Gianni
Vrouwen hebben hun plaats, en zodra ik genoeg van ze heb, stuur ik ze weg. Misschien maakt dat me een klootzak, maar ik zorg er in elk geval voor dat ze tevreden vertrekken.
Met een hand door mijn dikke haar laat ik een diepe zucht ontsnappen. Ik kan niet anders dan nadenken over wat er zou gebeuren als ik ooit zou toegeven aan de jarenlange strijd met mijn geweten en zou handelen naar mijn verlangen naar Caterina. Het idee om haar weg te sturen zoals al die anderen stoort me—niet alleen om haar, maar vooral om mijn dochter.
Hoe zou ik haar ooit recht in de ogen kunnen kijken en vertellen dat ik met haar beste vriendin heb geslapen en haar daarna heb afgedankt als oud nieuws?
Op blote voeten loop ik door de benedenverdieping, mijn zwembroek plakt aan mijn gespierde benen.
Een plotselinge aandrang om naar haar toe te gaan overvalt me bijna. Mijn lichaam zegt ja, maar mijn verstand zegt nee. Ons vuile geheimpje zou verborgen blijven, iets wat we allebei zouden doen alsof het nooit is gebeurd, vooral voor Tatiana’s bestwil. Ik kan me alleen maar voorstellen hoe ze zou reageren als ze erachter kwam wat er vanavond is gebeurd.
Mijn dochter mag het nooit weten, maar Caterina staat een verrassing te wachten als ze denkt dat ik niet zal praten over wat er is gebeurd. Nu ik onder haar onschuldige façade heb gekeken, is er geen weg meer terug.
Ik word verteerd door verlangen, maar ik laat mijn verstand de uiteindelijke keuze maken en loop mijn studeerkamer binnen in plaats van door de gang verder te gaan. Het eerste wat ik doe, is naar de bar lopen en mezelf een drankje inschenken in de hoop mijn oververhitte libido te kalmeren. Wat ik nu harder nodig heb dan wat dan ook, is mijn zintuigen verdoven en het verlangen sussen dat me alweer dreigt te verharden, zo kort na het klaarkomen. Beelden van haar neuken, haar vullen met mijn zaad, haar volledig opeisen, flitsen door mijn hoofd. De eerste slok is niet genoeg om het mentale beeld van een zwangere Caterina kwijt te raken, haar lichaam gezwollen door het leven dat in haar groeit. Het leven dat ik daar heb geplaatst. Het is te verleidelijk om dat beeld los te laten, en ik laat het sudderen in mijn verbeelding terwijl ik aan mijn whisky nip en door de kamer ijsbeer. Lieve, vertrouwende Caterina. Stralend, schitterend, met mijn kind in haar schoot. Hoe perfect zou dat zijn? Alleen al het idee verspreidt een warmte in mijn borst die niets te maken heeft met het drankje in mijn hand. Een genoegen dat verder gaat dan het fysieke. Als ik niet al wist dat ik naar de hel ga voor de dingen die ik heb gedaan, zou ik zeker een plek verdienen dankzij de richting waarin mijn gedachten nu gaan. Het meisje is twintig jaar jonger dan ik. Ze heeft haar hele leven nog voor zich. Een toekomst. Een verdomde vriend. Bij die laatste gedachte klem ik mijn kaken op elkaar. Ik wil die klootzak vermoorden. Hij verdient haar niet. Toch is hij degene die haar heeft. En hier zit ik, mezelf verbeeldend dat ik haar opeis. Haar lichaam bezit, haar zwanger maak, haar toesta het bewijs van mijn claim aan de wereld te tonen. Daar valt geen enkel geldig excuus voor te verzinnen.
Mijn aandacht gaat naar het donkere, stille landgoed dat zichtbaar is door de hoge ramen achter mijn bureau. Zelfs in de stilte weet ik dat er altijd ogen zijn die uitkijken naar tekenen van problemen. Bewakers zijn een constante aanwezigheid, niet alleen voor mijn eigen veiligheid, maar ook voor die van mijn dochter. Zij zou niet hoeven lijden vanwege de gevaarlijke wereld waar ik deel van uitmaak.
Mijn gedachten dwalen terug naar Caterina. Hoe zou ik haar ooit kunnen betrekken bij dit leven? Ze is zoveel jonger dan ik. Zou ik haar kunnen vertrouwen om mijn geheimen te bewaren of mijn bevelen op te volgen voor haar eigen veiligheid?
Mij openstellen voor haar voelt riskant, zeker gezien mijn eerdere ervaringen. Ik heb maar één andere vrouw vertrouwd, en dat liep slecht af. Het idee van een zwangere Caterina jaagt me angst aan, een nachtmerrie waarvan ik vrees dat hij werkelijkheid wordt. Toch brandt het verlangen om haar op te eisen, haar van mij te maken, fel in mij.
Het antwoord is simpel. Ik zou haar nooit echt kunnen vertrouwen. Maar dat weerhoudt me er niet van te fantaseren over het haar slaapkamer binnenstormen. Haar door de gang naar mijn kamer sleuren zodat ik haar aan het bed kan vastbinden en ervoor kan zorgen dat ze niet wegkomt terwijl ik me tegoed doe aan haar kut tot ze flauwvalt. Geen twijfel dat ze zou verstijven van angst, bang voor de grote, gevaarlijke schurk waar ze in het geheim naar heeft verlangd en die haar nu eindelijk geeft waar ze zo naar heeft gehunkerd. Ik kan haar scherpe, snelle ademhaling bijna in mijn oor horen. De kleine hijgjes en nauwelijks onderdrukte kreunen die ze zou maken terwijl ik haar lichaam wakker maak met mijn handen, lippen en tong. Ze zou leren hoe gevaarlijk het is om met vuur te spelen, om haar duistere verlangens te bekennen. Voor ons allebei was het beter geweest als ze vanavond was weggelopen. Nu is het te laat.
Ik zal nooit vergeten hoe ze dwars door me heen keek, recht in de diepste krochten van mijn ziel, terwijl ze kreunde op haar eigen vingers. Godverdomme, mijn lul wordt alweer keihard. Ik plof neer in mijn bureaustoel en zet mijn drankje opzij, zodat ik mezelf uit mijn shorts kan trekken. Hoe lang is het geleden dat iemand of iets me zo opgewonden kreeg dat ik zo snel na klaarkomen alweer stijf stond? Ik kan het me eerlijk gezegd niet herinneren. Zo afgestompt ben ik, en dan heb ik het nog niet eens over het feit dat ik niet meer zo jong ben als vroeger. De rinkelende telefoon op mijn bureau laat me schrikken, en een onnodig schuldgevoel schiet door mijn borst zodra ik het nummer op het scherm herken. Van alle momenten om mijn ex te laten bellen. Het is alsof ze weet dat ik van mezelf geniet en ze er een eind aan wil maken. Soms vraag ik me af wat ik ooit in haar zag. Hoe kon ik zo blind zijn? Hoe heb ik de leegte in haar niet gezien? Een eindeloze grot van schreeuwende ellende, die ze verborg achter een strak lichaam. Ik trapte erin. Kut doet dat met een man, denk ik. Een les die ik op de harde manier heb geleerd.
“Amalia,” grom ik, terwijl ik de hoorn tussen mijn oor en schouder klem. “Aan welk twijfelachtig genoegen heb ik dit te danken?” Ze is lang genoeg stil om me te laten twijfelen of ze überhaupt aan de andere kant hangt, voordat ze mompelt: “Oh, hallo. Ik had niet verwacht dat je zou opnemen.” Ik knipper langzaam. Wat is dit nou weer? “Je belt om twee uur ’s nachts en ging ervan uit dat ik niet wakker zou zijn om op te nemen, hè? Waarom? Zodat je als een lafaard een voicemail kon achterlaten?” Het is allemaal zo voorspelbaar. “Weet je nu nog steeds niet beter dan mij te onderschatten?”
“Hoe is het weer daarboven op je hoge paard? Ik had een drukke dag en pas nu de kans om te bellen. Ik neem aan dat Tatiana nog steeds aan het vieren is. Hoe was de diploma-uitreiking?”
“Je beseft dat je het zelf had kunnen meemaken, toch? Ze had een kaartje voor haar liefhebbende moeder gereserveerd om de ceremonie bij te wonen.” De stilte aan de andere kant van de lijn zegt genoeg. De geest van mijn ex is niet het mysterie dat ze graag doet voorkomen. Het maakt haar woedend dat ik haar gedachten zo makkelijk kan lezen – of in elk geval de egoïstische drijfveren die haar gedrag sturen. Terwijl ze in stilte zoekt naar een acceptabel excuus, zeg ik: “Laat me raden. Je bent het gewoon vergeten.”
“En wat als dat zo is?”
“Als je er zo op gebrand bent om verantwoordelijkheid te ontwijken, heb je serieuze professionele hulp nodig. Onze dochter heeft je meerdere keren geprobeerd te bereiken.”
“Weet je wel hoeveel—”
“Als ik me een evenement kan herinneren tussen al het andere door, dan kun jij dat zeker ook.”
“Heb je er ooit over nagedacht dat ik jou probeerde te ontwijken?” Ze weet elke situatie in haar voordeel te draaien. Is dat het geluid van haar gesnik? Natuurlijk. Ze weet als geen ander het verhaal te manipuleren.
“Als ik het verleden opzij kan zetten omwille van Tatiana, dan kun jij dat ook.” Terwijl ze meer excuses begint te spuien, kap ik haar af met een grom. “Laat maar. Tatiana had je vandaag niet nodig en ze zal inmiddels wel doorhebben dat ze niet op je kan rekenen.”
Ze snuift. “Oh, en jij bent de perfecte vader?”
Bij lange na niet. Ik heb op meer manieren gefaald dan ik wil toegeven. Ik ben niet het perfecte, sentimentele vaderfiguur dat je in een sitcom ziet. Dat ben ik niet.
Maar ik hoop dat mijn dochter weet dat ze op mij kan rekenen, dat haar welzijn en geluk het belangrijkste voor me zijn. Ik houd haar afgeschermd van de duisterdere kanten van mijn leven, zoals veel ouders doen als hun werk niet bepaald gezinsvriendelijk is. Ik ben misschien niet het aanhankelijke type, maar ik geloof dat ik een goede ouder ben.
“Ik ben een verdomd goede ouder, en dat weten we allebei. Zelfs als dat niet zo was, ik doe in ieder geval mijn best.” De lijn is even stil voordat ik verder ga. “En aangezien je blijkbaar zoveel bent vergeten, zal ik je geheugen even opfrissen.”
Ik verlaag mijn stem tot een dreigende grom. “We weten allebei dat je het ondertekenen van de papieren ontwijkt die je zo handig bent vergeten. Hier is een tip: omgaan met jouw getreuzel is minder handig dan je er gewoon uit te laten zetten. Begrijp je dat?”
“Is dat een bedreiging?” Ze lacht, maar ik hoor de angst in haar stem. Ze weet dat ik niet helemaal bluf. Als iemand weet waartoe ik in staat ben, is zij het wel. Als het gaat om de bescherming van mijn dochter en mijn zaak, ga ik tot het uiterste – zelfs als het me flink in de problemen kan brengen.
“Een kleine herinnering,” mompel ik. “Hoor je dat getik achter in je hoofd? Dat is niet je biologische klok – al zal die inmiddels wel loeien. Het is het getik dat begon op het moment dat die papieren bij je op de mat vielen. Mijn aanbod wordt er niet beter op. Dit is je laatste kans. Teken ze, of je zult ontdekken hoe onaangenaam ik kan zijn.”
“Ooo, ik tril al,” daagt ze uit.
“De klok tikt,” herhaal ik, terwijl ik haar pogingen om me te provoceren negeer. Ik heb wel belangrijkere dingen aan mijn hoofd dan me te laten meeslepen in een kinderachtige ruzie. Ik verbreek abrupt de verbinding en loop naar de privébadkamer op mijn kantoor om mezelf te ontlasten. Amalia is een hoofdstuk dat ik nooit volledig uit mijn leven zal kunnen wissen, al heeft ze me wel Tatiana gegeven – het mooiste cadeau dat ik ooit heb ontvangen.
Maar ze hoort bij het verleden.
Mijn gedachten schakelen snel: betekent dit dat Caterina de toekomst is?
Ik vang mijn spiegelbeeld op in de spiegel. Hete stoom beslaat het glas terwijl ik de strijd zie tussen de engel en de duivel op mijn schouders. De lijnen op mijn voorhoofd verraden het gewicht van mijn strijd.
Dit voelt fundamenteel verkeerd, op een dieper niveau dan alles wat ik ooit eerder heb gedaan.
Hoe hard ik het ook probeer, ik krijg Caterina niet uit mijn hoofd. De gedachte aan haar laat me niet los. Het was al moeilijk genoeg om haar te weerstaan voordat ik haar zag kijken.
Nu? Het woord "onmogelijk" schiet me meteen te binnen.
Veeg omhoog om door te gaan
Caterina
Tatiana: Sorry, ik ben te laat. Lang verhaal.
Ik ken haar goed genoeg om te vermoeden dat Christopher er waarschijnlijk bij betrokken is—hij is zo'n type dat altijd problemen veroorzaakt of afspraken afzegt, en Tatiana laat dat nooit zomaar gebeuren. Ik wil haar zeggen dat ze hem moet laten vallen, maar als vriendin is dat niet mijn plek.
Ik: Ik wacht op je :)
Ik voeg een smiley toe om de sfeer luchtig te houden, hoewel ik eigenlijk wil zeggen hoe erg ik ernaar uitkijk om hen te zien. Het onheilspellende gevoel dat ik onderweg hierheen had, alsof iemand me volgde, zou ik nooit toegeven. Ik wil niet dat Tatiana denkt dat ik paranoïde ben.
Voor nu ben ik omringd door mensen in de club, dus ik zou veilig moeten zijn. De aandacht die ik krijg komt alleen doordat ik alleen ben, en dat kan ik wel aan.
Adem in, adem uit. Je bent gewoon paranoïde.
De bar is op dit moment rustig. Een paar mensen zitten verspreid aan de bar en aan tafels rond de dansvloer, terwijl het balkon boven grotendeels leeg is. Ik ben vroeg gekomen om de drukte te vermijden en bij te praten met Tatiana voordat ze over twee dagen naar Frankrijk vertrekt.
Als het zo doorgaat, haalt ze dat misschien niet, en zie ik haar een maand niet meer. Ik frons terwijl ik in mijn glas wijn staar, wachtend.
"Waarom zo'n lang gezicht?"
De vraag haalt me uit mijn sombere gedachten. Het is niet een of andere opdringerige stalker die me probeert te versieren, maar de barman. Hij is knap op een vertrouwde manier, met diep liggende donkere ogen en een onweerstaanbare glimlach die zijn kuiltjes benadrukt.
"Mijn beste vriendin vertrekt voor een maand naar Zuid-Frankrijk, en ik weet niet hoe ik dat zonder haar moet redden." Ik haal mijn schouders op en zie hem een beetje vertrekken. "Ik weet dat het erger kan, maar..."
"Het is zeker balen," beaamt hij, terwijl hij glazen in een indrukwekkende stapel rangschikt.
"Ja, dat is het echt. Ik ga al die vrije tijd hebben en niets om het mee te vullen."
Luciano is, zoals altijd, druk en kan vanavond niet bij ons zijn. Dat zal met Tatiana's afwezigheid waarschijnlijk niet veranderen. Het voelt vaak alsof ik alleen woon, maar het vuile wasgoed dat hij overal laat slingeren, herinnert me er constant aan dat hij er toch is.
De barman leunt op de bar, zijn wenkbrauwen opgetrokken. Mijn blik wordt getrokken naar zijn biceps, die goed uitkomen onder de strakke mouwen van zijn T-shirt. "Als je je verveelt, zoeken we hier altijd extra hulp."
"Oh, echt?" antwoord ik, nieuwsgierig.
"Ja, ik kan wel een extra paar handen gebruiken. Jij zou perfect zijn," zegt hij met een flirterige grijns en een knipoog.
Ik kan het warme gevoel dat zich door me verspreidt niet onderdrukken, ook al ben ik niet single en zou ik geen geflirt moeten aanmoedigen met iemand die ik net heb ontmoet. Ik vraag me af of zijn armen mijn aandacht trekken omdat ik me de laatste tijd verwaarloosd en eenzaam voel.
"Ik zou het eerst aan mijn vriend moeten vragen," mompel ik, en zijn knik laat zien dat hij het begrijpt voordat hij verdergaat naar een nieuwe klant, een paar krukken verderop.
Tatiana zou me waarschijnlijk een klap op mijn hoofd geven als ze hier was en zag dat ik een leuke jongen afwees. Zij begrijpt niet hoe het is om al zo lang met iemand samen te zijn, zoveel tijd en energie te steken in een relatie. Ik wil niet denken dat al die tijd voor niets is geweest. Relaties vergen geduld, inzet en werk van beide kanten.
Wie probeer ik eigenlijk te overtuigen?
Een diep gevoel van ontevredenheid spoelt over me heen, en ik drink de rest van mijn wijn in één teug op. Ik hoop dat dit niet is hoe mijn toekomst eruitziet—dat ik mezelf blijf overtuigen dat ik veilig ben en moet settelen voor wat ik ken, in plaats van iets meer te zoeken. Maar wat zou dat dan zijn? Luciano verlaten? Mijn baan opzeggen voordat ik zelfs maar begin? Er lijken geen echte alternatieven te zijn.
Ik ben nooit iemand geweest die risico's neemt. Ik wil het wel zijn. Ik wou dat ik het kon zijn. Maar het zit gewoon niet in mijn aard. Bovendien heb ik mijn leven lang geleerd hoe onzeker de wereld is, hoe dingen in een oogwenk kunnen veranderen, en hoe belangrijk het is om voorbereid te zijn op wat er ook komt. Bedankt, pap.
Het is geen irritatie naar hem toe die laag in mijn buik suddert—hij heeft zijn best gedaan, vooral na mama's dood. Nee, het is irritatie met mezelf. Waar ben ik eigenlijk bang voor? Pas als ik merk dat mijn kaken gespannen zijn, realiseer ik me dat mijn hart sneller klopt bij de herinnering aan die andere avond.
Toen nam ik een risico—met Gianni. Het was opwindend, bedwelmend. Voor één keer gaf ik toe aan het onveilige, in plaats van te vechten tegen wat ik wilde. Ja, ik schaam me nu, maar vooral omdat ik weet dat het tegen de regels was.
Niet omdat ik het niet leuk vond.
Het was zo'n kick waar ik verslaafd aan zou kunnen raken—nemen wat ik wil, ongeacht wat anderen ervan vinden.
Misschien heb ik te veel wijn op.
De nuchtere Caterina zou hier niet over nadenken.
Ik check mijn telefoon opnieuw om te zien of Tatiana al heeft gereageerd. Geen geluk. Ik zucht en kijk op van mijn telefoon, en zie haar staan in het midden van de dansvloer.
Zoals altijd ziet ze er fantastisch uit in een kort zwart jurkje met een halternek die niets aan de verbeelding overlaat. Het laat haar ronde vormen perfect uitkomen. Ik wou dat ik dat soort lef had om iets seksies te dragen, mezelf te laten zien.
Altijd een braaf meisje.
Maar niet altijd, toch? Niet als er een bepaalde sexy miljardair in het spel is.
"Hey!" roep ik, zwaaiend met een arm boven mijn hoofd tot ze me ziet. Mijn glimlach verdwijnt als ze die niet beantwoordt. Ik verwacht dat ze recht op me afkomt, maar ze duikt een smalle gang in richting de toiletten. Verdorie. Christophers afwezigheid geeft me een vaag idee van wat er aan de hand is.
Ik haast me achter haar aan naar de wc. Ik heb de klapdeur nog maar net opengeduwd of ze begint zich al te verdedigen, probeert de ellende op haar gezicht lachend weg te wuiven.
"Te kort. Mijn jurk is te kort. Wist je dat?" Ze gooit haar blonde krullen over haar schouder en blaast een dramatische zucht uit.
Hallo tegen jou ook. "Is dat waar jullie ruzie over hadden?"
"We hadden niet..." mompelt ze, haar stem zachter, haar vastberadenheid brokkelt af. "Eigenlijk, ja, dat is waar we ruzie over hadden. Alsof ik hem nodig heb om me te vertellen hoe ik me moet kleden. Die gozer zou in sokken en sandalen rondlopen als ik er niets van zei. Hij doet alsof hij mijn vader is, maar één vader is echt wel genoeg voor mij. Ik ben een volwassen vrouw. Ik heb zijn goedkeuring niet nodig."
Ze heeft geen ongelijk.
"Het spijt me dat hij zo'n klootzak is, maar voor wat het waard is, je ziet er geweldig uit."
Ze fronst naar haar spiegelbeeld voordat ze mijn blik in de spiegel ontmoet. "Ja?" Ik ben niet gewend haar zo onzeker te zien. Het doet pijn om te weten dat hij haar zo kan breken.
"Je weet dat je dat doet," verzeker ik haar met een glimlach. "Ik heb je liever helemaal voor mezelf, trouwens. We hebben een meidenavond nodig voordat je me een maand achterlaat."
Ik stap achter haar en sla mijn armen om haar middel, geef haar een knuffel. "Als ik op meisjes viel, zou ik je zo van hem afpakken."
"En ik zou je niet tegenhouden." Haar lach is oprecht, en de tranen in haar ogen zijn verdwenen. "Laten we dronken worden."
"Dat klinkt beter." Ik lach als ik de deur opendoe, klaar om mijn energie te richten op het opvrolijken van haar stemming. Maar de grond zakt onder me weg als ik de laatste persoon zie die ik verwachtte: Luciano. Zijn donkere ogen worden groot van schrik als hij me ziet.
"Luciano?" Tatiana botst tegen mijn rug, maar ik voel het amper. Ik ben te druk bezig naar mijn vriend te staren. Hij past hier niet. Hij zou hier niet moeten zijn. "Ik dacht dat je moest werken."
Ik heb hem ooit betrapt terwijl hij zich aftrok op harde BDSM-porno met een van mijn slipjes om zijn lul gewikkeld. De blik op zijn gezicht nu—schok en schuld—doet me denken aan die dag.
Hij haalt een hand door zijn korte, zandkleurige haar, zoekt naar een uitleg. "Wat doe jij hier?" eis ik. "Je zei dat je vanavond de sportschool moest sluiten."
Zijn ogen lichten op. "Ik was vroeg klaar en wilde je verrassen," zegt hij met een lachje.
"Dat zou ik geloven, maar ik heb je niet verteld waar we naartoe gingen." Ik sla mijn armen over elkaar.
"Ik hoorde je met Tatiana erover praten," haalt hij zijn schouders op, grijnst op een manier die ik ooit sexy vond. Nu maakt het me misselijk. "Verrassing?"
Nee, dit is geen verrassing. De echte schok komt als de deur achter hem opengaat en een paar armen zich om zijn middel slaan.
"Mm, dat was leuk," spint een vrouw, terwijl ze zich over hem heen buigt en haar nek rekt om hem aan te kijken. "Maar laten we het de volgende keer ergens privater doen dan het herentoilet."
Veeg omhoog om door te gaan
Catarina
Van wat ik van haar kan zien, is ze een kleine, rondborstige roodharige. Ze is knap, iemand die mijn vriend kent. Mijn verstikte kreun trekt haar aandacht naar mij. Je ziet bijna de puzzelstukjes op hun plek vallen in haar hoofd. Haar blik glijdt tussen ons heen en weer.
"Oh, shit," ademt ze, haar wenkbrauwen gefronst. "Dat wist ik niet. Echt waar."
"Godverdomme," gromt Tatiana. "Jij achterlijke klootzak."
"Nee!" jammert Luciano, zijn gezicht trekt bleek weg. Hij schudt heftig zijn hoofd, voelt het naderende onheil. "Nee, het is niet wat je denkt, Caterina."
De verontschuldiging van de roodharige verandert niets aan de situatie, maar tenminste toont ze wat fatsoen. Ik zou boos op haar kunnen zijn, maar het is niet haar schuld. Zelfs als ze het wist en toch met hem sliep, is de enige schuldige hier Luciano. Zijn gebrek aan impulsenbeheersing, zijn minachting voor onze relatie—dit ligt allemaal aan hem.
"Je hoeft jezelf niet uit te leggen," zeg ik tegen haar, en haar wangen kleuren rood van schaamte. Ze knikt en glipt langs ons heen, richting de dansvloer.
"Je hebt tegen me gelogen," zeg ik, mijn stem laag maar vastberaden.
"Ik zei toch, het is niet wat je denkt. Het is allemaal een misverstand. Je weet dat ik van je hou."
Hij probeert me te sussen, maar zijn woorden wakkeren alleen maar de woede en teleurstelling in mij aan. Ik kan hem nu onmogelijk geloven. Ik reik naar hem uit, maar als hij me wil aanraken, sla ik zijn hand weg. Mijn hart voelt zwaar, bezwaard door het verraad.
"Al die tijd. Al die jaren, en dan doe je dit bij mij? Het was moeilijk, en ik was niet perfect, maar..." Ik worstel om het te bevatten. We waren niet perfect, het ging soms stroef, maar vreemdgaan was nooit nodig.
"Je hebt gelijk," stemt hij snel toe. "Al die jaren samen. Wil je dat allemaal weggooien vanwege zoiets als dit? Iets kleins?"
Niets aan dit alles is klein. Alleen hij zou vreemdgaan als een onbenulligheid zien, iets dat je over het hoofd moet zien. De veronderstelling dat ik dit gewoon zou accepteren en doorgaan, maakt me woedend.
"Daar heeft ze verdomd gelijk in," snauwt Tatiana.
Luciano rolt met zijn ogen. "Bemoei je eens met je eigen teringzaken."
"Praat niet zo tegen haar!" zeg ik, mijn stem koel en onverzettelijk.
Ik bouw een muur tussen mijn kolkende emoties en de buitenwereld. Ik zal hier niet instorten. Een ijzige rilling trekt door me heen, zweet breekt uit op mijn voorhoofd. Het mes van verraad draait dieper in mijn buik, maar ik dwing mezelf tot ademhalen, vastbesloten niet mijn controle te verliezen in het bijzijn van deze vreemdganger en een kamer vol vreemden.
Luciano’s smeekbedes zijn aan dovemansoren gericht terwijl de realiteit tot me doordringt. Zijn pogingen om me aan te raken, om een nieuwe kans te vragen, maken het verraad alleen maar erger. Ik knipper de tranen weg, voel een woede onder mijn huid sudderen, het soort dat me wil laten schreeuwen, slaan en alles om me heen verscheuren.
"Ik denk niet dat jij weet wat liefde is, Luciano," weet ik te grommen, mijn stem trillend van ingehouden woede. "Maar het maakt niet uit, want wij zijn klaar. Het is over. Ik heb meer respect voor mezelf dan bij je te blijven terwijl jij het met andere vrouwen doet. Als je hier vertrekt, wil ik dat je naar het appartement gaat dat we deelden en inpakt wat je dragen kunt. Zoek maar een andere plek om te slapen. Als ik thuis kom en je bent er nog, bel ik de politie. Je weet wel, die mensen in het blauw die mij kennen en mijn vader respecteren. Reken maar uit wat er dan gebeurt."
Tatiana’s stem voegt zich bij de mijne, druipend van venijn. "Schiet maar op. Misschien bel ik mijn vader ook wel. Gewoon omdat ik zo’n trut ben."
Luciano’s gezicht vertrekt van schrik en paniek als hij de ernst beseft. Hij doet zijn mond open, waarschijnlijk om nog een excuus te bieden of om om vergeving te smeken, maar bedenkt zich. Zijn lippen persen zich tot een strakke streep terwijl hij wegloopt, mij achterlatend met het holle, zeurende verdriet vanbinnen.
Als hij uit zicht is, verdwijnt de kracht waar ik me aan vastklampte en breek ik. Tatiana slaat haar arm om me heen en leidt me weg uit de situatie. Haar troostende aanwezigheid is nu het enige dat me op de been houdt.
"Het spijt me, C. Het spijt me zo," zegt ze zacht.
Ik schud mijn hoofd, voel de verlammende leegte in mij. "Je had gelijk. Ik was zo dom, zo blind. Ik dacht dat hij werkte, maar hij was bij iemand anders. Hoe kon ik zo stom zijn?" De woorden komen als een stortvloed van pijn en verwarring uit me.
"Kom." Tatiana leidt me zachtjes door de gang, weg van het hoofdgedeelte van de club. "We gaan ons helemaal lam zuipen. Dat dus."
Haar vastberadenheid om me ergens veilig en afgeschermd te brengen is troostend, al weet ik niet of ik de kracht heb om dat nu te waarderen. Eenmaal uit de gang, wenkt Tatiana een serveerster. "We hebben een privétafel nodig en een fles champagne. Blijf maar brengen."
De serveerster kijkt ons nieuwsgierig aan, maar knikt en gaat het regelen.
"Wat vieren jullie?" vraagt ze, om de sfeer luchtig te houden.
Tatiana geeft haar een wrange glimlach. "Mijn vriendin hier is net flink afgevallen. Zo’n tachtig kilo waardeloze klootzak kwijtgeraakt."
De serveerster lacht en laat ons met rust. Ik kan Tatiana’s poging om me op te vrolijken wel waarderen, ook al voel ik me te gebroken om er echt van te genieten.
We gaan zitten, en als de champagne begint te vloeien, laat ik mezelf tegen Tatiana aanleunen. Klaar om mijn verdriet te verdrinken en te proberen de scherven van mijn gebroken hart weer op te rapen.
Veeg omhoog om door te gaan