De koffer klikte in de kofferbak, en de deur ging open met dat kenmerkende zachte hydraulische geluid dat ik al duizend keer had gehoord. Dakota zei geen woord terwijl ze om de auto heen liep en naast mij op de achterbank gleed. Goed zo. Ik had geen zin in koetjes en kalfjes, en zij blijkbaar ook niet.
Julio voegde soepel en stipt in op de hoofdweg, precies zoals ik het graag had. Ik keek even uit het getinte raam en zag hoe de skyline achter ons kleiner werd. New York had een hartslag, en vijf jaar lang was Dakota Lennix daar een kloppend deel van geweest. Ze is standvastig, betrouwbaar, cafeΓ―nehoudend. Maar de laatste tijd... begon er iets te haperen.
"Je hebt twee dagen, Dakota." Ik zei het als feit, niet als waarschuwing. Maar laten we eerlijk zijn, bij mij kwam dat vaak op hetzelfde neer.
"Ja, meneer Denver." Haar stem was kortaf. Onderdanig, zoals altijd. Maar ik kende haar inmiddels te goed. Ik hoorde de vermoeidheid achter haar toon. Ze stortte niet in, maar ze hield het ook niet helemaal bij elkaar.
Mijn ogen bleven op het raam gericht toen ik vroeg: "Volgens mij is dit de vierde keer dat je zegt dat je grootvader stervende is. Is dit een grapje?" Het was een gemene opmerking. Dat wist ik, maar ik zei het toch.
"Het spijt me, meneer Denver. Het spijt me echt dat het moeilijk is om mijn grootvader zo te zien." Ze keek naar beneden, wetend verdomd goed dat ze weer met hetzelfde excuus kwam. Ik voelde dat haar hoofd vol zat en dat ze aarzelde om iets te zeggen, er hing een spanning in de lucht tussen ons. Ze keek op naar mij en ik hoopte dat ze haar situatie zou uitleggen. "Het spijt me, meneer Denver, maar deze keer ligt hij in het ziekenhuis, met machines aan hem vastgemaakt. Ik denk dat het deze keer echt steeds slechter met hem gaat."
Machines. Steeds slechter. De woorden hingen als mist in de auto. Ik tikte met een vinger op mijn dij. Een zacht ritme, beheerst. "Als ik erachter kom dat je liegt," zei ik vlak, "dan word je ontslagen." Ik meende het. Maar ik wilde ook niet dat het zover zou komen.
Ze reageerde zonder met haar ogen te knipperen. "Ja, meneer Denver."
Wat me het meest opviel was niet de angst in haar stem, maar de teleurstelling. Ze wist dat ik haar niet geloofde, en dat deed haar meer pijn dan de dreiging zelf. Ze werkte al vijf jaar voor me. Mensen blijven niet zo lang tenzij ze loyaal of waanzinnig zijn. Bij Dakota was het een mix van beide.
Ik leunde achterover in de stoel en sloeg mijn armen over elkaar. Mijn telefoon trilde met een of ander rapport waarvan ik de uitkomst al wist. Ik negeerde het. In plaats daarvan keek ik even naar haar reflectie in het raam. Vermoeide ogen. Strak aangetrokken paardenstaart. Een vrouw die al dagen niet had geslapen, gegeten of diep adem had gehaald.
En toch had ze mijn koffer gepakt, mijn schema gecontroleerd, de vlucht geregeld. Perfect uitgevoerd. Ze leverde altijd. Dat was juist het probleem.
Toen we aankwamen bij de privΓ©terminus, stond mijn team al te wachten β twee assistenten van de luchtvaartmaatschappij, met clipboard en tablet in de hand. EfficiΓ«nt, precies zoals ik het wilde. Ik stapte zonder iets te zeggen uit de auto. Dakota bewoog snel, pakte mijn bagage uit de kofferbak. Een van de medewerkers van de luchtvaartmaatschappij nam het van haar over voordat ze het meer dan twee stappen kon dragen.
"Goede reis, meneer Denver," zei ze, haar stem zoet, bijna tΓ© zoet. Ik negeerde haar, niet omdat ik boos was, maar omdat ik me de luxe van vriendelijkheid niet kon veroorloven. Niet bij haar. Vriendelijkheid geeft mensen ideeΓ«n. Mensen zoals Dakota hebben grenzen nodig, geen goedkeuring.
Ik volgde de begeleiders het terminalgebouw in zonder om te kijken. Als ik dat wel had gedaan, had ik haar misschien haar eigen koffer uit de auto zien halen, daar staand als een bijzaak. Dezelfde vrouw die mijn hele week tot op de minuut had gepland.
Ze was geen onderdeel meer van de machine, althans niet voor de komende 48 uur. En toch voelde de machine, voor het eerst in vijf jaar, vreemd... leeg.
Halverwege de vlucht pakte ik mijn tablet en opende de bestanden die Dakota eerder had gestuurd. Bouwupdates, notulen van vergaderingen, reisschema's. Ze had geen detail gemist. Zelfs het contactoverzicht van de projectleider in Vancouver β iets waar ik niet eens om had gevraagd.
Ik legde de tablet weg en liet mijn hoofd tegen de rugleuning van de stoel vallen. Het vliegtuig zoemde om me heen, laag en constant. Het zou ontspannend moeten zijn.
Maar het enige waar ik aan kon denken was haar stem in die auto.
"Mijn grootvader is stervende..." Ik was geen sentimenteel man, maar er was iets aan de manier waarop ze het zei dat me ongemakkelijk maakte. Alsof ze te hard haar best deed om zich groot te houden. Of misschien probeerde ze zichzelf ervan te overtuigen dat ze er nog om gaf.
Dakota nam zelden vrij. Als ze dat deed, werkte ze gewoon op afstand door. Ze reageerde sneller op e-mails vanuit een ziekenhuisbed dan de meeste van mijn medewerkers vanaf hun bureau.
Als dit echt was... als dit anders was... had ik me misschien in haar vergist. En dat zat me niet lekker.
Ik haatte het om ongelijk te hebben. Zeker over haar.
***
Twee dagen, had ik gezegd. Twee dagen om op een stervende man te letten. Twee dagen om wat voor verleden dan ook waar ze nooit over sprak, te ontwarren.
Ik sloot mijn ogen. Op de een of andere manier had ik het gevoel dat die twee dagen uit zouden lopen op iets heel anders. Iets dat de voorwaarden van onze afspraak zou kunnen veranderen. Of alles in één keer zou kunnen beëindigen.
