POV: Leah
Nu is het Jareds beurt om te spreken. "Hallo allemaal, ik ben Jared Connors. Ik ben zo blij om hier te zijn."
Zijn ogen waren op de mijne gericht toen hij die laatste zin uitsprak. Ik rolde met mijn ogen en kruiste mijn armen voor mijn lichaam.
Ik nam niet eens de moeite om de rest van zijn toespraak te horen, want hij had het alleen maar over hoe enthousiast hij is om in de toekomst samen te werken met de werknemers van zijn vader.
Hij zei zelfs: "Ik hoop dat jullie allemaal veel van mij kunnen leren, net zoveel als ik van jullie kan leren."
Jared sloot zijn korte toespraak af met een grijns die rechtstreeks naar mij was gericht. De ondertoon van arrogantie in zijn stem maakte dat ik hem een klap wilde geven.
Nadat zijn vader het weer had overgenomen om zijn slottoespraak te houden over de toekomstplannen van het bedrijf, kwam zijn secretaresse naar me toe en zei dat ik naar het kantoor van meneer Connors moest komen, omdat hij met me wilde praten.
Ik werd meteen nerveus, want blijkbaar had hij de anderen niet naar zijn kantoor geroepen.
Ik had veel gehoord over de reputatie van meneer Connors, over hoe streng hij is voor zijn werknemers, wat me beangstigt. Ik ben een van de studenten die hij ondersteunt, dus ik hoop dat hij niet te streng voor me zal zijn.
Ik liep erheen en probeerde te kalmeren. Toen ik er klaar voor was, klopte ik tweemaal op de deur en wachtte op een teken om binnen te komen.
Ik deed de deur langzaam open en hoopte alleen meneer Connors daar aan te treffen, maar Jared stond naast hem.
"Hallo, Leah," begroette Jared me, terwijl zijn vader die naast hem stond ons om de beurt aankeek.
Ik stond op het punt te doen alsof ik hem niet kende, maar meneer Connors was me voor.
"Jullie kennen elkaar?" Ik wilde hem over het feest vertellen, maar Jared was me voor.
"We hebben elkaar al eens ontmoet. Wil je me niet officieel aan haar voorstellen, pap?" Hij draaide zich naar me toe met een grote grijns op zijn gezicht en alles wat ik wilde doen was hem een flinke dreun verkopen.
"Dit is Leah Rosewood. Ze is één van de drie beursstudenten die het bedrijf ondersteunt. Leah is hier de meest briljante van de tweehonderd studenten die hebben gesolliciteerd. Ze heeft haar plek hier echt verdiend. Ik heb haar gekozen vanwege haar focus, haar analyse, en eerlijk gezegd, haar potentieel. Die Wallace-memo die ze schreef was beter dan de helft van het werk van het juniorenteam. Ze heeft een geweldige toekomst voor zich." Ik glimlachte naar Jeff.
"Heel erg bedankt. Ik kan u niet genoeg bedanken voor deze kans, meneer Connors. Uw steun betekent veel voor me."
"Je hebt hard gewerkt om hier te komen, Leah. Je verdient de beurs." Daarna draaide hij zich naar Jared, die een gemaakte glimlach opzette.
"Dus jullie vragen je vast af waarom ik jullie allebei hier heb geroepen…" zei hij terwijl hij zijn iPad van zijn bureau pakte, waardoor ik naar Jared keek en weer terug naar Jeff.
"Ik neem aan dat u wilt dat ik haar iets leer," zei Jared vol zelfvertrouwen, waardoor ik bijna moest kokhalzen. "Ik bedoel, we hebben echt een geweldige chemie samen, pap. We heb—" Ik sprong naar hem toe en legde mijn hand op zijn mond.
Meneer Connors keek verward en geïrriteerd terwijl hij zijn zoon zag klieren, maar ging verder: "Ik wil dat jullie samen aan deze litigation-zaak werken. Het is gevoelig, strategisch en één van onze grootste cliënten."
Langzaam haalde ik mijn hand van Jareds mond en bleef ik naar meneer Connors staren, overdonderd door de nieuwe informatie.
"Ik wil dat jullie samenwerken. Bestudeer de zaak, probeer verschillende oplossingen te bedenken en misschien manieren om hun zwakke plekken af te dekken. Zie dit als jullie auditie. Leah, ik wil dat jij de leiding neemt."
Ik verstijfde. Ik? Leiding?
"Wat?" zei Jared scherp.
"Zij is degene die ik vertrouw om dit vanaf de basis te leiden." Meneer Connors keek hem niet eens aan toen hij dat zei. "Jared, ik verwacht dat jij haar ondersteunt."
Mijn hart sloeg sneller en Jared bewoog geen spier. Maar ik voelde de hitte die van hem afstraalde als een oven. Jeff gaf ons een stevige knik.
"Maak indruk op me," zei hij met een glimlach en wees naar de deur. "Jullie mogen nu gaan."
"Dank u wel, meneer Connors." Ik glimlachte en hij knikte.
Ik liep naar de deur en Jared volgde me de kamer uit zonder iets tegen zijn vader te zeggen. Nadat hij de deur achter ons sloot, draaide ik me naar hem om hem mijn schema te vertellen. Maar hij keek me zo intens aan dat de stilte oorverdovend was.
Toen lachte hij ineens—laag, bitter, zonder humor.
"Dus dit is wat er voor nodig is," mompelde hij. "Al die jaren werk, om op de bank te worden gezet voor iemand met een zielig verhaal en een perfect cijfergemiddelde."
Ik draaide me langzaam naar hem toe. "Sorry, wat zei je?"
"Je hebt me gehoord," zei hij. "Ik werk hier al sinds mijn zeventiende. Stage gelopen, dossiers behandeld, alles geleerd. En dan kom jij binnen als beursmeisje met waarschijnlijk een tragisch verhaal en ineens ben jij de favoriet."
Ik deed een stap naar voren. "Denk je dat ik dit project mag leiden uit medelijden?"
Hij grijnsde. "Ik denk dat mijn vader van buitenbeentjes houdt. Dat laat hem zich nobel voelen."
"Juist. Want ik zou hier onmogelijk op basis van mijn verdiensten kunnen zitten," beet ik hem toe. "Net zoals jij hier onmogelijk door nepotisme zou kunnen zitten."
Hij verstijfde bij die opmerking. Goed zo.
"Oh, wacht," zei ik, mijn stem ijzig. "Jij bent hier alleen vanwege nepotisme."
Zijn ogen werden donkerder toen ik een droge lach gaf.
"Doe niet alsof we hetzelfde zijn. Jij hebt niets te verliezen. Ik lig al onder een vergrootglas sinds ik het woord 'litigation' kon spellen. Als ik één keer een fout maak, ben ik alles kwijt."
"En toch ben ik degene die twee keer zo hard moet werken om überhaupt in dezelfde kamer te mogen zijn," siste ik. "Je hebt gelijk, ik heb jouw connecties niet en ik heb jouw geld niet. Maar weet je wat ik wel heb? Doorzettingsvermogen, discipline en niets om op terug te vallen."
Hij stapte naar me toe, zo dichtbij dat de ruimte te klein voelde. "Denk je dat jouw inzet je beter maakt?"
"Nee," zei ik. "Ik denk dat het me gevaarlijk maakt voor mensen zoals jij."
Zijn glimlach verdween. "Jij bent niet gevaarlijk, Leah. Je bent gewoon een opgehemelde stagiaire die geluk heeft gehad."
"En jij bent gewoon een bang jongetje in een groot pak," kaatste ik terug. "Zo wanhopig op zoek naar de goedkeuring van je vader dat je het hele gebouw plat zou willen branden als hij dan eindelijk naar je om zou kijken."
Die kwam binnen, dat voelde ik.
Hij keek me aan, even stil, voordat hij siste: "Je weet helemaal niets van mij."
"En jij weet niets van mij," zei ik, mijn stem trillend maar vastberaden. "Dus doe niet alsof ik minder ben dan jij, terwijl je overduidelijk bang bent dat ik misschien wel jouw gelijke ben."
Hij bewoog sneller dan ik kon bevatten—sloeg zijn hand naast mijn hoofd tegen de muur, hield me vast met een kracht die me bang had moeten maken. Maar dat deed het niet.
Zijn borst raakte bijna de mijne, zijn adem was heet en oppervlakkig. En zijn ogen—god, zijn ogen verslonden me alsof hij het haatte dat ik hem kon doorzien.
"Wil je me echt nu testen?" gromde hij. "Want ik zweer—"
"Wat dan?" daagde ik hem uit, met lage stem. "Zet je me op mijn plek?"
Hij antwoordde niet. Zijn kaak spande zich aan, zijn ogen gleden naar mijn lippen, en dan lager—naar de plek op mijn hals die snel en hard klopte. Zijn hele lichaam stond gespannen als een snaar op het punt van breken.
Jareds neusgaten werden wijder toen zijn vuist naast me zich aanspande.
Hij draaide zich om zonder nog iets te zeggen, stormde weg en liet me achter met een bonzend hart en een leegte waar zijn aanwezigheid net was geweest.
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Jared
Het kantoor van mijn vader had altijd meer als een rechtszaal aangevoeld dan als een plek om te praten.
De stilte waardoor je het gevoel kreeg dat elk woord dat je sprak, zou worden beoordeeld. Zo was het om op te groeien met Jeffrey Connors; elk gesprek was een proefwerk waar ik nooit om had gevraagd.
“Wil je dit echt doorzetten?” zei ik, terwijl ik onrustig bij het bureau heen en weer liep. “Je wilt dat ik samenwerk met háár?”
Vader keek niet op van zijn papieren. “Ja.”
“Ze is drieëntwintig.”
“En nu al briljant.”
“Ik heb meer ervaring, meer uren in dit kantoor. Ik bouw al jaren zaken op—”
“En je hebt nog steeds niet geleerd hoe je instructies moet opvolgen,” snauwde hij.
Ik werd stil. Het soort stilte waarbij trots in je borst brandt en je op de binnenkant van je wang moet bijten om niet te ontploffen.
Uiteindelijk keek hij me aan. “Je hebt potentieel, Jared, maar je zit jezelf in de weg. Leah heeft discipline. Focus. Zij probeert niets te bewijzen, ze doet gewoon het werk.”
“Ze is hier omdat jij haar hebt binnengelaten.”
“Ze is hier omdat ze het echt verdiend heeft.”
Ik lachte, bitter. “Zo praat je nooit over mij.”
Hij trok een wenkbrauw op. “Misschien moet je het dan ook verdienen.”
Ik keek hem aan. Mijn vader. De man die ik al probeerde te imponeren sinds ik oud genoeg was om een notitieblok vast te houden. Alles wat hij zag, was dat ik niet op kon tegen een meisje dat haar rechtenstudie nog niet eens had afgerond.
Prima. Als hij het zo wilde spelen, zou ik het hem laten zien, maar ik zou het haar niet makkelijk maken.
De volgende dag zei ik geen woord tegen Leah.
Niet in de lift, niet in de bibliotheek, zelfs niet toen ze me de eerste versie van haar casusnotities mailde. Ik verwijderde het.
Ze zou niet zomaar mijn vaders goedkeuring binnenwandelen en vervolgens doen alsof we partners waren.
Ze wilde in de schijnwerpers staan? Laat haar er dan maar in staan. Alleen.
Maar die trut gaf niet op. Oh nee, want diezelfde middag vond ze me buiten ons college rechtstheorie, met een notitieboekje in haar hand en een blik alsof ze klaar was om een zaak te bepleiten.
“We moeten praten over de presentatie over het procesrecht,” zei ze, eisend.
Ik keek haar niet aan. “‘We’?”
“Ja,” zei ze beslist. “‘We’ hebben deadlines.”
Ik kantelde mijn hoofd. Luid genoeg zodat de anderen het konden horen, zei ik: “Oh... Bedoel je dat dit niet is omdat je me om een date wilt vragen?”
Ze knipperde. “Wat?”
Ze keek om zich heen en zag dat mensen hun aandacht op ons richtten.
Ik grijnsde. “Je volgt me overal op de campus als een verliefde groupie. Ik dacht dat je eindelijk de moed had gevonden om me mee uit te vragen.”
Gegiechel van omstanders. Een paar nieuwsgierige blikken.
Leahs stem was scherp. “Doe dit niet.”
“Kom op, Rosewood,” zei ik, nu luid. “Laten we het officieel maken. Je krijgt je plek in de wereld—ik slaap desnoods met je als dat je helpt je minder een arme studiebeursrat te voelen.”
Haar ogen werden groot. Het werd doodstil.
“En misschien,” voegde ik eraan toe, “als je toegeeft dat je onder mij hoort, laat ik je doen alsof dit samenwerking is.”
Ze zei niets, die trut stapte gewoon naar voren en sloeg me zo hard dat ik bijna sterretjes zag.
Voor ik mezelf kon beheersen om niet naar haar keel te grijpen, torende ik boven haar uit en legde mijn hand om haar nek, van plan om—
“Jared Connors en Leah Rosewood!” We draaiden ons tegelijk om. “Wat gebeurt hier?”
Niemand antwoordde op de boze vraag van de professor. Leah stond stijf, haar borst snel op en neer toen zijn blik op haar viel.
“Mevrouw Rosewood, ik zag dat. Meneer Connors, denk niet dat ik uw gedrag waardeer.”
“Hij provoceerde me,” zei ze, haar stem trilde. “Hij—”
“U heeft een andere student geslagen,” viel hij haar in de rede. “Dit is onacceptabel. U bent per direct uit deze les verwijderd.”
Haar mond ging open, toen weer dicht. “En u heeft haar bijna gewurgd, meneer Connors! Zulke wreedheid heb ik nooit in mijn klas gezien en zal ik nooit accepteren! Ook u wordt per direct uit deze les verwijderd. Wegwezen, jullie allebei naar het kantoor van mevrouw Bell, nu!”
Ik zei niets. Ik trok geen spier en knipperde niet eens.
Ze draaide zich om en liep snel weg, haar schouders strak. Ik zag nog net haar trillende hand voordat ze de gang in verdween.
* * *
Ik vond haar in het kantoor van mevrouw Bell, zittend op de bank, wezenloos naar de vloer starend. Mevrouw Bell is de therapeute van onze universiteit, die ik zelden op school zie. Dus onze professor stuurde ons hier eigenlijk voor niets heen, maar ik besloot toch te gaan, gewoon om te zien of Leah er zou zijn.
Dat was ze. Vraag me niet waarom ik haar ging opzoeken, ik weet het zelf ook niet. Ik had gewoon weg kunnen gaan en haar voor niets laten wachten.
Ik wilde haar laten wachten, zodat ze de hele dag zou zitten wachten op die nutteloze therapeute, maar nee. Ik ben hier, god weet waarom.
Ik stapte de kamer binnen en deed de deur op slot achter me.
Ze keek op, geschrokken, voordat ze vroeg: “Waarom doe je de deur op slot? Mevrouw Bell komt zo. Doe open!”
“Nee.”
“Doe open, Jared.” Ze siste. Ik wist dat ze pissig was, te horen aan haar toon en haar koele stem. “Ik kan mijn beurs kwijtraken door jouw stomme gedrag. Je maakt me echt kwaad, Jared.”
“Echt?”
“Ik weet dat je hier je macht gaat gebruiken en mevrouw Bell een rapport laat schrijven dat ik gestoord ben omdat ik met jou rotzooi.”
Dat zou mooi zijn, maar te veel moeite.
“Als dat zo is—dan rapporteert zij mij vast bij het bestuur en wordt mijn beurs misschien afgepakt. Ik verwacht dat je me naar de hel wilt sleuren om een klein ongelukje dat makkelijk opgelost kon worden.”
Ik liet een klein lachje ontsnappen terwijl ik naar haar toe liep. Ze keek me wantrouwig aan en ik zag haar ongemak. Ze stond op, maar ik pakte haar pols, zodat ze niet kon weglopen.
Toen ik zo dicht bij haar stond, zag ik pas dat haar ogen vol tranen stonden. Ze was bang dat ze hier iets zou verliezen.
Toen Leah zich uit mijn greep probeerde los te trekken, liet ik haar gaan en ze sloot langzaam de afstand tussen ons. Haar ogen werden koud: “Je bent echt een onmens, Jared. Je hebt me vernederd.”
“Jij vernederde míj eerst,” gromde ik en boog naar haar toe.
We stonden dicht bij elkaar, te dicht. Haar adem stokte terwijl ze zich probeerde te herpakken. “Denk je dat je me bang maakt?” siste ze.
“Ik weet dat ik dat doe,” siste ik terug, net zo fel. “Daarom blijf je terugkomen.”
Haar vuisten balden zich. “Je hebt me kapotgemaakt voor iedereen.”
“Jij hebt mij voor iedereen geslagen,” kaatste ik terug. “Noem het gelijkspel.”
Ze lachte, bitter. “Denk je dat dit gelijk is? Denk je dat omdat je charmant en rijk bent, niemand zal herinneren hoe je me wanhopig en zielig liet lijken?”
Ik zei niets. Want ze had gelijk—er zou over haar worden gefluisterd. Niet alleen omdat ze me sloeg, maar omdat ze het meisje was dat haar zelfbeheersing verloor en als je al moet knokken om serieus genomen te worden, betekent je imago alles.
Maar ik had niet verwacht dat het haar zo hard zou raken. Een traan viel uit haar oog en ze veegde hem snel weg, alsof ze het haatte dat ik haar zag huilen.
“Laat me gewoon met rust,” zei ze, haar stem gebroken maar vast. “Je hebt genoeg gedaan.”
Ik bleef nog een seconde staan. Waarom weet ik niet. Misschien omdat een deel van mij haar wilde zien vallen. Misschien omdat een ander deel... dat niet wilde. Maar ik vertrok.
Want wat dit ook was tussen ons, het was vergif. En ik was nog niet bereid toe te geven dat ik van de manier hield waarop het brandde.
Later die avond staarde ik naar het concept van ons procesdossier, compleet blanco.
Ik wist dat ik zou moeten werken. Maar in plaats daarvan bleef ik me afvragen of het goed met haar ging en dat maakte me woedend.
Veeg omhoog om door te gaan
POV: Leah
Ik was nog niet eens door de poorten gelopen toen ik hem zag.
Jared Connors, leunend tegen de oostmuur alsof het universum hem permanent in het spotlicht had gezet. Armen over elkaar, overhemdsmouwen opgerold zoals altijd, net genoeg om zijn onderarmen en die verdomde grijns te laten zien.
Ik probeerde zonder een woord voorbij te lopen, alsof ik hem niet ken. Gewoon negeren.
“Leah,” riep hij, zijn stem soepel, nonchalant, gevaarlijk.
Ik stopte niet, ik probeerde hem te negeren. Jared bestaat niet en is slechts een spook.
“Hé,” herhaalde hij, nu lopend naast me, proberend mijn plotselinge snelle pas bij te houden. “Je bent tegenwoordig moeilijk te pakken.”
“Misschien probeer ik wel om niet gepakt te worden.”
Hij lachte spottend. “Zonder succes.”
Ik stopte met lopen en siste naar hem: “Wat wil je nu weer?”
Hij stak zijn hand in zijn jasje en haalde er een enkel gevouwen vel uit. Alweer een verdomd contract. Hij hield het tussen twee vingers naar me uit, als een uitnodiging of een valstrik.
Jared keek me aan, vertelde me dat ik het moest aanpakken. “Je maakt een grapje, toch?”
Hij glimlachte. “Nog geen beetje.”
Ik sloeg mijn armen over elkaar. “Je gaat dit écht weer doen?”
“Deze keer met verbeterde voorwaarden,” zei hij. “Kortere looptijd. Duidelijkere verwachtingen.”
“Laat me raden. Ik word je persoonlijke speelgoed, maar deze keer maar voor een maand.”
“Precies,” zei hij, tevreden. “En in ruil daarvoor los ik jouw kleine probleem op.”
Mijn maag draaide om. Hij hoefde het niet te zeggen. Ik wist precies wat hij bedoelde. Hij wist dat ik mijn naam wilde zuiveren en mijn rust terug wilde krijgen.
“De klap en het feit dat je me wurgde,” zei ik, en hij knikte.
“Eén gesprek met de professor lost het op. Ik vertel hem dat we aan het stoeien waren of misschien aan het flirten, ik kan de schuld op me nemen voor jou. Of we kunnen zeggen dat we in het moment zaten, dat we allebei moesten voorkomen dat we op elkaar af zouden vliegen. Boem—misverstand, en hij laat je gaan. Je dossier wordt gezuiverd, je reputatie herstelt zich, en iedereen stopt met jou te behandelen als het boze studiebeursmeisje. Mensen zullen mij de schuld geven, maar nieuws over mij sterft snel weg, zodat jij rustig kunt leven en misschien meer kunt studeren omdat iedereen je met rust laat.”
Hij klonk overtuigend, maar toch betwijfelde ik het. Ik staarde hem aan. “En je hebt het hem nog niet verteld?”
“Nee.”
“Omdat ik eerst moet tekenen.”
“Precies. Wat een slimme en mooie meid,” zei hij, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
“Je bent walgelijk.”
“Je blijft dat zeggen en het begint me te vervelen,” zei hij, en zette een stap dichterbij. “Maar je blijft met me praten.”
“Ik praat alleen met je zodat ik je niet opnieuw sla.”
“Je zou je beurs niet twee keer riskeren. Je bent een braaf meisje, je gehoorzaamt moeiteloos de regels.”
Ik haatte dat hij gelijk had.
“Je gijzelt serieus mijn toekomst zodat ik een maand onderdanig voor je speel?”
“Ik bied je controle aan,” zei hij, zijn stem lager. “Jij tekent, jij beslist hoe dit eindigt.”
Hij kwam dichterbij en zijn hand raakte mijn pols, een lichte aanraking, maar het voelde als een brandalarm op mijn huid. Ik keek naar hem op en mijn adem stokte.
Zijn aanraking brandde werkelijk en ik voelde mijn lichaam me verraden. Ik verstijfde en hij merkte het. Natuurlijk merkte hij het, hij grijnsde zelfverzekerd.
“Je trilt,” mompelde hij, zacht en tevreden.
“Het is walging.” beet ik hem toe.
“Het lijkt meer op nieuwsgierigheid.” Hij liet een lachje horen.
“Ik haat je, Connors.”
“Je haat dat je me niet zo erg haat als je zou moeten, Rosewood.”
Ik deed een stap achteruit, hartslag razendsnel. “Jij bent de meest arrogante, manipulatieve, machtswellustige persoon die ik ooit heb ontmoet.”
“En jij bent de enige die me… laat maar. Dus, wat nu?” Ik had weg moeten lopen. Maar ik stond aan de grond genageld.
Woede en hitte kookten in me, bijna tot het oppervlak.
“Waarom ik?” fluisterde ik.
Hij boog naar voren, zo dichtbij dat ik zijn adem kon voelen. “Denk erover na.”
Toen legde hij het contract zachtjes in mijn hand — het papier glad, te warm, te bewust — en deed een stap achteruit alsof hij al gewonnen had.
“Je hebt tot volgende week. Daarna laat ik je naam bloeden of maak ik het misschien nog veel erger.”
Veeg omhoog om door te gaan