonzend.
Wat willen ze niet dat ik weet? Wat is er gevaarlijk?
Heb ik niet allang een volledig beeld van wat er met mijn leven aan de hand is?
Veeg omhoog om door te gaan
Ik word wakker in stilte, wat in dit huis eigenlijk gelijkstaat aan een brandalarm.
Papa is weg—vertrokken voor zonsopgang vanwege een of ander noodgeval dat niet kon wachten tot na mijn feestje. Het briefje op mijn nachtkastje is kenmerkend kort: 'Noodgeval met Singapore, maar ik ben terug voor je feest. Doe tot die tijd niets roekeloos, lieverd.'
Wat nogal wat is, aangezien ik altijd drie keer controleer of het fornuis uitstaat voordat ik het huis verlaat.
En ik kook niet. Nooit.
Papa heeft daar wel voor gezorgd, met al het personeel in ons landhuis. Het correct opvoeden en beschermen van de miljardairsdochter die ik ben en zo.
De zomerhitte is om negen uur 's ochtends al verstikkend en ik lig nog even in mijn bed, starend naar het plafond en probeer niet te denken aan cryptische discussies of de manier waarop Hugh me tijdens het avondeten aankeek. Of in zijn kamer.
Alsof ik een puzzel was die hij wanhopig graag wilde oplossen. Met zijn mond.
Oké, ik denk er dus juist wél aan.
Tegen de middag ben ik rusteloos en het voelt alsof de muren op me af komen. Dus doe ik wat ieder redelijk mens doet bij een existentiële crisis: ik besluit het weg te sporten.
Het zwembad is perfect—kristalblauw en verlaten. Ik duik erin en voel me meteen beter. Er is iets aan onder water zijn waardoor de wereld op de beste manier stilvalt.
Ik zwem baantjes. En nog meer baantjes. Mijn spieren branden op die fijne manier, maar ergens na een half uur begint het... vreemd te voelen.
Eerst word ik alleen wat licht in mijn hoofd en ik pauzeer aan het ondiepe einde, klem me vast aan de rand en wacht tot het overgaat. Maar dat doet het niet, mijn zicht wordt wazig aan de randen.
Dan worden mijn ledematen loodzwaar.
Ik probeer naar het trappetje te duwen—het is vlakbij, misschien een meter of zo—maar mijn armen werken niet mee. Ze bewegen door stroop, en de paniek slaat toe precies op het moment dat het water zich boven mijn hoofd sluit.
Ik zink. Ik ben écht aan het zinken.
Ik kan me niet bewegen, niet om hulp roepen, niets doen behalve toekijken hoe het wateroppervlak steeds verder wegraakt.
Dit is zo stom van me om op deze manier en zo jong te sterven.
Plotseling grijpen sterke handen mijn armen, trekken me met zoveel kracht omhoog dat het bijna pijn doet. Lucht en zonlicht raken mijn gezicht als ik door het wateroppervlak breek, voordat ik uit het water word gehesen en op een van de ligstoelen bij het zwembad word neergelegd.
Warme, grote handpalmen op mijn gezicht, die mijn hoofd kantelen. Een stem, scherp bevelend: "Adem. Focus op mij. Kom op, Claire, adem."
Ik hoest water op, mijn longen branden, en mijn hele lichaam trilt ondanks de hitte. Als mijn zicht eindelijk genoeg opklaart om te focussen, zie ik Hugh naast me gehurkt.
Zijn dure pak is volledig doorweekt, het water druipt uit zijn haar op zijn schouders, zijn blik harder dan ik hem ooit heb gezien. Maar zijn handen zijn zacht als hij nat haar uit mijn gezicht veegt.
"Waar dacht je in hemelsnaam aan, zwemmen in je eentje met koorts?"
Zijn stem is schor, bijna boos, maar er klinkt angst onderdoor. Ik probeer nog steeds op adem te komen, probeer te bevatten dat Hugh hier bij mij is. De manier waarop zijn natte overhemd aan zijn borst plakt helpt niets om mijn gedachten te ordenen.
"Ik..." breng ik uit tussen hijgende ademhalingen. "Ik werd gewoon... duizelig. Het gaat wel."
"Het gaat niet." Hij snijdt me af, zijn kaak gespannen terwijl hij dichterbij komt. "Ik kwam documenten ophalen voor je vader en zie jou in plaats daarvan uit het raam verdrinken."
Zonder nadenken grijpen mijn handen de natte stof van zijn overhemd vast. Ik trek mezelf nog dichterbij, druk mijn gezicht tegen zijn borst vanuit een soort onbewuste behoefte, want op de een of andere manier snijdt zijn geur dwars door de chloor en de paniek heen.
Cederhout en iets wilds. Op de een of andere manier laat het mijn hartslag vertragen.
"Claire." Zijn stem klinkt verstikt. "Wat doe je..."
"Je ruikt zo lekker..." murmel ik tegen hem, nog steeds versuft, snuffelend tegen de solide warmte van zijn borst.
Veilig. Hij ruikt naar veiligheid en het is compleet bedwelmend en precies wat ik nodig had nog voordat ik het wist.
Zijn hele lichaam verstijft na mijn woorden alsof het hem recht in zijn kern raakt, elke spier verandert in steen.
Voor een hartslag legt hij zijn hand op de achterkant van mijn hoofd en glijden zijn vingers door mijn natte haar, drukt me dichter tegen zich aan. Dan maakt hij een ruw geluid in zijn keel—half grom, half kreun—en lanceert zich praktisch van me weg.
Een van de huishoudsters verschijnt met handdoeken, alsof ze in de coulissen stond te wachten op haar cue, en Hugh neemt er een, slaat hem met zorgvuldige, onpersoonlijke efficiëntie om mijn schouders heen—alsof er ineens een muur tussen ons wordt opgetrokken.
"Bel een dokter," zegt hij tegen haar. "Zorg dat iemand bij haar blijft."
"Ik zei toch dat het goed gaat," houd ik vol. "Ik had het gewoon te warm..."
Zijn ogen schieten op. "Je had kunnen verdrinken."
Er valt een beladen stilte, waarin ik me pijnlijk bewust word van het feit dat ik hier zit in niks anders dan mijn bikini—die schaars rode die mijn borsten er geweldig uit laat zien en amper als kledingstuk telt.
Dat de natte stof zich vastklemt aan elke nauwelijks verborgen ronding. Dat Hugh’s blik een fractie van een seconde omlaag flitst voordat hij hem met moeite weer naar mijn gezicht dwingt, zijn kaak strak van de inspanning.
"Dank je..." zeg ik zacht. "Dat je mijn leven hebt gered."
Hij draait zich al om. "Ik moet me omkleden. Haal die documenten." Hij pauzeert, met zijn rug naar mij toe. "Ga niet meer alleen zwemmen als je je niet goed voelt, Claire."
Het klinkt minder als een suggestie en meer als een bevel. Dan is hij weg en zit ik daar, gehuld in een handdoek, het moment herhalend waarop ik me tegen hem aandrukte en hij me terughield.
Heel even, voor hij zichzelf dwong los te laten.
De dokter arriveert een uur later en verklaart me uitgedroogd en oververmoeid, maar verder in orde. Maar ik kan niet stoppen met denken aan hoe Hugh eruitzag toen zijn zorgvuldig opgetrokken muren ineens barstten.
Tegen de avond heb ik een lang bad genomen en mezelf ervan overtuigd dat ik volkomen normaal ben en totaal niet geraakt door de gebeurtenissen van vandaag. Dat is een leugen, maar ik houd me eraan vast.
Ik ben op mijn kamer, draag alleen een dun hemdje en mijn favoriete katoenen slipje, mijn haar nog vochtig op mijn schouders, als er op de deur wordt geklopt. Misschien is het de huishoudster die alweer komt kijken of alles goed gaat, alsof ik nog een klein kind ben.
Maar als ik de deur open, staat daar Hugh, en zijn ogen zakken onmiddellijk voordat hij zichzelf kan tegenhouden.
Het is alsof je iemand live een gevecht met zijn eigen wilskracht ziet verliezen.
Zijn blik glijdt over mijn lichaam—neemt het dunne hemdje in zich op dat werkelijk niets aan de verbeelding overlaat, hoe mijn tepels onmiskenbaar zichtbaar zijn door de stof, de blote benen die eindeloos lijken door te gaan.
Zijn pupillen verwijden alsof hij bedwelmd is, en zijn kaak spant zich zo hard dat ik bang ben dat hij een kies zal breken terwijl hij zijn blik weer naar mijn gezicht forceert.
"Ik..." Zijn stem klinkt schor tot hij zijn keel schraapt en opnieuw probeert. "De dokter zei dat je in orde was, maar ik moest het zelf zien."
"En?" Ik leun tegen het deurkozijn, doe geen moeite mezelf te bedekken. "Zie ik eruit alsof het goed gaat?"
De vraag klinkt uitdagender dan ik bedoelde. Of misschien precies zoals ik het bedoelde. Hoe dan ook, zijn handen ballen zich tot vuisten langs zijn zij, zijn knokkels worden wit.
"Claire." Mijn naam klinkt als een waarschuwing.
"Hugh." Ik spiegel zijn toon, en er flitst iets gevaarlijks in zijn ogen.
"Je zou meer kleren aan moeten doen."
"Waarom zou ik?" Ik kantel mijn hoofd, speel onschuldig. "Dit is mijn slaapkamer, ik verwachtte geen bezoek."
"Ik ben niet..." Hij haalt diep adem, zichtbaar worstelend om zichzelf in de hand te houden. "Ik kwam alleen even kijken hoe het met je was."
"En je hebt gekeken." Ik doe geen stap achteruit. Hij ook niet. "Nog iets?"
De lucht tussen ons lijkt ontvlambaar terwijl zijn blik naar mijn lippen zakt, daar net iets te lang blijft hangen. Als hij spreekt, klinkt zijn stem ruw.
"Je had daar niet alleen moeten zijn, je had kunnen sterven. Begrijp je dat?"
"Ik begrijp dat jij me hebt gered." Ik reik uit, mijn vingers raken de zijne waar ze tot vuisten gebald zijn. De aanraking stuurt die bekende maar nog steeds vreemde elektriciteit door mijn arm. "Tenzij je steeds redenen blijft vinden om je handen op mij te leggen."
Zijn adem stokt en voor één eindeloos moment denk ik dat hij dichterbij zal komen. Dat hij de afstand tussen ons zal overbruggen en iets doet waar we niet meer op terug kunnen komen. Iets wat ik al meer dan een jaar wanhopig van hem wil.
Maar in plaats daarvan doet hij een stap achteruit alsof ik hem heb verbrand.
"Fijne vroege verjaardag, Claire." De woorden klinken gespannen, bijna pijnlijk, als hij zich omdraait en wegloopt voordat ik kan reageren.
Ik sluit de deur en leun ertegenaan, mijn hart bonst, mijn huid gloeit van een hitte die niets met koorts te maken heeft.
Verdrinken was misschien minder gevaarlijk dan wat dit ook is.
Veeg omhoog om door te gaan