Tatiana: Sorry, ik ben te laat. Lang verhaal.
Ik ken haar goed genoeg om te raden dat Christopher er waarschijnlijk bij betrokken is—hij is het soort man dat altijd voor problemen zorgt of plannen afwimpelt, en Tatiana laat dat nooit zomaar gebeuren. Ik wil haar zeggen dat ze hem moet laten gaan, maar dat is niet aan mij als vriendin.
Ik: Ik wacht op je. :)
Ik voeg een smiley toe om het luchtig te houden, ook al wil ik eigenlijk zeggen hoeveel ik ernaar uitkijk om hen te zien. Het onheilspellende gevoel dat ik onderweg hierheen had, alsof iemand me volgde, zou ik nooit toegeven. Ik wil niet dat Tatiana denkt dat ik paranoïde ben.
Voor nu ben ik omringd door mensen in de club, dus zou ik veilig moeten zijn. De aandacht die ik krijg komt gewoon omdat ik alleen ben, en dat kan ik wel aan.
Adem in, adem uit. Je bent gewoon paranoïde.
De bar is op dit moment rustig. Er zitten een paar mensen verspreid aan de bar en aan tafels rond de dansvloer, terwijl het balkon erboven grotendeels leeg is. Ik ben vroeg gekomen om de drukte te vermijden en om bij te kletsen met Tatiana voordat ze over twee dagen naar Frankrijk vertrekt.
Op deze manier haalt ze het misschien niet, en zie ik haar een maand lang niet meer. Ik frons terwijl ik in mijn glas wijn staar, wachtend.
"Waarom zo'n lang gezicht?"
De vraag haalt me uit mijn sombere gedachten. Het is niet een of andere enge stalker die me probeert aan te spreken, maar de barman. Hij is knap op een vertrouwde manier, met diepliggende donkere ogen en een onweerstaanbare glimlach die zijn kuiltjes accentueert.
"Mijn beste vriendin vertrekt voor een maand naar het zuiden van Frankrijk, en ik weet niet hoe ik het zonder haar moet redden." Ik haal mijn schouders op en zie zijn pijnlijke grimas. "Ik weet dat het erger kan, maar..."
"Het is zeker balen," stemt hij in, terwijl hij glazen in een indrukwekkende stapel rangschikt.
"Ja, dat is het echt. Ik ga ineens zeeën van tijd hebben en niets om het mee te vullen."
Luciano is, zoals altijd, druk en kan vanavond niet bij ons zijn. Dat zal niet veranderen nu Tatiana weggaat. Het voelt vaak alsof ik alleen woon, maar de vuile was die hij overal achterlaat is een constante herinnering aan zijn aanwezigheid.
De barman leunt op de bar en trekt zijn wenkbrauwen op. Mijn blik wordt getrokken naar zijn biceps, die goed uitkomen in de strakke mouwen van zijn T-shirt. "Als je je verveelt, zoeken we hier altijd extra hulp."
"Oh, echt waar?" antwoord ik, nieuwsgierig.
"Ja, ik kan wel een paar extra handen gebruiken. Jij zou perfect zijn," zegt hij met een flirtende grijns en een knipoog.
Ik kan het niet helpen dat ik een warme blos voel opkomen, ook al ben ik niet single en zou ik niet moeten flirten met iemand die ik net ontmoet heb. Ik vraag me af of zijn armen mijn aandacht trekken omdat ik me de laatste tijd verwaarloosd en eenzaam voel.
"Ik zal het eerst aan mijn vriend moeten vragen," mompel ik, en zijn knik laat zien dat hij de boodschap begrijpt voordat hij verdergaat om een nieuwe klant een paar krukken verderop te bedienen.
Tatiana zou me waarschijnlijk een klap op mijn hoofd geven als ze hier was en zag dat ik een leuke jongen afwijs. Ze begrijpt niet hoe het is om zo lang met iemand samen te zijn, zoveel tijd en energie in een relatie te steken. Ik wil niet denken dat al die tijd voor niets is geweest. Relaties vragen geduld, inzet en werk van beide kanten.
Wie probeer ik eigenlijk te overtuigen?
Een diep gevoel van onvrede spoelt over me heen en ik drink mijn glas wijn leeg. Ik hoop maar dat dit niet is hoe mijn toekomst eruitziet—dat ik mezelf blijf wijsmaken dat ik veilig ben en genoegen moet nemen met wat ik ken, in plaats van op zoek te gaan naar iets meer. Maar wat zou dat dan zijn? Luciano verlaten? Mijn baan opzeggen voordat ik zelfs maar begin? Er lijken geen haalbare alternatieven te zijn.
Ik ben nooit iemand geweest die risico’s neemt. Ik zou het willen. Ik wou dat ik het kon. Maar het zit gewoon niet in mijn aard. Bovendien is mij mijn hele leven geleerd hoe onzeker de wereld is, hoe alles in een oogwenk kan veranderen en hoe belangrijk het is om voorbereid te zijn op wat komen gaat. Dank je, pap.
Het is geen irritatie op hem die laag in mijn buik borrelt—hij heeft zijn best gedaan, vooral na mama’s dood. Nee, het is ergernis over mezelf. Waar ben ik eigenlijk bang voor? Pas als ik merk dat mijn kaken gespannen zijn, realiseer ik me dat mijn hart sneller klopt bij de herinnering aan die andere avond.
Veeg omhoog om door te gaan
Ik nam toen een risico—met Gianni. Het was opwindend, bedwelmend. Voor één keer gaf ik toe aan de onveilige gok in plaats van te vechten tegen wat ik wilde. Natuurlijk schaam ik me nu, maar vooral omdat ik weet dat het tegen de regels was.
Niet omdat ik het niet leuk vond.
Het was het soort kick waaraan ik verslaafd zou kunnen raken—nemen wat ik wil, ongeacht de mening van anderen.
Misschien heb ik te veel wijn op.
Nuchtere Caterina zou niet aan deze dingen denken.
Ik check mijn telefoon opnieuw om te zien of Tatiana heeft geantwoord. Geen geluk. Ik zucht en kijk op van mijn telefoon, en zie haar in het midden van de dansvloer staan.
Zoals altijd ziet ze er fantastisch uit in een kort zwart jurkje met een halternek dat niets aan de verbeelding overlaat. Het accentueert haar rondingen perfect. Ik wou dat ik dat lef had om iets sexy’s te dragen, om mezelf te laten zien.
Altijd het brave meisje.
Maar niet altijd, toch? Niet als er een bepaalde sexy miljardair in het spel is.
“Hé!” roep ik, zwaaiend met een arm boven mijn hoofd totdat ze me ziet. Mijn glimlach verdwijnt als ze niet teruggroet. Ik verwacht dat ze recht op me afkomt, maar in plaats daarvan duikt ze een smalle gang in richting de toiletten. Verdorie. Christophers afwezigheid geeft me een vaag idee van wat er aan de hand is.
Ik haast me achter haar aan naar het toilet. Ik duw de klapdeur nauwelijks open of ze begint zich al te verdedigen, probeert de verwoesting op haar gezicht weg te lachen.
“Te kort. Mijn jurkje is te kort. Wist je dat?” Ze gooit haar blonde krullen over haar schouder en blaast een dramatische zucht uit.
Hallo, jij ook. “Is dat waar jullie ruzie over hadden?”
“We hadden geen…” mompelt ze, haar stem zachter, haar vastberadenheid breekt. “Eigenlijk ja, dat is waar we ruzie over hadden. Alsof ik hem nodig heb om me te vertellen wat ik moet dragen. Die vent zou in sokken en sandalen rondlopen als ik er niets van zou zeggen. Hij doet alsof hij mijn vader is, maar één vader is genoeg voor mij. Ik ben een volwassen vrouw. Ik heb zijn goedkeuring niet nodig.”
Ze heeft niet eens ongelijk.
“Het spijt me dat hij zo’n klootzak is, maar voor wat het waard is, je ziet er geweldig uit.”
Ze fronst naar haar spiegelbeeld voordat ze me in de spiegel aankijkt. “Ja?” Ik ben niet gewend haar zo onzeker te zien. Het doet pijn te weten dat hij haar zo kan breken.
“Dat weet je toch,” verzeker ik haar met een glimlach. “Ik heb je liever helemaal voor mezelf, trouwens. We moeten een meidenavond houden voordat je me een maand achterlaat.”
Ik ga achter haar staan, sla mijn armen om haar middel en geef haar een knuffel. “Als ik iets voor meisjes zou voelen, zou ik je zo van hem afpakken.”
“En ik zou je niet tegenhouden.” Haar glimlach is oprecht en de tranen in haar ogen zijn weg. “Laten we dronken worden.”
“Dat klinkt beter.” Ik lach als ik de deur open, klaar om mijn energie te richten op het opvrolijken van haar. Maar de grond zakt onder me weg als ik de laatste persoon zie die ik verwachtte: Luciano. Zijn donkere ogen worden groot van schrik als hij me ziet.
“Luciano?” Tatiana botst tegen mijn rug, maar ik voel het nauwelijks. Ik ben te druk bezig met staren naar mijn vriend. Hij hoort hier niet te zijn. “Ik dacht dat je aan het werk was.”
Ik heb hem ooit betrapt terwijl hij zich aftrok op hardcore BDSM-porno met een van mijn slipjes om zijn lul gewikkeld. De uitdrukking op zijn gezicht nu—schok en schuldgevoel—doet me aan die dag denken.
Hij haalt een hand door zijn korte, zandkleurige haar, op zoek naar een uitleg. “Wat doe jij hier?”
Ik eis: “Jij zei dat je vanavond de sportschool moest afsluiten.”
Zijn ogen lichten op. “Ik was vroeg klaar en kwam je verrassen,” zegt hij met een lachje.
“Ik zou dat geloven, maar ik heb je niet verteld waar we naartoe gingen.” Ik sla mijn armen over elkaar.
“Ik hoorde je er met Tatiana over praten,” zegt hij schouderophalend, met een lach die ik vroeger aantrekkelijk vond. Nu word ik er misselijk van. “Verrassing?”
Nee, dit is geen verrassing. De echte schok komt als de deur achter hem opengaat en een paar armen zich om zijn middel slaan.
“Mm, dat was leuk,” spint een vrouw terwijl ze zich over hem heen buigt en haar nek rekt om hem aan te kijken. “Maar de volgende keer, laten we het ergens doen waar we wat meer privacy hebben dan het herentoilet.”
Veeg omhoog om door te gaan
