POV: Leah
Het was maar wijn. Een glas, een ongelukje. Nou ja, uiteindelijk niet alleen dat, maar toch!
Daar zat ik, starend naar een contract—een echt verdomd contract. Hij had het zelfs ondertekend alsof hij de schurk uit een gothic roman was.
Blijkbaar was dit zijn idee van hoe je zoiets oplost.
Niet met een stomerijrekening of een snerende opmerking—nee, dat zou te normaal zijn. In plaats daarvan stelde hij een Meester–Submissieve regeling voor. Alsof ik hem gehoorzaamheid verschuldigd was omdat mijn merlot zijn veel te dure garderobe had geraakt.
Alsof ik op mijn knieën moest vallen en zeggen: ‘Sorry, meneer, wilt u me alstublieft straffen.’
Ja hoor, echt niet, pervert! De arrogantie en het lef van deze man!
Ik las het twee keer, proberend niet te geloven wat ik net gelezen had. Elk woord was getypt en klinisch—en overduidelijk ging het over controle en bezit.
Hij had het geschreven alsof het allemaal heel beschaafd was: “Privéovereenkomst”, “Creatieve oplossing”, “Duur: onbekend.” Oh, en mijn favoriete deel—schadevergoeding gelijk aan de waarde van het beschadigde eigendom.
Alsof ik een zijden overhemd kon afbetalen met… wat? Mijn waardigheid? Mijn lichaam?
Omdat ik hem voor schut had gezet? Omdat ik hem iets had laten voelen dat hij niet had verwacht? En duidelijk kunnen mannen zoals hij niet goed tegen verrassingen.
Ik had bang moeten zijn of op z’n minst beledigd, maar vooral—was ik woedend. Woedend en nét nieuwsgierig genoeg om me af te vragen wat voor klootzak van een ongelukje met wijn een machtsspelletje maakt.
Het maakte niet uit hoe chic de taal was, het betekende maar één ding: hij dacht dat ik wel zou buigen en meespelen omdat ik het me niet kon veroorloven om nee te zeggen. Hij dacht dat hij mijn stilte kon kopen. Mijn medewerking. Misschien zelfs mijn lichaam.
En dat maakte me misselijk.
Tegen de tijd dat de zon opkwam wist ik precies wat ik moest doen.
Ik stormde over de campus met het contract in mijn hand en woede die onder mijn huid brandde. Ik kende zijn volledige naam niet en het kon me ook niet schelen. Want er was maar één arrogante eikel op deze campus die zoiets zou doen.
Nou, hij had met het verkeerde meisje te maken.
Ik zag hem bij het oostelijke binnenplein, staand alsof hij het verdomde gebouw bezat. Een paar studenten stonden om hem heen, lachend om een of andere gladde opmerking die net uit zijn mond was gekomen.
Hij droeg een schoon wit overhemd—natuurlijk—opgerolde mouwen, armen over elkaar. Alsof hij nergens zorgen over had. Totdat hij mij zag, zijn glimlach wankelde heel even, kwam toen sterker terug.
“Juffrouw Studiebeurs,” zei hij geamuseerd. “Mis je me nu al? Heb je het contract gelezen?”
Ik duwde zijn ‘meester-submissieve’ contract tegen zijn borst en keek hem woedend aan. “Wat is er in godsnaam mis met jou?”
“Heb je het zorgvuldig gelezen?” Hij nam het aan, onverstoorbaar, alsof ik hem het weerbericht had overhandigd.
“Ik heb elk walgelijk woord gelezen. En laat me één ding duidelijk maken—ik ga niet betalen voor jouw veel te dure jasje en ik ga zeker jouw enge contractje niet ondertekenen.”
“Je hebt mijn eigendom beschadigd dus je moet het terugbetalen.” Zijn wenkbrauw ging omhoog, nog steeds kalm. “Zo werkt de wereld, je hebt een fout gemaakt en—”
“En nu wil je me bezitten? Ben je compleet gestoord?”
Een paar mensen keken om, maar het kon me niets schelen.
“Ik ben niet bang voor jou,” snauwde ik. “En ik ben niet een of ander zielig goededoelenkindje waar je geld naar kunt gooien om stil te zijn.”
Zijn glimlach verdween op dat moment, terwijl ik nog verder ging.
“Het maakt me niet uit hoeveel horloges je bezit of hoeveel meisjes om je lul draaien. Ik ben er in ieder geval niet één van, en dat zal ik ook nooit zijn.”
Hij stapte dichterbij. “Je moet uitkijken met wat je zegt en goed beseffen wie je tegenover je hebt.”
“Waarom? Ga je de beveiliging bellen? Huilen bij je stylist?”
“Nee.” Zijn ogen werden donkerder. “Maar ik zou met één telefoontje die studiebeurs zo van je dossier kunnen wissen.”
Ik verstijfde. Mijn hart bonkte in mijn borst, maar ik week niet terug.
“Denk je dat ik bang ben?” zei ik. “Doe het maar. Bewijs maar dat ik gelijk heb. Laat iedereen zien wat voor verwende, egocentrische, manipulatieve klootzak je echt bent.”
Een paar mensen hapten naar adem, één jongen verslikte zich zelfs in zijn drankje. Maar hij bewoog niet, hij bleef me gewoon aankijken, stil.
Voor het eerst leek het alsof zijn masker een beetje barstte. Niet van woede, maar van... nieuwsgierigheid? Alsof ik een puzzel was die hij niet kon oplossen.
“Interessant,” zei hij uiteindelijk, terwijl zijn ogen me afscanden. “De meeste mensen praten niet zo tegen mij.”
“Misschien heb je meer mensen zoals ik nodig,” snauwde ik. “Iemand die je aanspreekt op je rotzooi in plaats van te doen alsof je een soort god bent.”
We stonden zo tegenover elkaar, starend.
Ik trilde, adrenaline gierde door mijn lijf. Hij kantelde zijn hoofd een beetje, alsof hij me voor het eerst echt zag. “Jij hebt echt geen idee wie ik ben, hè?”
Ik knipperde. “Het kan me niet schelen wie je bent.”
“Oh,” zei hij, weer glimlachend. “Dat zal je nog wel.”
* * *
Later diezelfde middag was ik uitgenodigd—nee, eerder opgetrommeld—voor een studiebeurslunch, georganiseerd door het kantoor Connors, het team dat mij had uitgekozen als de gelukkigste student ooit om zo’n beurs te krijgen.
Ik ben ze dankbaar dat ze me geholpen hebben met het verzamelen van alle documenten die ik nodig had en het onderhandelen over mijn contract na mijn afstuderen.
Hoe weinig ik er ook zin in had, mijn studieadviseur zei dat het belangrijk was om je gezicht te laten zien en “dankbaarheid te tonen aan degenen die je geholpen hebben.” Dus deed ik wat ik altijd doe: ik kwam opdagen, glimlachte en deed alsof ik alles onder controle had.
Het evenement werd gehouden in de glazen hal van de rechtenfaculteit. Lange tafels, witte servetten, gouden letters op de naamkaartjes.
Veel te formeel voor een stel gestreste rechtenstudenten en overwerkte docenten.
Ik vond mijn plek ergens in het midden. Op het naamkaartje stond Leah Rosewood – CLA Scholar. Tegenover mij zaten nog een paar andere ontvangers. Zenuwachtig, beleefd. Zoals altijd.
Net voordat de toespraken begonnen, tikte iemand vooraan in de zaal op de microfoon.
“Dames en heren, bedankt dat u er vandaag bent,” zei een lange, goed geklede man. Zijn stem galmde lichtjes door de zaal. “Ik ben Jeffrey Connors, senior partner bij Connors Legal Associates.”
Ik verstijfde in mijn stoel. Dat was hém. De man achter de studiebeurs. De reden dat ik überhaupt op deze school zat.
Hij ging verder, bedankte de raad, het personeel en toen—
“En nu wil ik graag iemand heel speciaal aan u voorstellen. Hij is niet alleen één van onze meest veelbelovende jonge talenten, maar ook mijn zoon. Mag ik u voorstellen: Jared Connors.”
Alles in mij stopte terwijl ik langzaam mijn hoofd draaide en daar was hij. Op weg naar het podium in een zwart pak en met een zelfvoldane glimlach.
Jared.
Dezelfde Jared die mij het contract had overhandigd. Dezelfde Jared die ik vanmorgen, in het openbaar, voor iedereen, een manipulatieve klootzak had genoemd.
Mijn maag zonk zo snel dat het voelde alsof de zwaartekracht verdubbeld was. Oh God.
Hij ging naast zijn vader staan, schudde handen met wat gasten, en toen ontmoetten zijn ogen de mijne. Toen glimlachte hij, maar het was niet zomaar een glimlach, het was een ‘ik win’-glimlach.
Hij knipoogde naar me, zelfverzekerd de winnaar van het spel, terwijl ik het liefst onder de tafel wilde verdwijnen.
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Leah
Nu is het Jareds beurt om te spreken. "Hallo allemaal, ik ben Jared Connors. Ik ben zo blij om hier te zijn."
Zijn ogen waren op de mijne gericht toen hij die laatste zin uitsprak. Ik rolde met mijn ogen en kruiste mijn armen voor mijn lichaam.
Ik nam niet eens de moeite om de rest van zijn toespraak te horen, want hij had het alleen maar over hoe enthousiast hij is om in de toekomst samen te werken met de werknemers van zijn vader.
Hij zei zelfs: "Ik hoop dat jullie allemaal veel van mij kunnen leren, net zoveel als ik van jullie kan leren."
Jared sloot zijn korte toespraak af met een grijns die rechtstreeks naar mij was gericht. De ondertoon van arrogantie in zijn stem maakte dat ik hem een klap wilde geven.
Nadat zijn vader het weer had overgenomen om zijn slottoespraak te houden over de toekomstplannen van het bedrijf, kwam zijn secretaresse naar me toe en zei dat ik naar het kantoor van meneer Connors moest komen, omdat hij met me wilde praten.
Ik werd meteen nerveus, want blijkbaar had hij de anderen niet naar zijn kantoor geroepen.
Ik had veel gehoord over de reputatie van meneer Connors, over hoe streng hij is voor zijn werknemers, wat me beangstigt. Ik ben een van de studenten die hij ondersteunt, dus ik hoop dat hij niet te streng voor me zal zijn.
Ik liep erheen en probeerde te kalmeren. Toen ik er klaar voor was, klopte ik tweemaal op de deur en wachtte op een teken om binnen te komen.
Ik deed de deur langzaam open en hoopte alleen meneer Connors daar aan te treffen, maar Jared stond naast hem.
"Hallo, Leah," begroette Jared me, terwijl zijn vader die naast hem stond ons om de beurt aankeek.
Ik stond op het punt te doen alsof ik hem niet kende, maar meneer Connors was me voor.
"Jullie kennen elkaar?" Ik wilde hem over het feest vertellen, maar Jared was me voor.
"We hebben elkaar al eens ontmoet. Wil je me niet officieel aan haar voorstellen, pap?" Hij draaide zich naar me toe met een grote grijns op zijn gezicht en alles wat ik wilde doen was hem een flinke dreun verkopen.
"Dit is Leah Rosewood. Ze is één van de drie beursstudenten die het bedrijf ondersteunt. Leah is hier de meest briljante van de tweehonderd studenten die hebben gesolliciteerd. Ze heeft haar plek hier echt verdiend. Ik heb haar gekozen vanwege haar focus, haar analyse, en eerlijk gezegd, haar potentieel. Die Wallace-memo die ze schreef was beter dan de helft van het werk van het juniorenteam. Ze heeft een geweldige toekomst voor zich." Ik glimlachte naar Jeff.
"Heel erg bedankt. Ik kan u niet genoeg bedanken voor deze kans, meneer Connors. Uw steun betekent veel voor me."
"Je hebt hard gewerkt om hier te komen, Leah. Je verdient de beurs." Daarna draaide hij zich naar Jared, die een gemaakte glimlach opzette.
"Dus jullie vragen je vast af waarom ik jullie allebei hier heb geroepen…" zei hij terwijl hij zijn iPad van zijn bureau pakte, waardoor ik naar Jared keek en weer terug naar Jeff.
"Ik neem aan dat u wilt dat ik haar iets leer," zei Jared vol zelfvertrouwen, waardoor ik bijna moest kokhalzen. "Ik bedoel, we hebben echt een geweldige chemie samen, pap. We heb—" Ik sprong naar hem toe en legde mijn hand op zijn mond.
Meneer Connors keek verward en geïrriteerd terwijl hij zijn zoon zag klieren, maar ging verder: "Ik wil dat jullie samen aan deze litigation-zaak werken. Het is gevoelig, strategisch en één van onze grootste cliënten."
Langzaam haalde ik mijn hand van Jareds mond en bleef ik naar meneer Connors staren, overdonderd door de nieuwe informatie.
"Ik wil dat jullie samenwerken. Bestudeer de zaak, probeer verschillende oplossingen te bedenken en misschien manieren om hun zwakke plekken af te dekken. Zie dit als jullie auditie. Leah, ik wil dat jij de leiding neemt."
Ik verstijfde. Ik? Leiding?
"Wat?" zei Jared scherp.
"Zij is degene die ik vertrouw om dit vanaf de basis te leiden." Meneer Connors keek hem niet eens aan toen hij dat zei. "Jared, ik verwacht dat jij haar ondersteunt."
Mijn hart sloeg sneller en Jared bewoog geen spier. Maar ik voelde de hitte die van hem afstraalde als een oven. Jeff gaf ons een stevige knik.
"Maak indruk op me," zei hij met een glimlach en wees naar de deur. "Jullie mogen nu gaan."
"Dank u wel, meneer Connors." Ik glimlachte en hij knikte.
Ik liep naar de deur en Jared volgde me de kamer uit zonder iets tegen zijn vader te zeggen. Nadat hij de deur achter ons sloot, draaide ik me naar hem om hem mijn schema te vertellen. Maar hij keek me zo intens aan dat de stilte oorverdovend was.
Toen lachte hij ineens—laag, bitter, zonder humor.
"Dus dit is wat er voor nodig is," mompelde hij. "Al die jaren werk, om op de bank te worden gezet voor iemand met een zielig verhaal en een perfect cijfergemiddelde."
Ik draaide me langzaam naar hem toe. "Sorry, wat zei je?"
"Je hebt me gehoord," zei hij. "Ik werk hier al sinds mijn zeventiende. Stage gelopen, dossiers behandeld, alles geleerd. En dan kom jij binnen als beursmeisje met waarschijnlijk een tragisch verhaal en ineens ben jij de favoriet."
Ik deed een stap naar voren. "Denk je dat ik dit project mag leiden uit medelijden?"
Hij grijnsde. "Ik denk dat mijn vader van buitenbeentjes houdt. Dat laat hem zich nobel voelen."
"Juist. Want ik zou hier onmogelijk op basis van mijn verdiensten kunnen zitten," beet ik hem toe. "Net zoals jij hier onmogelijk door nepotisme zou kunnen zitten."
Hij verstijfde bij die opmerking. Goed zo.
"Oh, wacht," zei ik, mijn stem ijzig. "Jij bent hier alleen vanwege nepotisme."
Zijn ogen werden donkerder toen ik een droge lach gaf.
"Doe niet alsof we hetzelfde zijn. Jij hebt niets te verliezen. Ik lig al onder een vergrootglas sinds ik het woord 'litigation' kon spellen. Als ik één keer een fout maak, ben ik alles kwijt."
"En toch ben ik degene die twee keer zo hard moet werken om überhaupt in dezelfde kamer te mogen zijn," siste ik. "Je hebt gelijk, ik heb jouw connecties niet en ik heb jouw geld niet. Maar weet je wat ik wel heb? Doorzettingsvermogen, discipline en niets om op terug te vallen."
Hij stapte naar me toe, zo dichtbij dat de ruimte te klein voelde. "Denk je dat jouw inzet je beter maakt?"
"Nee," zei ik. "Ik denk dat het me gevaarlijk maakt voor mensen zoals jij."
Zijn glimlach verdween. "Jij bent niet gevaarlijk, Leah. Je bent gewoon een opgehemelde stagiaire die geluk heeft gehad."
"En jij bent gewoon een bang jongetje in een groot pak," kaatste ik terug. "Zo wanhopig op zoek naar de goedkeuring van je vader dat je het hele gebouw plat zou willen branden als hij dan eindelijk naar je om zou kijken."
Die kwam binnen, dat voelde ik.
Hij keek me aan, even stil, voordat hij siste: "Je weet helemaal niets van mij."
"En jij weet niets van mij," zei ik, mijn stem trillend maar vastberaden. "Dus doe niet alsof ik minder ben dan jij, terwijl je overduidelijk bang bent dat ik misschien wel jouw gelijke ben."
Hij bewoog sneller dan ik kon bevatten—sloeg zijn hand naast mijn hoofd tegen de muur, hield me vast met een kracht die me bang had moeten maken. Maar dat deed het niet.
Zijn borst raakte bijna de mijne, zijn adem was heet en oppervlakkig. En zijn ogen—god, zijn ogen verslonden me alsof hij het haatte dat ik hem kon doorzien.
"Wil je me echt nu testen?" gromde hij. "Want ik zweer—"
"Wat dan?" daagde ik hem uit, met lage stem. "Zet je me op mijn plek?"
Hij antwoordde niet. Zijn kaak spande zich aan, zijn ogen gleden naar mijn lippen, en dan lager—naar de plek op mijn hals die snel en hard klopte. Zijn hele lichaam stond gespannen als een snaar op het punt van breken.
Jareds neusgaten werden wijder toen zijn vuist naast me zich aanspande.
Hij draaide zich om zonder nog iets te zeggen, stormde weg en liet me achter met een bonzend hart en een leegte waar zijn aanwezigheid net was geweest.
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Jared
Het kantoor van mijn vader had altijd meer als een rechtszaal aangevoeld dan als een plek om te praten.
De stilte waardoor je het gevoel kreeg dat elk woord dat je sprak, zou worden beoordeeld. Zo was het om op te groeien met Jeffrey Connors; elk gesprek was een proefwerk waar ik nooit om had gevraagd.
“Wil je dit echt doorzetten?” zei ik, terwijl ik onrustig bij het bureau heen en weer liep. “Je wilt dat ik samenwerk met háár?”
Vader keek niet op van zijn papieren. “Ja.”
“Ze is drieëntwintig.”
“En nu al briljant.”
“Ik heb meer ervaring, meer uren in dit kantoor. Ik bouw al jaren zaken op—”
“En je hebt nog steeds niet geleerd hoe je instructies moet opvolgen,” snauwde hij.
Ik werd stil. Het soort stilte waarbij trots in je borst brandt en je op de binnenkant van je wang moet bijten om niet te ontploffen.
Uiteindelijk keek hij me aan. “Je hebt potentieel, Jared, maar je zit jezelf in de weg. Leah heeft discipline. Focus. Zij probeert niets te bewijzen, ze doet gewoon het werk.”
“Ze is hier omdat jij haar hebt binnengelaten.”
“Ze is hier omdat ze het echt verdiend heeft.”
Ik lachte, bitter. “Zo praat je nooit over mij.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Misschien moet je het dan ook verdienen.”
Ik keek hem aan. Mijn vader. De man die ik al probeerde te imponeren sinds ik oud genoeg was om een notitieblok vast te houden. Alles wat hij zag, was dat ik niet op kon tegen een meisje dat haar rechtenstudie nog niet eens had afgerond.
Prima. Als hij het zo wilde spelen, zou ik het hem laten zien, maar ik zou het haar niet makkelijk maken.
De volgende dag zei ik geen woord tegen Leah.
Niet in de lift, niet in de bibliotheek, zelfs niet toen ze me de eerste versie van haar casusnotities mailde. Ik verwijderde het.
Ze zou niet zomaar mijn vaders goedkeuring binnenwandelen en vervolgens doen alsof we partners waren.
Ze wilde in de schijnwerpers staan? Laat haar er dan maar in staan. Alleen.
Maar die trut gaf niet op. Oh nee, want diezelfde middag vond ze me buiten ons college rechtstheorie, met een notitieboekje in haar hand en een blik alsof ze klaar was om een zaak te bepleiten.
“We moeten praten over de presentatie over het procesrecht,” zei ze, eisend.
Ik keek haar niet aan. “‘We’?”
“Ja,” zei ze beslist. “‘We’ hebben deadlines.”
Ik kantelde mijn hoofd. Luid genoeg zodat de anderen het konden horen, zei ik: “Oh... Bedoel je dat dit niet is omdat je me om een date wilt vragen?”
Ze knipperde. “Wat?”
Ze keek om zich heen en zag dat mensen hun aandacht op ons richtten.
Ik grijnsde. “Je volgt me overal op de campus als een verliefde groupie. Ik dacht dat je eindelijk de moed had gevonden om me mee uit te vragen.”
Gegiechel van omstanders. Een paar nieuwsgierige blikken.
Leahs stem was scherp. “Doe dit niet.”
“Kom op, Rosewood,” zei ik, nu luid. “Laten we het officieel maken. Je krijgt je plek in de wereld—ik slaap desnoods met je als dat je helpt je minder een arme studiebeursrat te voelen.”
Haar ogen werden groot. Het werd doodstil.
“En misschien,” voegde ik eraan toe, “als je toegeeft dat je onder mij hoort, laat ik je doen alsof dit samenwerking is.”
Ze zei niets, die trut stapte gewoon naar voren en sloeg me zo hard dat ik bijna sterretjes zag.
Voor ik mezelf kon beheersen om niet naar haar keel te grijpen, torende ik boven haar uit en legde mijn hand om haar nek, van plan om—
“Jared Connors en Leah Rosewood!” We draaiden ons tegelijk om. “Wat gebeurt hier?”
Niemand antwoordde op de boze vraag van de professor. Leah stond stijf, haar borst snel op en neer toen zijn blik op haar viel.
“Mevrouw Rosewood, ik zag dat. Meneer Connors, denk niet dat ik uw gedrag waardeer.”
“Hij provoceerde me,” zei ze, haar stem trilde. “Hij—”
“U heeft een andere student geslagen,” viel hij haar in de rede. “Dit is onacceptabel. U bent per direct uit deze les verwijderd.”
Haar mond ging open, toen weer dicht. “En u heeft haar bijna gewurgd, meneer Connors! Zulke wreedheid heb ik nooit in mijn klas gezien en zal ik nooit accepteren! Ook u wordt per direct uit deze les verwijderd. Wegwezen, jullie allebei naar het kantoor van mevrouw Bell, nu!”
Ik zei niets. Ik trok geen spier en knipperde niet eens.
Ze draaide zich om en liep snel weg, haar schouders strak. Ik zag nog net haar trillende hand voordat ze de gang in verdween.
* * *
Ik vond haar in het kantoor van mevrouw Bell, zittend op de bank, wezenloos naar de vloer starend. Mevrouw Bell is de therapeute van onze universiteit, die ik zelden op school zie. Dus onze professor stuurde ons hier eigenlijk voor niets heen, maar ik besloot toch te gaan, gewoon om te zien of Leah er zou zijn.
Dat was ze. Vraag me niet waarom ik haar ging opzoeken, ik weet het zelf ook niet. Ik had gewoon weg kunnen gaan en haar voor niets laten wachten.
Ik wilde haar laten wachten, zodat ze de hele dag zou zitten wachten op die nutteloze therapeute, maar nee. Ik ben hier, god weet waarom.
Ik stapte de kamer binnen en deed de deur op slot achter me.
Ze keek op, geschrokken, voordat ze vroeg: “Waarom doe je de deur op slot? Mevrouw Bell komt zo. Doe open!”
“Nee.”
“Doe open, Jared.” Ze siste. Ik wist dat ze pissig was, te horen aan haar toon en haar koele stem. “Ik kan mijn beurs kwijtraken door jouw stomme gedrag. Je maakt me echt kwaad, Jared.”
“Echt?”
“Ik weet dat je hier je macht gaat gebruiken en mevrouw Bell een rapport laat schrijven dat ik gestoord ben omdat ik met jou rotzooi.”
Dat zou mooi zijn, maar te veel moeite.
“Als dat zo is—dan rapporteert zij mij vast bij het bestuur en wordt mijn beurs misschien afgepakt. Ik verwacht dat je me naar de hel wilt sleuren om een klein ongelukje dat makkelijk opgelost kon worden.”
Ik liet een klein lachje ontsnappen terwijl ik naar haar toe liep. Ze keek me wantrouwig aan en ik zag haar ongemak. Ze stond op, maar ik pakte haar pols, zodat ze niet kon weglopen.
Toen ik zo dicht bij haar stond, zag ik pas dat haar ogen vol tranen stonden. Ze was bang dat ze hier iets zou verliezen.
Toen Leah zich uit mijn greep probeerde los te trekken, liet ik haar gaan en ze sloot langzaam de afstand tussen ons. Haar ogen werden koud: “Je bent echt een onmens, Jared. Je hebt me vernederd.”
“Jij vernederde míj eerst,” gromde ik en boog naar haar toe.
We stonden dicht bij elkaar, te dicht. Haar adem stokte terwijl ze zich probeerde te herpakken. “Denk je dat je me bang maakt?” siste ze.
“Ik weet dat ik dat doe,” siste ik terug, net zo fel. “Daarom blijf je terugkomen.”
Haar vuisten balden zich. “Je hebt me kapotgemaakt voor iedereen.”
“Jij hebt mij voor iedereen geslagen,” kaatste ik terug. “Noem het gelijkspel.”
Ze lachte, bitter. “Denk je dat dit gelijk is? Denk je dat omdat je charmant en rijk bent, niemand zal herinneren hoe je me wanhopig en zielig liet lijken?”
Ik zei niets. Want ze had gelijk—er zou over haar worden gefluisterd. Niet alleen omdat ze me sloeg, maar omdat ze het meisje was dat haar zelfbeheersing verloor en als je al moet knokken om serieus genomen te worden, betekent je imago alles.
Maar ik had niet verwacht dat het haar zo hard zou raken. Een traan viel uit haar oog en ze veegde hem snel weg, alsof ze het haatte dat ik haar zag huilen.
“Laat me gewoon met rust,” zei ze, haar stem gebroken maar vast. “Je hebt genoeg gedaan.”
Ik bleef nog een seconde staan. Waarom weet ik niet. Misschien omdat een deel van mij haar wilde zien vallen. Misschien omdat een ander deel... dat niet wilde. Maar ik vertrok.
Want wat dit ook was tussen ons, het was vergif. En ik was nog niet bereid toe te geven dat ik van de manier hield waarop het brandde.
Later die avond staarde ik naar het concept van ons procesdossier, compleet blanco.
Ik wist dat ik zou moeten werken. Maar in plaats daarvan bleef ik me afvragen of het goed met haar ging en dat maakte me woedend.
Veeg omhoog om door te gaan