POV: Leah
Iemand zei dat dit feest een informele welkomstbijeenkomst moest zijn.
Ja, vast.
Het studentencentrum van de Lions Fade Law School baadde in duur licht en aanstekelijk, te luid gelach. Alles hier voelde te gepolijst, te perfect.
Zelfs de manier waarop mensen in groepjes stonden — alsof ze al precies wisten wie erbij hoorden en wie niet.
Ik schoof op mijn hielen en probeerde niet te friemelen. Dit was mijn eerste echte avond op de campus. De eerste keer dat ik in een kamer stond vol mensen met namen die deuren openen, terwijl ik de mijne moest intrappen om hier te komen.
Het leven is zwaar geweest sinds mijn moeder me achterliet om samen te zijn met iemand die aan de andere kant van het land woont. Blijkbaar had die vent een hekel aan kinderen, dus besloot ze me bij de kinderopvang te droppen en me nooit meer op te halen.
Goede keuze, hè?
Ik klemde mijn wijnglas steviger vast. Op eigen benen staan is niet makkelijk, dus deze beurs betekent veel voor mij.
De Connors Legal Associates Foundation maakte dit allemaal mogelijk. Eén van de drie volledige beurzen die ze dit jaar uitreikten. Ik heb zo hard gewerkt en mijn inzet heeft me niet verraden.
Ik was niet van plan een beetje imposter syndroom het te laten verpesten.
Maar ik had nu echt wat lucht nodig. Ik kan nog steeds niet geloven dat ik nu op de Lions Fade Law School zit; het voelt onwerkelijk om tussen andere elitestudenten te zijn.
Ik draaide me om om langs een dicht opeengepakt groepje te persen — en botste recht tegen een muur van spieren en dure aftershave.
Mijn wijn gleed uit mijn glas voordat ik het kon tegenhouden — rood, uitgesproken en genadeloos. Het spatte uit over zijn overhemd in een donkere, zich uitbreidende vlek.
Ik verstijfde, vol schaamte, en rommelde al naar een verontschuldiging.
"Oh mijn God," hijgde ik. "Het spijt me zó, zó erg!"
Ik keek vol afschuw naar zijn overhemd en hij keek langzaam omlaag, veegde de spetters weg alsof ze hem persoonlijk hadden beledigd. Toen keek hij me aan.
En… wow.
Daar stond hij — lang, beheerst, en uitgesneden als problemen. Zijn kaak scherp, lippen in een spottende grijns die té gemakkelijk opflakkerde, alsof hij zich vermaakte.
Hij trok zijn verwoeste colbertje uit met trage, beheerste bewegingen, hield het tussen twee vingers alsof de stof hem kon bijten. Of misschien ik.
Zijn kille en ondoorgrondelijke ogen vonden de mijne weer. Toen gleden ze omlaag, bleven hangen, maten mijn lichaam op. Ik voelde de hitte in mijn borst opkomen en toen omlaag glijden, als een vurige krul in mijn onderbuik.
Ik probeerde hem servetten aan te bieden. "Het spijt me echt, ik had je niet gezien—"
"Kennelijk." Zijn stem was soepel maar koel. "Vertel eens, is het ruïneren van designerkleding jouw manier van jezelf voorstellen? Is dit hoe je mijn aandacht probeert te trekken?"
Mijn wenkbrauw trok. "Het was een ongeluk."
"Mhm," mompelde hij. "Jullie, arme mensen, zeggen dat altijd."
Die kwam hard aan. Ik deed een stapje achteruit en snoof ongelovig. "Pardon?"
Hij kantelde zijn hoofd, bekeek me alsof ik een mislukt proefje was. "Laat me raden: een nieuwe beursstudent?"
De manier waarop hij het zei, alsof het een diagnose was, deed mijn huid kruipen.
"Wat is daar mis mee? Ik heb mijn plek hier verdiend," zei ik, mijn schouders vierkant.
Hij lachte, laag en rijk, met spot, terwijl hij het wijnbevlekte colbertje over zijn arm vouwde alsof het hem beledigde.
"Natuurlijk heb je dat," zei hij. "Ze moeten er altijd één of twee zoals jij hebben. Dat laat de folders er gebalanceerd uitzien."
"Één van mij?" Ik trok mijn wenkbrauw op. "Oh, je bedoelt iemand die papa’s portemonnee niet nodig had om rekensommen te maken?"
Zijn glimlach trok even, niet meer zo zelfgenoegzaam.
"Dus je hebt een ruggengraat." Hij deed een stap dichterbij, verlaagde zijn stem. "Schattig. Maar daar kom je niet ver mee in de echte wereld, waar entitlement wordt beloond, niet inzet."
Ik kantelde mijn hoofd en liet mijn blik over de wijnvlek op zijn overhemd dwalen.
"En toch sta jij hier, druipend van de Shiraz, neerbuigend te doen tegen iemand die tenminste iets heeft moeten verdienen. Moet vermoeiend zijn, al dat privilege en toch geen greintje klasse."
Zijn grijns haperde, heel even, maar ik wachtte niet tot hij zich herpakte.
Ik keek hem recht in de ogen en ging verder: "Weet je, voor iemand die zo geobsedeerd is met boven anderen staan, lijk je er wel erg wanhopig op te willen wijzen."
Dat veegde zijn glimlach direct van zijn gezicht. "Wat zei je daar?"
"Ik zei," herhaalde ik luider, "je doet alsof geld je waarde geeft. Dat doet het niet. Het verbergt alleen dat je diep van binnen helemaal niet bijzonder bent."
Zijn kaak spande zich aan. Een paar mensen in de buurt keken geschokt, iemand lachte zenuwachtig.
Hij deed een stap dichterbij, probeerde de afstand tussen ons te verkleinen, maar ik zorgde dat er ruimte bleef. Ik deed een stap achteruit om bij hem weg te komen, maar hij greep mijn pols vast.
"Veel schade, juffrouw Beurs. Je zult er spijt van krijgen zodra je van mij een brief krijgt waarin ik je aanklaag."
Nog steeds hield hij me vast terwijl hij zijn hoofd naar mijn oor boog.
"Mijn bod begint bij 50.000 dollar voor jou," fluisterde hij, en ik draaide me zo snel naar hem om dat zijn lippen recht voor mijn ogen bungelden.
"Aanklagen voor zoiets is voor mietjes zoals jij." Geen idee waar ik deze belediging vandaan haalde, maar ik weet zeker dat ik er morgen spijt van krijg.
Hij liet een grinnikte horen voordat hij weer in mijn oor fluisterde.
"Voorzichtig, die houding van jou maakt me eigenlijk geil, juffrouw Beurs. Meisjes als jij disciplineren maakt me écht hard, weet je. Maar maak je geen zorgen, vroeg of laat laat ik je wel gehoorzamen. Of geef je je nu al aan me over, dan… kan ik overwegen je en je zonden te vergeven."
Mijn hand jeukte om hem een klap te geven, maar in plaats daarvan siste ik alleen in zijn arrogante gezicht: "Jij bent echt een pervert!"
"Word mijn slaaf, juffrouw Beurs. Dan kunnen we onderhandelen over vergiffenis."
Ik probeerde me los te trekken, maar hij hield me stevig vast. Ik hief mijn linkerhand en goot de rest van mijn wijn over zijn hoofd, waardoor iedereen om ons heen tegelijk naar adem hapte.
"Daar krijg je spijt van," zei hij, laag en gespannen.
"Dat betwijfel ik," zei ik, trok mijn arm los en draaide me om.
* * *
Toen ik terugkwam in mijn studentenkamer, verwijderde ik meteen al mijn make-up en trok mijn pyjama aan. Ik was klaar om te gaan slapen zodat ik vroeg kon opstaan om mijn dag te beginnen.
Toen ik met uitputting mijn bed in kroop, verstijfde ik toen er op mijn deur geklopt werd. Ik keek naar de tijd: het was bijna 1 uur ’s nachts.
Wie komt er in godsnaam zo laat nog langs?
Nieuwsgierigheid won het van mijn zenuwen, dus ik stond op en liep naar de deur. Mijn hart bonkte van de spanning, maar toch opende ik de deur vrij snel.
Ik zag niemand, behalve een bruine envelop die voor mijn deur lag. Mijn naam stond erop en ik keek rond, maar zag niemand staan of weglopen. Ik pakte hem op en liep naar binnen.
Het duurde niet lang om de mysterieuze bruine envelop te openen. Het eerste wat ik eruit haalde was een klein briefje:
"Juffrouw Rosewood, gezien de schade van vanavond bied ik u een privéregeling aan om de zaak... creatief op te lossen. Bekijk de bijgesloten overeenkomst. Zorgvuldig. –J"
Ik vouwde het document open en verstijfde meteen.
‘Meester-Submissive Overeenkomst.’
Mijn hart sloeg op hol. Ik las het twee keer, probeerde niet te geloven wat er stond. Dit kon niet echt zijn. Ik keek naar de handtekening. Alleen een letter: J.
Zelfs zonder de naam te weten wist ik al van wie het afkomstig was.
Droom ik? Heeft die klootzak zojuist een meester-submissive overeenkomst gegeven omdat ik wijn over zijn verdomde overhemd heb gemorst?
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Leah
Het was maar wijn. Een glas, een ongelukje. Nou ja, uiteindelijk niet alleen dat, maar toch!
Daar zat ik, starend naar een contract—een echt verdomd contract. Hij had het zelfs ondertekend alsof hij de schurk uit een gothic roman was.
Blijkbaar was dit zijn idee van hoe je zoiets oplost.
Niet met een stomerijrekening of een snerende opmerking—nee, dat zou te normaal zijn. In plaats daarvan stelde hij een Meester–Submissieve regeling voor. Alsof ik hem gehoorzaamheid verschuldigd was omdat mijn merlot zijn veel te dure garderobe had geraakt.
Alsof ik op mijn knieën moest vallen en zeggen: ‘Sorry, meneer, wilt u me alstublieft straffen.’
Ja hoor, echt niet, pervert! De arrogantie en het lef van deze man!
Ik las het twee keer, proberend niet te geloven wat ik net gelezen had. Elk woord was getypt en klinisch—en overduidelijk ging het over controle en bezit.
Hij had het geschreven alsof het allemaal heel beschaafd was: “Privéovereenkomst”, “Creatieve oplossing”, “Duur: onbekend.” Oh, en mijn favoriete deel—schadevergoeding gelijk aan de waarde van het beschadigde eigendom.
Alsof ik een zijden overhemd kon afbetalen met… wat? Mijn waardigheid? Mijn lichaam?
Omdat ik hem voor schut had gezet? Omdat ik hem iets had laten voelen dat hij niet had verwacht? En duidelijk kunnen mannen zoals hij niet goed tegen verrassingen.
Ik had bang moeten zijn of op z’n minst beledigd, maar vooral—was ik woedend. Woedend en nét nieuwsgierig genoeg om me af te vragen wat voor klootzak van een ongelukje met wijn een machtsspelletje maakt.
Het maakte niet uit hoe chic de taal was, het betekende maar één ding: hij dacht dat ik wel zou buigen en meespelen omdat ik het me niet kon veroorloven om nee te zeggen. Hij dacht dat hij mijn stilte kon kopen. Mijn medewerking. Misschien zelfs mijn lichaam.
En dat maakte me misselijk.
Tegen de tijd dat de zon opkwam wist ik precies wat ik moest doen.
Ik stormde over de campus met het contract in mijn hand en woede die onder mijn huid brandde. Ik kende zijn volledige naam niet en het kon me ook niet schelen. Want er was maar één arrogante eikel op deze campus die zoiets zou doen.
Nou, hij had met het verkeerde meisje te maken.
Ik zag hem bij het oostelijke binnenplein, staand alsof hij het verdomde gebouw bezat. Een paar studenten stonden om hem heen, lachend om een of andere gladde opmerking die net uit zijn mond was gekomen.
Hij droeg een schoon wit overhemd—natuurlijk—opgerolde mouwen, armen over elkaar. Alsof hij nergens zorgen over had. Totdat hij mij zag, zijn glimlach wankelde heel even, kwam toen sterker terug.
“Juffrouw Studiebeurs,” zei hij geamuseerd. “Mis je me nu al? Heb je het contract gelezen?”
Ik duwde zijn ‘meester-submissieve’ contract tegen zijn borst en keek hem woedend aan. “Wat is er in godsnaam mis met jou?”
“Heb je het zorgvuldig gelezen?” Hij nam het aan, onverstoorbaar, alsof ik hem het weerbericht had overhandigd.
“Ik heb elk walgelijk woord gelezen. En laat me één ding duidelijk maken—ik ga niet betalen voor jouw veel te dure jasje en ik ga zeker jouw enge contractje niet ondertekenen.”
“Je hebt mijn eigendom beschadigd dus je moet het terugbetalen.” Zijn wenkbrauw ging omhoog, nog steeds kalm. “Zo werkt de wereld, je hebt een fout gemaakt en—”
“En nu wil je me bezitten? Ben je compleet gestoord?”
Een paar mensen keken om, maar het kon me niets schelen.
“Ik ben niet bang voor jou,” snauwde ik. “En ik ben niet een of ander zielig goededoelenkindje waar je geld naar kunt gooien om stil te zijn.”
Zijn glimlach verdween op dat moment, terwijl ik nog verder ging.
“Het maakt me niet uit hoeveel horloges je bezit of hoeveel meisjes om je lul draaien. Ik ben er in ieder geval niet één van, en dat zal ik ook nooit zijn.”
Hij stapte dichterbij. “Je moet uitkijken met wat je zegt en goed beseffen wie je tegenover je hebt.”
“Waarom? Ga je de beveiliging bellen? Huilen bij je stylist?”
“Nee.” Zijn ogen werden donkerder. “Maar ik zou met één telefoontje die studiebeurs zo van je dossier kunnen wissen.”
Ik verstijfde. Mijn hart bonkte in mijn borst, maar ik week niet terug.
“Denk je dat ik bang ben?” zei ik. “Doe het maar. Bewijs maar dat ik gelijk heb. Laat iedereen zien wat voor verwende, egocentrische, manipulatieve klootzak je echt bent.”
Een paar mensen hapten naar adem, één jongen verslikte zich zelfs in zijn drankje. Maar hij bewoog niet, hij bleef me gewoon aankijken, stil.
Voor het eerst leek het alsof zijn masker een beetje barstte. Niet van woede, maar van... nieuwsgierigheid? Alsof ik een puzzel was die hij niet kon oplossen.
“Interessant,” zei hij uiteindelijk, terwijl zijn ogen me afscanden. “De meeste mensen praten niet zo tegen mij.”
“Misschien heb je meer mensen zoals ik nodig,” snauwde ik. “Iemand die je aanspreekt op je rotzooi in plaats van te doen alsof je een soort god bent.”
We stonden zo tegenover elkaar, starend.
Ik trilde, adrenaline gierde door mijn lijf. Hij kantelde zijn hoofd een beetje, alsof hij me voor het eerst echt zag. “Jij hebt echt geen idee wie ik ben, hè?”
Ik knipperde. “Het kan me niet schelen wie je bent.”
“Oh,” zei hij, weer glimlachend. “Dat zal je nog wel.”
* * *
Later diezelfde middag was ik uitgenodigd—nee, eerder opgetrommeld—voor een studiebeurslunch, georganiseerd door het kantoor Connors, het team dat mij had uitgekozen als de gelukkigste student ooit om zo’n beurs te krijgen.
Ik ben ze dankbaar dat ze me geholpen hebben met het verzamelen van alle documenten die ik nodig had en het onderhandelen over mijn contract na mijn afstuderen.
Hoe weinig ik er ook zin in had, mijn studieadviseur zei dat het belangrijk was om je gezicht te laten zien en “dankbaarheid te tonen aan degenen die je geholpen hebben.” Dus deed ik wat ik altijd doe: ik kwam opdagen, glimlachte en deed alsof ik alles onder controle had.
Het evenement werd gehouden in de glazen hal van de rechtenfaculteit. Lange tafels, witte servetten, gouden letters op de naamkaartjes.
Veel te formeel voor een stel gestreste rechtenstudenten en overwerkte docenten.
Ik vond mijn plek ergens in het midden. Op het naamkaartje stond Leah Rosewood – CLA Scholar. Tegenover mij zaten nog een paar andere ontvangers. Zenuwachtig, beleefd. Zoals altijd.
Net voordat de toespraken begonnen, tikte iemand vooraan in de zaal op de microfoon.
“Dames en heren, bedankt dat u er vandaag bent,” zei een lange, goed geklede man. Zijn stem galmde lichtjes door de zaal. “Ik ben Jeffrey Connors, senior partner bij Connors Legal Associates.”
Ik verstijfde in mijn stoel. Dat was hém. De man achter de studiebeurs. De reden dat ik überhaupt op deze school zat.
Hij ging verder, bedankte de raad, het personeel en toen—
“En nu wil ik graag iemand heel speciaal aan u voorstellen. Hij is niet alleen één van onze meest veelbelovende jonge talenten, maar ook mijn zoon. Mag ik u voorstellen: Jared Connors.”
Alles in mij stopte terwijl ik langzaam mijn hoofd draaide en daar was hij. Op weg naar het podium in een zwart pak en met een zelfvoldane glimlach.
Jared.
Dezelfde Jared die mij het contract had overhandigd. Dezelfde Jared die ik vanmorgen, in het openbaar, voor iedereen, een manipulatieve klootzak had genoemd.
Mijn maag zonk zo snel dat het voelde alsof de zwaartekracht verdubbeld was. Oh God.
Hij ging naast zijn vader staan, schudde handen met wat gasten, en toen ontmoetten zijn ogen de mijne. Toen glimlachte hij, maar het was niet zomaar een glimlach, het was een ‘ik win’-glimlach.
Hij knipoogde naar me, zelfverzekerd de winnaar van het spel, terwijl ik het liefst onder de tafel wilde verdwijnen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Leah
Nu is het Jareds beurt om te spreken. "Hallo allemaal, ik ben Jared Connors. Ik ben zo blij om hier te zijn."
Zijn ogen waren op de mijne gericht toen hij die laatste zin uitsprak. Ik rolde met mijn ogen en kruiste mijn armen voor mijn lichaam.
Ik nam niet eens de moeite om de rest van zijn toespraak te horen, want hij had het alleen maar over hoe enthousiast hij is om in de toekomst samen te werken met de werknemers van zijn vader.
Hij zei zelfs: "Ik hoop dat jullie allemaal veel van mij kunnen leren, net zoveel als ik van jullie kan leren."
Jared sloot zijn korte toespraak af met een grijns die rechtstreeks naar mij was gericht. De ondertoon van arrogantie in zijn stem maakte dat ik hem een klap wilde geven.
Nadat zijn vader het weer had overgenomen om zijn slottoespraak te houden over de toekomstplannen van het bedrijf, kwam zijn secretaresse naar me toe en zei dat ik naar het kantoor van meneer Connors moest komen, omdat hij met me wilde praten.
Ik werd meteen nerveus, want blijkbaar had hij de anderen niet naar zijn kantoor geroepen.
Ik had veel gehoord over de reputatie van meneer Connors, over hoe streng hij is voor zijn werknemers, wat me beangstigt. Ik ben een van de studenten die hij ondersteunt, dus ik hoop dat hij niet te streng voor me zal zijn.
Ik liep erheen en probeerde te kalmeren. Toen ik er klaar voor was, klopte ik tweemaal op de deur en wachtte op een teken om binnen te komen.
Ik deed de deur langzaam open en hoopte alleen meneer Connors daar aan te treffen, maar Jared stond naast hem.
"Hallo, Leah," begroette Jared me, terwijl zijn vader die naast hem stond ons om de beurt aankeek.
Ik stond op het punt te doen alsof ik hem niet kende, maar meneer Connors was me voor.
"Jullie kennen elkaar?" Ik wilde hem over het feest vertellen, maar Jared was me voor.
"We hebben elkaar al eens ontmoet. Wil je me niet officieel aan haar voorstellen, pap?" Hij draaide zich naar me toe met een grote grijns op zijn gezicht en alles wat ik wilde doen was hem een flinke dreun verkopen.
"Dit is Leah Rosewood. Ze is één van de drie beursstudenten die het bedrijf ondersteunt. Leah is hier de meest briljante van de tweehonderd studenten die hebben gesolliciteerd. Ze heeft haar plek hier echt verdiend. Ik heb haar gekozen vanwege haar focus, haar analyse, en eerlijk gezegd, haar potentieel. Die Wallace-memo die ze schreef was beter dan de helft van het werk van het juniorenteam. Ze heeft een geweldige toekomst voor zich." Ik glimlachte naar Jeff.
"Heel erg bedankt. Ik kan u niet genoeg bedanken voor deze kans, meneer Connors. Uw steun betekent veel voor me."
"Je hebt hard gewerkt om hier te komen, Leah. Je verdient de beurs." Daarna draaide hij zich naar Jared, die een gemaakte glimlach opzette.
"Dus jullie vragen je vast af waarom ik jullie allebei hier heb geroepen…" zei hij terwijl hij zijn iPad van zijn bureau pakte, waardoor ik naar Jared keek en weer terug naar Jeff.
"Ik neem aan dat u wilt dat ik haar iets leer," zei Jared vol zelfvertrouwen, waardoor ik bijna moest kokhalzen. "Ik bedoel, we hebben echt een geweldige chemie samen, pap. We heb—" Ik sprong naar hem toe en legde mijn hand op zijn mond.
Meneer Connors keek verward en geïrriteerd terwijl hij zijn zoon zag klieren, maar ging verder: "Ik wil dat jullie samen aan deze litigation-zaak werken. Het is gevoelig, strategisch en één van onze grootste cliënten."
Langzaam haalde ik mijn hand van Jareds mond en bleef ik naar meneer Connors staren, overdonderd door de nieuwe informatie.
"Ik wil dat jullie samenwerken. Bestudeer de zaak, probeer verschillende oplossingen te bedenken en misschien manieren om hun zwakke plekken af te dekken. Zie dit als jullie auditie. Leah, ik wil dat jij de leiding neemt."
Ik verstijfde. Ik? Leiding?
"Wat?" zei Jared scherp.
"Zij is degene die ik vertrouw om dit vanaf de basis te leiden." Meneer Connors keek hem niet eens aan toen hij dat zei. "Jared, ik verwacht dat jij haar ondersteunt."
Mijn hart sloeg sneller en Jared bewoog geen spier. Maar ik voelde de hitte die van hem afstraalde als een oven. Jeff gaf ons een stevige knik.
"Maak indruk op me," zei hij met een glimlach en wees naar de deur. "Jullie mogen nu gaan."
"Dank u wel, meneer Connors." Ik glimlachte en hij knikte.
Ik liep naar de deur en Jared volgde me de kamer uit zonder iets tegen zijn vader te zeggen. Nadat hij de deur achter ons sloot, draaide ik me naar hem om hem mijn schema te vertellen. Maar hij keek me zo intens aan dat de stilte oorverdovend was.
Toen lachte hij ineens—laag, bitter, zonder humor.
"Dus dit is wat er voor nodig is," mompelde hij. "Al die jaren werk, om op de bank te worden gezet voor iemand met een zielig verhaal en een perfect cijfergemiddelde."
Ik draaide me langzaam naar hem toe. "Sorry, wat zei je?"
"Je hebt me gehoord," zei hij. "Ik werk hier al sinds mijn zeventiende. Stage gelopen, dossiers behandeld, alles geleerd. En dan kom jij binnen als beursmeisje met waarschijnlijk een tragisch verhaal en ineens ben jij de favoriet."
Ik deed een stap naar voren. "Denk je dat ik dit project mag leiden uit medelijden?"
Hij grijnsde. "Ik denk dat mijn vader van buitenbeentjes houdt. Dat laat hem zich nobel voelen."
"Juist. Want ik zou hier onmogelijk op basis van mijn verdiensten kunnen zitten," beet ik hem toe. "Net zoals jij hier onmogelijk door nepotisme zou kunnen zitten."
Hij verstijfde bij die opmerking. Goed zo.
"Oh, wacht," zei ik, mijn stem ijzig. "Jij bent hier alleen vanwege nepotisme."
Zijn ogen werden donkerder toen ik een droge lach gaf.
"Doe niet alsof we hetzelfde zijn. Jij hebt niets te verliezen. Ik lig al onder een vergrootglas sinds ik het woord 'litigation' kon spellen. Als ik één keer een fout maak, ben ik alles kwijt."
"En toch ben ik degene die twee keer zo hard moet werken om überhaupt in dezelfde kamer te mogen zijn," siste ik. "Je hebt gelijk, ik heb jouw connecties niet en ik heb jouw geld niet. Maar weet je wat ik wel heb? Doorzettingsvermogen, discipline en niets om op terug te vallen."
Hij stapte naar me toe, zo dichtbij dat de ruimte te klein voelde. "Denk je dat jouw inzet je beter maakt?"
"Nee," zei ik. "Ik denk dat het me gevaarlijk maakt voor mensen zoals jij."
Zijn glimlach verdween. "Jij bent niet gevaarlijk, Leah. Je bent gewoon een opgehemelde stagiaire die geluk heeft gehad."
"En jij bent gewoon een bang jongetje in een groot pak," kaatste ik terug. "Zo wanhopig op zoek naar de goedkeuring van je vader dat je het hele gebouw plat zou willen branden als hij dan eindelijk naar je om zou kijken."
Die kwam binnen, dat voelde ik.
Hij keek me aan, even stil, voordat hij siste: "Je weet helemaal niets van mij."
"En jij weet niets van mij," zei ik, mijn stem trillend maar vastberaden. "Dus doe niet alsof ik minder ben dan jij, terwijl je overduidelijk bang bent dat ik misschien wel jouw gelijke ben."
Hij bewoog sneller dan ik kon bevatten—sloeg zijn hand naast mijn hoofd tegen de muur, hield me vast met een kracht die me bang had moeten maken. Maar dat deed het niet.
Zijn borst raakte bijna de mijne, zijn adem was heet en oppervlakkig. En zijn ogen—god, zijn ogen verslonden me alsof hij het haatte dat ik hem kon doorzien.
"Wil je me echt nu testen?" gromde hij. "Want ik zweer—"
"Wat dan?" daagde ik hem uit, met lage stem. "Zet je me op mijn plek?"
Hij antwoordde niet. Zijn kaak spande zich aan, zijn ogen gleden naar mijn lippen, en dan lager—naar de plek op mijn hals die snel en hard klopte. Zijn hele lichaam stond gespannen als een snaar op het punt van breken.
Jareds neusgaten werden wijder toen zijn vuist naast me zich aanspande.
Hij draaide zich om zonder nog iets te zeggen, stormde weg en liet me achter met een bonzend hart en een leegte waar zijn aanwezigheid net was geweest.
Veeg omhoog om door te gaan