[Emily’s POV]
Het ding aan opnieuw beginnen is dat niemand je vertelt hoe uitputtend het is om te doen alsof je weet waar je verdomme mee bezig bent.
Twee uur geleden was alles simpeler en wist ik wat mijn dag zou brengen.
Eerste training, nieuw team, een frisse start in een nieuwe stad. Het beddensprei van het motel had een patroon dat leek ontworpen om vlekken van onbekende afkomst te verbergen, en ik besloot niet op onderzoek uit te gaan.
Ik was er bijna een week, wachtend tot de studentenkamers zouden openen. Genoeg tijd om elke waterkring op het plafond uit m’n hoofd te leren en een gecompliceerde relatie te ontwikkelen met de automaat aan het einde van de gang.
Coach Marquette had me specifiek gerekruteerd. Een beurs, een uitweg uit mijn oude programma dat niet slecht was, maar de kansen hier zijn beter.
Een manier om weg te gaan bij mijn moeder.
Zij vond dat ik een fout maakte, dat vindt ze meestal. Maar ze bracht me ook naar het vliegveld en zei dat ik moest bellen als ik geland was.
We zijn gecompliceerd op die manier—zoals dat ze me met vier al op kunstschaatsles zette, en me jaren later probeerde te koppelen aan een 'leuke jongen' omdat volgens haar m’n hoofd iets te veel bij de sport zat.
Typisch moeder-dochtergedoe. Niet eens het vermelden waard.
Net als de eindeloze jongens waarmee ze me probeert te koppelen.
Ik sta op de ijsbaan van Lakeview University en probeer eruit te zien alsof ik hier thuishoor. De baan zelf is prachtig. Koud en helder, het ijs net opnieuw gepolijst en glanzend onder de felle tl-verlichting.
"Niet daar stretchen."
Ik kijk op en zie een meisje met wilde, krullende haren die wijst naar de plek waar ik net had willen gaan staan. Ze heeft zo’n gezicht waardoor je haar meteen wilt vertrouwen—open, geamuseerd, licht chaotisch.
"Dat is Maddies plek," gaat ze verder. "Eigenlijk is alles van hier tot aan de ingang van de Zamboni in principe Maddies terrein. Dat meisje heeft meer grondgebied dan een middeleeuwse heer."
"Maddie?" Ik kom overeind en pak mijn waterfles.
"Onze illustere captain. Denk aan Regina George maar dan met drievoudige axels en papa’s creditcard." Ze steekt haar hand uit. "Ik ben Ava. Jij bent vast het nieuwe beurskind waar Coach zo over opschept."
"Emily," zei ik, terwijl ik haar hand schudde. "En ‘opscheppen’ voelt wat overdreven. Meer iets van ‘een keer terloops genoemd’."
Ava lacht, en het is het eerste oprechte geluid dat ik hoor sinds ik hier ben. "Geloof me, als Coach je zelfs maar genoemd heeft, is dat hype."
We gaan op een bankje zitten, en terwijl ik mijn schaatsen begin te veteren, geeft Ava me wat ze noemt "de overlevingsgids om emotioneel niet afgeslacht te worden."
"Maddie, zij is…" Ava’s stem zakt. "Kijk, ze is een ongelofelijke schaatser. Echt, belachelijk goed. Maar ze is ook zo iemand die je toelacht terwijl ze precies uitrekent waar het mes het meeste schade aanricht."
"Klinkt verrukkelijk."
Dan volg ik haar blik naar een groep meisjes bij het midden van het ijs. Ze zijn allemaal variaties op hetzelfde thema—lange benen, perfecte paardenstaarten en nonchalant zelfvertrouwen. En in het midden, als de zon waar ze allemaal omheen draaien, is… Nee, dat meen je niet.
Mijn maag zakt door de vloer, misschien wel in een andere dimensie waar dingen logisch zijn. Want het meisje dat daar staat, die de aandacht trekt met perfecte houding en een lach die over het ijs klinkt als een dreigement, is Maddie.
Mijn Madison .
Of in elk geval, de Madison die ooit van mij was, toen we twaalf waren en dachten dat vriendschap voor altijd betekende.
Ava praat door, maar ik kan niet stoppen met staren.
Jaren hebben haar veranderd in iets uit een tijdschrift—allemaal scherpe hoeken en doelbewuste schoonheid. Het babyvet is verdwenen, vervangen door jukbeenderen die glas zouden kunnen snijden en een aanwezigheid die alle zuurstof uit de ruimte zuigt.
Ze is prachtig.
Het soort prachtig waardoor je dom wordt. Waardoor je dingen vergeet als zelfbehoud en het feit dat zij hier blijkbaar de dienst uitmaakt door angst en superieure conditie.
Voor ik het weet, bewegen mijn verraderlijke benen al.
Er is dat stomme, hoopvolle deel van mij dat denkt misschien— misschien —als ze me ziet, dat er iets klikt. We lachen om het toeval, ze stelt me aan iedereen voor en het zal zijn alsof die jaren uit elkaar nooit zijn gebeurd.
Ik ben een idioot.
"Madison?"
Ze draait zich om, en voor één perfect moment zie ik herkenning over haar gezicht flitsen. Haar ogen, nog steeds die onmogelijke tint bruin waardoor ik vroeger mijn eigen naam vergat, worden iets groter.
Dan verandert haar blik in iets kils en gladjes, alsof ze een masker heeft opgezet. "Het is Maddie. Kan ik je ergens mee helpen?"
De woorden zijn als ijskoud water in mijn gezicht. Ze kijkt me aan alsof ik een vreemde ben.
Nee, erger. Alsof ik een last ben.
"Ik ben het. Emily? We waren vroeger—"
“Oh mijn God.” Ze onderbreekt me, en haar stem is zo luid dat al haar bijen zich omdraaien om te staren. “Emily Harper?”
De manier waarop ze mijn naam uitspreekt, klinkt het als een ziekte. “Ja, ik…”
“Dit is hilarisch.” Ze draait zich naar haar volgelingen, die ons aankijken met de soort verwachting die meestal is gereserveerd voor rampzalige reality-tv. “Meiden, dit is Emily. We waren vrienden toen we… wat? Twaalf?”
“Acht tot twaalf, eigenlijk.” De correctie floept eruit voor ik het kan tegenhouden.
“Juist.” Haar lach is kristalhelder, scherp genoeg om te snijden. “Toen we nog dachten dat vriendschapsarmbandjes het toppunt van mode waren. Wat gênant.”
Mijn gezicht staat in brand. “Jij hebt die armbandjes ook gemaakt.”
“Heb ik?” Maddie kantelt haar hoofd, en bestudeert me alsof ik een bijzonder saaie museumexpositie ben. “Ik heb veel van mijn tragische fase verdrongen. Je weet wel hoe dat is. We hebben allemaal wel zo’n vriendin uit onze jeugd waar we ons voor schamen.”
Die vriendin.
Niet haar beste vriendin. Niet het meisje met wie ze stiekem naar de film sloop. Niet de persoon die wist dat ze doodsbang was voor onweer en aan de telefoon bleef tot het voorbij was.
Gewoon die vriendin. De gênante.
“Hoewel sommigen hun tragische fase blijkbaar nooit ontgroeien,” vervolgt ze, haar ogen maken een langzame scan van mijn schaatsen naar mijn absoluut-niet-designer trainingskleding. “Schattig dat je nog steeds schaatst trouwens. Recreatiecompetitie?”
“Ik zit in het team,” weet ik uit te brengen, mijn stem nauwelijks stabiel. “Coach Marquette heeft me gevraagd.”
Er flikkert iets in haar gezicht—verrassing misschien, of irritatie. Maar het is weg voor ik het kan plaatsen.
“Wat… bijzonder.” Ze rekt het woord uit alsof het vies smaakt. “Probeer het bij te houden, goed? We hebben hier standaarden.”
Ze draait zich al om, maar houdt halt en kijkt over haar schouder.
“Oh, en Emily? Dat je me vroeger overal achterna liep als een puppy? Laten we dat hier niet doen. Het komt wanhopig over, en eerlijk?” Ze glimlacht, en het is alleen maar tanden. “Toen was het ook al gênant.”
De woorden komen aan als fysieke klappen. Haar overal achterna gelopen, als een puppy?
Ik was haar beste vriendin. We waren gelijk. Tenminste, dat dacht ik.
De blonde buigt zich naar Maddie om iets in haar oor te fluisteren, en ze lachen allebei—dat specifieke soort gelach waarbij je weet dat jij de grap bent.
Ik sta daar nog steeds, bevroren als een idioot, wanneer Maddie met haar entourage wegschaatst. Ze bewegen als één geheel, synchroon in hun superioriteit.
Wanneer mijn benen eindelijk weer weten hoe ze moeten werken, vlucht ik naar de boarding en probeer er normaal uit te zien.
De training is bruut, op de goede manier—het soort dat betekent dat coach Marquette weet wat ze doet. Ze jaagt ons door de oefeningen tot mijn bovenbenen branden en mijn longen zich persoonlijk aangevallen voelen.
Ik ben dankbaar voor de afleiding. Fysieke uitputting is simpeler dan wat er in mijn hoofd gebeurt telkens als ik Maddie aan de overkant van de ijsbaan zie.
Tegen het einde van de training verandert de sfeer. Een paar meiden beginnen op te scheppen—iemand landt een perfecte dubbele axel, iemand anders antwoordt met een vliegende zitspin. Nonchalante competitie vermomd als plezier.
Dan roept een blond meisje: “Queen of the Ice! Toe, het is traditie voor nieuwkomers!”
Alle aandacht draait naar mij en ik voel het als een fysieke last, vijftien paar ogen die opnieuw mijn aanwezigheid beoordelen.
“Nieuw meisje moet tegen de captain,” voegt iemand toe. “Laat haar zich welkom voelen.”
Het wordt stil op de baan. Maddies uitdrukking verandert niet, maar er wordt iets scherps in haar blik. Ze glijdt naar het midden van het ijs met het gemakkelijke zelfvertrouwen van iemand die nooit iets verloren heeft wat ertoe deed.
“Nou?” Ze wenkt me vriendelijk en ondoorgrondelijk. “Laat maar zien wat coach gevonden heeft.”
Mijn hart bonkt terwijl ik naar haar toe schaats. Wat we ook voor elkaar waren op achtjarige, tienjarige, twaalfjarige leeftijd, dit is wat we nu zijn: twee schaatsers aan tegenovergestelde zijden van het ijs, iedereen kijkt toe wat er gaat gebeuren.
De blonde die het spel begon grijnst alsof ze kaartjes heeft gekocht voor iets spectaculairs. Ik neem me voor haar naam later te leren, voor wraakdoeleinden.
Maddie neemt positie tegenover me, en heel even flikkert er iets in haar gezicht. De schim van twee kinderen die samen crossovers oefenden tot hun enkels het begaven.
Dan is het weg, zo glad als pas gepolijst ijs.
“Klaar?” vraagt ze.
Ik verlaag mijn zwaartepunt, voel de ijzers van mijn schaatsen in het ijs grijpen.
Wat dit ook is—een test, een welkom, een heel openbaar meetmoment van talent—ik ga niet als eerste terugdeinzen. Ik ben geen twaalfhonderd kilometer gereden om te wijken. “Klaar.”
Veeg omhoog om door te gaan
Maddie beweegt als eerste, en natuurlijk doet ze dat alsof ze tegelijkertijd auditie doet voor de Olympische Spelen en een Vogue-shoot.
Ze begint aan een combinatiepirouette—camel naar zit naar rechtop—elke positie vloeiend als water. Alsof zwaartekracht slechts een suggestie is die ze beleefd weigert.
Het team fluit. Iemand roept zelfs echt.
Het is goed. Het is heel goed. Het is het soort pirouette dat zegt: ‘Ik zou dit in mijn slaap kunnen doen, maar ik kies ervoor je toch te laten stralen.’
Ik haat dat ik onder de indruk ben. Ik haat het echt heel erg.
Mijn beurt. Ik doe haar pirouettesequentie na omdat ik zo kleinzielig ben—dezelfde overgangen, dezelfde posities. Maar ik draai sneller en compacter.
Als ik klaar ben, is het applaus beleefd maar onzeker. Alsof ze niet zeker weten of ze onder de indruk mogen zijn van het meisje van het volk dat het waagde hun koningin te evenaren.
Maddies glimlach flikkert niet eens. Sterker nog, hij wordt helderder, wat in Maddie-taal waarschijnlijk betekent dat ze precies berekent hoe ze me zal vernietigen.
Ze neemt haar tijd om terug te schaatsen naar het midden van het ijs, bouwt de spanning op alsof ze op het punt staat de zin van het leven te onthullen in plaats van gewoon nog een sprong te doen. Dan—triple flip. Perfecte extensie, perfecte landing, armen geheven alsof ze een Oscar in ontvangst neemt.
Het team verliest hun verstand. Je zou denken dat ze net kanker heeft genezen met die landing.
En hier zou ik slim moeten zijn. Strategisch. Gewoon een nette, veilige triple lutz doen en het erbij laten. Leven om een andere dag te vechten. De wijzere zijn.
Fuck dat.
Mijn lichaam neemt de beslissing voordat mijn brein bezwaar kan maken. Eén hand omhoog, triple axel—de sprong waarvoor ik ben gescout, de sprong waardoor Coach Marquette letterlijk naar adem hapte toen ze het op video zag.
De sprong die minder dan tien procent van de vrouwelijke schaatsers consequent kan landen.
De afzet is perfect. Drieënhalve draai in de lucht, en voor die paar seconden bestaat er niets behalve ik en de fysica van het tarten van de zwaartekracht. De landing is zo schoon dat hij bijna geluidloos is.
En over stilte gesproken… De hele ijsbaan valt doodstil.
Echt zo'n horrorfilm-stilte vlak voordat de moordenaar verschijnt.
Vijftien paar ogen staren me aan alsof ik net een konijn uit mijn reet heb getrokken in plaats van uit een hoed. De blonde die dit alles in gang zette heeft haar mond daadwerkelijk open hangen.
Maddie’s gezicht is een meesterwerk van gecontroleerde nietsheid. Geen verrassing, geen woede, gewoon... niets. Alsof ik haar niet net voor haar hele koninkrijk heb overtroffen.
Dan lacht ze.
Het is licht, luchtig, compleet onaangedaan. Ze glijdt naar de boarding met de nonchalante elegantie van iemand die besloten heeft dat dit spel beneden haar is.
"Ik spaar mijn enkels voor het echte competitieseizoen," kondigt ze aan, tegen niemand in het bijzonder. "Sommigen van ons denken aan de lange termijn."
Vertaling: Ik kan die sprong niet evenaren en we weten het allebei.
Technisch gezien heb ik gewonnen. De triple axel wint het van de triple flip in de onzichtbare hiërarchie van sprongen die elke schaatser in haar hoofd meedraagt.
Maar zij loopt weg alsof ze ervoor kiest het spel te beëindigen, alsof doorgaan haar zou vervelen. De overwinning smaakt als as in mijn mond. Alsof ze me heeft laten winnen, wat op de een of andere manier erger is dan verliezen.
Dan roept Coach Marquette, met klembord in haar hand en een fluit om haar nek, om aandacht vanaf de boarding waar ze tijdens de training stond.
"Jullie hebben die triple axel van dichtbij gezien, meiden. Dat is de standaard waar ik dit seizoen naar op zoek ben. Bestudeer het."
Ze zegt daarna nog meer, iets over wedstrijdschema's en de overwegingen voor de opstelling. Iemand achter me mompelt iets dat verdacht veel klinkt als "lievelingetje van de coach," maar als ik me omdraai, is iedereen ineens gefascineerd door hun veters.
En ik voel Maddie’s blik branden in mijn rug.
Na de training wacht Maddie me op bij de deur van de kleedkamer. Haar glimlach is fel en scherp, als iets dat ontworpen is om te snijden.
"Goed gedaan daarbuiten." Haar glimlach zou glas kunnen snijden. "Coach houdt van haar glimmende nieuwe speeltjes."
Ze stapt dichterbij, maar ik wijk niet achteruit.
"Gewoon een heads-up," vervolgt ze, haar stem zakt tot iets bijna intiems, "ze raakt snel enthousiast en is nog sneller verveeld. De recruit van vorig jaar haalde het reisteam maar net tegen de lente."
De dreiging zou effectiever zijn als ze niet zo dichtbij stond dat ik de lichte sproetjes over haar neus kon zien. Die ze vroeger haatte. Die ik telde wanneer ze in slaap viel tijdens onze filmmarathons.
Stop, Emily. Ze is nu slecht. Slechte mensen mogen geen schattige sproetjes hebben.
Ik houd haar blik vast. Mijn hartslag doet iets ongemakkelijks, maar ik weiger het toe te geven. "Goed dat ik niet de recruit van vorig jaar ben."
"We zullen zien."
Ze glijdt langs me, haar schouder raakt de mijne met berekende precisie, en verdwijnt dan in de kleedkamer alsof elke vierkante centimeter van haar is.
Binnen is mijn tas naar de verste hoek gemigreerd, achter een prullenbak gepropt. Mijn handdoek is helemaal verdwenen. Ik vind hem later terug, gepropt in een voorraadkast onder een stapel oranje pionnen.
Punten voor toewijding, denk ik.
Twee meiden uit Maddie’s kring—a brunette en een roodharige wier namen ik nog niet weet—praten net hard genoeg zodat ik elk woord kan horen.
"Coach heeft altijd favorieten onder de transfers," zegt de brunette, terwijl ze haar nagels inspecteert.
"Beurskinderen," beaamt de roodharige, haar stem druipt van iets giftigs. "Ze doen zo hun best. Eigenlijk best zielig. Alsof ze denken dat inzet belangrijker is dan waar je vandaan komt."
Maddie zit aan haar kluisje, doet niet mee maar stopt het ook niet. Ze kijkt naar me met een halve glimlach, alsof ze aantekeningen maakt voor een wetenschappelijk onderzoek naar hoeveel bullshit één persoon kan verdragen voor ze breekt.
Ik doe alsof ik het niet hoor. Ik doe alsof mijn kaak niet strak staat.
Ik doe alsof dit me niet herinnert aan elke andere ijsbaan, elke andere groep meiden die besloten dat ik het niet waard was om te kennen. Gemene meiden zijn een natuurlijke hulpbron.
Ava verschijnt naast me, al omgekleed, tas over haar schouder.
"Hé, zin om wat te eten? In de kantine is de pasta op dinsdag best oké. Niet fantastisch, maar oké."
Ze doet dat ding waarbij ze net doet alsof alles normaal en prima is, en ik waardeer het meer dan ik zonder emotioneel ongemak kan zeggen.
"Sure." Ik pak mijn verplaatste tas en volg haar naar buiten, zonder nog om te kijken naar Maddie of haar hofhouding.
We zijn halverwege het plein als ze weer praat. "Dus. Jij en Maddie. Dat was... nogal wat energie voor twee mensen die zogenaamd gewoon vroeger samen schaatsten."
"We zaten op dezelfde ijsbaan. Contact verloren toen zij verhuisde." Mijn stem klinkt nonchalant, alsof ik een vage kennis beschrijf in plaats van iemand die al mijn geheimen kende. "Dat is lang geleden."
Ava knikt langzaam, maar haar gezicht verraadt dat ze deze informatie opslaat voor later. "Oké. Gewoon… de manier waarop ze naar je kijkt. En hoe jij naar haar kijkt. Het is niet niets, Emily."
Ik antwoord niet. Sommige dingen zijn te kwetsbaar om hardop te benoemen, vooral tegen iemand die ik twee uur geleden heb ontmoet. Wat Maddie en ik waren—beste vrienden, onafscheidelijk, elkaars belangrijkste persoon—dat was een ander leven.
Misschien is de Maddie die ik kende echt weg.
Vervangen door deze gepolijste vreemde die haar gezicht draagt.
De kantine is chaos. Eerstejaars die cool proberen te lijken, laatstejaars die doen alsof ze niet van binnen doodgaan. Ava kletst over teamgenoten en docenten terwijl ik luister en net genoeg reageer, en spot aan de overkant een bekende blonde paardenstaart.
Maddie regeert aan een hoektafel, omringd door haar trouwe volgelingen. Alsof ze mijn blik voelt, kijkt ze op. Als onze blikken elkaar kruisen in de drukke zaal, heft ze haar waterfles in een spottende toost, met die vlijmscherpe glimlach om haar lippen.
Dit is prima. Dit is helemaal prima.
Ik ga gewoon een heel seizoen overleven met mijn ex-beste vriendin die me nu haat, me wil vernietigen, en ook nog eens de mooiste vrouw is die ik ooit heb gezien.
Wat zou er mis kunnen gaan?
Veeg omhoog om door te gaan