passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Kiss Me, Captain - Hoofdstuk #3 - door itsvlada

Kiss Me, Captain

/

Hoofdstuk 3

Hoofdstuk 2

Maddie beweegt als eerste, en natuurlijk doet ze dat alsof ze tegelijkertijd auditie doet voor de Olympische Spelen en een Vogue-shoot.

Ze begint aan een combinatiepirouette—camel naar zit naar rechtop—elke positie vloeiend als water. Alsof zwaartekracht slechts een suggestie is die ze beleefd weigert.

Het team fluit. Iemand roept zelfs echt.

Het is goed. Het is heel goed. Het is het soort pirouette dat zegt: ‘Ik zou dit in mijn slaap kunnen doen, maar ik kies ervoor je toch te laten stralen.’

Ik haat dat ik onder de indruk ben. Ik haat het echt heel erg.

Mijn beurt. Ik doe haar pirouettesequentie na omdat ik zo kleinzielig ben—dezelfde overgangen, dezelfde posities. Maar ik draai sneller en compacter.

Als ik klaar ben, is het applaus beleefd maar onzeker. Alsof ze niet zeker weten of ze onder de indruk mogen zijn van het meisje van het volk dat het waagde hun koningin te evenaren.

Maddies glimlach flikkert niet eens. Sterker nog, hij wordt helderder, wat in Maddie-taal waarschijnlijk betekent dat ze precies berekent hoe ze me zal vernietigen.

Ze neemt haar tijd om terug te schaatsen naar het midden van het ijs, bouwt de spanning op alsof ze op het punt staat de zin van het leven te onthullen in plaats van gewoon nog een sprong te doen. Dan—triple flip. Perfecte extensie, perfecte landing, armen geheven alsof ze een Oscar in ontvangst neemt.

Het team verliest hun verstand. Je zou denken dat ze net kanker heeft genezen met die landing.

En hier zou ik slim moeten zijn. Strategisch. Gewoon een nette, veilige triple lutz doen en het erbij laten. Leven om een andere dag te vechten. De wijzere zijn.

Fuck dat.

Mijn lichaam neemt de beslissing voordat mijn brein bezwaar kan maken. Eén hand omhoog, triple axel—de sprong waarvoor ik ben gescout, de sprong waardoor Coach Marquette letterlijk naar adem hapte toen ze het op video zag.

De sprong die minder dan tien procent van de vrouwelijke schaatsers consequent kan landen.

De afzet is perfect. Drieënhalve draai in de lucht, en voor die paar seconden bestaat er niets behalve ik en de fysica van het tarten van de zwaartekracht. De landing is zo schoon dat hij bijna geluidloos is.

En over stilte gesproken… De hele ijsbaan valt doodstil.

Echt zo'n horrorfilm-stilte vlak voordat de moordenaar verschijnt.

Vijftien paar ogen staren me aan alsof ik net een konijn uit mijn reet heb getrokken in plaats van uit een hoed. De blonde die dit alles in gang zette heeft haar mond daadwerkelijk open hangen.

Maddie’s gezicht is een meesterwerk van gecontroleerde nietsheid. Geen verrassing, geen woede, gewoon... niets. Alsof ik haar niet net voor haar hele koninkrijk heb overtroffen.

Dan lacht ze.

Het is licht, luchtig, compleet onaangedaan. Ze glijdt naar de boarding met de nonchalante elegantie van iemand die besloten heeft dat dit spel beneden haar is.

"Ik spaar mijn enkels voor het echte competitieseizoen," kondigt ze aan, tegen niemand in het bijzonder. "Sommigen van ons denken aan de lange termijn."

Vertaling: Ik kan die sprong niet evenaren en we weten het allebei.

Technisch gezien heb ik gewonnen. De triple axel wint het van de triple flip in de onzichtbare hiërarchie van sprongen die elke schaatser in haar hoofd meedraagt.

Maar zij loopt weg alsof ze ervoor kiest het spel te beëindigen, alsof doorgaan haar zou vervelen. De overwinning smaakt als as in mijn mond. Alsof ze me heeft laten winnen, wat op de een of andere manier erger is dan verliezen.

Dan roept Coach Marquette, met klembord in haar hand en een fluit om haar nek, om aandacht vanaf de boarding waar ze tijdens de training stond.

"Jullie hebben die triple axel van dichtbij gezien, meiden. Dat is de standaard waar ik dit seizoen naar op zoek ben. Bestudeer het."

Ze zegt daarna nog meer, iets over wedstrijdschema's en de overwegingen voor de opstelling. Iemand achter me mompelt iets dat verdacht veel klinkt als "lievelingetje van de coach," maar als ik me omdraai, is iedereen ineens gefascineerd door hun veters.

En ik voel Maddie’s blik branden in mijn rug.

Na de training wacht Maddie me op bij de deur van de kleedkamer. Haar glimlach is fel en scherp, als iets dat ontworpen is om te snijden.

"Goed gedaan daarbuiten." Haar glimlach zou glas kunnen snijden. "Coach houdt van haar glimmende nieuwe speeltjes."

Ze stapt dichterbij, maar ik wijk niet achteruit.

"Gewoon een heads-up," vervolgt ze, haar stem zakt tot iets bijna intiems, "ze raakt snel enthousiast en is nog sneller verveeld. De recruit van vorig jaar haalde het reisteam maar net tegen de lente."

De dreiging zou effectiever zijn als ze niet zo dichtbij stond dat ik de lichte sproetjes over haar neus kon zien. Die ze vroeger haatte. Die ik telde wanneer ze in slaap viel tijdens onze filmmarathons.

Stop, Emily. Ze is nu slecht. Slechte mensen mogen geen schattige sproetjes hebben.

Ik houd haar blik vast. Mijn hartslag doet iets ongemakkelijks, maar ik weiger het toe te geven. "Goed dat ik niet de recruit van vorig jaar ben."

"We zullen zien."

Ze glijdt langs me, haar schouder raakt de mijne met berekende precisie, en verdwijnt dan in de kleedkamer alsof elke vierkante centimeter van haar is.

Binnen is mijn tas naar de verste hoek gemigreerd, achter een prullenbak gepropt. Mijn handdoek is helemaal verdwenen. Ik vind hem later terug, gepropt in een voorraadkast onder een stapel oranje pionnen.

Punten voor toewijding, denk ik.

Twee meiden uit Maddie’s kring—a brunette en een roodharige wier namen ik nog niet weet—praten net hard genoeg zodat ik elk woord kan horen.

"Coach heeft altijd favorieten onder de transfers," zegt de brunette, terwijl ze haar nagels inspecteert.

"Beurskinderen," beaamt de roodharige, haar stem druipt van iets giftigs. "Ze doen zo hun best. Eigenlijk best zielig. Alsof ze denken dat inzet belangrijker is dan waar je vandaan komt."

Maddie zit aan haar kluisje, doet niet mee maar stopt het ook niet. Ze kijkt naar me met een halve glimlach, alsof ze aantekeningen maakt voor een wetenschappelijk onderzoek naar hoeveel bullshit één persoon kan verdragen voor ze breekt.

Ik doe alsof ik het niet hoor. Ik doe alsof mijn kaak niet strak staat.

Ik doe alsof dit me niet herinnert aan elke andere ijsbaan, elke andere groep meiden die besloten dat ik het niet waard was om te kennen. Gemene meiden zijn een natuurlijke hulpbron.

Ava verschijnt naast me, al omgekleed, tas over haar schouder.

"Hé, zin om wat te eten? In de kantine is de pasta op dinsdag best oké. Niet fantastisch, maar oké."

Ze doet dat ding waarbij ze net doet alsof alles normaal en prima is, en ik waardeer het meer dan ik zonder emotioneel ongemak kan zeggen.

"Sure." Ik pak mijn verplaatste tas en volg haar naar buiten, zonder nog om te kijken naar Maddie of haar hofhouding.

We zijn halverwege het plein als ze weer praat. "Dus. Jij en Maddie. Dat was... nogal wat energie voor twee mensen die zogenaamd gewoon vroeger samen schaatsten."

"We zaten op dezelfde ijsbaan. Contact verloren toen zij verhuisde." Mijn stem klinkt nonchalant, alsof ik een vage kennis beschrijf in plaats van iemand die al mijn geheimen kende. "Dat is lang geleden."

Ava knikt langzaam, maar haar gezicht verraadt dat ze deze informatie opslaat voor later. "Oké. Gewoon… de manier waarop ze naar je kijkt. En hoe jij naar haar kijkt. Het is niet niets, Emily."

Ik antwoord niet. Sommige dingen zijn te kwetsbaar om hardop te benoemen, vooral tegen iemand die ik twee uur geleden heb ontmoet. Wat Maddie en ik waren—beste vrienden, onafscheidelijk, elkaars belangrijkste persoon—dat was een ander leven.

Misschien is de Maddie die ik kende echt weg.

Vervangen door deze gepolijste vreemde die haar gezicht draagt.

De kantine is chaos. Eerstejaars die cool proberen te lijken, laatstejaars die doen alsof ze niet van binnen doodgaan. Ava kletst over teamgenoten en docenten terwijl ik luister en net genoeg reageer, en spot aan de overkant een bekende blonde paardenstaart.

Maddie regeert aan een hoektafel, omringd door haar trouwe volgelingen. Alsof ze mijn blik voelt, kijkt ze op. Als onze blikken elkaar kruisen in de drukke zaal, heft ze haar waterfles in een spottende toost, met die vlijmscherpe glimlach om haar lippen.

Dit is prima. Dit is helemaal prima.

Ik ga gewoon een heel seizoen overleven met mijn ex-beste vriendin die me nu haat, me wil vernietigen, en ook nog eens de mooiste vrouw is die ik ooit heb gezien.

Wat zou er mis kunnen gaan?

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 3

[Maddie’s POV]

Ik houd Emily alleen in de gaten uit strategische overwegingen.

Dat is in elk geval het verhaal dat ik mezelf vertel, en ik ben altijd uitstekend geweest in verhalen verzinnen. Ken je concurrentie. Voorzie haar zetten. Bestudeer haar zwakke plekken voordat zij de jouwe kan uitbuiten.

Het probleem is dat mijn aandacht telkens blijft hangen bij dingen die niets met strategie te maken hebben.

De lijn van haar hals wanneer ze haar hoofd naar achteren kantelt om zich uit te rekken. De manier waarop ze op haar onderlip bijt tijdens moeilijke reeksen. De manier waarop haar kont eruitziet in die oefenleggings die in minstens achtenveertig staten verboden zouden moeten zijn.

Het is verdomd irritant.

Het is diep, intens irritant, en het lijkt maar niet te stoppen.

Ze herhaalt haar footwork-reeks, en ik zou technische fouten moeten noteren maar ik kan niet stoppen met letten op de blos die zich over haar jukbeenderen verspreidt als ze zichzelf pusht.

De pezen in haar onderarmen. Het spannen van haar dijspieren. De stand van haar kaak.

Dan doet ze dat ding waarbij ze haar rug buigt tijdens een spiraal, en mijn brein... houdt gewoon op. Alsof iemand de stekker eruit heeft getrokken.

"Maddie!" Jenna's stem treft me als een emmer ijswater. "Luister je wel?"

Ze zwaait haar telefoon voor mijn gezicht, laat me iets zien uit de nieuwe Prada-collectie. Ik heb eigenlijk niet gekeken omdat ik te druk bezig ben met een seksuele crisis over de heupflexibiliteit van mijn voormalige beste vriendin.

"Prachtig," zeg ik automatisch. "Ik hou van de... details."

"Toch? Het is uit de lentepreview. Papa’s vriend heeft me vroeg toegang geregeld."

Ze begint een verhaal over privéshoppen en verkoopsters die haar herkennen aan haar volgersaantal, en ik maak gepaste rich-girl-geluidjes terwijl mijn ogen Emily over het ijs volgen.

Ze schaatst langs ons richting het waterpunt voor me, zo dichtbij dat ik haar kan ruiken—schone zweet en iets bloemigs daaronder. Ze stopt om te drinken, haar keel beweegt, en ik heb gedachten waar een non van zou blozen.

"Mijn moeder kijkt naar hun resortcollectie," bied ik aan, omdat stilte verdacht zou zijn. "Iets over een trunkshow volgende maand."

Mijn echte moeder is nog nooit naar een trunkshow geweest. Ze knipt kortingsbonnen uit, shopt bij de uitverkoop aan het einde van het seizoen en doet alsof we de diepe zorgenrimpels rond haar ogen niet zien elke keer dat de schoolrekening binnenkomt.

Dit is het spel dat ik nu speel. IJskoningin met het trustfonds en het perfecte leven.

Maakt niet uit dat mijn designer tas een heel goede namaak is van Canal Street.

Maakt niet uit dat mijn "trustfonds" eigenlijk uit twee bijbaantjes en een beurs bestaat die ik niet mag verliezen.

Maakt niet uit dat onder al deze zorgvuldig geconstrueerde perfectie gewoon Madison zit. Het meisje dat afdankertjes droeg en wiens vader nog steeds permanent smeer onder zijn nagels heeft.

Ik zou dit spel geblinddoekt kunnen spelen. Wedijver vermomd als vriendschap, status gemeten in designerlabels en achteloze namedrops.

Ik haat elke seconde ervan. Maar ik ben er ook verdomd goed in.

Maar dan doet Emily, die waarschijnlijk heeft meegeluisterd, haar mond open en verpest alles.

"Hé, Maddie," zegt ze, zo nonchalant als een granaat. "Is je vader van carrière veranderd?"

De woorden voelen als ijskoud water langs mijn ruggengraat. Jenna’s ogen lichten op als een haai die bloed in het water ruikt, direct en roofzuchtig geïnteresseerd.

Nee. Nee nee nee nee nee.

De vraag lijkt uit het niets te komen. Behalve dat ik haar logica perfect doorzie.

En niet alleen ik.

"Hij heeft het overwogen," zeg ik met een perfect gekalibreerde glimlach. "Maar het familiebedrijf ging lopen, en je weet hoe dat is. Moeilijk om succes achter te laten."

Het familiebedrijf. Dat is een mooie manier om de autogarage van mijn vader te omschrijven.

Haar gezicht vertoont een flikkering van iets als verwarring, maar ze dringt niet aan. Neemt gewoon nog een slok en schaatst weg, mij achterlatend met Jenna’s laserfocus.

"Jullie hebben geschiedenis," zegt ze, haar stem honingzoet en giftig tegelijk. "Jeugdvriendinnen. Wat schattig."

"Oud zeer. We waren kinderen." Ik bekijk mijn manicure alsof dit gesprek me niet boeit. "Ze herinnert zich amper iets echts."

Leugen. Ze herinnert zich alles.

Ze herinnert zich het meisje dat je moest laten verdwijnen om Maddie te worden.

Ze herinnert zich alles, en dat wakkert iets lelijks in mij aan.

De rest van de training gaat voorbij in een waas van drills en correcties. Ik haal elk streefpunt, land elke sprong, glimlach naar de feedback van Coach zoals het modelcaptain die ik verondersteld word te zijn.

Ik wacht tot de kleedkamer veel te langzaam leegloopt. Meisjes druppelen naar buiten in groepjes van twee of drie, kletsend over weekendplannen en het eten in de kantine. Ik neem de tijd, ruim mijn tas op, check mijn telefoon. Wachten.

Uiteindelijk zijn alleen Emily en ik nog over.

Ze staat bij haar kluisje, met haar rug naar mij toe, neuriet iets onder haar adem alsof ze nergens om geeft.

Alsof ze niet net achteloos het bedrijf van mijn vader ter sprake heeft gebracht tegenover Jenna, wier vader letterlijk de helft van het centrum bezit en wier moeder hun rijkdom op Instagram documenteert alsof het haar werk is.

"Wat de fuck was dat?"

Mijn stem snijdt door de stilte als een mes. Emily draait zich langzaam om en kijkt me aan met die vaste, onbevreesde blik waardoor ik haar zou willen door elkaar schudden.

"Wat was wat?" Ze leunt tegen haar kluisje. "Je zult wat specifieker moeten zijn."

"Je weet precies wat." Ik kom dichterbij, handen gebald. "Over het 'carrièreswitch' van mijn vader beginnen waar iedereen bij was?"

"Oh, dat." Ze haalt haar schouders op. "Het was gewoon een simpele vraag. Ik herinnerde me dat hij het erover had om misschien de consultancy in te gaan of zo."

"Onzin." Het woord komt er scherp uit. "Je wist precies wat je deed."

Emily bestudeert me even, haar hoofd schuin, voor haar blik verandert en het besef doordringt.

"Holy shit." Ze lacht, maar het klinkt niet aardig. "Je doet alsof hij echt van carrière is veranderd, hè? Wat heb je ze verteld? Dat hij nu iets groots is? Investment banking? Tech-startup?"

Mijn stilte zegt genoeg.

"Oh mijn god, Madison." Ze spreekt mijn volledige naam uit alsof het bitter smaakt. "Je speelt het rijke-meisjesprookje dus echt helemaal, hè? Designerkleren, succesverhaal familiebedrijf... Laat me raden, je hebt ook een trustfonds?"

"Hou je mond."

"Weet iemand het?" Ze duwt zich van haar kluisje af en komt dichterbij. "De Maddie die afdankertjes droeg tot ze uit elkaar vielen? Die elke dag een boterham met pindakaas en jam meenam omdat de snacks op de ijsbaan te duur waren?"

"Ik zei: hou je mond."

Maar ze staat nu recht voor me, haar ogen vurig.

"God, je moet uitgeput zijn. Elke dag deze schijn ophouden."

Er knapt iets in mij.

Ik grijp mijn schaats van de bank, en voor ik kan denken, voor ik mezelf kan tegenhouden, duw ik haar hard tegen de lockers. Het ijzer komt omhoog, stopt net onder haar keel.

"Luister heel goed," fluister ik vlak bij haar gezicht, mijn stem trilt van woede. "Je gaat alles vergeten wat je denkt te weten over mij. Over mijn familie. Over mijn verleden. Want als je het niet doet, als je nog één woord zegt over wat dan ook, maak ik je kapot."

Emily's ogen zijn wijd, maar er is geen angst in te zien. Als er al iets is, dan lijkt ze... geïntrigeerd?

"Ga je me snijden, Maddie?" Haar stem is laag, schor. "Hier, in de kleedkamer?"

Het mes trilt licht in mijn hand. We staan zo dicht bij elkaar dat ik haar adem op mijn gezicht voel, haar hartslag wild zie kloppen in haar hals. Eén van haar handen gaat omhoog, sluit zich om mijn pols.

Ze duwt het mes niet weg. Ze... houdt het gewoon vast. Haar stem is vast, misschien een beetje ademloos als ze weer spreekt.

"Hoe ga je me dan kapotmaken? Sociale moord? Gemeen meisje-tactieken? Of ben je echt van plan me te doden?"

"Ik heb manieren," breng ik uit, maar nu trilt mijn hand echt.

"Nee, die heb je niet." Ze verschuift iets, en we staan opeens nog dichter bij elkaar. "Je bluft alleen maar, Madison. Alles aan Maddie Reyes is een act."

"Je kent me niet meer."

"Ik kende je beter dan wie dan ook." Haar stem zakt, wordt zacht op een manier die erger is dan woede.

"Dat meisje bestaat niet meer," fluister ik.

Emily’s duim glijdt langs mijn polsslagader en in haar ogen ligt iets van verdriet, of verlies misschien. "Was het het waard?"

De vraag hangt tussen ons in, en even, een afschuwelijk moment lang, wil ik haar de waarheid vertellen.

Dat ik haat wie ik geworden ben. Dat ik verdrink in mijn eigen leugens. Dat haar weer zien me herinnert aan hoe het voelde om echt te zijn.

Ik laat de schaats los en hij klettert op de grond, het geluid echoot door de lege ruimte.

"Blijf bij me uit de buurt," zeg ik, terwijl ik achteruit stap. "En houd je mond over mijn verleden."

Ik vertrek zonder op haar reactie te wachten. Mijn handen trillen. Mijn hartslag doet iets onregelmatigs en ongewenst. Ik duw de kleedkamerdeur open en loop snel richting de uitgang, niet rennend, nooit rennend.

Ik ben woedend op Emily omdat ze bestaat, omdat ze zich herinnert, omdat ze daar staat alsof ze dwars door elke muur kan kijken die ik heb opgebouwd.

Maar ik ben nog bozer op mezelf.

Omdat ik deze schijn jaren geleden ben begonnen. Omdat ik niet weet hoe ik moet stoppen. Omdat mijn lichaam me op dat moment verried, me naar haar toe liet leunen alsof ze iets was wat ik wilde, in plaats van iets wat ik moest vernietigen.

Veeg omhoog om door te gaan

Hoofdstuk 4

[Emily’s POV]

De dag van de verhuizing arriveert met een agressieve zonneschijn die aanvoelt als een persoonlijke aanval.

Ik sleep mijn trieste verzameling bezittingen over de campus, spijt hebbend van elke levenskeuze die me tot dit moment heeft geleid. De huisvestingsopdracht die ik in mijn zweterige hand geklemd heb, luidt: Kamer 412, Bennett Hall. Kamergenoot: 1.

Gewoon een nummer. Niet eens een naam.

Nou ja, in elk geval hoef ik de kamer niet met het hele team te delen.

Bennett Hall is zo'n met klimop begroeide bakstenen toestand die er prachtig uitziet op de folders, maar in werkelijkheid aanvoelt als een Victoriaanse gevangenis. Vierde verdieping, geen lift. Natuurlijk.

Tegen de tijd dat ik kamer 412 bereik, zweet ik alsof ik een marathon in de hel heb gelopen. Ik draai de sleutel om, me voorbereidend op de standaard horror van een studentenwoning—mysterieuze vlekken, die specifieke geur van institutionele wanhoop, mogelijk een spook of twee.

In plaats daarvan vind ik... esthetiek?

De ene kant van de kamer lijkt al op de natte droom van een lifestyle-blogger.

Een jaar aan iemands leven, smaakvol en gecureerd—bij elkaar passend beddengoed, ingelijste foto’s, een kleine vetplant op het bureau die er op de een of andere manier duur uitziet.

De kale kant wacht op mij als een bijzaak.

Ik claim mijn territorium en begin uit te pakken. Kleren in de piepkleine kast. Toiletspullen op mijn plankje. Het fysieke bezig zijn met het ordenen van spullen werkt meditatief. Dit is nu mijn plek. Ik kan hier wel wat van maken, wie mijn kamergenoot ook blijkt te zijn.

Dan hoor ik de deur achter me opengaan. Ik draai me om, en het universum onthult zijn clou.

Maddie staat in de deuropening, ijskoffie in haar hand, bevroren halverwege een stap alsof iemand de pauzeknop van een video heeft ingedrukt. Haar uitdrukking gaat van herkenning, naar ongeloof, naar iets wat bijna op angst lijkt, voordat ze zich in een zorgvuldige onverschilligheid hult.

Een lange, vreselijke stilte rekt zich tussen ons uit.

We staren naar elkaar. De tijd staat stil. Ergens lacht God zich kapot.

"Dit is niet je ernst," zeg ik, want blijkbaar heeft mijn mond zichzelf uitgeroepen tot woordvoerder van deze ramp.

"Dit is mijn kamer." Haar stem zou de hel kunnen bevriezen. "Vorig jaar had ik een eenpersoonskamer. Dit is een vergissing."

"Tja, tenzij ik ineens niet meer kan lezen, zegt dit papiertje 412." Ik zwaai met mijn huisvestingsopdracht als een witte vlag die eigenlijk een oorlogsverklaring is. "Verrassing, kamergenoot."

Ze haalt haar telefoon al tevoorschijn, vingers razendsnel over het scherm. "Ik bel huisvesting. Nu meteen. Dit gebeurt niet."

Ik kijk toe terwijl ze ijsberend belt, met haar telefoonstem—je weet wel, die toon alsof ze zo dadelijk om de manager gaat vragen. Ik zie haar gezicht veranderen van vastberaden naar wanhopig, en dan verslagen, als degene aan de andere kant duidelijk niet het nieuws brengt dat ze wil horen.

Ze hangt op en blijft even staan, alsof iemand haar net verteld heeft dat ze moet samenleven met haar ergste vijand.

Wat, denk ik, precies is wat er gebeurd is.

"Laat me raden," zeg ik, doelend op achteloos maar ergens rond bitter uitkomend. "We zitten aan elkaar vast?"

"Tot het voorjaarsemester. Op z’n vroegst." Elk woord klinkt alsof het met geweld uit haar ziel wordt getrokken. "Ze zitten vol."

Natuurlijk zitten we vol.

"Dus we zitten vast." Ik stel het voor de hand liggende vast, want iemand moet het doen.

"Blijkbaar." Het woord klinkt alsof het haar iets kost om te zeggen. Alsof ze haar nederlaag toegeeft in een oorlog waarvan ze niet wist dat ze die voerde.

Ik probeer volwassen te blijven. Echt waar.

Ik stel grenzen voor, schema’s, een DMZ dwars door het midden van de kamer. Maddie reageert met eenlettergrepige antwoorden, al bezig met het optrekken van een onzichtbare muur tussen ons die net zo goed van beton en wrok gemaakt zou kunnen zijn.

Maar mijn blik blijft afdwalen naar haar kant van de kamer.

Een roze plaid over haar stoel. Motiverende prints in roségouden lijstjes. Dan zie ik een knuffelotter, gezeten op haar perfecte roze beddengoed alsof hij hier de baas is.

Een verdomde knuffelotter.

"Sinds wanneer hou jij van otters?" hoor ik mezelf zeggen.

Maddie verstijft, haar hand bevriest halverwege een beweging. "Wat?"

"De otter." Ik wijs naar de schuldige knuffel. "Hij is schattig, maar ik kan me niet herinneren dat jij ooit van otters hield. En al dat roze. Heel interessante keuzes voor iemand die ooit heeft verklaard—en ik citeer—'Roze is voor mensen zonder persoonlijkheid.' Elf jaar oud."

Haar gezicht doet iets waardoor ik haar daadwerkelijk zie herinneren. Ik zie het precieze moment waarop ze zich realiseert dat ik geen enkel verdomd ding over haar ben vergeten.

Het masker glijdt even weg, en daar is mijn Madison—betrapt, ontmaskerd, echt.

Dan is Maddie weer terug.

"Mensen veranderen, Emily. Dat heet volwassen worden." Haar stem is ijskoud. "Alsof jij daar enig verstand van hebt."

"Sorry?"

"Je hebt me gehoord." Ze slaat haar armen over elkaar, helemaal klaar voor deze strijd. "Nog steeds op de vlucht voor mama's verwachtingen? Nog steeds zo wanhopig om te ontsnappen dat je van school wisselt, alleen om niet met je echte problemen te hoeven dealen?"

De woorden komen aan als een klap met een boksbeugel.

Ze herinnert het zich.

Elk geheim dat ik haar vertelde, elke angst die ik deelde toen we kinderen waren en zij mijn hele wereld was—ze heeft ze allemaal bewaard. En nu gebruikt ze ze als emotionele granaten.

"Tenminste doe ik niet alsof ik iemand anders ben," snauwde ik terug. "Tenminste hoef ik niet te liegen over wie mijn vader is of waar ik vandaan kom voor mensen die toch niet om me geven. Roze plaids, Maddie? Roségouden fotolijstjes? Deze kamer lijkt wel een Pinterest-bord dat heeft overgegeven."

"Beter dan eruitzien als iemand die op de middelbare school haar hoogtepunt had en nooit meer is opgekrabbeld."

" Hoogtepunt gehad? " Ik schreeuw nu echt. "Sorry dat ik niet wist dat het doel was om compleet verdomd onherkenbaar te worden. Wie probeer je te imponeren? Jenna? Die andere meiden die achter je rug om praten zodra je weg bent?"

"Je weet helemaal niets van mijn leven hier."

Haar stem is defensief, broos aan de randen.

"Ik weet dat je tegen iedereen liegt. Ik weet dat je vader nog steeds een garage heeft, niet een of ander 'familiebedrijf' dat 'succesvol werd.' Ik weet dat je moest huilen als je moeder je jurken liet dragen. Ik weet—"

"Stop." Haar stem breekt. Echt breekt, en even lijkt ze precies op het twaalfjarige meisje dat me gedag knuffelde en beloofde te schrijven. "Hou gewoon op."

"Waarom? Omdat de waarheid ongemakkelijk is voor Maddie Reyes, teamcaptain?" Ik kan nu niet meer stoppen, ook al ga ik te ver. "Omdat je zo lang hebt gedaan alsof je iemand anders bent dat je vergeten bent wie je echt bent?"

"Jij hebt hier niks over te zeggen." Haar ogen zijn fel, woedend. "Jij mag niet na acht jaar opeens opduiken en doen alsof je me kent. Dat meisje bestaat niet meer. Ik heb haar vermoord. Ik moest wel."

Ik probeer in te grijpen, terwijl er iets als pijn in haar ogen flitst, maar ze walst er dwars doorheen.

"Wil je weten wat pas echt zielig is?" Haar stem wordt nu ook luider. "Jij bent nog precies hetzelfde. Nog steeds op de vlucht voor je problemen. Nog steeds doen alsof je niemand nodig hebt. Nog steeds zo bang om je te binden dat je je verschuilt achter je schaatsen alsof dat een verdomde persoonlijkheid is."

Ik doe mijn mond open om mezelf te verdedigen, maar ze is nog niet klaar.

"Ik probeer tenminste iemand te zijn!"

Ze staat nu vlak bij me, zo dichtbij dat ik de tranen in haar ogen zie die ze niet wil laten vallen.

"Tenminste heb ik iets opgebouwd, zelfs al is het allemaal onzin! Wat heb jij opgebouwd? Wat heb jij behalve een triple axel en een enorm minderwaardigheidscomplex?"

De stilte die volgt is dik genoeg om in te stikken.

We staan op een paar centimeter van elkaar, allebei hijgend, en ik voel de hitte van haar huid. Ik zie haar hartslag in haar keel kloppen. Ik kan elke sproet tellen die ze met foundation heeft proberen te verbergen.

"Ik had jou," zeg ik zacht. "Ik had mijn beste vriendin. En toen besloot zij dat ik het niet waard was om te houden."

Maddie deinst achteruit alsof ik haar fysiek heb weggeduwd. Heel even ziet ze er volledig kapot uit. Dan grijpt ze haar tas met trillende handen.

"Ik kan niet." Ze beweegt richting de deur. "Ik kan hier nu niet zijn."

"Madison."

Maar ze is weg, de deur slaat achter haar dicht voordat ik nog iets kan zeggen.

Ik blijf daar lang staan, speel elk woord opnieuw af, noteer alle manieren waarop we elkaar pijn deden. De opgezette otter kijkt me met glazige ogen aan vanaf haar kussen, een stille getuige van wat er net gebeurde.

Die nacht lig ik wakker in het donker. Maddies kant van de kamer is leeg, haar bed onaangeroerd.

Haar afwezigheid is op de een of andere manier luider dan welk ruzie dan ook.

Veeg omhoog om door te gaan

Kiss Me, Captain

Kiss Me, Captain

165 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

165

Inhoud

Aa