OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA
"Dus, waar gaan we nog meer voor winkelen?" vroeg Sandra terwijl ze Penn Square Mall uitliepen, ieder met twee tassen vol Ismena’s accessoires en benodigdheden voor haar vakantie.
"Niets, ik denk dat we klaar zijn. God, dit voelt hemels!" Ismena hief haar gezicht naar de zon, een brede glimlach op haar gezicht. "Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst heb gewinkeld."
"Ik ook niet. Ik ben blij dat je terug bent, weet je. Ik was bijna vergeten hoe een winkelcentrum er van binnen uitziet. Ik ben te druk geweest met achter verhalen aanrennen. Wie heeft ooit gezegd dat journalist zijn makkelijk is?"
"Ik weet het, hè?" Terwijl ze naar Ismena’s auto liepen, draaide Ismena haar hoofd naar haar vriendin, "Als je plezier wilt maken in het leven, is dit het moment, Sandy. Wacht niet tot je stervende bent of oud wordt. Het leven is te kort."
"Moet jij nodig zeggen! Alleen omdat je nu wat tijd over hebt, betekent niet dat je geen workaholic bent." plaagde haar vriendin.
"Nou, je hebt gelijk, maar—Whoofs!!!" Ze hapte plotseling naar adem toen de lucht uit haar longen werd geslagen. Ze was tegen iemand aangelopen terwijl ze pratend niet keek waar ze liep.
"Sorry, zo sorry..." begon ze meteen te zeggen, terwijl de grote hand haar meteen vastgreep om haar overeind te helpen. "Heel erg bedankt, ik ben dankbaar-"
"Het is niets. Ik had ook moeten opletten." onderbrak de man haar, zijn stem diep.
Nu ze weer stevig stond, keek Ismena naar haar 'mannelijke ongeluk'. Ze was ineens met stomheid geslagen. Hij is groot, gespierd en zo lang dat hij boven haar uittorent. Hij heeft het postuur van een gevaarlijke bodyguard, en de zonnebril die zijn ogen verbergt, helpt daar niet bij.
Een rilling van angst trok over haar ruggengraat. Dat zegt wat, want ze schrikt niet snel. "I-Ik zei al, het spijt me echt dat ik tegen u aanliep."
Zijn hoofd knikte. "Dat is oké." Een grote hand werd naar haar uitgestoken, "Ik ben Alphose, en jij bent?"
"I-Ismena. Ik ben Ismena, dit is mijn vriendin Sandra." zei ze terwijl ze zijn uitgestoken hand schudde.
"Aangenaam kennis te maken." In tegenstelling tot haar, was Sandra totaal niet van haar stuk gebracht. "Sorry voor mijn vriendin. Ze ziet er misschien niet zo uit, maar ze is een wandelend ongeluk."
"Sandra!" siste Ismena, terwijl ze haar een vernietigende blik toewierp.
De lippen van de man krulden weer omhoog. "Dat zie ik."
"Hoe dan ook, we moeten nu gaan. Nogmaals sorry, Alphose, het was leuk u te ontmoeten maar we moeten nu echt verder." Ismena trok haar vriendin haastig mee richting haar auto.
Ze draaide zich niet om, haar rug tintelde tot aan de auto, maar toen ze zich eindelijk omdraaide... was de man nergens meer te bekennen.
"Meid, die vent is zo heet! Jezus!" fluisterde Sandra opgewonden terwijl ze haar ogen wanhopig over de parkeerplaats liet gaan, "Hemel, ik heb nog nooit zo'n knappe man in het echt gezien, en ik heb met beroemdheden gewerkt! Wauw!"
"Hij zou knap zijn als hij me niet de stuipen op het lijf joeg." gaf Ismena met tegenzin toe.
"Hij heeft mij echt niet bang gemaakt. Die arme man deed niets engs, het is niet zijn schuld dat God en de Schepping hem zo bevoordeeld hebben." Haar ogen kregen een dromerige blik, "Ik zou hem zo doen als ik op slechte jongens viel."
"Oké, genoeg gedroomd. Laten we dit in de kofferbak doen, mijn armen doen pijn." Ismena liep naar de kofferbak terwijl ze haar vriendin toesprak. Sandra heeft gelijk, de man deed eigenlijk niets echt engs.
Hij droeg een zwarte zonnebril, maar ze weet zeker dat hij haar had aangekeken. Haar had bekeken. Doelbewust.
En er was iets aan de manier waarop hij naar haar keek...
Rillingen gleden over haar rug.
KING'S TOWER, NATURIAH.
"Hoe was je reis, Alphose? Ik hoop dat je goed nieuws voor me hebt van het filiaal in Oklahoma?" Wolfariane’s diepe stem was kalm, maar de leegte van de Vergaderzaal zorgde ervoor dat zijn stem door de grote ruimte galmde.
Alphose liep naar een van de stoelen van de twaalf lege, gouden, hoge stoelen die de enorme ronde tafel omringden die het midden van de grote Vergaderzaal domineerde. Telkens wanneer er een algemene soortvergadering is, worden de hoge stoelen gevuld door de twaalf Alpha’s en leiders van elke soort, terwijl de enorme troonstoel aan het hoofd van de tafel wordt ingenomen door hun Koning, Wolfariane.
Drie lege stoelen verwijderd van Wolfariane, schraapte Alphose zijn keel. "Helaas niet, Alpha Koning. Tijdens de vergadering die ik had met Josiah en zijn roedel, zijn er veel onzekerheden op de landbouwmarkt, en met de nieuwe regelgeving waar het bedrijf aan onderhevig is, helpt dat onze kredietmarkt niet. Nector and Co. Limited Company, onze concurrenten, maken snel opmars op de internationale markt."
"Heeft Josiah met zijn Cougars moeite om de zaak onder controle te krijgen? Dat is teleurstellend." Wolfarianes ongenoegen was duidelijk zichtbaar op zijn sterk gebeeldhouwde gezicht. "En hoe zit het met ons filiaal in New York?"
"Ook daar geen goed nieuws, Alpha Koning. Cronus en zijn roedel zijn de afgelopen weken druk bezig geweest om weer controle te krijgen over het lagere marktsegment. De verkoop van de nieuwe meststoffen voor plantengroei zit muurvast, en de zaadbehandelingen blijven dalen op de markt. Ze zijn bezig geweest met het ontwikkelen van zakelijke strategieën om dit probleem te reguleren, maar tot nu toe heeft niets gewerkt. Maar ze geven het niet op." Alphose haatte het om de brenger van slecht nieuws te zijn, maar hij had geen keus.
Na zijn verslag daalde er een stilte neer. Hij kon de radertjes in het hoofd van de Alpha Koning zien draaien, zelfs zonder dat deze ritmisch met zijn vingers op de leuning van zijn troon trommelde.
De tijd verstreek. De Alpha Koning kon niet langer blijven zitten, dus stond hij op en begon in langzame, gestage passen heen en weer te lopen. Zelfs zo'n eenvoudige, onbewuste beweging straalde een dodelijke roofzuchtige actie uit.
Hij speelde met de enorme diamanten ring aan zijn middelvinger. De ring heeft twee gouden parels als een kroon eraan vast. Altijd opvallend en meestal sprankelend, is hij ook erg kostbaar voor Wolfariane.
Toen hij sprak, was dat ongenoegen nog steeds duidelijk in zijn stem. "Dus, laat ik het goed begrijpen. Wat je mij probeert te vertellen is dat van al mijn bedrijven, verspreid over de hele wereld, twee van de vijf machtigste, grootste en succesvolste – geleid door de sterkste, machtigste en beste Alpha's van onze soort – serieuze zakelijke problemen hebben die nog niet zijn opgelost?"
Nu is er geen weg meer terug. "Helaas wel, Alpha Koning." Hij pauzeerde. "Maar er is nog tijd om het op te lossen. Cronus is al-"
"Ik ga zelf naar New York City. Maak het vliegtuig gereed en zeg tegen Cronus dat hij mijn aankomst moet afwachten," verklaarde Wolfariane met gezag.
Alphose was verbaasd over zijn besluit. "Maar u houdt er niet van om Naturiah te verlaten." En dat met goede redenen. Eén daarvan is dat de Alpha Koning absoluut geen sympathie heeft voor 'normale' mensen.
Dat is nog zacht uitgedrukt. Hij haat ze.
"Ik houd er inderdaad niet van," zei hij, op een laconieke toon. "Maar, blijkbaar kan ik deze problemen niet onbeheerd laten. Ik moet er zelf bij zijn. Ik ga eerst naar New York City. Maak het vliegtuig gereed."
"Ik zal dat zo snel mogelijk doen." Alphose stond op van zijn stoel.
Wolfariane liep naar zijn stoel en liet zich op de uitgebreide troon zakken. Hij leunde ontspannen achterover, pakte een pen en begon de documenten te ondertekenen die Alphose voor hem had neergelegd.
"Je mag gaan."
Alphose boog zijn hoofd, draaide zich om naar de deur en liep ernaartoe. Toen herinnerde hij zich...
Zijn pas stokte. Is de Alpha Koning echt de juiste persoon om dit nieuws aan te geven?
"Wat is er aan de hand?" vroeg Wolfariane, zonder zijn hoofd op te tillen.
Alphose draaide zich om. "Vandaag, in Oklahoma, rook ik de geur van een potentiële partner."
Geen reactie. Helemaal niets. "Dat moet je aan andere mannetjes vertellen. Ik geef niets om een partner, Alphose." Was alles wat hij zei.
Had Alphose het verwacht? Ja, dat had hij.
Een ander zou reageren met ontzag, blijdschap en verwondering, maar niet Wolfariane.
Toch ging Alphose door. "Ze heeft niet alleen de geur van een potentiële partner, maar de geur was ook bijzonder sterk en onderscheidend boven alle andere kansen uit. Ze heeft de geur van een onbezoedelde Alpha-partner."
Terwijl hij het ondertekende document opzij legde, pakte Wolfariane een ander op. "Dat is goed nieuws voor jou, Josiah, Cronus en de andere ongepaarde Alpha's, Alphose. Je kunt haar claimen voordat anderen haar ontdekken en als eerste claimen."
Alphose wenste dat hij dat meer dan wat dan ook in de wereld kon doen. "Ze is niet van mij. Ik ben heel dichtbij gekomen, heb haar zelfs aangeraakt om zeker te zijn, want ze heeft ook andere geuren. De Cougar heeft niet de minste waardering voor haar aanraking."
"Haar 'andere' geur?" vroeg Wolfariane met tegenzin.
"Ze is stervende. De geur van de dood was te sterk. Ze heeft niet veel tijd meer."
Zijn ogen kwamen los van het document en vestigden zich op Alphose. "Jammer voor haar, en voor degene aan wie ze toebehoort."
De nieuwsgierige bergleeuw in hem moest het weten. "En als ze van u is?"
Wolfariane gaf geen krimp. "Ze kan nooit van mij zijn. En als dat toch zo is, ben ik blij dat ze sterft."
Veeg omhoog om door te gaan
“Je kijkt niet blij, Alpha-koning,” repliceerde Alphose.
Wolfariane Daminor Throne wierp hem nog een blik toe. “Ik hoef niet blij te lijken om hier te zijn, Alphose.”
“Natuurlijk, Alpha-koning.”
“Je mag gaan.”
Hij boog lichtjes met zijn hoofd en wendde zich tot de deur.
“Oh, en Alphose?”
“Ja?” Hij draaide zich om.
Wolfariane legde eindelijk de ondertekende documenten weg en keek hem volledig aan. “Jij bent een poema, en je begint prikkelbaar te worden. Als een man die zowel een poema als een weerwolf is, kan ik je vertellen dat er weinig verschil is tussen de twee soorten. Beide soorten moeten af en toe stoom afblazen, anders… zal het dier geen rust vinden.” Een verrassend zachte blik verving de frons die eerder zijn gezicht ontsierde. “Je weet hoe gevaarlijk dat kan zijn.”
Zijn Alpha heeft gelijk en hij weet het. “Ik ga bij zonsondergang rennen.”
“Rennen kan de spanning verlichten, maar je hebt seks nodig,” zei hij bot. “Als rennen zo goed werkte, zouden wolven niet opgescheept zitten met de volle maan die ons dwingt te paren met vrouwtjes. Je bent al veel te laat, ik voel de onrust van je poema en je weet wat dat betekent. Ik kan mezelf beheersen, maar jij moet er iets aan doen voordat de jonge mannetjes het ook voelen, hun zelfbeheersing verliezen en zich aan de vrouwtjes opdringen.”
“Natuurlijk, Alpha-koning. Ik zal er meteen iets aan doen.”
Wolfariane knikte instemmend. Alphose boog opnieuw zijn hoofd voordat hij de vergaderzaal verliet.
OKLAHOMA CITY, OKLAHOMA
Ismena staarde met afschuw naar de twee witte en drie bruine pillen in haar handpalm. Ze haat het om pillen te slikken. Verdomme, als ze haar hart toch eens perfect kon laten kloppen zonder die verdomde medicijnen.
Met een slik om haar plots droge keel nat te maken, kneep ze haar ogen dicht en gooide de pillen in haar mond. Zonder te aarzelen spoelde ze ze weg met water.
“Ena!? Het eten is klaar!” Valentina’s stem klonk helemaal vanuit de woonkamer.
“Kom eraan!” Haar antwoord was luid en snel. Doel? Dat zou haar zus ervan weerhouden om naar haar slaapkamer te komen om het haar opnieuw te zeggen, en haar zo met haar pillenfles te zien.
Over haar pillenflesjes gesproken, ze zijn bijna leeg. Ze moet een nieuwe voorraad halen, en haar medicatie kost een rib uit haar lijf. Na al haar uitgaven heeft ze dat soort geld niet meer over.
“Shit. Ik maak me later wel weer zorgen om jou,” zei ze tegen haar pillenfles voordat ze haar nachtkastje opende en hem terugzette waar hij vandaan kwam.
In de woonkamer liep ze rechtstreeks naar de eettafel waar haar familie al op haar zat te wachten, en nam plaats op de enige lege stoel.
Zoals altijd bogen ze allemaal hun hoofd terwijl hun moeder bad. Amelia, haar moeder, is een erg religieuze vrouw en heeft haar best gedaan hen ook christelijk op te voeden. Na het gebed doken ze allemaal in het eten.
“Hoe ging het winkelen?” vroeg Valentina terwijl ze probeerde haar koppige stukje rundvlees in stukken te snijden.
“Ging goed. Sandra hielp me. Ik heb alles meegebracht wat ik nodig heb,” antwoordde ze met haar mond vol ovenschotel van aardappelkroketjes.
“Ik ben zo blij dat je even vrij hebt genomen van je werk om bij ons te blijven,” zei Amelia. “We zien je niet vaak. De afgelopen drie weken hebben me echt gelukkig gemaakt, nu ben ik gewoon verdrietig dat je alweer teruggaat naar je werk.”
“Nee, mam, ik ga niet terug naar mijn werk. Ik vertrek uit Oklahoma om naar New York te gaan.”
Haar ouders sperden hun ogen open, keken elkaar aan en richtten hun blik weer op haar. “New York? Waarom?” vroeg haar moeder.
“Ik ben mijn hele leven al in Oklahoma geweest. Ik wil nieuwe plekken zien, frisse lucht inademen, nieuwe mensen ontmoeten, nieuwe dingen ontdekken en wat plezier maken…” Ze haalde haar schouders op. “Het is een soort vakantie, voor een week of twee.”
“Wauw. Ik ben verbaasd. Je zei altijd hoe je reizen en verre tochten haatte. We dachten nooit dat je Oklahoma zou verlaten,” merkte haar vader op, terwijl hij van zijn salade at.
“Had ook nooit gedacht dat ik binnenkort dood zou gaan,” mompelde ze zachtjes.
“Wat was dat?”
“Niets.” Ze stelde haar vader snel gerust. “Wat ik bedoelde is dat het tijd is dat ik eens iets nieuws probeer.”
“We steunen je zeker. Wie weet, misschien vind je een leuke jongeman,” zei Amelia, haar licht gerimpelde maar nog steeds erg mooie gezicht vertrok in een dromerige glimlach, “trouw je en krijg je lieve, mooie kinderen.”
Valentina snoof luid. “As if. Maar goed, ik ben het met moeder eens. Voor één keer werk je je niet kapot voor die eikel van een baas van je. Wie weet, misschien scoor je wel een knappe vent.”
“Nou, dat is zeker niet het eerste waar ik aan denk. Maar als het zo werkt, is dat ook prima.” Ismena loog, terwijl ze de plotselinge brok in haar keel wegslikte. “Hoe dan ook, deze maaltijd is echt heerlijk, mama. Ik heb je huisgemaakte eten gemist.”
Ze schonk haar moeder een warme glimlach, die haar glimlach beantwoordde. “Ik ben echt blij dat je hier bent, Ena. Wanneer vertrekt je vlucht?”
“Over drie dagen.”
Het gerinkel van een lepel die terug op het bord viel vulde de lucht. Amelia pakte de hand van haar dochter aan de overkant van de tafel en kneep er zachtjes in. “Ik zal ervoor zorgen dat ik de komende drie dagen meer van je lievelingsgerechten kook.”
Ik ga kapot. Tranen prikten in haar ogen, maar ze knipperde hard om ze tegen te houden. “Je laat me straks dik worden, mama.” plaagde ze.
“Een beetje dik zijn kan geen kwaad, je blijft toch mooi.”
Ze kneep in haar moeders hand. “Ik hou van je, mama.”
“Ik hou ook van jou, mijn kindje.” Amelia grijnsde liefdevol naar haar.
Uren later was Alphose in het huis van Eline, een roedelgenoot en vriendin. Ze had hem zonder aarzelen seks aangeboden toen ze ook maar een vleugje van zijn onrust merkte, en hij had aangenomen wat ze aanbood. Hun roedels zijn als familie; ze helpen elkaar altijd, vooral als het om hun changeling-natuur gaat.
Seksueel contact wanneer nodig wordt vrijelijk gegeven, met warmte en oprechte liefde voor een roedelgenoot, en de mannen respecteren hun vrouwen daarvoor.
Alphose kuste Eline dankbaar en respectvol op het voorhoofd voordat hij uit bed kwam en zijn kleren begon aan te trekken.
Zij kleedde zich ook aan en bood hem met een warme glimlach avondeten aan. Hij accepteerde het. Samen liepen ze naar de keuken, gingen op de stoel zitten en keken toe hoe ze omeletten maakte. Zijn poema is weer kalm, hij voelt zich meer ontspannen dan in lange tijd.
Eline is altijd een goede vriendin van hem geweest, dus hij vertelde haar over zijn ontmoeting met een mogelijke partner, en wat de Alpha Koning daarover te zeggen had.
“Is hij blij dat ze sterft?” Eline trok haar gezicht samen. “Dat is hard, zelfs voor de Alpha Koning.”
“Dat is het niet, echt niet. Je weet waarom hij ‘normale’ mensen haat. Zijn ervaringen met hen zijn niet goed geweest.”
Ze knikte. “Ik haatte ze ook, echt waar, vroeger,” een glimlach speelde om haar lippen, “maar nu niet meer. Niet allemaal zijn zoals... ‘hen’. Bovendien zijn Kara en Nomah nu goede vrienden van me en ik hou heel veel van ze.”
Bij het horen van de namen van de twee menselijke partners van hun roedelgenoten glimlachte Alphose ook. “Ja, die twee zijn engelen. Wolfariane houdt ook van hen.”
“Omdat ze familie zijn.” papegaaide ze. “De Alpha Die God Wordt heeft ieders liefde en respect omdat hij ons allemaal op de eerste plaats zet, boven zichzelf. Zodra een changeling-mannetje paart met een menselijke vrouw, zet hij zijn verschillen opzij en accepteert hij de vrouw als roedel—als familie.”
Eline heeft gelijk. “Nou, daar heb ik een fout gemaakt. Ik had hem niet moeten vragen wat er zou gebeuren als de stervende, ongepaarde menselijke vrouw van hem was, terwijl ik heel goed wist wat hij door hun toedoen heeft meegemaakt. Ik dacht niet helder na.” biechtte hij op.
“Je poema was prikkelbaar. Hij weet dat en begrijpt het ook. De Alpha Koning is ontzettend sterk. Wij worstelen elke dag met onze andere helft en verliezen de helft van de tijd de controle. Toch heeft hij twee verschillende, krachtige soorten in zich en verliest hij amper de controle over iets.” Ze huiverde. “Ik vraag me af hoe hij dat doet.”
“Niemand weet het, Eline. Gecombineerd met wat hij heeft meegemaakt door mensen toen hij jong was?” Hij schudde zijn hoofd. “Andere wolven werden gek en werden verstoten.”
“Hij jaagt me de stuipen op het lijf als ik aan alles denk wat hij heeft meegemaakt, ook al weet ik dat hij me nooit pijn zou doen.” Ze glimlachte weer, terwijl ze constant de koekenpan schudde. “Stel je voor dat zijn partner mens is? Ik weet zeker dat de hemel hem zo’n zieke grap niet zal leveren. Hij verdient dat helemaal niet. Zelfs de menselijke vrouw verdient dat niet.”
Alphose snoof. “Dat is onmogelijk. Zelfs als we zijn legendarische haat voor de soort vergeten, is er nog het feit dat geen enkele menselijke vrouw hem aankan. Niet in een gevecht, en vooral niet met zijn seksuele appetijt. Ze zou sneller sterven dan de partner van een verstotene.”
“Sprekend over de dood, je moet de andere Alpha’s informeren over de stervende, ongepaarde menselijke vrouw waar je tegenaan bent gelopen, zodat ze haar compatibiliteit met hen kunnen controleren.” Verdriet en medelijden klonken door in haar stem. “Ik hoop echt dat haar compatibiliteit met haar partner boven het gemiddelde uitkomt. Dan kan haar Alpha haar met zijn eigen leven in stand houden.”
“Het is zeldzaam, Eline. Slechts twee partners van de honderden gepaarde koppels hebben het gemiddelde compatibiliteitsniveau overtroffen. Het is niet echt belangrijk. We hebben al geluk als we zelfs maar een laag compatibiliteitsniveau halen—zolang er maar compatibiliteit is.”
“Ja, dat weet ik. Maar in haar geval is het belangrijk.” zeurde ze meelevend, terwijl ze het fornuis uitzette. “Arme vrouw... Ik heb ook medelijden met haar alpha, wie het ook is.”
Alphose haalde zijn schouders op. “Het is niet anders. Het belangrijkste is dat haar partner haar snel vindt en opeist. Alleen al intimiteit met haar alpha kan meer doen dan welk medicijn die mensen haar nu ook geven.”
Veeg omhoog om door te gaan
LAVO NIGHTCLUB, NEW YORK
Een week later liep Ismena de deur van de club binnen. Alle dansers waren zwoel uitziende vrouwen, beeldschoon en bijna naakt. Sommige mannen lachten en dansten met deze vrouwen. Anderen namen shots aan de bar.
Flarden rook hingen als een droommist om hen heen, en speldenprikjes van sterrenlicht regenden neer uit de ronddraaiende stroboscoop, die alles binnen de verduisterde nachtclub in langzame, zwiepende cirkels verlichtte.
Uit haar ooghoek ving ze een fonkelende glimp op van een strakke, mannelijke kont die naar voren, naar achteren, weer naar voren bewoog, in een extatische vrouw. Ismena schudde haar hoofd. Deze vrouwen die zich gewoon tot aan hun middel buigen en seks hebben in een club, hoe lukt het hen om dat zo roekeloos te doen?
Ze wil wild, maar niet zó wild.
De afgelopen dagen waren heerlijk voor haar geweest. Ze liep naar de bar en bestelde haar drankje, terwijl ze glimlachte bij de herinnering aan haar plezier in het pretpark. Ze had haar levenslange hoogtevrees overwonnen toen ze in die achtbaan was gestapt.
"Alleen margarita?" vroeg de jonge blonde barman haar met een beleefde glimlach op zijn gezicht.
"Ja, graag. Misschien met een beetje mix. Voeg ook tequila toe." Geen intentie om dronken te worden, maar zich echt ontspannen voelen is geen slecht idee.
Het was echt moeilijk geweest in het begin, toen ze zichzelf vastgespte in die achtbaan, maar uiteindelijk kreeg ze het onder de knie, vooral toen ze de handen van de vreemde naast haar greep. Ze had de halve rit gegild, herinnerde ze zich met een kleine glimlach op haar lippen.
Maar uiteindelijk reed ze de achtbaan keer op keer. Ze voelde zich overwinnend en opgewonden toen ze 'Overwin een levenslange angst' van haar to-do-lijst kon afvinken.
Voor de ochtend zal ze nummer één en twee op haar lijst afvinken. 'Ga naar een club.' en 'Heb een onenightstand met een totale vreemde.'
Aan het andere eind van de club zat een man op de bank van dat afgezonderde stukje, langzaam van zijn wodka nippend. De wolf houdt van het drankje, maar de poema is niet zo dol op alcohol. Niet dat alcohol ooit vat op hem krijgt.
Wolfariane Daminor Throne wachtte op Alphose om zich bij hem te voegen, terwijl zijn ogen kalm alles in zich opnamen wat om hem heen gebeurde. Hij zag haar binnenkomen, de vrouw die de aandacht trok van de helft van de mannen in de club, zonder er zelf erg in te lijken hebben.
Ze nipte aan haar drankje, glimlachte af en toe in zichzelf. De meeste ogen volgden elke beweging die ze maakte, en waarom ook niet? De vrouw ziet eruit als seks op benen.
In die strakke, flirterige zwarte strapless jurk die om haar gevormde lichaam kleefde als een tweede huid, zag de vrouw er prachtig uit. En met zo'n gezicht?
Ovaal, bruin gekleurde ogen, een boogvormige mond gemaakt om te kussen, en fluweelzwarte wenkbrauwen die een schaduw onder haar ogen wierpen telkens wanneer ze het glas van wat ze ook dronk naar haar lippen bracht – ze is buitengewoon betoverend.
Voeg daar het lichtgele haar aan toe, dat over haar schouders stroomde, en je hebt een lopend, ademend kunstwerk.
Niet dat het hem ook maar iets kan schelen hoe ze eruitziet. Hij heeft geen enkele intentie om met mensen hier te mengen, al helemaal niet met een vrouw.
Hij keek weg.
Zijn duim speelde een tijdje met de grote, schitterende diamanten ring aan zijn middelvinger voordat hij hem afdeed en in zijn achterzak stopte. Het is een heel bijzondere ring; hij wil niet dat menselijke dieven er hun oog op laten vallen.
Zijn ogen volgden de bewegingen van de lichamen op de dansvloer, terwijl hij geïrriteerd nog een slok van zijn drankje nam. Waar blijft Alphose in godsnaam?
De afgelopen dagen, sinds hij in New York City was geland, was hij erg druk geweest in zijn bedrijf, bezig met het ontwikkelen van bedrijfsstrategieën met Cronus, zijn roedelgenoten en Alphose. Na zoveel werk en slapeloze nachten begint het zijn vruchten af te werpen. Er zijn positieve veranderingen in de verkoop van de nieuwe meststoffen. Maar hij voelt zich uitgeput.
Dus was hij hier naartoe gekomen voor wat ontspanning, terwijl hij wachtte tot Alphose de resterende papieren bij Cronus had opgehaald en hem hier kwam opzoeken. Zodat ze samen plannen konden maken over wat ze hierna zouden doen en wanneer ze naar Oklahoma zouden gaan.
De geur van seks, drank en parfums in de besloten ruimte van deze club bombardeerde zijn neus, anders had hij Alphose kunnen ruiken – of hij nu dichtbij was of niet. Het maakte hem ongemakkelijk.
De zwarte pruik die hij droeg om zijn ongebruikelijk gekleurde haar te verbergen, zat hem ook niet lekker.
Onwillekeurig gingen zijn ogen terug naar de vrouw. Twee mannen waren naar haar toe gelopen. De manier waarop hun glimlachen langzaam verdwenen in plaats van breder te worden, vertelde hem dat ze hen waarschijnlijk afwees. Op een beleefde manier zelfs, gezien de glimlach die op haar gezicht bleef staan.
Toen stond ze op, wankelde een beetje, en begon weg te lopen naar het toilet – als zijn gok juist was.
Nadat ze achter de deur was verdwenen, keken de twee mannen elkaar aan. Er ging een blik tussen hen door. Een blik van pure, kwaadaardige intentie. Ze volgden haar.
Niet zijn zaak. Hij keek weer weg.
***********
"Waarom neem je drie margarita's als je er geen hoofd voor hebt, idioot?" berispte Ismena haar spiegelbeeld.
Ze voelt zich niet echt dronken—ze loopt nog perfect op haar hoge hakken, dat is toch mooi meegenomen?—maar vanbinnen voelt ze zich te ontspannen.
Ze rekt zich op tot haar volle lengte—which niet veel voorstelt—en wankelde op haar voeten. Oké, misschien toch een beetje dronken. Nadat ze haar handen heeft gewassen, pakt ze haar tas, draait zich naar de deur en... Oeps.
Dezelfde mannen die haar een paar minuten geleden benaderden, staan haar uitgang te blokkeren. Is dit niet het damestoilet?
Ze weet heel zeker dat er ‘dames’ op de deur staat, dus wat doet het geslacht dat Jezus Christus verraden heeft hier?
Maakt niet uit. Ze loopt naar hen toe, richting de deur, maar de ander stapt voor haar en verhindert haar om bij haar bestemming te komen.
"Pardon, je blokkeert de uitgang," richtte ze zich tot de lange dunne voor haar. De minder lange draaide zich om en deed het slot om.
"We willen graag een beetje van je tijd, als je het niet erg vindt, Engel."
Ze snoof, "Sorry jongens, nog geen engel, maar dat word ik wel over twee maanden als ik daarboven kom." Ze wees met haar wijsvinger omhoog, "Tenminste, ALS ik daarboven terechtkom." Zal ze in de hemel belanden? "Ik zou er geen geld op inzetten. Niet als ik nog het beste uit mijn laatste dagen wil halen." Ze liet een witte rij tanden zien.
Ze keken elkaar verbaasd aan. Toen weer naar haar, "Als je gewoon akkoord gaat om met ons te spelen, zorgen wij dat je je heerlijk voelt." De minder lange likte zijn lippen en keek begerig naar haar borsten.
"Mag ik dit zeer gulle aanbod weigeren?" In haar hoofd probeerde ze zich alle vechttrucs en taekwondo-bewegingen te herinneren die ze acht jaar geleden van haar trainer had geleerd, maar haar benevelde hoofd was te traag. Verdomde margarita’s.
Ze drongen haar ruimte binnen, kwamen dreigend op haar af, "Ik ben bang dat het niet kan, Engel."
De eerste hand die naar haar greep, wist ze te pakken en... krak!! Het geluid van brekend bot vulde de ruimte.
"Aaaaaah! Ze heeft mijn arm gebroken!!" schreeuwde de lange dunne van pijn, terwijl hij zijn hand omhooghield.
De minder lange wierp haar een woedende blik toe, "Oh ja, dus je bent een vechter, jongedame. Nou, dat zullen we nog wel eens zien."
Hij greep beide armen van haar en draaide haar om haar in bedwang te houden, maar ze begon zich met al haar kracht te verzetten. Ze hief haar voeten op en stampte hard op zijn met laarzen beklede voeten, hij brulde het uit van de pijn en liet haar even los.
Ze probeerde te vluchten, maar de lange dunne greep haar bij het haar—shit, haar zwakste plek!—en trok. Ze moest met een kreet achteruit stappen, anders zou haar haar uit de wortels getrokken worden. "Nu heb ik je, of niet soms? Ik zal je een lesje leren dat je nooit zult vergeten!" Hij beëindigde de dreigende snauw met een harde klap op haar wang.
Ismena's oren suisden een moment, ze hoorde niets meer, ze was ook duizelig... samen met haar dronken toestand verloor ze haar kracht en viel compleet in zijn armen. De minder lange herstelde zich net genoeg om haar hand weer te pakken, en deze keer wist hij haar volledig te overmeesteren.
"Nu heb ik je, trut!" blafte de minder lange, terwijl hij haar handen tegen zijn zweterige oksel klemde en zijn arm stevig aandrukte zodat ze haar armen niet kon terugtrekken. Hij greep haar borsten vast en kneep zo hard dat er een luid gekrijs uit haar keel kwam.
Ze begon zo hard mogelijk om hulp te schreeuwen, haar lichaam wegdraaiend van hun grijpende, kwade handen. Slechts een paar seconden kon ze schreeuwen voor de lange dunne zijn hand op haar mond sloeg en haar effectief het zwijgen oplegde.
Met zijn vrije hand haalde hij een zakdoek uit zijn zak en wist die om haar mond te binden. "Dit zal je wel stiller maken." Zijn stem was hijgend van al haar verzet.
"Hoe gaan we dit aanpakken?" vroeg de minder lange aan zijn vriend.
"Ik ga eerst, want jij houdt haar armen en benen vast. Leg haar op de grond. Over een paar minuten is ze toch uitgeteld en geil voor ons, maar tot die tijd kan ik niet wachten," zei hij, terwijl hij zijn broekriem al losmaakte.
Er zit zeker een of ander middel in die zakdoek die tegen haar lippen is gedrukt, dacht Ismena angstig. Nu al begint ze zich... ontspannener te voelen dan eerst.
Ze bleef zich zo goed als ze kon verzetten terwijl de minder lange haar op de vloer van het toilet neerlegde, nog steeds de vitale delen van haar lichaam in bedwang houdend.
Plotseling hoorde ze de deur openbarsten.
Even dacht ze dat ze dingen hoorde—moet wel, ze hadden immers de deur op slot gedaan—maar terwijl ze zich een beetje opzij wist te trekken en keek...
Een man stond in de deuropening. Nee, niet 'stond'. Hij vulde de deuropening. Is dat wel een man?
Hij was enorm. Niet dik, maar op een ik-vermorzeld-mensen-en-eet-hun-botten-voor-ontbijt manier enorm. Een uitdrukkingsloos, maar zeer knap gezicht—als haar benevelde ogen de waarheid spreken—gespierd als een bodybuilder, zwart haar en armen als boomstammen.
He-mel-se beha!
Het enige wat schreeuwt 'ik-hoor-hier-niet-thuis!' is het zwarte pak dat hij draagt—het past gewoon niet. Het lijkt alsof het hem probeert te 'temmen', en daar dramatisch in faalt. De man zet de 'R' in Eng.
"Wie de fuck b-ben jij!?" Lanky's stem trilde.
Oh ja, het ligt niet aan haar dronken toestand. De man is echt angstaanjagend, zelfs haar aanvallers reageren zo.
Toen hij sprak, was het de diepste en meest gezaghebbende stem die ze ooit heeft gehoord. "Ga weg van de vrouw. Ik wil hier niet zijn, dus verspil mijn tijd niet."
Veeg omhoog om door te gaan