passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Legally Not Yours - Hoofdstuk #5 - door Yan Stellar

Legally Not Yours

/

Hoofdstuk 5

De Familiale Spanning

POV: Jared

Het kantoor van mijn vader had altijd meer als een rechtszaal aangevoeld dan als een plek om te praten.

De stilte waardoor je het gevoel kreeg dat elk woord dat je sprak, zou worden beoordeeld. Zo was het om op te groeien met Jeffrey Connors; elk gesprek was een proefwerk waar ik nooit om had gevraagd.

“Wil je dit echt doorzetten?” zei ik, terwijl ik onrustig bij het bureau heen en weer liep. “Je wilt dat ik samenwerk met háár?”

Vader keek niet op van zijn papieren. “Ja.”

“Ze is drieëntwintig.”

“En nu al briljant.”

“Ik heb meer ervaring, meer uren in dit kantoor. Ik bouw al jaren zaken op—”

“En je hebt nog steeds niet geleerd hoe je instructies moet opvolgen,” snauwde hij.

Ik werd stil. Het soort stilte waarbij trots in je borst brandt en je op de binnenkant van je wang moet bijten om niet te ontploffen.

Uiteindelijk keek hij me aan. “Je hebt potentieel, Jared, maar je zit jezelf in de weg. Leah heeft discipline. Focus. Zij probeert niets te bewijzen, ze doet gewoon het werk.”

“Ze is hier omdat jij haar hebt binnengelaten.”

“Ze is hier omdat ze het echt verdiend heeft.”

Ik lachte, bitter. “Zo praat je nooit over mij.”

Hij trok een wenkbrauw op. “Misschien moet je het dan ook verdienen.”

Ik keek hem aan. Mijn vader. De man die ik al probeerde te imponeren sinds ik oud genoeg was om een notitieblok vast te houden. Alles wat hij zag, was dat ik niet op kon tegen een meisje dat haar rechtenstudie nog niet eens had afgerond.

Prima. Als hij het zo wilde spelen, zou ik het hem laten zien, maar ik zou het haar niet makkelijk maken.

De volgende dag zei ik geen woord tegen Leah.

Niet in de lift, niet in de bibliotheek, zelfs niet toen ze me de eerste versie van haar casusnotities mailde. Ik verwijderde het.

Ze zou niet zomaar mijn vaders goedkeuring binnenwandelen en vervolgens doen alsof we partners waren.

Ze wilde in de schijnwerpers staan? Laat haar er dan maar in staan. Alleen.

Maar die trut gaf niet op. Oh nee, want diezelfde middag vond ze me buiten ons college rechtstheorie, met een notitieboekje in haar hand en een blik alsof ze klaar was om een zaak te bepleiten.

“We moeten praten over de presentatie over het procesrecht,” zei ze, eisend.

Ik keek haar niet aan. “‘We’?”

“Ja,” zei ze beslist. “‘We’ hebben deadlines.”

Ik kantelde mijn hoofd. Luid genoeg zodat de anderen het konden horen, zei ik: “Oh... Bedoel je dat dit niet is omdat je me om een date wilt vragen?”

Ze knipperde. “Wat?”

Ze keek om zich heen en zag dat mensen hun aandacht op ons richtten.

Ik grijnsde. “Je volgt me overal op de campus als een verliefde groupie. Ik dacht dat je eindelijk de moed had gevonden om me mee uit te vragen.”

Gegiechel van omstanders. Een paar nieuwsgierige blikken.

Leahs stem was scherp. “Doe dit niet.”

“Kom op, Rosewood,” zei ik, nu luid. “Laten we het officieel maken. Je krijgt je plek in de wereld—ik slaap desnoods met je als dat je helpt je minder een arme studiebeursrat te voelen.”

Haar ogen werden groot. Het werd doodstil.

“En misschien,” voegde ik eraan toe, “als je toegeeft dat je onder mij hoort, laat ik je doen alsof dit samenwerking is.”

Ze zei niets, die trut stapte gewoon naar voren en sloeg me zo hard dat ik bijna sterretjes zag.

Voor ik mezelf kon beheersen om niet naar haar keel te grijpen, torende ik boven haar uit en legde mijn hand om haar nek, van plan om—

“Jared Connors en Leah Rosewood!” We draaiden ons tegelijk om. “Wat gebeurt hier?”

Niemand antwoordde op de boze vraag van de professor. Leah stond stijf, haar borst snel op en neer toen zijn blik op haar viel.

“Mevrouw Rosewood, ik zag dat. Meneer Connors, denk niet dat ik uw gedrag waardeer.”

“Hij provoceerde me,” zei ze, haar stem trilde. “Hij—”

“U heeft een andere student geslagen,” viel hij haar in de rede. “Dit is onacceptabel. U bent per direct uit deze les verwijderd.”

Haar mond ging open, toen weer dicht. “En u heeft haar bijna gewurgd, meneer Connors! Zulke wreedheid heb ik nooit in mijn klas gezien en zal ik nooit accepteren! Ook u wordt per direct uit deze les verwijderd. Wegwezen, jullie allebei naar het kantoor van mevrouw Bell, nu!”

Ik zei niets. Ik trok geen spier en knipperde niet eens.

Ze draaide zich om en liep snel weg, haar schouders strak. Ik zag nog net haar trillende hand voordat ze de gang in verdween.

* * *

Ik vond haar in het kantoor van mevrouw Bell, zittend op de bank, wezenloos naar de vloer starend. Mevrouw Bell is de therapeute van onze universiteit, die ik zelden op school zie. Dus onze professor stuurde ons hier eigenlijk voor niets heen, maar ik besloot toch te gaan, gewoon om te zien of Leah er zou zijn.

Dat was ze. Vraag me niet waarom ik haar ging opzoeken, ik weet het zelf ook niet. Ik had gewoon weg kunnen gaan en haar voor niets laten wachten.

Ik wilde haar laten wachten, zodat ze de hele dag zou zitten wachten op die nutteloze therapeute, maar nee. Ik ben hier, god weet waarom.

Ik stapte de kamer binnen en deed de deur op slot achter me.

Ze keek op, geschrokken, voordat ze vroeg: “Waarom doe je de deur op slot? Mevrouw Bell komt zo. Doe open!”

“Nee.”

“Doe open, Jared.” Ze siste. Ik wist dat ze pissig was, te horen aan haar toon en haar koele stem. “Ik kan mijn beurs kwijtraken door jouw stomme gedrag. Je maakt me echt kwaad, Jared.”

“Echt?”

“Ik weet dat je hier je macht gaat gebruiken en mevrouw Bell een rapport laat schrijven dat ik gestoord ben omdat ik met jou rotzooi.”

Dat zou mooi zijn, maar te veel moeite.

“Als dat zo is—dan rapporteert zij mij vast bij het bestuur en wordt mijn beurs misschien afgepakt. Ik verwacht dat je me naar de hel wilt sleuren om een klein ongelukje dat makkelijk opgelost kon worden.”

Ik liet een klein lachje ontsnappen terwijl ik naar haar toe liep. Ze keek me wantrouwig aan en ik zag haar ongemak. Ze stond op, maar ik pakte haar pols, zodat ze niet kon weglopen.

Toen ik zo dicht bij haar stond, zag ik pas dat haar ogen vol tranen stonden. Ze was bang dat ze hier iets zou verliezen.

Toen Leah zich uit mijn greep probeerde los te trekken, liet ik haar gaan en ze sloot langzaam de afstand tussen ons. Haar ogen werden koud: “Je bent echt een onmens, Jared. Je hebt me vernederd.”

“Jij vernederde míj eerst,” gromde ik en boog naar haar toe.

We stonden dicht bij elkaar, te dicht. Haar adem stokte terwijl ze zich probeerde te herpakken. “Denk je dat je me bang maakt?” siste ze.

“Ik weet dat ik dat doe,” siste ik terug, net zo fel. “Daarom blijf je terugkomen.”

Haar vuisten balden zich. “Je hebt me kapotgemaakt voor iedereen.”

“Jij hebt mij voor iedereen geslagen,” kaatste ik terug. “Noem het gelijkspel.”

Ze lachte, bitter. “Denk je dat dit gelijk is? Denk je dat omdat je charmant en rijk bent, niemand zal herinneren hoe je me wanhopig en zielig liet lijken?”

Ik zei niets. Want ze had gelijk—er zou over haar worden gefluisterd. Niet alleen omdat ze me sloeg, maar omdat ze het meisje was dat haar zelfbeheersing verloor en als je al moet knokken om serieus genomen te worden, betekent je imago alles.

Maar ik had niet verwacht dat het haar zo hard zou raken. Een traan viel uit haar oog en ze veegde hem snel weg, alsof ze het haatte dat ik haar zag huilen.

“Laat me gewoon met rust,” zei ze, haar stem gebroken maar vast. “Je hebt genoeg gedaan.”

Ik bleef nog een seconde staan. Waarom weet ik niet. Misschien omdat een deel van mij haar wilde zien vallen. Misschien omdat een ander deel... dat niet wilde. Maar ik vertrok.

Want wat dit ook was tussen ons, het was vergif. En ik was nog niet bereid toe te geven dat ik van de manier hield waarop het brandde.

Later die avond staarde ik naar het concept van ons procesdossier, compleet blanco.

Ik wist dat ik zou moeten werken. Maar in plaats daarvan bleef ik me afvragen of het goed met haar ging en dat maakte me woedend.

Veeg omhoog om door te gaan

De Onderhandeling en de Spanning

POV: Leah

Ik was nog niet eens door de poorten gelopen toen ik hem zag.

Jared Connors, leunend tegen de oostmuur alsof het universum hem permanent in het spotlicht had gezet. Armen over elkaar, overhemdsmouwen opgerold zoals altijd, net genoeg om zijn onderarmen en die verdomde grijns te laten zien.

Ik probeerde zonder een woord voorbij te lopen, alsof ik hem niet ken. Gewoon negeren.

“Leah,” riep hij, zijn stem soepel, nonchalant, gevaarlijk.

Ik stopte niet, ik probeerde hem te negeren. Jared bestaat niet en is slechts een spook.

“Hé,” herhaalde hij, nu lopend naast me, proberend mijn plotselinge snelle pas bij te houden. “Je bent tegenwoordig moeilijk te pakken.”

“Misschien probeer ik wel om niet gepakt te worden.”

Hij lachte spottend. “Zonder succes.”

Ik stopte met lopen en siste naar hem: “Wat wil je nu weer?”

Hij stak zijn hand in zijn jasje en haalde er een enkel gevouwen vel uit. Alweer een verdomd contract. Hij hield het tussen twee vingers naar me uit, als een uitnodiging of een valstrik.

Jared keek me aan, vertelde me dat ik het moest aanpakken. “Je maakt een grapje, toch?”

Hij glimlachte. “Nog geen beetje.”

Ik sloeg mijn armen over elkaar. “Je gaat dit écht weer doen?”

“Deze keer met verbeterde voorwaarden,” zei hij. “Kortere looptijd. Duidelijkere verwachtingen.”

“Laat me raden. Ik word je persoonlijke speelgoed, maar deze keer maar voor een maand.”

“Precies,” zei hij, tevreden. “En in ruil daarvoor los ik jouw kleine probleem op.”

Mijn maag draaide om. Hij hoefde het niet te zeggen. Ik wist precies wat hij bedoelde. Hij wist dat ik mijn naam wilde zuiveren en mijn rust terug wilde krijgen.

“De klap en het feit dat je me wurgde,” zei ik, en hij knikte.

“Eén gesprek met de professor lost het op. Ik vertel hem dat we aan het stoeien waren of misschien aan het flirten, ik kan de schuld op me nemen voor jou. Of we kunnen zeggen dat we in het moment zaten, dat we allebei moesten voorkomen dat we op elkaar af zouden vliegen. Boem—misverstand, en hij laat je gaan. Je dossier wordt gezuiverd, je reputatie herstelt zich, en iedereen stopt met jou te behandelen als het boze studiebeursmeisje. Mensen zullen mij de schuld geven, maar nieuws over mij sterft snel weg, zodat jij rustig kunt leven en misschien meer kunt studeren omdat iedereen je met rust laat.”

Hij klonk overtuigend, maar toch betwijfelde ik het. Ik staarde hem aan. “En je hebt het hem nog niet verteld?”

“Nee.”

“Omdat ik eerst moet tekenen.”

“Precies. Wat een slimme en mooie meid,” zei hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

“Je bent walgelijk.”

“Je blijft dat zeggen en het begint me te vervelen,” zei hij, en zette een stap dichterbij. “Maar je blijft met me praten.”

“Ik praat alleen met je zodat ik je niet opnieuw sla.”

“Je zou je beurs niet twee keer riskeren. Je bent een braaf meisje, je gehoorzaamt moeiteloos de regels.”

Ik haatte dat hij gelijk had.

“Je gijzelt serieus mijn toekomst zodat ik een maand onderdanig voor je speel?”

“Ik bied je controle aan,” zei hij, zijn stem lager. “Jij tekent, jij beslist hoe dit eindigt.”

Hij kwam dichterbij en zijn hand raakte mijn pols, een lichte aanraking, maar het voelde als een brandalarm op mijn huid. Ik keek naar hem op en mijn adem stokte.

Zijn aanraking brandde werkelijk en ik voelde mijn lichaam me verraden. Ik verstijfde en hij merkte het. Natuurlijk merkte hij het, hij grijnsde zelfverzekerd.

“Je trilt,” mompelde hij, zacht en tevreden.

“Het is walging.” beet ik hem toe.

“Het lijkt meer op nieuwsgierigheid.” Hij liet een lachje horen.

“Ik haat je, Connors.”

“Je haat dat je me niet zo erg haat als je zou moeten, Rosewood.”

Ik deed een stap achteruit, hartslag razendsnel. “Jij bent de meest arrogante, manipulatieve, machtswellustige persoon die ik ooit heb ontmoet.”

“En jij bent de enige die me… laat maar. Dus, wat nu?” Ik had weg moeten lopen. Maar ik stond aan de grond genageld.

Woede en hitte kookten in me, bijna tot het oppervlak.

“Waarom ik?” fluisterde ik.

Hij boog naar voren, zo dichtbij dat ik zijn adem kon voelen. “Denk erover na.”

Toen legde hij het contract zachtjes in mijn hand — het papier glad, te warm, te bewust — en deed een stap achteruit alsof hij al gewonnen had.

“Je hebt tot volgende week. Daarna laat ik je naam bloeden of maak ik het misschien nog veel erger.”

Veeg omhoog om door te gaan

De Dikke en Onvermijdelijke Spanning

POV: Leah

Ik had me moeten voorbereiden. Mentaal, emotioneel of spiritueel. Ik had moeten mediteren of bidden of de naderende drukte in moeten lopen. Maar niets had me kunnen voorbereiden op alleen zijn in een kleine vergaderzaal met glazen wanden met Jared Connors.

Op het moment dat hij binnenkwam, mouwen opgestroopt, kaak gespannen, zelfvertrouwen tot het ondraaglijke opgedraaid – daalde en steeg de temperatuur in de kamer tegelijk.

"Leah," zei hij, terwijl hij in de stoel tegenover me schoof alsof hij niet de duivel in een designpak was. "Klaar om samen te brainstormen?"

Ik keek niet op van het dossier. "Ik kwam om het over de zaak te hebben. Niet over jouw contract."

"Grappig," zei hij. "Ik dacht dat ze allebei over controle gaan, dus eigenlijk zijn we al halverwege." Ik onderdrukte de neiging om een nietmachine naar zijn gezicht te gooien.

"We hebben werk te doen," zei ik, terwijl ik de samenvatting van de rechtszaak opende. "Je kunt helpen, of je kunt je onzekerheid blijven tonen alsof het een persoonlijkheid is."

Zijn grijns werd scherper. "Je hebt je beledigingen geoefend."

"Jij geeft me veel materiaal."

Hij leunde naar voren. "Word niet te arrogant, Rosewood. Ik heb je reputatie nog steeds in de palm van mijn hand."

"En ik heb nog steeds mijn waardigheid."

"Niet lang meer."

Ik klapte het dossier dicht. "Je bent onmogelijk."

Hij stond op en liep langzaam rond de tafel. "Laten we het dan over strategie hebben. De tijdlijn van de eiser is een puinhoop, getuigenverklaringen spreken elkaar tegen—"

"Oh, nu wil je het opeens over recht hebben?" snauwde ik. "Wist niet dat dominantie spelletjes deel uitmaakten van het inwerkproces van het kantoor."

Hij stopte achter me. Ik kon zijn warmte voelen, net buiten bereik.

"Dat zijn ze niet," mompelde hij, "maar God, jij maakt het wel verleidelijk."

Ik draaide me zo snel om dat mijn stoel tegen de tafel stootte. We waren oog in oog, adem in adem. Eén scherp woord verwijderd van totale ontbranding.

Zijn hand landde op de rug van mijn stoel en sloot me in. Ik had hem weg moeten duwen, maar ik kon het niet.

"Je vindt dit leuk, hè?" zei hij zacht.

"Wat precies, Connors?" fluisterde ik.

"Het gevecht, de spanning. Hoe het je hart sneller laat kloppen."

Ik schoof mijn stoel naar achteren en stond op. "Je hebt ongelijk."

Zijn hand greep mijn taille, zacht maar vastberaden. "Heb ik dat?"

"Raak me niet aan." Ik rukte me los, mijn hart bonkte.

"Je schrok de vorige keer niet terug," zei hij met lage stem. "Sterker nog, ik denk dat je naar me toe boog."

Ik staarde hem woedend aan. "Je wilt dat ik me onderwerp, dat is alles. Je wilt iemand controleren omdat je vader je niet over je hoofd aait en 'braaf hoor' zegt."

Zijn glimlach verdween toen hij dichterbij kwam. Dicht en nog dichterbij.

"Denk je echt dat dit om controle gaat?" zei hij scherp. "Het antwoord is eenvoudiger, Leah. Ik word er geil van om stoute meisjes zoals jij te leren gehoorzamen," zei hij trots.

"Ik walg van je. Je bent ziek." siste ik, maar hij kwam nog dichterbij, drong mijn persoonlijke ruimte binnen.

Ik liep achteruit tegen de tafel. Geen uitweg. Zijn hand streek langs mijn heup. Slechts een lichte aanraking. Een dreigement.

Mijn lichaam lichtte op als een brandalarm, ik barstte los: "Ik haat je, Jared."

"Zeg het nog eens," fluisterde hij. "Zeg het terwijl je pupillen groter worden en je vergeet te ademen."

Ik wilde hem slaan, deze man naar de hel wensen omdat hij een plaag voor mijn rustige leven is. Ik haatte ook dat ik niet wist waarom hij ervan houdt me te treiteren.

Toen boog zijn gezicht omlaag. Onze lippen waren een adem van elkaar verwijderd. Dicht genoeg om de spanning te proeven. En precies toen – zwaaide de deur open.

"Hee— sorry, storen we?"

Een van de junior partners stond daar, knipperend, met een clipboard als schild. Jared bewoog niet meteen. Toen deed hij een stap terug, langzaam, nonchalant, alsof er niets gebeurd was.

"Gewoon de depositie-aantekeningen doornemen," zei hij koel. "We gaan er helemaal in op."

Ik was nog steeds verstijfd, mijn gezicht gloeide.

De junior glimlachte ongemakkelijk. "Juist. Eh… kwam even de voortgang checken. Deadline is volgende week."

"We zijn ermee bezig," zei Jared. Ik opende mijn mond maar er kwam niets uit.

De man met de clipboard vertrok weer en de deur viel dicht. Stilte. Ik draaide me naar mijn aantekeningen, hopend dat hij de kleur op mijn gezicht niet had gezien.

"Je bloost," zei hij.

"Niet waar."

"Je bent schattig als je liegt." Hij leunde dichterbij, fluisterde bij mijn oor. "Daar word ik keihard van."

Ik draaide bruut mijn hoofd. "Achteruit."

"Maar je wilde me bijna kussen," zei hij. "Wat betekent dat jij aan het verliezen bent, Rosewood."

"Ik verlies niet."

Hij grijnsde. "Teken dan het contract en bewijs het."

"Waarom?" Ik keek hem boos aan. "Zodat jij kunt winnen?"

"Nee," zei hij. "Zodat we kunnen ophouden te doen alsof één van ons niet wil verliezen."

Veeg omhoog om door te gaan

Legally Not Yours

Legally Not Yours

30 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

30

Inhoud

Aa