passion

My Passion

Actie

Chicklit

Fantasie

Nieuwe Volwassene

Paranormaal stedelijk

Romantiek

Sensueel

Spannende thriller

YA/Tiener

Bibliotheek
searchsearch
nlnl

NL

Mate To The Alpha Predator Series - Hoofdstuk #3 - door Kiss Leilani

Mate To The Alpha Predator Series

/

Hoofdstuk 3

hoofdstuk 1: ISMENA'S TAKENLIJST.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

Twee weken na haar bezoek aan de dokter zat Ismena Cranes in haar slaapkamer met haar beste vriendin, Sandra, die haar een bezoekje bracht toen ze hoorde dat haar vriendin weer in de stad was.

Ze waren al meer dan tien jaar vriendinnen—sinds de middelbare school—en hoewel Ismena na haar studie de stad had verlaten om werk te zoeken, bleven ze met elkaar in contact. Zo nu en dan bezochten ze elkaar en brachten ze samen fijne tijd door.

"Hé, wat ben je eigenlijk aan het lezen sinds je hier bent?" vroeg Ismena aan haar beste vriendin.

"Een nieuw boek. Je moet dit echt lezen, het is perfect." Ze sloeg de bladzijde om, haar wenkbrauwen gefronst in vurige concentratie.

Ismena krabbelde nummer tien op haar lijst, "Nee, bedankt. Ik sla deze over. Ongelooflijk dat je in de afgelopen tien jaar helemaal niet bent veranderd. Je leest nog steeds fantasieën die niet bestaan." Ze had niets tegen boeken, maar haar beste vriendin kon eeuwig sprookjes blijven lezen. Is dat een manier om te leven?

"Je moet deze lezen. Echt waar, ik ben verliefd op de held. Hij is een Alpha." Sandra's ogen kregen een dromerige blik, "Ik heb zo'n zwak voor Alpha-mannen. Ze zijn gevaarlijk maar heel sexy. Zulke mannen bestaan, weet je."

Uh-huh. "Je hebt altijd al een zwak gehad voor eikels. Probeer werkelijkheid en fantasieboeken gescheiden te houden. Mannen die veranderen in dieren? Ja, hoor."

Sandra ging niet eens in op die opmerking. Die discussie liep al sinds hun zestiende, was met hen meegegroeid en volwassen geworden. Die zou ze tot hun oude dag met zich meedragen, tot aan het graf van degene die als eerste zou sterven. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om die discussie weer aan te zwengelen.

"Changelings bezitten dominante, bezitterige eigenschappen. Ze gaan nooit vreemd en paren voor het leven. Die liefde blijft altijd levend, iedere volle maan opnieuw." Sprankelende, dromerige ogen naar het witte plafond, "Roofzuchtige changelings hebben dat allemaal, maar Alphas tillen het naar een heel nieuw niveau. Wil jij geen man zoals dat?"

Ismena hield het witte vel papier omhoog, draaide haar hoofd schuin en bekeek het van top tot teen. Haar wenkbrauwen trokken samen, "Ja, precies dát bedoel ik dus."

"Wat is dat?" Sandra trok haar ogen los van haar boek en wierp haar een nieuwsgierige blik toe.

"Niets." Haar hand in de lucht ging meteen achter haar rug.

Haar beste vriendin kneep haar ogen wantrouwend samen, "Hmm, wat is dat, Mena?"

Het lijstje verstoppen had geen zin, besefte Ismena. Ze kende haar prachtige, voluptueuze, Spaanse vriendin maar al te goed; die zou niet stoppen tot haar nieuwsgierigheid was gestild.

Met een diepe zucht haalde Ismena het lijstje achter haar rug vandaan, "Goed dan. Ik heb het lijstje gemaakt." Ze gaf het toe.

"Lijstje?" vroeg Sandra, haar wenkbrauwen in verwarring gefronst.

"Ja. Het lijstje. Je weet wel, dat lijstje waarvan ik zei dat ik het zou maken?"

"Het lijstje!?" Sandra's ogen werden groot, haar stem was een gefluisterde gil. Ze legde haar telefoon weg, keek even rond om zeker te weten dat niemand meeluisterde en richtte zich toen weer tot haar vriendin, "Je meende het echt!?"

Er was verder niemand in het oude, maar knusse huis met één verdieping, behalve zij tweeën. Ismena knikte, "Ja, ik was serieus."

"Laat eens zien, laat eens zien," Haar vriendin dook op het witte papiertje af en Ismena liet het haar hebben. Sandra vouwde het open, haar ogen schoten heen en weer en bleven hangen bij de woorden.

"Mijn To-Do Lijst voor de komende drie maanden?" las Sandra hardop. Ze wierp haar vriendin een blik toe. Ismena haalde haar schouders op. Haar hoofd draaide terug naar het papier en ze begon hardop te lezen.

"Eén; Naar een club gaan en plezier maken. Twee; Een onenightstand met een totale vreemde." Ze stopte. Keek op naar haar vriendin, "Serieus? Je gaat seks hebben met een totale vreemde?"

"Yep. En het moet ook nog eens mind-blowing zijn." Ze haalde haar schouders op, "Ik kan me niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst seks heb gehad, omdat ik altijd aan het werk was en geen tijd had voor een echte relatie. Dus ik ga de komende maanden goed benutten. Deze keer wil ik wild zijn." Een glimlach verscheen op haar lippen, haar ogen kregen een dromerige blik, "Ik wil wild. Iets totaal buiten mijn karakter, misschien probeer ik zelfs anale seks. Ik ben al lang genoeg braaf geweest."

“Huh-uh,” knikte Sarah terwijl haar vriendin volkomen logisch klonk, en ze boog haar hoofd weer over het papier. “Ik wist gewoon dat dat wilde meisje altijd al in je zat, dat wist ik gewoon. Seks met een vreemde kan ik aanbevelen, maar anale seks raad ik absoluut af. Dat brengt je gezondheid in gevaar.”

Ismena snoof op een mijn-gezondheid-is-al-in-meer-gevaar-dan-je-je-kunt-voorstellen manier, maar hield haar mond.

“Vier; Zeg tegen mijn baas dat hij een klootzak is.” Wenkbrauwen fronsten pijnlijk. “Vijf; Overwin een levenslange angst.” Ze snoof, en voegde toe: “Dat zal hoogtevrees zijn, gewoon gaan skydiven.”

“Dat ben ik ook van plan.”

“Zes; Ga kamperen in het bos. Zeven; Rijd op een paard langs het strand. Uh-huh, uh-huh, alsof jij een paard kunt berijden. Acht; Maak een naaktvideo die viraal gaat.” Ze pauzeerde. Snoof. “Je meent het niet.”

Ismena zette een hiphopnummer op en begon erop te dansen terwijl ze haar vriendin zingend antwoordde: “Ik... ben... bloedserieus! Echt bloedserieus...!” Ze zong, en schonk haar vriendin een brede glimlach. “Maak je geen zorgen, ik laat mijn gezicht niet zien.”

“Tsk, tsk, tsk. Je bent gek geworden. Volledig gek. Negen; Een vaste bedpartner zoeken?” Sandra schudde haar hoofd. “Zeg gewoon dat je een slet wilt worden voor één of andere idioot.”

“Jep. Dat vat het wel zo’n beetje samen.” Geen reden om celibatair te blijven. Er is geen tijd om slet te zijn voor haar toekomstige man, wie hij dan ook geweest zou zijn.

“En, de laatste maar zeker niet de minste... Tien; Stel een testament op.” Ze pauzeerde. “EEN TESTAMENT OPSTELLEN!? SERIEUS!?”

Ismena haalde haar schouders op en liet ze weer zakken.

“Dat geeft me de ‘slechte’ vibes. Waarom een testament? Je hebt alleen verlof van je werk, je gaat niet dood.” Sandra huiverde. “Nee hoor, dit laatste streep ik door.”

Ismena pakte het witte vel papier van haar vriendin en schonk haar een brede glimlach, hopend dat die niet te geforceerd overkwam. “Het is gewoon voor de lol, oké? Ik heb in geen jaren zoveel tijd voor mezelf gehad, ik wil gekke dingen doen en er alles uithalen, goed?”

“Okee, okee, als jij het zegt. Ik hoop alleen dat je weet wat je doet.” Sandra hief haar handen in overgave.

Ismena grijnsde. Die wilde glimlach van haar, die het hart steelt van iedereen die hem ziet, zelfs na tien jaar. Sandra is er nog steeds niet aan gewend hoe die glimlach haar vriendin doet stralen en haar uitzonderlijk mooi maakt.

“Ik weet wat ik doe, schatje.” En daarmee draaide ze zich om en ging verder met dansen.

Sandra liet haar vriendin van top tot teen gaan terwijl ze soepele dansbewegingen maakte. Op zesentwintigjarige leeftijd is Ismena ontzettend mooi met wild, prachtig blond haar dat altijd vol en krullend is. Het is een hele klus om het te stylen en te temmen. Hoewel haar vriendin haar haar altijd netjes houdt, is het heel aantrekkelijk, of het nu gestyled is of ongekamd. Ismena ziet er zelfs goed uit als ze net wakker wordt na een nacht woelen in bed. Ze heeft ook jaloersmakende rondingen, met een grote kont waar mannen naar staren.

Haar ‘imperfectie’ is het vleugje sproeten op haar neus en haar kleine, tenger postuur. Met haar één meter vierenzestig is ze zeker geen vrouwelijke reus.

Qua persoonlijkheid is haar vriendin altijd leuk en erg grappig geweest, maar ze is niet erg sociaal, vooral niet bij vreemden, en ze is ook niet het uitgaanstype. Ismena heeft zich altijd meer gefocust op werk en succes in het leven dan op sociale bezigheden, daten en uitgaan.

Zit er meer achter haar plotselinge nieuwe voornemen of is het gewoon haar drang iets totaal anders te doen tijdens haar verlof?

“Niet teveel over nadenken, baaaabyyy.” zong Ismena zonder haar vriendin aan te kijken.

“Ik hoop maar dat je weet dat je ontslagen wordt als je je baas een klootzak noemt, toch?”

“Wie boeeeeit het?” Ismena boog door haar knieën en wiegde haar heupen op het ritme van de muziek. “Mij in elk geval niet.”

“Dus, hoe ga je alles van je lijst afstrepen? Ga je hier in Oklahoma uit en met jan en alleman het bed in duiken? Je ouders krijgen een hartaanval.”

Ismena snoof. “Nee, suffie. Ik ga een week op vakantie naar New York City, heb ook al een vlucht een week vooruit geboekt. Ik vertrek volgende week.”

Eindelijk glimlachte Sandra. “Goed dan, ik help je met winkelen en alles regelen. Ga naar de Stad-Die-Nooit-Slaapt en maak ons trots. Ik heb zo’n gevoel bij jouw vakantie-slash-queeste.”

“Wat voor gevoel?” vroeg ze achterdochtig.

“Weet niet of het een goed gevoel of een slecht gevoel is, maar ik heb het idee dat deze queeste je leven voorgoed zal veranderen.”

Veeg omhoog om door te gaan

hoofdstuk 2. HET MANNELIJKE ONGELUK

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

"Dus, waar gaan we nog meer voor winkelen?" vroeg Sandra terwijl ze Penn Square Mall uitliepen, ieder met twee tassen vol Ismena’s accessoires en benodigdheden voor haar vakantie.

"Niets, ik denk dat we klaar zijn. God, dit voelt hemels!" Ismena hief haar gezicht naar de zon, een brede glimlach op haar gezicht. "Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst heb gewinkeld."

"Ik ook niet. Ik ben blij dat je terug bent, weet je. Ik was bijna vergeten hoe een winkelcentrum er van binnen uitziet. Ik ben te druk geweest met achter verhalen aanrennen. Wie heeft ooit gezegd dat journalist zijn makkelijk is?"

"Ik weet het, hè?" Terwijl ze naar Ismena’s auto liepen, draaide Ismena haar hoofd naar haar vriendin, "Als je plezier wilt maken in het leven, is dit het moment, Sandy. Wacht niet tot je stervende bent of oud wordt. Het leven is te kort."

"Moet jij nodig zeggen! Alleen omdat je nu wat tijd over hebt, betekent niet dat je geen workaholic bent." plaagde haar vriendin.

"Nou, je hebt gelijk, maar—Whoofs!!!" Ze hapte plotseling naar adem toen de lucht uit haar longen werd geslagen. Ze was tegen iemand aangelopen terwijl ze pratend niet keek waar ze liep.

"Sorry, zo sorry..." begon ze meteen te zeggen, terwijl de grote hand haar meteen vastgreep om haar overeind te helpen. "Heel erg bedankt, ik ben dankbaar-"

"Het is niets. Ik had ook moeten opletten." onderbrak de man haar, zijn stem diep.

Nu ze weer stevig stond, keek Ismena naar haar 'mannelijke ongeluk'. Ze was ineens met stomheid geslagen. Hij is groot, gespierd en zo lang dat hij boven haar uittorent. Hij heeft het postuur van een gevaarlijke bodyguard, en de zonnebril die zijn ogen verbergt, helpt daar niet bij.

Een rilling van angst trok over haar ruggengraat. Dat zegt wat, want ze schrikt niet snel. "I-Ik zei al, het spijt me echt dat ik tegen u aanliep."

Zijn hoofd knikte. "Dat is oké." Een grote hand werd naar haar uitgestoken, "Ik ben Alphose, en jij bent?"

"I-Ismena. Ik ben Ismena, dit is mijn vriendin Sandra." zei ze terwijl ze zijn uitgestoken hand schudde.

"Aangenaam kennis te maken." In tegenstelling tot haar, was Sandra totaal niet van haar stuk gebracht. "Sorry voor mijn vriendin. Ze ziet er misschien niet zo uit, maar ze is een wandelend ongeluk."

"Sandra!" siste Ismena, terwijl ze haar een vernietigende blik toewierp.

De lippen van de man krulden weer omhoog. "Dat zie ik."

"Hoe dan ook, we moeten nu gaan. Nogmaals sorry, Alphose, het was leuk u te ontmoeten maar we moeten nu echt verder." Ismena trok haar vriendin haastig mee richting haar auto.

Ze draaide zich niet om, haar rug tintelde tot aan de auto, maar toen ze zich eindelijk omdraaide... was de man nergens meer te bekennen.

"Meid, die vent is zo heet! Jezus!" fluisterde Sandra opgewonden terwijl ze haar ogen wanhopig over de parkeerplaats liet gaan, "Hemel, ik heb nog nooit zo'n knappe man in het echt gezien, en ik heb met beroemdheden gewerkt! Wauw!"

"Hij zou knap zijn als hij me niet de stuipen op het lijf joeg." gaf Ismena met tegenzin toe.

"Hij heeft mij echt niet bang gemaakt. Die arme man deed niets engs, het is niet zijn schuld dat God en de Schepping hem zo bevoordeeld hebben." Haar ogen kregen een dromerige blik, "Ik zou hem zo doen als ik op slechte jongens viel."

"Oké, genoeg gedroomd. Laten we dit in de kofferbak doen, mijn armen doen pijn." Ismena liep naar de kofferbak terwijl ze haar vriendin toesprak. Sandra heeft gelijk, de man deed eigenlijk niets echt engs.

Hij droeg een zwarte zonnebril, maar ze weet zeker dat hij haar had aangekeken. Haar had bekeken. Doelbewust.

En er was iets aan de manier waarop hij naar haar keek...

Rillingen gleden over haar rug.

KING'S TOWER, NATURIAH.

"Hoe was je reis, Alphose? Ik hoop dat je goed nieuws voor me hebt van het filiaal in Oklahoma?" Wolfariane’s diepe stem was kalm, maar de leegte van de Vergaderzaal zorgde ervoor dat zijn stem door de grote ruimte galmde.

Alphose liep naar een van de stoelen van de twaalf lege, gouden, hoge stoelen die de enorme ronde tafel omringden die het midden van de grote Vergaderzaal domineerde. Telkens wanneer er een algemene soortvergadering is, worden de hoge stoelen gevuld door de twaalf Alpha’s en leiders van elke soort, terwijl de enorme troonstoel aan het hoofd van de tafel wordt ingenomen door hun Koning, Wolfariane.

Drie lege stoelen verwijderd van Wolfariane, schraapte Alphose zijn keel. "Helaas niet, Alpha Koning. Tijdens de vergadering die ik had met Josiah en zijn roedel, zijn er veel onzekerheden op de landbouwmarkt, en met de nieuwe regelgeving waar het bedrijf aan onderhevig is, helpt dat onze kredietmarkt niet. Nector and Co. Limited Company, onze concurrenten, maken snel opmars op de internationale markt."

"Heeft Josiah met zijn Cougars moeite om de zaak onder controle te krijgen? Dat is teleurstellend." Wolfarianes ongenoegen was duidelijk zichtbaar op zijn sterk gebeeldhouwde gezicht. "En hoe zit het met ons filiaal in New York?"

"Ook daar geen goed nieuws, Alpha Koning. Cronus en zijn roedel zijn de afgelopen weken druk bezig geweest om weer controle te krijgen over het lagere marktsegment. De verkoop van de nieuwe meststoffen voor plantengroei zit muurvast, en de zaadbehandelingen blijven dalen op de markt. Ze zijn bezig geweest met het ontwikkelen van zakelijke strategieën om dit probleem te reguleren, maar tot nu toe heeft niets gewerkt. Maar ze geven het niet op." Alphose haatte het om de brenger van slecht nieuws te zijn, maar hij had geen keus.

Na zijn verslag daalde er een stilte neer. Hij kon de radertjes in het hoofd van de Alpha Koning zien draaien, zelfs zonder dat deze ritmisch met zijn vingers op de leuning van zijn troon trommelde.

De tijd verstreek. De Alpha Koning kon niet langer blijven zitten, dus stond hij op en begon in langzame, gestage passen heen en weer te lopen. Zelfs zo'n eenvoudige, onbewuste beweging straalde een dodelijke roofzuchtige actie uit.

Hij speelde met de enorme diamanten ring aan zijn middelvinger. De ring heeft twee gouden parels als een kroon eraan vast. Altijd opvallend en meestal sprankelend, is hij ook erg kostbaar voor Wolfariane.

Toen hij sprak, was dat ongenoegen nog steeds duidelijk in zijn stem. "Dus, laat ik het goed begrijpen. Wat je mij probeert te vertellen is dat van al mijn bedrijven, verspreid over de hele wereld, twee van de vijf machtigste, grootste en succesvolste – geleid door de sterkste, machtigste en beste Alpha's van onze soort – serieuze zakelijke problemen hebben die nog niet zijn opgelost?"

Nu is er geen weg meer terug. "Helaas wel, Alpha Koning." Hij pauzeerde. "Maar er is nog tijd om het op te lossen. Cronus is al-"

"Ik ga zelf naar New York City. Maak het vliegtuig gereed en zeg tegen Cronus dat hij mijn aankomst moet afwachten," verklaarde Wolfariane met gezag.

Alphose was verbaasd over zijn besluit. "Maar u houdt er niet van om Naturiah te verlaten." En dat met goede redenen. Eén daarvan is dat de Alpha Koning absoluut geen sympathie heeft voor 'normale' mensen.

Dat is nog zacht uitgedrukt. Hij haat ze.

"Ik houd er inderdaad niet van," zei hij, op een laconieke toon. "Maar, blijkbaar kan ik deze problemen niet onbeheerd laten. Ik moet er zelf bij zijn. Ik ga eerst naar New York City. Maak het vliegtuig gereed."

"Ik zal dat zo snel mogelijk doen." Alphose stond op van zijn stoel.

Wolfariane liep naar zijn stoel en liet zich op de uitgebreide troon zakken. Hij leunde ontspannen achterover, pakte een pen en begon de documenten te ondertekenen die Alphose voor hem had neergelegd.

"Je mag gaan."

Alphose boog zijn hoofd, draaide zich om naar de deur en liep ernaartoe. Toen herinnerde hij zich...

Zijn pas stokte. Is de Alpha Koning echt de juiste persoon om dit nieuws aan te geven?

"Wat is er aan de hand?" vroeg Wolfariane, zonder zijn hoofd op te tillen.

Alphose draaide zich om. "Vandaag, in Oklahoma, rook ik de geur van een potentiële partner."

Geen reactie. Helemaal niets. "Dat moet je aan andere mannetjes vertellen. Ik geef niets om een partner, Alphose." Was alles wat hij zei.

Had Alphose het verwacht? Ja, dat had hij.

Een ander zou reageren met ontzag, blijdschap en verwondering, maar niet Wolfariane.

Toch ging Alphose door. "Ze heeft niet alleen de geur van een potentiële partner, maar de geur was ook bijzonder sterk en onderscheidend boven alle andere kansen uit. Ze heeft de geur van een onbezoedelde Alpha-partner."

Terwijl hij het ondertekende document opzij legde, pakte Wolfariane een ander op. "Dat is goed nieuws voor jou, Josiah, Cronus en de andere ongepaarde Alpha's, Alphose. Je kunt haar claimen voordat anderen haar ontdekken en als eerste claimen."

Alphose wenste dat hij dat meer dan wat dan ook in de wereld kon doen. "Ze is niet van mij. Ik ben heel dichtbij gekomen, heb haar zelfs aangeraakt om zeker te zijn, want ze heeft ook andere geuren. De Cougar heeft niet de minste waardering voor haar aanraking."

"Haar 'andere' geur?" vroeg Wolfariane met tegenzin.

"Ze is stervende. De geur van de dood was te sterk. Ze heeft niet veel tijd meer."

Zijn ogen kwamen los van het document en vestigden zich op Alphose. "Jammer voor haar, en voor degene aan wie ze toebehoort."

De nieuwsgierige bergleeuw in hem moest het weten. "En als ze van u is?"

Wolfariane gaf geen krimp. "Ze kan nooit van mij zijn. En als dat toch zo is, ben ik blij dat ze sterft."

Veeg omhoog om door te gaan

hoofdstuk 3. DE STERVENDE ONGEPAARDE MENSELIJKE VROUW.

“Je kijkt niet blij, Alpha-koning,” repliceerde Alphose.

Wolfariane Daminor Throne wierp hem nog een blik toe. “Ik hoef niet blij te lijken om hier te zijn, Alphose.”

“Natuurlijk, Alpha-koning.”

“Je mag gaan.”

Hij boog lichtjes met zijn hoofd en wendde zich tot de deur.

“Oh, en Alphose?”

“Ja?” Hij draaide zich om.

Wolfariane legde eindelijk de ondertekende documenten weg en keek hem volledig aan. “Jij bent een poema, en je begint prikkelbaar te worden. Als een man die zowel een poema als een weerwolf is, kan ik je vertellen dat er weinig verschil is tussen de twee soorten. Beide soorten moeten af en toe stoom afblazen, anders… zal het dier geen rust vinden.” Een verrassend zachte blik verving de frons die eerder zijn gezicht ontsierde. “Je weet hoe gevaarlijk dat kan zijn.”

Zijn Alpha heeft gelijk en hij weet het. “Ik ga bij zonsondergang rennen.”

“Rennen kan de spanning verlichten, maar je hebt seks nodig,” zei hij bot. “Als rennen zo goed werkte, zouden wolven niet opgescheept zitten met de volle maan die ons dwingt te paren met vrouwtjes. Je bent al veel te laat, ik voel de onrust van je poema en je weet wat dat betekent. Ik kan mezelf beheersen, maar jij moet er iets aan doen voordat de jonge mannetjes het ook voelen, hun zelfbeheersing verliezen en zich aan de vrouwtjes opdringen.”

“Natuurlijk, Alpha-koning. Ik zal er meteen iets aan doen.”

Wolfariane knikte instemmend. Alphose boog opnieuw zijn hoofd voordat hij de vergaderzaal verliet.

OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA

Ismena staarde met afschuw naar de twee witte en drie bruine pillen in haar handpalm. Ze haat het om pillen te slikken. Verdomme, als ze haar hart toch eens perfect kon laten kloppen zonder die verdomde medicijnen.

Met een slik om haar plots droge keel nat te maken, kneep ze haar ogen dicht en gooide de pillen in haar mond. Zonder te aarzelen spoelde ze ze weg met water.

“Ena!? Het eten is klaar!” Valentina’s stem klonk helemaal vanuit de woonkamer.

“Kom eraan!” Haar antwoord was luid en snel. Doel? Dat zou haar zus ervan weerhouden om naar haar slaapkamer te komen om het haar opnieuw te zeggen, en haar zo met haar pillenfles te zien.

Over haar pillenflesjes gesproken, ze zijn bijna leeg. Ze moet een nieuwe voorraad halen, en haar medicatie kost een rib uit haar lijf. Na al haar uitgaven heeft ze dat soort geld niet meer over.

“Shit. Ik maak me later wel weer zorgen om jou,” zei ze tegen haar pillenfles voordat ze haar nachtkastje opende en hem terugzette waar hij vandaan kwam.

In de woonkamer liep ze rechtstreeks naar de eettafel waar haar familie al op haar zat te wachten, en nam plaats op de enige lege stoel.

Zoals altijd bogen ze allemaal hun hoofd terwijl hun moeder bad. Amelia, haar moeder, is een erg religieuze vrouw en heeft haar best gedaan hen ook christelijk op te voeden. Na het gebed doken ze allemaal in het eten.

“Hoe ging het winkelen?” vroeg Valentina terwijl ze probeerde haar koppige stukje rundvlees in stukken te snijden.

“Ging goed. Sandra hielp me. Ik heb alles meegebracht wat ik nodig heb,” antwoordde ze met haar mond vol ovenschotel van aardappelkroketjes.

“Ik ben zo blij dat je even vrij hebt genomen van je werk om bij ons te blijven,” zei Amelia. “We zien je niet vaak. De afgelopen drie weken hebben me echt gelukkig gemaakt, nu ben ik gewoon verdrietig dat je alweer teruggaat naar je werk.”

“Nee, mam, ik ga niet terug naar mijn werk. Ik vertrek uit Oklahoma om naar New York te gaan.”

Haar ouders sperden hun ogen open, keken elkaar aan en richtten hun blik weer op haar. “New York? Waarom?” vroeg haar moeder.

“Ik ben mijn hele leven al in Oklahoma geweest. Ik wil nieuwe plekken zien, frisse lucht inademen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen ontdekken en wat plezier maken…” Ze haalde haar schouders op. “Het is een soort vakantie, voor een week of twee.”

“Wauw. Ik ben verbaasd. Je zei altijd hoe je reizen en verre tochten haatte. We dachten nooit dat je Oklahoma zou verlaten,” merkte haar vader op, terwijl hij van zijn salade at.

“Had ook nooit gedacht dat ik binnenkort dood zou gaan,” mompelde ze zachtjes.

“Wat was dat?”

“Niets.” Ze stelde haar vader snel gerust. “Wat ik bedoelde is dat het tijd is dat ik eens iets nieuws probeer.”

“We steunen je zeker. Wie weet, misschien vind je een leuke jongeman,” zei Amelia, haar licht gerimpelde maar nog steeds erg mooie gezicht vertrok in een dromerige glimlach, “trouw je en krijg je lieve, mooie kinderen.”

Valentina snoof luid. “As if. Maar goed, ik ben het met moeder eens. Voor één keer werk je je niet kapot voor die eikel van een baas van je. Wie weet, misschien scoor je wel een knappe vent.”

“Nou, dat is zeker niet het eerste waar ik aan denk. Maar als het zo werkt, is dat ook prima.” Ismena loog, terwijl ze de plotselinge brok in haar keel wegslikte. “Hoe dan ook, deze maaltijd is echt heerlijk, mama. Ik heb je huisgemaakte eten gemist.”

Ze schonk haar moeder een warme glimlach, die haar glimlach beantwoordde. “Ik ben echt blij dat je hier bent, Ena. Wanneer vertrekt je vlucht?”

“Over drie dagen.”

Het gerinkel van een lepel die terug op het bord viel vulde de lucht. Amelia pakte de hand van haar dochter aan de overkant van de tafel en kneep er zachtjes in. “Ik zal ervoor zorgen dat ik de komende drie dagen meer van je lievelingsgerechten kook.”

Ik ga kapot. Tranen prikten in haar ogen, maar ze knipperde hard om ze tegen te houden. “Je laat me straks dik worden, mama.” plaagde ze.

“Een beetje dik zijn kan geen kwaad, je blijft toch mooi.”

Ze kneep in haar moeders hand. “Ik hou van je, mama.”

“Ik hou ook van jou, mijn kindje.” Amelia grijnsde liefdevol naar haar.

Uren later was Alphose in het huis van Eline, een roedelgenoot en vriendin. Ze had hem zonder aarzelen seks aangeboden toen ze ook maar een vleugje van zijn onrust merkte, en hij had aangenomen wat ze aanbood. Hun roedels zijn als familie; ze helpen elkaar altijd, vooral als het om hun changeling-natuur gaat.

Seksueel contact wanneer nodig wordt vrijelijk gegeven, met warmte en oprechte liefde voor een roedelgenoot, en de mannen respecteren hun vrouwen daarvoor.

Alphose kuste Eline dankbaar en respectvol op het voorhoofd voordat hij uit bed kwam en zijn kleren begon aan te trekken.

Zij kleedde zich ook aan en bood hem met een warme glimlach avondeten aan. Hij accepteerde het. Samen liepen ze naar de keuken, gingen op de stoel zitten en keken toe hoe ze omeletten maakte. Zijn poema is weer kalm, hij voelt zich meer ontspannen dan in lange tijd.

Eline is altijd een goede vriendin van hem geweest, dus hij vertelde haar over zijn ontmoeting met een mogelijke partner, en wat de Alpha Koning daarover te zeggen had.

“Is hij blij dat ze sterft?” Eline trok haar gezicht samen. “Dat is hard, zelfs voor de Alpha Koning.”

“Dat is het niet, echt niet. Je weet waarom hij ‘normale’ mensen haat. Zijn ervaringen met hen zijn niet goed geweest.”

Ze knikte. “Ik haatte ze ook, echt waar, vroeger,” een glimlach speelde om haar lippen, “maar nu niet meer. Niet allemaal zijn zoals... ‘hen’. Bovendien zijn Kara en Nomah nu goede vrienden van me en ik hou heel veel van ze.”

Bij het horen van de namen van de twee menselijke partners van hun roedelgenoten glimlachte Alphose ook. “Ja, die twee zijn engelen. Wolfariane houdt ook van hen.”

“Omdat ze familie zijn.” papegaaide ze. “De Alpha Die God Wordt heeft ieders liefde en respect omdat hij ons allemaal op de eerste plaats zet, boven zichzelf. Zodra een changeling-mannetje paart met een menselijke vrouw, zet hij zijn verschillen opzij en accepteert hij de vrouw als roedel—als familie.”

Eline heeft gelijk. “Nou, daar heb ik een fout gemaakt. Ik had hem niet moeten vragen wat er zou gebeuren als de stervende, ongepaarde menselijke vrouw van hem was, terwijl ik heel goed wist wat hij door hun toedoen heeft meegemaakt. Ik dacht niet helder na.” biechtte hij op.

“Je poema was prikkelbaar. Hij weet dat en begrijpt het ook. De Alpha Koning is ontzettend sterk. Wij worstelen elke dag met onze andere helft en verliezen de helft van de tijd de controle. Toch heeft hij twee verschillende, krachtige soorten in zich en verliest hij amper de controle over iets.” Ze huiverde. “Ik vraag me af hoe hij dat doet.”

“Niemand weet het, Eline. Gecombineerd met wat hij heeft meegemaakt door mensen toen hij jong was?” Hij schudde zijn hoofd. “Andere wolven werden gek en werden verstoten.”

“Hij jaagt me de stuipen op het lijf als ik aan alles denk wat hij heeft meegemaakt, ook al weet ik dat hij me nooit pijn zou doen.” Ze glimlachte weer, terwijl ze constant de koekenpan schudde. “Stel je voor dat zijn partner mens is? Ik weet zeker dat de hemel hem zo’n zieke grap niet zal leveren. Hij verdient dat helemaal niet. Zelfs de menselijke vrouw verdient dat niet.”

Alphose snoof. “Dat is onmogelijk. Zelfs als we zijn legendarische haat voor de soort vergeten, is er nog het feit dat geen enkele menselijke vrouw hem aankan. Niet in een gevecht, en vooral niet met zijn seksuele appetijt. Ze zou sneller sterven dan de partner van een verstotene.”

“Sprekend over de dood, je moet de andere Alpha’s informeren over de stervende, ongepaarde menselijke vrouw waar je tegenaan bent gelopen, zodat ze haar compatibiliteit met hen kunnen controleren.” Verdriet en medelijden klonken door in haar stem. “Ik hoop echt dat haar compatibiliteit met haar partner boven het gemiddelde uitkomt. Dan kan haar Alpha haar met zijn eigen leven in stand houden.”

“Het is zeldzaam, Eline. Slechts twee partners van de honderden gepaarde koppels hebben het gemiddelde compatibiliteitsniveau overtroffen. Het is niet echt belangrijk. We hebben al geluk als we zelfs maar een laag compatibiliteitsniveau halen—zolang er maar compatibiliteit is.”

“Ja, dat weet ik. Maar in haar geval is het belangrijk.” zeurde ze meelevend, terwijl ze het fornuis uitzette. “Arme vrouw... Ik heb ook medelijden met haar alpha, wie het ook is.”

Alphose haalde zijn schouders op. “Het is niet anders. Het belangrijkste is dat haar partner haar snel vindt en opeist. Alleen al intimiteit met haar alpha kan meer doen dan welk medicijn die mensen haar nu ook geven.”

Veeg omhoog om door te gaan

Mate To The Alpha Predator Series

Mate To The Alpha Predator Series

126 Hoofdstukken

close

Instellingen

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

nl

Nederlands

nl
book

126

Inhoud

Aa