ETHAN'S POV
"Heb je al deze artikelen echt gelezen?" vroeg ik, terwijl ik toekeek hoe Tori haar kleurgecodeerde onderzoek over de tafel van de studieruimte verspreidde.
"Natuurlijk heb ik dat." Ze keek niet op, volledig gefocust op het ordenen van alles in een systeem dat alleen zij leek te begrijpen. "Jij niet dan?"
"Jawel, maar ik heb geen archiefsysteem gemaakt waar NASA jaloers op zou zijn."
Dat leverde me een korte blik op, bijna een glimlach. Vooruitgang.
Nadat ze twee dagen geleden gevlucht was uit het café toen Becca opdook, wist ik niet zeker of ze nog met me af zou willen spreken. Maar hier waren we dan, in de studieruimte van de bibliotheek, werkend aan ons economieproject. En dit keer had ik een strategie.
"Ik heb de financieringsverschillen tussen onze teams geanalyseerd," zei ik, terwijl ik mijn laptop naar haar toeschoof. "Kijk hier eens naar."
Ik opende de spreadsheet waaraan ik veel te veel uren had besteed. Niet dat ik dat aan haar zou toegeven.
Tori boog zich naar voren, haar donkere paardenstaart viel over één schouder terwijl ze het scherm bestudeerde. De vage kokosgeur van haar shampoo dwarrelde mijn kant op.
"Je hebt de werkelijke budgetcijfers?" Ze klonk onder de indruk, ondanks zichzelf. "Hoe?"
"Coach Matts had na de training zijn planmap laten liggen. Ik heb een fotografisch geheugen voor cijfers."
"Dat is..." Ze aarzelde even. "Eigenlijk best handig."
"Probeer niet zo verbaasd te klinken," plaagde ik. "Ik heb soms ook andere skills dan alleen aces serveren."
Haar ogen vernauwden zich, maar er was nu iets anders in haar blik. Beoordeling in plaats van afwijzing.
"Dus," vervolgde ik, terwijl ik naar het volgende tabblad klikte, "ik heb onze budgetten vergeleken met het winstpercentage over de afgelopen vijf jaar. Jouw team presteert consequent beter dan het mijne met minder dan de helft van het budget."
"Vertel me iets wat ik nog niet weet," mompelde ze, maar ze boog nu dichter naar me toe, oprecht geïnteresseerd.
"Het interessante gedeelte is hier." Ik wees op de grafiek die ik had gemaakt. "Als ik rekening houd met de eisen van de Title IX-wet, volgt de school technisch gezien de regels, maar ze missen volledig de geest ervan. Ze tellen vrouwenactiviteiten mee die nauwelijks als sport gelden om de cijfers op te krikken."
Tori's wenkbrauwen schoten omhoog. "Synchroonzwemmen?"
"En competitief cheerleaden. Niets ten nadele van die activiteiten, maar—"
"Ze brengen geen kampioenstitels binnen," maakte ze mijn zin af. "Of beursmogelijkheden."
"Precies." Onze blikken kruisten elkaar en even waren we niet Ethan de tennisster en Tori de volleyball-hardliner. We waren gewoon twee mensen die samen een inzicht deelden.
Ze stopte een lok haar achter haar oor en keek terug naar het scherm. "Dit is degelijk onderzoek."
Uit de mond van Tori Martinez was dat praktisch een staande ovatie.
"Ik dacht dat je de kille, feitelijke data wel zou waarderen," zei ik, terwijl ik probeerde niet te tevreden te klinken. "Cijfers liegen niet."
"In tegenstelling tot mensen," voegde ze eraan toe, terwijl ze me een veelzeggende blik gaf.
"Ik heb nog nooit tegen je gelogen, Martinez."
"Je hebt de kans nooit gehad. We kennen elkaar amper."
Ik leunde achterover in mijn stoel. "Laten we daar iets aan doen."
"We zijn hier niet om vrienden te worden," herinnerde ze me eraan, maar met minder scherpte dan de vorige keer.
"God verhoede," stemde ik plechtig in. "Maar het zou het samenwerken wel makkelijker maken als ik tenminste de basiskennis heb over mijn projectpartner. Twintig vragen?"
Ze rolde met haar ogen en negeerde me compleet.
"Tien dan?" Nog steeds geen ja.
Ze was inderdaad een harde noot om te kraken.
"Zeven?"
Tori greep in plaats daarvan naar haar waterfles. Onze handen raakten elkaar per ongeluk, en ze trok snel terug. Ik deed alsof ik het niet merkte.
"Waarom volleybal?" vroeg ik, oprecht nieuwsgierig.
Ze dacht langer na over deze vraag dan over de andere. "Het is de perfecte balans tussen individuele prestatie en teamstrategie. Elk punt is een puzzel die binnen seconden opgelost moet worden." Haar ogen begonnen te stralen terwijl ze sprak. "Het veld wordt een wiskundig raster waar timing, hoeken en kracht allemaal perfect samen moeten vallen."
Ik had nog nooit iemand een sport zo horen omschrijven. "Je laat het klinken als natuurkunde en kunst in één."
"Dat is het ook." Ze beet op haar lip, bijna verlegen.
"Ga je mij niet hetzelfde vragen?"
"Ik vind het fijn dat ik daar alleen sta," zei ik toch. "Geen teamgenoten die ik kan teleurstellen, niemand om de schuld te geven behalve mezelf. Winnen of verliezen, het ligt helemaal aan mij."
Er flitste iets door haar ogen—h herkenning misschien. Ze knikte langzaam.
Ze richtte haar blik weer op haar aantekeningen. "Laten we weer aan het werk gaan."
Ik stelde een invalshoek voor, zij bekritiseerde die en verbeterde hem. Ze deelde onderzoek, ik vond de marktimplicaties. Onze handen raakten elkaar af en toe als we papieren uitwisselden, en elke keer voelde ik weer diezelfde kleine schok.
Op een gegeven moment kauwde ze op haar pen terwijl ze zich concentreerde op een alinea, zich totaal niet bewust van hoe die simpele beweging mijn gedachten de verkeerde kant op stuurde. Ik dwong mezelf weg te kijken.
"Wat vind je van dit stuk?" Ze schoof een blad naar me toe. "Ik vind de taal te technisch."
Ik las het door en merkte de elegante precisie van haar schrijven op. "Je analytische aanpak is echt indrukwekkend," zei ik, terwijl ik oprecht was en genoot van haar lichte verrassing. "De meeste van mijn teamgenoten kunnen marktontwikkelingen niet zo uiteenzetten."
"Volleybalspelers springen en slaan niet alleen maar," reageerde ze met dat vuur waar ik inmiddels verslaafd aan raakte. "We moeten complexe verdedigingspatronen in milliseconden analyseren."
Voordat ik kon reageren, zwaaide de deur van de studieruimte open. Atletiekdirecteur Reynolds kwam binnen, zijn gezicht klaarde op bij het zien van mij.
"Harrington! De vertegenwoordigers van Nike zijn er." Hij schonk Tori amper een blik waardig. "Martinez, je zult een andere studieruimte moeten zoeken—deze is gereserveerd voor de bijeenkomst van het tennisprogramma."
Ik zag hoe Tori's uitdrukking weer gesloten werd, en het korte moment van verbinding dat we hadden gehad, verdween. De warmte die tussen ons was ontstaan, bevroor onmiddellijk.
"Natuurlijk," mompelde ze, terwijl ze haar papieren al bij elkaar zocht.
"Wacht," zei ik, terwijl ik me tot Reynolds wendde. "Wij waren hier eerst. We werken aan een belangrijk project."
Reynolds keek verbaasd. "Maar dit gaat om jullie Nike-sponsorovereenkomst. Ze wachten in de vergaderruimte."
Tori's hoofd schoot omhoog. "Nike-sponsoring?"
"Voor het tennisprogramma," verduidelijkte Reynolds ongeduldig. "We moeten deze ruimte gebruiken voor het presentatiemateriaal."
Voor het eerst in mijn academische carrière voelde ik me beschaamd over mijn automatische privileges. De blik op Tori's gezicht—een mengeling van berusting en afkeer—kwam harder aan dan welk gemiste service dan ook.
"Kan je geen andere kamer gebruiken?" vroeg ik aan Reynolds, maar zijn blik maakte duidelijk dat dat geen optie was.
"Het is goed," zei Tori, haar stem gespannen terwijl ze haar papieren in haar tas stopte. "Ik ben het wel gewend."
"Vijf minuten, Harrington," riep Reynolds over zijn schouder terwijl hij vertrok. "Laat ze niet wachten."
Ik bleef staan, verscheurd tussen achter Tori aan rennen en de vertegenwoordigers ontmoeten die mijn toekomst konden bepalen. De sponsoring was alles waar mijn vader op aandrong, de volgende stap in de Harrington-dynastie.
Maar het enige wat ik kon zien, was de blik in Tori's ogen toen er wéér letterlijk een deur voor haar neus werd dichtgegooid, gewoon omdat ze de verkeerde sport beoefende.
Veeg omhoog om door te gaan
TORI’S POV
Ik sloeg mijn kluisje zo hard dicht dat het meisje naast me ervan schrok.
"Sorry," mompelde ik, zonder me echt schuldig te voelen.
Natuurlijk kreeg het tennisteam vast gratis schoenen, terwijl wij cake sales hielden voor nieuwe kniebeschermers.
Maya plofte naast me op het bankje neer. "Wie heeft er vanochtend in jouw cornflakes geplast?"
"Niemand." Ik trok mijn haar met onnodig veel kracht in een paardenstaart. "Gewoon moe."
"Uh-huh." Ze trapte er niet in. "Dit heeft zeker niets te maken met een bepaalde blonde tennisser, hè?"
Ik wierp haar een blik toe. "Wat heb je gehoord?"
"Alleen dat jullie samen gespot zijn in de bieb, net voordat sportdirecteur Reynolds jullie eruit heeft gezet."
"We zaten niet te flirten," snauwde ik, terwijl ik mijn schoenen vastmaakte. "We werkten aan ons economieproject. En ja, Reynolds zette mij eruit zodat het dierbare tennisteam met Nike kon overleggen."
Maya floot zachtjes. "Nike, joh? Dat moet fijn zijn."
"Het ergste is—" Ik hield mezelf in. Geen zin om uit te spreken wat me het meest dwarszat: dat ik het, heel even en heel stom, leuk had gevonden om met Ethan samen te werken. Bijna had gedacht dat hij anders was.
"Het ergste is wat?" drong Maya aan.
"Niks. Laten we gaan trainen."
Coach Rivera liet ons vanaf het begin verdedigingsoefeningen doen. Precies wat ik nodig had—geen tijd om na te denken, alleen reageren, duiken, opstaan, herhalen. Mijn lichaam bewoog op de automatische piloot, spieren brandend van de vertrouwde pijn.
"Martinez! Meer hoogte bij die sprong!" riep coach.
Ik knikte, klaar voor de volgende oefening. Nog vijf herhalingen. Toen tien. Toen vijftien.
"Drinken!" riep coach eindelijk, terwijl ze op haar fluitje blies.
Ik griste mijn waterfles, gooide de helft over mijn hoofd. Het koele water mengde zich met zweet, droop langs mijn nek en rug. Een zalige minuut lang was mijn hoofd leeg—alleen het gevoel van water en de brandende spieren.
"Uh, Tori?" Josie stootte me aan, haar ogen op iets achter me gericht. "Je hebt bezoek."
Ik draaide me om, water nog druipend van mijn kin, en zag Ethan Harrington aan de rand van het veld staan. Hij hield twee koffiebekers vast en trok een onzekere blik die ik nooit eerder bij hem had gezien.
"Dit meen je niet," mompelde ik.
Om me heen gingen mijn teamgenoten rechtop zitten, gladstrijkend haar en hun broekjes fatsoenerend. Maya trok zelfs haar buik in.
"Wat doet hij hier?" fluisterde Josie, niet bepaald onopvallend.
"Geen idee." Ik pakte mijn handdoek en veegde ruw mijn gezicht af.
"Ga je niet met hem praten?" vroeg Maya toen ik geen aanstalten maakte om naar hem toe te gaan.
"Ik ben aan het trainen."
"We hebben een drinkpauze," merkte Josie op, weinig behulpzaam.
Met een zucht die hopelijk duidelijk maakte hoe geïrriteerd ik was, liep ik naar Ethan toe. Van dichtbij zag ik dat de onzekerheid in zijn ogen oprecht was. Hij leek bijna... zenuwachtig?
"Dit is een besloten training," zei ik als begroeting.
"Ik weet het." Hij bood een van de koffiebekers aan. "Vredesaanbod?"
"Waarvoor?" Ik sloeg mijn armen over elkaar, negeerde de koffie.
"Voor dat gedoe met het studielokaal." Zijn makkelijke glimlach was geforceerd. "Dat was niet oké."
"Het was niet jouw schuld." Mijn woorden klonken stug.
"Maar ik heb het ook niet tegengehouden."
Ik haalde mijn schouders op, alsof het me niets kon schelen. "Whatever. Is dat alles?"
Achter me voelde ik mijn teamgenoten bijna hun best doen om elk woord op te vangen. Hun nieuwsgierigheid brandde in mijn rug.
"Ik kwam ook om sorry te zeggen voor," zei Ethan.
"Oké."
Hij knikte, en er viel een ongemakkelijke stilte. Hij verplaatste zijn gewicht, en ik maakte de fout om naar beneden te kijken. Zijn sportbroek liet gespierde, gebruinde benen zien van het tennissen. Snel keek ik weer omhoog, geïrriteerd op mezelf.
"Hoe dan ook," hij hield de koffie weer naar me uit, "misschien kunnen we opnieuw afspreken? Het project moet volgende week ingeleverd worden."
"Goed." Ik pakte de beker eindelijk aan, voorzichtig om onze vingers niet te laten raken. "Donderdag, hetzelfde studielokaal. Tenzij het weer gereserveerd is voor een of andere tennisceremonie."
Het was bedoeld als steek, maar hij knikte alleen, de sneer accepterend. "Donderdag is goed. Vier uur?"
"Vijf. Ik heb training."
"Vijf is prima." Hij keek over mijn schouder naar mijn teamgenoten, die meteen deden alsof ze niet naar ons keken. "Sorry dat ik je training verstoorde."
"Geeft niet." Het was niet waar.
"Martinez!" riep coach Rivera. "Pauze is voorbij!"
"Moet gaan," zei ik, al omdraaiend.
"Tori." Mijn naam op zijn lippen liet me stoppen. "Nog één ding."
"Wat?"
"Ik heb Reynolds gezegd dat we die studieruimte donderdag nodig hebben. Gezegd dat het een verplicht project is dat mijn sportdeelname beïnvloedt." Zijn mondhoeken trokken lichtjes omhoog. "Dus dit keer is de ruimte gegarandeerd."
Even wist ik niet wat ik moest zeggen. Het was... attent. En totaal onverwacht.
"Dank je," bracht ik uiteindelijk uit.
Hij knikte, zette een stap achteruit. "Tot donderdag."
Ik keek hem na, hoe zijn getrainde benen hem met een moeiteloze gratie de gymzaal doorbrachten—op een manier die me eigenlijk niet zo had moeten opvallen.
"Oh. Mijn. God." Maya verscheen naast me zodra hij weg was. "Ethan Harrington heeft koffie voor je meegenomen!"
"Het stelt niks voor." Ik nam een slok om nonchalant te lijken. "Gewoon projectgedoe."
"Tuurlijk," mengde Josie zich grijnzend in het gesprek. "Projectgedoe waardoor hij onze training komt crashen als een verdwaald puppy."
"Hij zag er niet uit als een verdwaald puppy," protesteerde ik.
"Toch wel," zei Maya. "Zo hoopvol en nerveus. Echt schattig."
"Kunnen we alsjeblieft weer gaan trainen?" smeekte ik.
Coach redde me met een fluitsignaal. "Dames! In de kring!"
Veeg omhoog om door te gaan
ETHAN'S POV
"Gast, wat doen we hier?" vroeg Jake naast me, terwijl hij voor de twintigste keer op zijn telefoon keek.
"Onderzoek," zei ik, zonder mijn ogen van het veld af te wenden. "Voor mijn econ-project."
"Juist," grijnsde Jake. "Onderzoek naar Tori, zeker?"
Ik gaf hem een duw, harder dan nodig was. "Hou je mond. Het is niet zo."
Maar ik kon niet ontkennen dat Tori er goed uitzag daar. Niet alleen knap—al was ze dat zeker—maar getalenteerd. Echt getalenteerd. Ik had nooit eerder aandacht besteed aan volleybal, dacht altijd dat het gewoon wat ballen heen en weer slaan was. Blijkbaar was ik een idioot.
"Kijk dan," zei ik, terwijl ik wees toen Tori dook en haar arm op wonderbaarlijke wijze onder een bal kreeg die praktisch al op de grond lag. "Dat is niet normaal."
"Wat jij wilt, man. Tennis is moeilijker," mompelde Jake.
Ik wist het nu niet meer zo zeker. De manier waarop ze communiceerden, de snelheid, de strategie—het leek wel of ik naar een totaal andere sport keek dan ik me had voorgesteld.
"Martinez! Perfect gelezen!" riep coach Rivera.
Tori sprong overeind en klopte het stof van haar knieën. Ze had me nog niet gezien. Waarschijnlijk maar goed ook, na het koffiemoment. Ik kon nog steeds niet geloven dat ik dat echt gedaan had—zomaar naar haar training gegaan als een of andere verliefde eersteklasser. Niet dat ik verliefd was. Gewoon... nieuwsgierig.
"Yo, ik ga er vandoor," zei Jake. "Coach wil ons morgen vroeg hebben voor conditietraining."
"Ja, is goed. Tot later."
Jake vertrok, en eerlijk gezegd was ik opgelucht. Kijken zonder zijn opmerkingen was beter.
De training ging nog een minuut of twintig door. Ik begon patronen te herkennen—hoe Tori de verdediging leek aan te sturen, wijzend en roepend vlak voordat de bal over het net kwam. De andere meiden luisterden naar haar, zelfs de oudste.
Toen coach eindelijk op zijn fluitje blies, kwam het team samen in een huddle en ging toen uit elkaar. Tori pakte haar waterfles en draaide zich naar de tribune—en toen zag ze mij.
Haar ogen werden een fractie wijder voordat ze vernauwden.
Geweldig. Nu moest ik weer uitleggen waarom ik hier was.
Ze kwam naar me toe, nog steeds buiten adem van de training. "Wat doe je hier...weer?"
Ik haalde mijn schouders op en zei, zo nonchalant mogelijk: "Gewoon... observeren."
"Observeren," herhaalde ze droogjes.
"Voor het project. We moeten toch de verdeling van middelen tussen sporten vergelijken? Dacht dat ik volleybal dan ook eens echt moest zien."
Ze nam een lange slok uit haar waterfles en bekeek me over de rand. "En?"
"En wat?"
"Wat voor briljante observaties heb je gedaan?"
Ik wist niet zeker of ze me uitlachte of het echt wilde weten. Ik besloot maar eerlijk te zijn.
"Het is veel technischer dan ik dacht. De manier waarop je de aanvallers leest, jezelf positioneert... het is alsof je weet waar de bal heen gaat voordat zij het zelf weten."
Haar wenkbrauwen schoten omhoog, duidelijk verrast door mijn antwoord.
"Wat?" vroeg ik.
"Niets. Had niet verwacht dat je echt op zou letten."
Een van haar teamgenoten kwam erbij—Maya, herinnerde ik me van de vorige keer.
"Hey, Tennisjongen," zei ze met een grijns. "Weer terug voor meer?"
"Hij is aan het 'observeren' voor ons project," legde Tori uit, terwijl ze luchtquotes maakte.
Maya lachte.
"Eigenlijk," zei ik, "viel me op hoe jullie defensief communiceren. De signalen en zo."
Beide meiden keken me aan alsof ik ineens Chinees sprak.
"Wat?" vroeg ik weer.
"Niets," zei Maya, terwijl ze Tori een blik toewierp. "Hoe dan ook, we gaan straks wat eten na het douchen. Je moet meekomen."
"Maya!" siste Tori.
"Wat? Het is voor zijn onderzoek," zei Maya onschuldig. "Toch, Tennisjongen?"
Ik keek naar Tori, die haar vriendin een dodelijke blik toewierp. "Eh, dank je, maar ik moet waarschijnlijk—"
"Hij gaat mee," mengde een andere stem zich in. Het was het lange meisje—Josie. "Hij moet zien hoe het andere kamp leeft."
"Ik wil echt niet storen," zei ik, me opeens lichtelijk in de minderheid voelend.
"Je stoort niet als wij je uitnodigen," merkte Maya op.
Tori had nog steeds niets gezegd, ze stond er maar wat twijfelend bij.
"Het is goed," zei ik uiteindelijk. "Jullie gaan je gang maar. Ik heb wat ik nodig had."
"En wat had je precies nodig?" vroeg Tori, haar stem uitdagend.
De waarheid was dat ik het zelf ook niet precies wist. Ik hield mezelf voor dat het voor het project was, maar ik had net zo goed volleybal op kunnen zoeken op Google.
"Perspectief," zei ik uiteindelijk. "Kijk, ik zie je donderdag op onze studiesessie, oké?"
Ik draaide me om om weg te lopen, maar Tori riep me na.
"Ethan, wacht."
Ik stopte, verrast dat ze mijn voornaam gebruikte in plaats van "Harrington".
Ze zuchtte, alsof de woorden haar fysiek pijn deden. "Je mag mee. Als je wilt."
"Weet je het zeker? Want je gezicht zegt iets heel anders."
Dat leverde een kleine glimlach op. "Mijn gezicht zegt vaak dingen die ik niet meen."
"Dus dat is een ja?"
"Het is een 'wat jij wilt'," verduidelijkte ze. "We gaan naar Taco Town. Niks bijzonders."
"Ik hou van Taco Town," zei ik, en dat was waar. Hun street tacos waren legendarisch.
"Zie je over twintig minuten voor bij de ingang," zei Maya, terwijl ze Tori al richting kleedkamer trok.
Veeg omhoog om door te gaan